Byomkesh Bakshi stories

I think “Byomkesh Bakshi” needs no introduction for the present generation of 20 somethings in India. At a time when there are no cable TVs and a plethora of TV channels, the only source of entertainment was our Door Darshan. Ofcourse, we had several good programmes, which people still remember with nostalgia. Stories of Byomkesh Bakshi were a part of one such program. Rajat Kapur immortalized the character to such an extent that thinking of Byomkesh Bakshi, I remember only his face and get-up. Anyways, coming to the point, I found a book titled - “Byomkesh Bakshi stories” at A.A.Hussain & Co last month. It was then that I came to know the author’s name! Saradindu Bandopadhyay wrote them in Bengali. Monimala Dhar translated some of them in to English and Rupa &Co made it in to a book which I read. I was too young back then, to recollect “seeing” any of the seven stories mentioned in this book now, except one. However, I verified from my mom that I indeed used to watch him on TV in school days. Lets take the seven stories.

The stories are:
1. The deadly diamond (Raktamukhi Neela)
2. The hidden heirloom (Seemanta Heera)
3. The Avenger (Achin Pakhi)
4. The man in a red coat (Chhalanar Chanda)
5. The phantom client (Shaila Rahasya)
6. Quick Sand (Chora Bali)
7. Room number two (Room number two)

Each of these stories appeared thoroughly interesting and gripping. The one that are the best in my opinion are: the avenger,room number two and deadly diamond. Hidden Heirloom was very well narrated. But then, I guessed the secret towards the end which spoiled my feeling of awe Same was the case with Phantom Client and Quick sand. Having read so many detective stories since childhood, its not very difficult to guess who the culprit is in these stories. But then, guessing the right person is sometimes purely coincidental and some times purely logical Well, keeping your indulgement in to detective profession aside, if you read them as a normal reader, all the stories are thoroughly enjoyable. I long to see the videos of these stories now

The only complaint being: Its too expensive for the 7 seven stories it provided. 195/- for a small book! least expected from Rupa & Co!!

Details of the book:
Byomkesh Bakshi stories
Bengali Original: Saradindu Bandopadhyay
English Translation: Monimala Dhar
Publishers: Rupa & Co
Cost: Rs 195/-

my verdict: Must read for B.B. fans and good try for general readers.

Reading all these translations of Bengali fiction makes me feel sad for one reason. I hardly know of any such character (say Feluda, Shonku or Byomkesh Babu) in Telugu literature. I don’t know if this sadness is for myself (for not knowing some character) or Telugu literature as such (For not having many such characters like  Bengali literature). Yeah, there might have been a couple of characters in Telugu too. But, how many of them were translated in to English and read by many other language people?

Satyajit Ray’s Professor SHONKU - Part 1

After completing Feluda series, about which I blogged partly here, I did not read any fiction by Satyajit Ray in the past one year. However, the curiosity to read more of his stories remained. When I came to know that Ray wrote Sci-Fi with a character called Professor Shonku, I became even more curious. I was always amazed at Ray’s knowledge of Botany/Zoology when I read some of his stories. I always thought he studied science at some point of time. But, its only recently that I came to know that Ray did not study science beyond school level! Its in this context that I read two books containing the exploits of Professor Shonku. Finally found them at A.A.Hussain & Co, Abids, Hyderabad. Between the two books, they contain around 20 adventures of Professor Shonku.

A brief Intro: Professor Shonku is a character created by Satyajit Ray. He is a scientist, who majorly works alone, in his self-made laboratory. His work spans various areas and he is an extra-ordinary person with so many inventions to his credit. This is how the series began -after a meteorite fall, the narrator finds a red dairy at the spot. It happens to be Shonku’s dairy which chronicles the details of his space adventure, in the process of which he disappears mysteriously. Then, gradually, other dairies are discovered. These dairies became Shonku’s adventures

Well, detailing each and every adventure is a tedious job, which a lazy person like me cannot do. So, let me speak generally :). I am firstly amazed at Satyajit Ray’s imagination. The themes in the stories range from normal, scientific to mystic and super natural. Almost every story is narrated so brilliantly that, you can do nothing but gape in wonder at Ray’s story telling ability. Yeah, may be he wrote for teens. But, adults can enjoy them equally well. Shonku travels all over the world and encounters various kinds of people in these adventures. In most of them, Ray takes us along with Shonku. We feel as if we are like R.K.Laxman’s common man in all these adventures - we watch everything silently We wait for the next adventure with curiosity. Shonku is actually a fantasy. He is a myth. A man of such an extra ordinary brilliance and versatility can be nothing but a myth. You will understand why I am saying this as you read through his adventures. However, despite knowing that its all unreal, we tend to take them and accept the stories whole heartedly.

I do have some complaints about Shonku. At times, he praises himself too much. I have complaints about some plots too. At a stage, most of them are oriented to the super natural powers, mystics etc. Perhaps, reading them continuously gives this effect. Reading them once in a while will not raise any complaints about the plots I guess. My complaint about Shonku still stands, though. Sometimes, it appears as if he feels he is the only one worthy of doing something in the whole world.

