Glossary for “My Name is Sombara”

Glossary for the translated short story “My Name is Sombara”, published online at: Out of Print Magazine. The webzine doesn’t put a glossary for translated stories. However, I felt some words are specific and either don’t have a direct equivalent in English or it won’t read well if I replace with an English equivalent. So, I kept some Telugu words and added this gloss with additional detail. “Out of Print” agreed to this idea.

  • Grievance day – a government organized day to address the problems of  people belonging to nearby tribal groups 
  • thatha: grand father, in Telugu
  • Kinnera – a musical instrument similar to lute
  • Tudumu – a drum, which is played standing, with a pair of drum sticks, and provides a bass beat. 
  • Tudumu Kunda – It is a small drum used as an accompaniment to Tudumu 
  • Pinlakarra – flute
  • Ejjodu – a village priest who typically organizes religious ceremonies and chants prayers
  • Panchayat: Village governing council in Indian villages
  • Savara language
  • ITDA: Integrated Tribal Development Agency, a government body
  • MRO: Mandal Revenue Officer. Mandal is a unit of administrative division in India. 
  • Dhimsa It is a dance form prevalent in some tribal communities around Andhra Pradesh and Odisha states in India.
  • Sannai: a South Indian musical instrument similar to Shehnai
  • Gogoi: A vibrating reed instrument, played by the mouth (?)
  • Mama: uncle. Typically mother’s brother (or father’s sister’s husband)
  • Tillakaya: A musical instrument that resembles anklets, and played/worn on foot.

The story in Telugu original can be read here, and here is an audio where the author describes the story’s background (in Telugu).

Published in: on March 21, 2022 at 12:39 pm  Leave a Comment  

జాల ప్రలాపం, దాని ప్రయోజనం

ఆన్లైన్ రాంటింగ్ కి జాలప్రలాపం అని తెలుగు పేరు పెట్టాను. ఇది తుచుగా చూస్తూనే ఉంటాము. జాలప్రలాపం పలురకాలు. ఇందులోనూ మర్యాద తప్పని వారు కొందరు. కోపంలో లక్ష అంటాం – ఎవరైనా, మీకు ఆ గొడవకి సంబంధం ఉన్నా, లేకపోయినా పడాల్సిందే అన్నట్లు రాసే/కూసే వారు కొందరు. మనం (నేనూ చేస్తూ ఉంటా బైదవే..అప్పుడపుడు) ఎందుకిలా ప్రవర్తిస్తాము? అసలు ఇలా ముక్కూమొహం తెలీని వాళ్ళమీద విరుచుకుపడి అదేదో ఈ మానవపురుగలకంటే నేన్నయం అనుకోడం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి?భారీగా టైటిల్, ఉపోద్ఘాతం పెట్టాను. సందర్భం ఏమిటో? అనిపించవచ్చు. “Relax: A Guide to Everyday Health Decisions with More Facts and Less Worry” (by Timothy Caulfield) అని ఒక పుస్తకం చదివాను గత వారం. ఈ విషయం మీద ఒక అధ్యాయం ఉంది. అందులోంచి నాకు ముఖ్యమైన విషయాలు అనిపించిన దానిని ఇక్కడ రాస్కుంటున్నా.