Whatever it is, Shonku is a thoroughly interesting character. Its interesting to notice his evolution, how he behaved in various scenarios etc. Perhaps, I should keep writing more about him frequently. He intrigues me more than Feluda, though I have read more of Feluda than Shonku. Keep visiting this blog regularly for my take on SHONKU

Details of the books:
1. The exploits of Professor Shonku: The Dairy of a space Traveller and other stories
2. The exploits of Professor Shonku: The Unicorn expedition and other stories
Bengali original: Satyajit Ray
English Translation: Gopa Majumdar & Satyajit Ray
- Puffin Books, Rs 250 each. Visit Penguin India’s website for more details

My verdict: Must reads for Ray enthusiasts and mild sci-fi lovers. Must reads for the wierd story lovers too For other readers, its definitely worth a try.

ఆగస్టు నెల లో నా (నవ)తరంగం

ఈ నెల మరోసారి నేను నవతరంగం పై మెరుపు దాడి చేసాను. కొత్త సినిమాలు కూడా ఎక్కువే చూసేసానేమో…బానే సరుకు దొరికింది రాయడానికి ఈ గోలలో వ్యాసానువాదాల సంగతి మర్చిపోయాగానీ…మళ్ళీ వెనక్కొస్తా. ప్రస్తుతానికి, ఈ నెల వ్యాసాలు ఇవీ:

1. కథానాయకుడు (2008) సినిమా గురించి

2.  The Dark Knight (2008)  సినిమా గురించి

3. తమిళ సినిమా వెళ్ళి తిరై(2008) గురించి

4. ఇంకో తమిళ సినిమా - Kannum Kannum (2008) గురించి

5.  1957 నాటి హిందీ సినిమా - అపరాథీ కౌన్ గురించి

6.  1942 నాటి ఇంగ్లీష్ క్లాసిక్ : Casablanca గురించి

7. Hazaron khwaishein aisi (2005) - బాలీవుడ్ చిత్రం గురించి

8.  Kungfu Panda - 2008 యానిమేషన్ చిత్రం గురించి

నడక - మొదటి భాగం

చాలారోజులక్రితం రాసుకుని ఇప్పటిదాకా పోస్టు చేయని టపా. మళ్ళీ మళ్ళీ రాయాబోయే విషయాలకి ఈ టపా పనికొస్తుందని, ఎట్టకేలకి ఇప్పుడు దీనికి మోక్షాన్ని ప్రసాదిస్తున్నా …

నడక ఓ వ్యసనమైపోయింది నాకీమధ్య. ఎండలున్నా,వానలున్నా సంబంధం లేకుండా నడవాలనిపిస్తోంది. (అంటే, అయినప్పటికీ కూడా నా తాలూకా మనుషులకి నా గురించి ఉన్న శ్రద్ధ దృష్ట్యా, వాళ్ళ బెంగల గురించిన నా బెంగల దృష్ట్యా మరీ తెగించడంలేదు లెండి.). నాతో కంపెనీ ఉన్నా సరే, లేకున్నా సరే - అలా నడుస్తూ వెళ్ళిపోతూ ఉండాలనిపిస్తోంది. ఎవరన్నా ఉంటే - “అలా నడుస్తూ మాట్లాడుకుందాం రావోయ్!” అని పట్టుకెళ్ళాలనిపిస్తోంది “చూపులు కలసిన శుభవేళ” లో సుత్తి వీరభద్రరావు లాగా. ఎవరూ లేకుంటే ఇయర్ఫోన్లు పెట్టుకుని పాటలు వింటూ నడుస్తూ వెళ్ళిపోవాలనిపిస్తోంది. గుంపుగా బయటకెళ్ళాలంటే, దూరం తక్కువైతే - “సోదర సోదరీమణులారా! పాదయాత్రగా వెళదాం రండి” అంటూ అరిచి మరీ చెప్పాలనిపిస్తోంది. ఒక్కోరోజు చిరాకేసినప్పుడో, దిగులేసినప్పుడో కూడా ఆఖరికి…అలా నడుస్తూనే ఆలోచనల్లో తప్పిపోదాం అనిపిస్తోంది! నడక గురించి ఆలోచించగా చించగా - నడకల్లో కూడా కొన్ని రకాలుంటయి అనిపిస్తోంది నాకు… పోనీ, నా నడకల్లో అనుకుందాం. వాటి పైనే ఈ టపా.

1. ఒక్కదాన్నే, ఉత్సాహంగా: సాధారణంగా ఉదయాన్నే నడిచే నడకలు ఈ కోవలోకి వస్తాయి. మొదట్లో నాకు సరైన కంపెనీ దొరక్క, చివరకి ఒక్కదాన్నే వెళ్ళిపోవడం మొదలుపెట్టాను. నడక నుండీ పరుగుదాకా రకరకాల స్టేజీల్లో ముప్పావు గంట నుండి గంటదాకా సాగుతుంది ఇది-నాకున్న సమయాన్ని బట్టి పెరిగినా పెరుగుతుంది. రేడియోలో వచ్చే పాటల్ని బట్టి నడక వేగం గానీ, నాలో ఉత్సాహంగానీ - ఎక్కుతూ,తగ్గుతూ ఉంటాయి. చెమట్లు కక్కుతున్నా కూడా అదో ఆనందం ఈ నడకలో. చుట్టు పక్కల రిలేటివ్ గా ఉండే నిశ్శబ్దం కారణమేమో ఆ ఆనందానికి. మధ్య మధ్యన ఆకాశాన్ని చూస్తూ ఆశ్చర్యపోవచ్చు… మధ్య మధ్య ఖాళీరోడ్డునీ, రోడ్డుకిరువైపులా ఉన్న భవనాలనీ, చెట్లనీ చూస్తూ అబ్బురపడొచ్చు. నేను…నా ప్రపంచం…. ప్రకృతి…రేడియో….అంతే….. ఇంకేమీ ఉండదు లోకంలో ఆ గంట సేపూ. సమయానికి తలొంచాల్సి వచ్చీ, సూర్యుడి ముందు ఓడిపోయీ గానీ…లేకుంటేనా… ఇది ఆగని పయనంలా సాగేదేమో. దీని సమయం పెంచడం కోసమన్జెప్పి మామూలుకంటే ముందుగా లేవడం మొదలుపెట్టానంటే ఇక అర్థం చేసుకోవచ్చు ఏ లెవెల్కి వెళ్ళిపోయిందో నా పిచ్చి. తరువాత్తరువాత ఓ కంపెనీ దొరికాక మరింత రెచ్చిపోయి అప్పుడప్పుడూ “వాక్ టు రిమెంబర్” శీర్షికన రెండు మూడు గంటల నడకథాన్ (అదే…వాకథాన్) లు కూడా జరుగుతూ ఉన్నాయి ఇప్పుడు.

2.ఒక్కదాన్నే, ఆలోచనల్లో: ఇది పొద్దున్నుంచి సాయంత్రం లోపు ఎప్పుడన్నా చేసే అవకాశం ఉన్న వాకింగ్. ఆలోచనల్లోంచి ఈది నడవాలి కనుక…మెల్లగా సాగుతుంది. ఈ నడకలో ఆలోచనల వెంట నడిచే ఓ లయ ఉంటుంది. ఆలోచనాస్రవంతి ఎక్కడ ఆగితే అక్కడ్నుంచి నడక నత్తనడక ఔతుంది. ఒక్కో అడుగూ భారంగా పడుతూ ఉంటుంది. ఏదన్నా అరుగు దొరికితే కూర్చుండిపోయి, గాల్లోకో…ఆకాశంలోకో…నేలనో చూస్తూ ఉండిపోయే అవకాశాలు ఎక్కువ. ఇది ఆగడం అన్నది మన ఆలోచనాస్రవంతికి అడ్డుపుల్లలు తగలడం మీదా, పరిష్కారం దొరకడం మీదా (ఏది ముందు జరిగితే అది) ఆధారపడి ఉంటుంది. ఈ వాకింగ్ లో ప్రకృతినో..రోడ్లో పోయే వాళ్ళనో ఆసక్తిగా గమనించే అవకాశం తక్కువే. మనసులో ఆలోచనలు సుడులు తిరుగుతూ ఉంటే, వాటిలో చిక్కుకుపోయి ఉంటాము కదా…. అవన్నీ చేయలేము. థోరో అన్న “walk like a camel” అన్న పోలిక ఇక్కడ బానే వరిస్తుంది అనిపిస్తుంది నాకు.

3. ఇద్దరు ముగ్గురు - సరదాగా:  ఇద్దరు ముగ్గురు ఫ్రెండ్స్ తో అలా సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ వెళ్ళడం మరో రకం నడక. ఈ నడకలో సమయమే తెలీదు. కంపెనీ దొరికాక ఒకప్పుడు బాగా దూరాలు అనిపించినవి కూడా సునాయాసంగా నడిచేయగలగడమే దానికి సాక్ష్యం. కబుర్లలో పడితే, ఎంత దూరం నడిచినా, దూరమూ తెలీదు…అలసటా తెలీదు. అలాగని వందల కి.మీ. లు నడిచేస్తామని కాదు లెండి. ఏదో…కాళ్ళు సహకరించేంత దాకా. అయితే, దీనికి రోడ్డు సహకారం చాలా అవసరం. ట్రాఫిక్ తక్కువగా ఉండాలి…మన పకపకల్ని వినగానే ఇటెం లని చూసినట్లు మనల్ని ఎవరూ చూడకూడదంటే జన సంచారం కూడా కాస్త తక్కువగా ఉంటే బెటర్

4. ఇద్దరు ముగ్గురు - పని మీద:
పని మీద వెళితే….గబగబా నడుస్తూ పోతామా…..అంత ఎంజాయ్ చేయలేము. మాట్లాడుకున్నా అది చాలా వరకు ఆ పని తాలూకా విషయాలే ఉంటాయి. దీని గురించి అందుకే ఇంకేమీ రాయను. నా మటుకు నాకు ఇది తప్పనిసరిగా వెళ్ళాల్సి వచ్చేదే తప్ప ఇష్టపడి వెళ్ళేది కాదు.