రాంట్ అన్నది మన జీవితంలో ఒక భాగం. ఏదన్నా బాధ/కోపం వంటివి బలంగా కలిగినపుడు అది అలా బైటకి కక్కేస్తే మనకు తెరిపి కలుగుతుందని మనం అనుకుంటాం, అంతా చెబుతూంటారు కూడా. అలా వెళ్ళగక్కకుండా మనసులోనే ఉంచేసుకుంటే ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదని కూడా అంటారు. సినిమాల్లో, నవల్లో ఇలాగ ప్రధాన పాత్రలు గట్టిగా అరుస్తూ విరుచుకుపడే సందర్భాలు కోకొల్లలు. అయితే, సోషల్మీడియా లో ఇదొక వేరే లెవెల్ కి పోయిందనిపిస్తుంది. ముక్కూమొహం తెలీని అందరితోనూ గోడు వెళ్ళబోసుకోవచ్చు. ఏ బ్యాంకో, ఇన్స్యూరన్స్ కంపనీ నో, సినిమానో, పుస్తకమో, ప్రభుత్వమో, సిద్ధాంతమో – ఒకటని లేదు. అన్నింటి గురించీ నోటికొచ్చింది కూసుకోవచ్చు మనం. మరి మన సోషల్ మీడియా కుటుంబాన్ని బట్టి ఇవన్నీ నచ్చి ప్రోత్సహించేవారూ ఉండొచ్చును. “Anger is more influential than joy” అని ఏదో పరిశోధనలో తేలిందట. ఎంత నెగటివ్ పోస్టులు పెడితే అంత తొందరగా పేరొస్తుందనమాట. అందువల్లనే కాబోలు అందరినీ తిడుతూ ఉండే మీడియా పర్సనాలిటీలకి ఫాలోయింగ్ ఎక్కువ. పాజిటివ్ గా రాస్తే అబ్బే, ఎవరు చదువుతారండీ? ఎవడిక్కావాలి?

ఇపుడు ప్రశ్న ఏమిటంటే -మరి అందరూ అన్నట్లు నిజంగానే ఇట్లాంటి జాలప్రేలాపన మన మానసికారోగ్యానికి మంచిదా? ఇలా పబ్లీకున అరిచాక మనశ్శాంతి లభిస్తుందా? ఈ రచయిత లేదంటాడు.

ఇట్లా గట్టిగా అరవడమో, లేకపోతే మనసులో ఉన్నదంతా తిట్టుకుంటూ వెళ్ళగక్కడం (ఈకాలంలోనైతే ఫేస్బుక్/ట్విట్టర్ వంటి చోట్ల పోస్టులు పెట్టడమో) మానసిక ఆరోగ్యానికి మంచిదన్న వాదన సిగ్మండ్ ఫ్రాయిడ్ దగ్గర మొదలయిందంట. ఇలా ఈ లోపలున్న ఉద్వేగాలు బైటికి కక్కకపోతే మన మానసికారోగ్యానికి మంచిది కాదన్న సిద్ధాంతాలు అన్నీ దాదాపు ఈయన పరిశీలనపై ఆధారపడినవే. ఈయన పరిశీలనకి అంత పరిశోధనాత్మక్ ఆధారాలు లేవంటారు. అయినా మరి ఈయన రచనల ప్రభావం నేటికీ ఉందని ప్రత్యేకంగా చెప్పక్కర్లేదు. ఇంతకీ నిజంగా మన కోపాన్నో, బాధనో అంతా గట్టిగా పైకి వెళ్ళగక్కడం మన శారీరక/మానసికారోగ్యానికి మంచిదేనా? అంటే అలా అని నిరూపించడానికి ఆధారాల్లేవంటాడు ఈయన. పైపెచ్చు దీని వల్ల మనం మరింత కోపం, ద్వేషం వంటివి పెంచుకుంటూ పోతామంట.

“Venting anger is like using gasoline to put out a fire. It only feeds the fame by keeping aggressive thoughts active in memory and by keeping angry feelings alive” అంటాడొక ప్రొఫెసర్. జాలప్రలాపం గురించి చేసిన పరిశోధనల్లో తేలినది ఏమిటంటే – ఇది తాత్కాలిక ఉపశమనాన్ని ఇస్తుంది కానీ దీర్ఘకాలంలో మనకి చేసే మేలుకన్నా హానే ఎక్కువ (జంక్ ఫుడ్ లాగా అనమాట). కోపం అన్నది సరిగ్గా ఉపయోగిస్తే ఆరోగ్యకరమైనదే కానీ జాలప్రలాపం సరైన పద్ధతి కాదన్నది శాస్త్రవేత్తల అభిప్రాయం. జాలప్రలాపం మన మానసికారోగ్యానికి మేలు చేయకపోగా కీడు తలపెట్టే అవకాశం ఉందంట. ఆ యొక్క కోపద్వేషాలు పతాకస్థాయిలో ఉండగా సోషల్ మీడియా చర్చల్లో హోరాహోరీ అరుచుకోడం వంటివి గుండెనొప్పి వచ్చే అవకాశాలు కూడా పెంచుతాయంట. ఇవన్నీ కాక వేరే సాంఘిక పరిణామాలు ఉంటాయి కదా – మనం జాబ్ ఇంటర్యూలకి వెళ్ళెవేళల ఇలాంటి పబ్లిక్ ప్రొఫైల్స్ కూడా చూస్తున్నారంట కొందరు. రేపొద్దున ఏదన్నా సందర్భంలో ఐదేళ్ళ క్రితం మీరు కూసిన కూతలు అంటూ ఏవో స్క్రీన్ షాట్ ఎవరో తీసినా ఆశ్చర్యం లేదు. కనుక, జాలప్రలాపం డేంజెరస్ అన్నది సారాంశం.