5. గుంపు:
గుంపు గుంపు గా వాకింగ్ క్లబ్బు లాగా నడిస్తే ఎలా ఉంటుందా? అని ఆలోచిస్తున్నా. ట్రెక్ ఐనా… హైక్ అయినా…. ఏదైనా… నాకు అనుభవం లేదు గుంపుగా నడవడం లో. కానీ, అది ఆ ప్రాంతాన్ని బట్టి ప్రకృతిని బట్టీ ఎలాగైనా ఉండొచ్చని మాత్రం చెప్పగలను. కొన్ని ఫొటోలు చూస్తూ ఉంటే…”అరే! నేను కూడా వెళ్ళుండాల్సింది అనిపిస్తూ ఉంటుంది”… కొన్ని తలుచుకుంటే… “ఇంకా నయం! వెళ్ళాను కాను!” అనిపిస్తుంది.

-ఇలా వాకింగుల్లోనే సమయం గడిపేస్తే పన్జేసేదెప్పుడు? అనకండి. రోజూ అన్నీ చేయనక్కరలేదు కదా. మొదటిదైతే వీలైనంత వరకూ రోజూ చేస్తాకానీ…మిగితావి పరిస్థితులపై ఆధారపడి ఉంటాయి మరి. అయినా, మనశ్శాంతి కోసం రకరకాల పనులు చేస్తూ ఉంటారు మనుష్యులు…నేను నడుస్తా :). నిజం…. పొద్దున్నే అలా ఓ గంట ఆగకుండా నడిచొస్తే…ఎక్కడ్లేని ఉత్సాహమూ వస్తుంది నాకు. దిగాలుగా ఉన్నప్పుడు కూడా ఉత్సాహం వస్తోందని గమనించాను ఈ మధ్యే. నడకా జిందాబాద్!

ఇదండీ ఇప్పటికి నా నడకోపాఖ్యానం. ఈ సందర్భంలోనే H.D.Thoreau రాసిన “వాకింగ్” వ్యాసం చదవగలరు. వాకింగ్ కి ఇంత సీనుందా? అని నన్ను నేను ప్రశ్నించుకునేలా చేసిన వ్యాసం అది. నాకు చాలా ఇష్టం. ఇక్కడ చదవండి. నేను చదివింది ఇక్కడ కాదు కానీ, ఆ లంకె ప్రస్తుతానికి దొరకట్లేదు

మ్యూజింగ్స్ - చలం

ఈ మధ్య కొద్దిరోజులుగా చలం “మ్యూజింగ్స్” చదువుతూ ఉన్నాను. ఇది ఏకధాటిగా చదివేసే తరహా పుస్తకం కాదని నేను సీరియస్గా నమ్మడం చేత నెల దాటినా పూర్తికాలేదు ఇంకా. ఇంకా ఎక్కువకూడానేమో…గుర్తులేదు. ఒక్కోచోట చదివిన లైన్లనే మళ్ళీమళ్ళీ చదువుతూ ఆగిపోయిన సంధర్భాలున్నాయి. ఒక్కోచోట పేజీ మొత్తాన్నీ చదవకుండా వదిలేసిన సందర్భాలున్నాయి. చలం అంటే ఎవరో నాకు తెలుసుకానీ, చలం అంటే ఏమిటో తెలీదు. రెండేళ్ళ క్రితం “మైదానం” చదివే ప్రయత్నం చేసి సగం చదివి, భరించలేక చేతులెత్తేసాక మళ్ళీ చలాన్ని చదవాలన్న కోరిక కలగలేదు. కానీ, ఏ ముహుర్తానో ఈ పుస్తకాన్ని మొదలుపెట్టాను.లేకుంటే, ఆయనలోని ఈ కోణాన్ని తెలుసుకోలేకపోయి ఉండేదాన్నేమో జీవితాంతమూ. ఈ పుస్తకంలోని వ్యాసాలన్నీ 1937-1955 మధ్య కాలంలో రాసినవి. “వీణ” అన్న పత్రికలో మొదలయ్యాయని పుస్తకంలో రాసుంది. డెబ్భై ఏళ్ళ తరువాత ఇంకా ఆ పుస్తకాన్ని చదువుతున్నామంటే, ఇక పుస్తకం గురించి నేను మళ్ళీ ప్రత్యేకించి చెప్పనక్కరలేదనుకుంటాను.

ఈ పుస్తకంలో ప్రత్యేకంగా ఈ విషయం మీద అని వ్యాసాలు రాయలేదు కానీ, ఎన్నో విషయాలని స్పృశించారు. ప్రధానంగా ప్రకృతి ఆరాధన, సౌందర్య పిపాస కనిపించినా కూడా, సమాజం మీద వ్యంగ్యాస్త్రాలకీ, తాను అన్వయించిన స్త్రీ స్వేచ్ఛ పై చలం అభిప్ర్రాయాలకీ తగినంత స్థానం ఉంది. నిజానికి అదొక తరహా రచనా విధానమేమో - అక్కడ మొదలుపెట్టి ఇక్కడ తేలడం. శైలి చాలా చోట్ల నాకు చైతన్య స్రవంతి లాగా అనిపించింది. అందుకేనేమో, ఆ ప్రవాహంలో పడి నేను కూడా చాలా సేపు ఈదాను చలం తో పాటు. వ్యక్తిగతంగా నాకు అలా “చైతన్య స్రవంతి” తరహాలో సాగిపోయే రాతలంటే చాలా ఇష్టం. దానికీ, జీవితానికీ మధ్య నాకు ఉన్నట్లు కనిపించే సారూప్యమే కారణమేమో. అందువల్లే కాబోలు, కొన్ని భాగాల్లో చలం మాయలో పడి, చదివిన లైన్లే మళ్ళీ మళ్ళే చదివినది!