మరట్లైతే ఎట్లాగండి? ఏదో ఒకటి చేయాలి కదా నిజంగా మనకి ఆ స్థాయిలో “నెగటివ్ ఎమోషన్” ఉన్నపుడు? అలాగే ఈ ఉద్వేగాలని లోపలే ఉంచి కుమిలిపోడమో, రగిలిపోడమో, లేదంటే ఇట్లా సోషల్ మీడియా లో కక్కేయడం – ఈ రెండూ కాకుండా వేరే ఏదన్నా మార్గం ఉందా? అని అన్వేషించాలి. కీబోర్డుకి కాసేపు దూరంగా జరగడం … కొంచెం మన హాబీల వైపుకి కాసేపు పోయిరావడం. ఇవన్నీ కాకపోతే … మర్యాదకరంగా మన వాదన బలంగా చెప్పడం (polite assertion), ఏదన్నా పత్రిక్కి వ్యాసం రాసి పంపడం- ఇలాంటివి ఉత్తమం అంటాడు రచయిత. ప్రైవేటుగా ఓపికగల, దయగల ఏ స్నేహితులతోనో, కుటుంబ సభ్యులతోనో చర్చించవచ్చు అదో పద్ధతి నాకు తట్టినది.. మరివి తత్కాల ఉపశమనాన్ని ఇవ్వవు గదా? అంటే దీర్ఘకాలంలో ఈ పద్ధతే మంచిదని తేల్చాడు ఈయన.

“The notion that we are these human pressure cookers that walk around building up steam until we blow – unless we let a little out – sounds like it would make some sense. In the end, though, it just isn’t true” – పుస్తకంలోని ఒక కోట్. హమ్మయ్యా, అది చదివాక నా మనసు శాంతించింది. ఎంత వాదించుకున్నా సమాజ మర్యాదని దాటి జాలప్రలాపాలు చేసి ముక్కూమొహం తెలీని వారిని నోటికొచ్చింది కూసిన అనుభవం నాకు లేదు. బహుశా అట్లా కూస్తేనే మన గొంతుక వినిపడుతుందేమో? లేకపోతే ఎవరూ పట్టించుకోరేమో అన్న సందేహం కలిగిన రోజులు లేకపోలేదు. అందువల్ల, పుస్తకంలో ఇది ఉపయోగకరమైన చాఫ్టర్ అనిపించి ఇలా సారాంశం రాసుకున్నా. చివరి ఛాప్టర్ కూడా చాలా ఉపయోగకరం. అది మరో రోజు.

Published in: on January 9, 2022 at 1:20 pm  Leave a Comment  
Tags:

నెహ్రూ (తదితరులు) క్రికెట్ ఆడిన వేళ

నేను జైపాల్ సింగ్ ముండా అన్న ఆయన జీవిత చరిత్ర ఒకటి చదివాను. నిన్న పూర్తయింది పుస్తకం. చివరి అధ్యాయంలో 1953 లో ఆయన భారత దేశపు పార్లమెంటు సభ్యుల మధ్య నిర్వహించిన ప్రెసిడెంట్స్ 11 వర్సస్ వైస్ ప్రెసిడెంట్స్ 11 క్రికెట్ మ్యాచ్ గురించి వివరంగా రాశారు. ఈ పోస్టు ఆ మ్యాచ్ విశేషాల గురించి. మ్యాచ్ గురించిన చిన్న విడియో బిట్ ఇక్కడ చూడవచ్చు.

జైపాల్ కి పార్లమెంటు సభ్యుల మధ్య క్రికెట్ మ్యాచ్ పెట్టాలన్న ఆలోచన వచ్చింది. అయితే ఇదేమంత వింత విషయం కాదు. అప్పటి సభ్యులలో దుర్గాపూర్ మహారాజా, సర్దార్ సుర్జిత్ సింగ్ మజితియా వంటి గతంలో క్రికెట్ ఆడిన వారు ఉన్నారు. పార్లమెంటు సభ్యులలో క్రీడాసక్తి కూడా తక్కువేం కాదు. పార్లమెంట్ స్పోర్ట్స్ క్లబ్ సాక్షాత్ ప్రధాని నెహ్రూ నే చైర్మన్ గా, ప్రెసిడేంటు బాబూ రాజెంద్ర ప్రసాద్ పాట్రన్ గా, జైపాల్ సింగ్ మేనేజర్ గా మొదలైంది. రాజకుమారి అమ్రిత్ కౌర్ కూడా దీని కమిటీలో సభ్యురాలు. జైపాల్ ఈ మ్యాచ్ కోసం ఎంపీల సొంత ఖర్చులతో బ్లేజర్లు, క్యాపులు కూడా సిద్ధం చేయించి, ప్రెసిడెంట్స్ ఎలెవెన్, వైస్ ప్రెసిడెంట్స్ ఎలెవెన్ అని రెండు జట్ల పేర్లు నిర్ణయించాడు (డాక్టర్ సర్వేపల్లి రాధాకృష్ణన్ అప్పటి ఉపరాష్ట్రపతి).

మొదటే కొన్ని ఇబ్బందులొచ్చాయి. కాకా గాడ్గిల్ తను ధోతీలోనే ఆడతా అన్నాడు. కమ్యూనిస్టు నాయకుడు గోపాలన్ బూట్లు ఎప్పుడు వేసుకోలేదు, వేసుకోనన్నాడు. రాజకుమారి, బేగం ఐజాజ్ రసూల్ -ఇద్దరూ మగవారేనా, మమ్మల్నీ జట్లలో చేర్చమన్నారు. నెహ్రూ అభిమానుల గుంపొకటి ఆయన ఆడ్డానికి వీల్లేదనింది. కానీ నెహ్రూ ఆడతానన్నాడు. చివరికి ధోతి కుదరదు అని, గోపాలన్ కి బాటా షూ కొనిచ్చి, నెహ్రూ ని ఆడనిచ్చి, మహిళా సభ్యులిద్దరికీ 22 మంది మగ పార్లమెంటేరియన్ లు దొరక్కపోతే మిమ్మల్ని చేరుస్తా, కావాలంటే అంపైరింగ్ చేయండని చెప్పి, మ్యాచ్ సన్నాహాలు మొదలుపెట్టారు.

మామూలు జనం కోసం ఒక్కరూపాయి వి పాతికవేల టికెట్లు అమ్మారు. పెవిలియన్ కి దగ్గరగా ఐదు రూపాయల టికెట్ పెట్టారు. పది రూపాయల టికెట్టు పెట్టారు. ఒక వరుసకి వెయ్యి రూపాయల టికెట్ పెట్టారు. అన్నీ అమ్ముడుపోయాయి. మహారాజా లు అందరూ ప్రధాని పక్కనే కూర్చోడానికి ఉబలాటపడ్డారు. టికెట్లు అన్నింటి మీదా జైపాల్ సంతకం ఉంది. టికెట్ కొనని ఎవరికీ లోనికి అనుమతి ఉండదన్న మాట! ప్రెసిడెంటు బాబు కొన్ని పది రూపాయల టికెట్లు కొన్నారు. ఇది చారిటీ మ్యాచ్ కనుక ప్లేయర్లు కూడా వాళ్ళకోసం వాళ్ళు టికెట్లు కొనుక్కున్నారు.