ఈయన శైలిలో ఉన్న మాయని మైదానంలో కొంతవరకూ తెలుసుకోగలిగినా కూడా, అక్కడి కథావస్తువు వల్ల సరిగా అర్థంచేసుకోలేకపోయాను. ఈ వ్యాసాల్లో ఆ మాయ చాలావరకూ అర్థమైంది. ఆయన -శైలిని మెచ్చుకుంటే ఏం లాభం, నేను రాసినది ఒప్పుకోనిదే అంటే అనుకోనీ, నేను శైలినే మెచ్చుకుంటున్నాను. రాసినది - to some extent I agree perfectly. కానీ, ఆయన రాసిన విషయాల్లో కొన్నింటిపై నా అభిప్రాయాలూ ఆయనవీ కలవ్వు. అలాగని పుస్తకాన్ని చదవడం ఆపేస్తా అని కాదు. ముఖ్యంగా ప్రతి టాపిక్ లోకీ స్త్రీ ని లాగడం నాకు మహా చిరాకు పుట్టిస్తుంది. కానీ, అది వదిలేస్తే, ఆ ప్రకృతి వర్ణనలూ, అక్కడక్కడా చెప్పే ఫిలాసఫీ, సమాజంపై వ్యాఖ్యలూ, ఆ రాసే శైలీ - ఎన్ని సార్లు తలుచుకున్నా తనివితీరదు. ఏ ఒక్క వ్యాసం తరువాతైనా నేను కనీసం ఓ పది నిముషాలన్నా దాన్ని తలుచుకోకుండా ఉన్నానా అంటే, లేదనే చెప్పాలి. అంత నచ్చాయి చాలా వ్యాసాలు నాకు. ఇప్పుడిది రాస్తూ ఉంటే కూడా, కొన్ని చోట్ల చలం మాటలు గుర్తు వస్తూ నాలో ఆ “వావ్!” అనుభూతిని పుట్టిస్తున్నాయి. ముఖ్యంగా మొదటి వ్యాసం.

ఈ వ్యాసాలు చదువుతూ, నచ్చిన వాక్యాలు రాసుకుందామని రాయడం మొదలుపెట్టి, అదే ఓ పుస్తకం అయ్యేలా ఉందనీ, దాదాపు ప్రతి నాల్గో వాక్యమో, ఐదో వాక్యమో రాయాల్సి వస్తోందనీ అర్థమయ్యాక రాయడం మానేశాను. ఎప్పుడు చదవాలనిపిస్తే అప్పుడు తీసి తీరిగ్గా ఏదో ఓ వ్యాసం ఓపెన్ చేసి చదూకోడమే దీనికి పరిష్కారం అని అప్పుడే అర్థమైంది నాకు ప్రస్తుతం అదే చేస్తున్నాను. పుస్తకం ఇలా ఒకటికి రెండు మూడు సార్లు చదివినవే చదువుతూ ఎప్పటికి పూర్తిగా చదివేస్తానో చెప్పలేను కానీ, ఎప్పటికీ చలాన్ని మరిచిపోలేనని మాత్రం చెప్పగలను. అలాగని ఇప్పుడు ఆయన నవల్లు చదవడం మొదలుపెట్టాలన్న ఆలోచన నాకు లేదు. “మైదానం” ప్రభావం ఇంకా మాయమవలేదు పూర్తిగా. ప్రకృతి ఆరాధన కలిగించే అనుభూతి ఎలాగైతే మాటలకందనిదో, అలాగే ప్రకృతిపై, మనిషిపై, ప్రపంచంపై చలం మ్యూజింగ్స్ ఇచ్చే అనుభూతికూడానూ. భాష కొన్ని చోట్ల ఇబ్బందికరంగా ఉండింది నాకు చదవడానికి. కానీ, మొత్తానికైతే పుస్తకం నాకు నచ్చింది.

A quote by Romain Rolland

I was reading “Musings” by Chalam, where I found this quote, which appeared quite interesting and relevant:

“Write it simple, as simple as its unfolding. Waste no thought upon the word and the letter, and the subtle vain researches, in what the force of the artists today is turned in to nought. You are addressing all men. Use the language of all men. There are no words noble or vulgar. There is no style chaste or impure. There are only words and styles which say exactly what they have to say. Be sound and thorough in all you do. Think just what you think and tell just what you feel. Let the rythm of your heart prevail in your writings. The style is the soul.”
-Romain Rolland

Any comments?

అసలెందుకు ఈ దినోత్సవాలు?

మళ్ళీ ఓ పంద్రాగస్టొచ్చింది. పొద్దున్నే లేచి, ఏడున్నరకల్లా కాలేజీ జెండా వందనం కోసం సిద్ధమై, వెళ్ళాను. అక్కడింకా ప్రొసీజర్ మొదలవలేదు. అక్కడ చుట్టూ జెండా రంగుల్లో కాగితాలని అంటించి చేస్తున్న అలంకారాన్ని చూస్తూ ఉంటే, తెలీకుండానే నాలో ఇటీవలి కాలంలో కలగని ఆలోచనలు మొదలయ్యాయి. అవి క్రమంగా confessions లా మారుతున్నట్లు అనిపించింది. అదలా మనసులో గజిబిజి సృష్టించడం కంటే, ఆ గజిబిజేదో స్క్రీనుపై సృష్టిస్తే, తక్కినవారి ఆలోచనలను కూడా జత చేసుకోవచ్చని, ఈ టపా.

ఓసారి దాదాపు పదేళ్ళు వెనక్కి వెళితే, మనకు స్వతంత్రం వచ్చి యాభైఏళ్ళైనప్పుడు నేను స్కూల్లో ఉన్నాను. అప్పట్లో, ప్రతి స్వతంత్ర దినోత్సవానికీ నేను అనుభవించే excitement అంతా ఇంతా కాదు. సినిమాలు, క్లాసులో హిస్టరీ పాఠాలు, దేశభక్తి గీతాలు, పిల్లల కోసం రాసిన “మహనీయుల అడుగుజాడల్లో” తరహా పుస్తకాలు - వీటి ప్రభావమైతే కావొచ్చు కానీ, ప్రతి పంద్రాగస్టూ, ప్రతి గణతంత్ర దినోత్సవమూ - నాకు ఓ emotional experience గా, journey back in to history గా ఉండేది. అలాంటి ప్రతి రోజూ నాలో “నా దేశం” “ఎంతమంది వీరుల త్యాగాల ఫలితం మేము అనుభవిస్తున్నామో..” “మాదెంత అదృష్టమో ఈ దేశం లో పుట్టినందుకు” “నేను కూడా వాళ్ళలాగా దేశాన్ని ప్రేమించాలి” “నేను కూడా వాళ్ళలాగా దేశం కోసం పని చేయాలి” - వంటి భావాలు తారాస్థాయిలో ఉండేవి. ఈ రెండు రోజులే కాదు - నేను అభిమానించే ప్రకాశం పంతులు పుట్టినరోజున, నేతాజీ,గాంధీ,నెహ్రూ,భగత్ సింగ్ వంటి వారి జన్మదినాల రోజుల్లో కూడా నేను ఇంత ఉద్వేగాన్ని పొందేదాన్ని. ఆ రోజుల్లో పొందిన ఉద్వేగం తక్కిన రోజుల్లో కూడా నిలిచే ఉండేది సంవత్సరం పొడుగుతా. ఎక్కడన్నా ఎవరన్నా ఏ సందర్భంలోనన్నా ఇండియాని ఏమన్నా అంటే, రక్షకుడు సినిమాలో నాగార్జున లాగా ఆవేశం పొంగుకొచ్చేది. ఒక్కోరోజు ఎందుకలా అంటావని తగువుపడేదాన్ని  ఆ మనిషితో. ఒక్కోరోజు మనసులో మండుతూ ఉండిపోయేదాన్ని. ఆలోచించి చూస్తే, ఆ ఆవేశం ఇప్పుడు మరీ చిన్నతనంగా అనిపిస్తోంది, అది వేరే విషయం. నా కలలన్నీ పెద్దయ్యాక నేనూ దేశానికి ఏదో చేయాలి (ఆ ఏదో ఏది? అని అర్థమయ్యే వయసు కాదది), నా దేశం ది బెస్ట్ కావాలి, (ఏదీ…నేనింకా సిటిజెన్నే కానిదే నా దేశమే! )…ఇలా ఉండేవి.

ఈ తరహా ఆవేశానికి ఆఖరు సంవత్సరం 2000. అప్పుడు రిపబ్లిక్ డే కి ఇంటర్ మొదటి సంవత్సరం కాలేజీలో వీరావేశంతో ఓ ప్రసంగం ఇచ్చాను. అప్పట్లో చాలా పవర్ఫుల్ గా మాట్లాడానన్న పేరు వచ్చింది. మా లెక్చరర్లు కూడా చాలా మెచ్చుకున్నారు. నాలో ఆ ఉద్వేగం, ఉత్సాహం వగైరా తగ్గడం మొదలైంది కూడా అక్కడ్నుంచే. తరువాతి నుండి వరుసగా ఆరేళ్ళు నేను పంద్రాగస్టూ, గణతంత్ర దినోత్సవాలంటే ఎరుగను! ఎందుకంటే, తర్వాత నేను చదివిన, పనిచేసిన ప్రాంతాల్లో అంతా అవి సెలవు దినాలు. మళ్ళీ 2006 నుండి వరుసగా ఈ రెండు పండుగలనూ చూస్తున్నాను. ప్రతి సారి రక్తం కూడా ఇస్తున్నాను (అంటే, క్యాంప్ పెడుతున్నారు కనుక.) అయితే, రెండో దఫా మొదలైన నాటినుండి, నాలో జెండా వందనానికి వెళ్ళాలన్న తాపత్రేయమైతే ఉంటోంది కానీ, అప్పటి ఆ ఆవేశం వగైరా కలగడం లేదు. ఏదో వెళ్ళడం నా బాధ్యత, వెళుతున్నా అన్నట్లే ఉంది కానీ, మునుపులా ఎప్పుడొస్తుందా అని ఎదురుచూడటం, స్వాతంత్ర్య సంగ్రామం గురించి దొరికింది దొరికినట్లు చదవడం, వీరుల కథలు వింటూ ఉత్తేజితం కావడం - అబ్బే! అలాంటివేం లేవు. వయసయ్యేకొద్దీ అంతే కాబోలు :p. కాలం గడిచేకొద్దీ, జీవితం చూసేకొద్దీ “నా జీవితం, నా కెరీర్, నా మనుష్యులు, నా ప్రపంచం” అన్న భావన పెరిగే కొద్దీ ఆ తరహా ఉత్సాహం తగ్గుతుందేమో. అప్పట్లోనే ఆ భావనలు కలగని వారి సంగతి దేవుడెరుగు!

మా ఇంజినీరింగ్ కాలేజీలో ఈ పండుగలు జరిగినా నేనెప్పుడూ వెళ్ళలేదు. కారణం - దూరం. రోజూ ఇరవై కిలోమీటర్లు పోనూ, ఇరవై రానూ తిరిగి, క్లాసుల్లేని రోజు కాలేజీకి వెళ్ళాలంటే అంత ఇష్టం ఉండదు. ఇంటెదురుగ్గా ఉండే స్కూలులో జెండావందనం మాత్రం క్రమం తప్పకుండా బాల్కనీ నుండి చూసేదాన్ని. వాళ్ళు జాతీయగీతం పాడినప్పుడు కదలకుండా వినేదాన్ని. (ఒక్కోసారి కదలకుండా కూర్చున్నా లెండి). కానీ, ఈ తతంగం అంతా ఎందుకు? అన్నది ఈరోజు ఆలోచించినంతగా ఎప్పుడూ ఆలోచించలేదు. ఇప్పుడేమి తోస్తుందంటే, మనం ఏ సంక్రాంతో, ఉగాదో ఎందుకు చేసుకుంటామో, ఇవి కూడా అంతేనని. నా మటుకు నాకైతే ఇవి రెండూ అలాంటి పండుగలే. కాకుంటే, ఒకే తేడా-ఇవన్నీ కుల మత భేదాలు మరిచి జాతి యావత్తూ చేసుకోవాల్సిన పండుగలు. మన పండుగల్లో అర్థంకాని మంత్రాలు, పూజలూ చేయమన్నా మాట్లాడకుండా భక్తితో చేసేమనం అంతా తెలిసిన ఈ పండుగలు చేసుకోడంలో మాత్రం ఎందుకు బద్దకించాలి? అన్నది ప్రశ్న. “నేను అంత పొదున్నే లేవలేను. నా వల్ల కాదు” - జెండావందనానికి రాని సగం మంది స్టూడెంట్లు చెప్పే కారణం ఇది (మొహమాటానికి సగం అంటున్నాను). ఇదే కహానీ వినాయక చవితి నాటి ఉదయాన్నో, దసరా నాటి ఉదయాన్నో ఇంట్లో చెప్పమంటే ఎంతమంది చెబుతారు? చెబితే మాత్రం ఎందరు తల్లిదండ్రులు వదిలేస్తారు? జాతీయ పండుగల పట్ల మన బద్దకానికి మనం ఎవరికీ సమాధానం చెప్పుకోవాల్సిన అవసరం లేకపోవడమే కారణం కావొచ్చు.

ఇంతకీ, ఈ టపా ఉద్దేశ్యం “దేశానికి మనమేమి చేయగలం?” అన్న ఆలోచన కాదు. నాలో కొన్నేళ్ళలో కలిగిన మార్పుని గురించి ఆలోచిస్తూ జాతీయపండుగలు అసలెందుకు? అని వచ్చిన అనుమానాన్ని నాకు నేను నివృత్తి చేసుకునే ప్రయత్నం. మనం మన సంప్రదాయమనీ, మన సంస్కృతనీ ఎలాగైతే పండగలను చేసుకోవాలని ఆరాటపడతామో, అందులో పదోవంతు - “నా దేశం” అన్న భావనలో ఉంటే, ఎందుకు ఈ దినోత్సవాలు? అన్న విషయం అర్థమౌతుందని నా అభిప్రాయం. స్వతంత్ర్యం అంటే ఏమిటి? దేశమంటే ఏమిటి? ఈదేశాన్ని ప్రేమిస్తే తక్కిన దేశాల్ని ద్వేషించాలా? దేశమా - మానవత్వమా? -  బహుశా, నా ఆలోచనలు కాస్త సరిగా process అయ్యేకొద్దీ ఇలాంటి మరిన్ని టపాలు రాస్తానేమో రాబోయే కాలంలో ఈ విషయాలపై. చూద్దాం, నా ప్రయాణం ఎంతవరకో.

Mandala:A novel of India - by Pearl S.Buck

“Mandala” is a novel written by Pearl S.Buck, whose name I think needs not much of an introduction. Thinking of it now, it evokes some laughter from my side, but I shamelessly accept that I began reading it around 8 months back It took me this long to complete it. Not that its boring. Its just happened.

Mandala is the story of kings, lost kingdoms, love affairs and a web of relationships. Prince Jagat, Princess Moti, Jai and Veera - form a family. Jagat meets an American lady miss Westley and their friendship blossoms. These is this church Father who is sort of spiritual advisor to Moti. Veera is engaged with Raj, whom she does not love. Jai goes in to army despite protests from family members. There is faithful servant of Jagat - Rodriguez, who can’t tolerate any aberration in the prestige of that princely family. There is Mr Osgood, who is incharge of the process of converting a part of Jagat’s palace in to hotel, to attract foreign tourists and generate revenue. The story proceeds normally until Jai dies in the war. Moti refuses to believe in his death and Jagat goes in search of his son’s remains and to know more about his son from people around there. Ms Westley joins him on this pursuit. Love starts between them. Parellelly Moti expresses love for the Father which he plainly refuses. Veera loves Osgood. In this web of love affairs and culture clashes, theres again a story of possibility of reincarnation of Jai. All these form a part of this 350page novel.

The story in itself is full of so many turns that it can keep you curious about “what will happen next?” till the end. The style is good enough. Simple, yet attractive. The characterisations of different people are so perfectly made that you can actually see the story unfolding in front of your eyes. I saw Jagat’s palace in front of my bed I even saw a lake in our bedroom A love for Indian way of living and a liking for Indian spiritual principles can be seen throughout the book. A book written by foreigner about India is so Indian! Well, perhaps, Pearl S.Buck cannot be considered a non-Indian in that sense!

When I read it and broke the flow for the first time, I was not very keen on the book. I thought its just another boring book. But, I was compelled to read it soon after. After the second part, I took a long break. Somehow, I forgot about it. But, its in the third part that I really began appreciating the book. I realised how well written it was only in these past 2 days when I read the last part of the book. Perhaps, the good old laid back way of story telling (atleast in the initial stages) was responsible for my mixed feelings about the book. And yeah, it makes a perfect story to make a movie. I can already imagine the last scene. No wonder if it was already made in to a movie!

Final Verdict: Its this kind of book, which, once you are done with for the first time, can be picked up any time, turned to any page and be read just for the joy of reading. You can still see the characters in front of you. Who knows, you might feel nostalgic seeing them!

Rupa & Co Publishers
Rs 150/-

దీపం - తిలక్ కవిత

తిలక్ “అమృతం కురిసిన రాత్రి” సంకలనంలో “దీపం” కవిత చదువుతూ ఉన్నా రాత్రి. అందులో కొన్ని లైన్లు:
“చీకట్లో చీకటి కనబడదు
దీపం పాపం వంటి చీకటిని చూపెడుతుంది.
దీపాల మధ్య చీకటి దివ్యంగా మెరిసిపోతోంది.”
….. ఇలా సాగాక, ఒక చోట
“ప్రాణంలోంచి పాపం, పాపం లోంచి ప్రాణం పుట్టాయి
పాపాన్ని చూసి పాపం అని జాలిపడడం పుణ్యం అని చెప్పాయి
సమాధి మీద దీపం చావుని వెలిగించి చూపుతుంది
దేవాలయంలోని దీపం దేవుని బంధిఖానాని తెలుపుతుంది
ఇంటిముందు పెట్టిన దీపం ఇంటిలోపలి గుట్టుని దాచుతుంది”
- ఇక్కడే నాకు సందేహం… ఇంటిముందు పెట్టిన దీపం ఇంటిలోపలి గుట్టుని దాచడం ఏమిటి?  ఈ వాక్యం అర్థం కాలేదు నాకు. చదివిన వారికి అర్థమైతే వ్యాఖ్య రాయగలరు.

The Calcutta Chromosome - Amitav Ghosh

Despite knowing pretty well that Amitav Ghosh is a writer of good repute, I never read any of his novels all through these years of life. Even now, it was only the fact that “The Calcutta chromosome” won “Arthur C.Clarke award” that prompted me to start reading it. However, it only was a start. Ghosh compelled me to read it at a stretch. Now, I come out of my Ghosh-abandonment and will read more of his, whenever I get a chance.

Sci-Fi somehow fascinates me like no other genre. Further, if it is written in this way, its more fascinating - relating several stories and forming a web of interconnected events. The story began with a man called Antar working with a futuristic machine Ava, and accidentally finding an old identity card of a person called L.Murugan. Antar recollects his brief association with Murugan alias Morgan. From here, the story moves through myriad places and myriad characters - Calcutta (now, Kolkata), Secunderabad, Murugan, Ronald Ross, Phulboni-the writer, Lutchman alias Lakhaan, Urmila - the journalist, Sonali - the celebrity etc etc.The story went from the days of Ronald Ross to the 1990s. It had all the necessary ingredients of an entertaining thriller.

Well, it may be a lapse on my part…but, I was not totally convinced with the way it ended. I still am not. Nevertheless, it was a good read and I would rather suggest you to give it a try I for one, will continue moving towards another novel of Amitav Ghosh as soon as I get some time and oppurtunity.

Keeping this post shorter has no other reason except that…I began this post so long back (more than 1.5 months back!!) that I lost interest in writing a long post now