రాధాక్రిష్ణన్ కూడా క్రికెట్ క్యాపుతో గ్రౌండులోకి వచ్చాడు. నెహ్రూ టాస్ గెలిచాడు. బ్యాటింగ్ కి దిగిన మజితియా, ఎం.కె. క్రిష్ణ వెళ్ళగానే బౌలింగ్ ని చితకబాదారు. చివర్లో నెహ్రూ బ్యాటింగ్ కి దిగగానే షా నవాజ్ మొదటి బంతి వేశాడు. రెండో బంతికి నెహ్రూ రెండు పరుగులు తీశాడు. మూడో బంతికి నెహ్రూ రన్ కోసం ప్రయత్నించాడు కానీ అవతల వైపు ఉన్న బ్యాట్స్మన్ గోపాలన్ కదల్లేదు (అయనకి జీవితంలో ఇదే మొదటి క్రికెట్ మ్యాచ్). రనవుట్ చేయడానికి బాల్ ని వికెట్ కీపర్ వైపుకి విసిరేస్తే అతను నెహ్రూని అవుట్ చేయలేక బాల్ ని బౌండరీ వైపుకి విసిరేశాడు. విసుగేసి ఆ ఇన్నింగ్స్ డిక్లేర్ చేశాడట జైపాల్.

దుంగార్పూర్ మహరాజా అవతలి జట్టుకి కెప్టెన్. మహరాజా అజిత్ సింగ్ బౌలర్. మొదటి బంతే జైపాల్ సింగ్ క్యాచ్ మిస్ చేశాడు. తరువాత మూడో బ్యాట్స్మన్ గా వచ్చిన కేశవ్ మాలవ్యా ని నెహ్రూ తన క్యాచ్ తో అవుట్ చేశాడు. ఆ క్యాచ్ గురించి ఆయన నెలల తరబడి గొప్పగా తలుచుకునేవాడు.

బేగం ఐజాజ్ రసూల్, రాజకుమారి అమృత్ కౌర్, రేణు చక్రవర్తి ఆడడానికి ముందుకొచ్చారు కానీ జైపాల్ వద్దన్నాడు.

ఆకాశవాణి వారు ఈ మ్యాచ్ ని ఆడియో ప్రసారం చేశారు. స్పీకర్ అనంతశయనం అయ్యంగార్, విజయనగరం రాజకుమారుడు, నెహ్రూ, అంతా మాట్లాడారు. హరీంద్రనాథ్ చటోపాధ్యాయ తన హాస్య కవితలతో అలరించాడు. అంపైర్లు గా జనరల్ రాజేంద్ర సింగ్, బీసీసీఐ స్థాపకుడైన అంతోనీ డె మెల్లో ఉన్నారు. హోం మినిస్టర్ డాక్టర్ కట్జు టికెట్ లేకుండా లోపలికి రాబోతే సెక్యూరిటీ వాళ్ళొచ్చి జైపాల్ కి చెబితే, ఈయన ఆయన చేత టికెట్టు కొనిపించాడు.

ఇదంతా అయ్యాక ప్రధాని అందరు సభ్యులతో కలిసి లంచ్ చేసాడు. అందరూ ఆయన క్యాచ్ గురించి మాట్లాడుకున్నారు. ఇంకేం జరిగినా జరగకపోయినా ఈ మ్యాచ్, ఆ భోజనం అంతా కలిసి అన్ని పార్టీల సభ్యుల మధ్య స్నేహపూరిత వాతావరణాన్ని కలుగజేశాయని జైపాల్ రాసుకున్నాడు.

ఇక చివరగా, జైపాల్ సింగ్ గురించి:
ఈయన 1928లో భారతదేశానికి మొట్టమొదటి ఒలింపిక్ స్వర్ణం గెలిచిన హాకీ జట్టు కెప్టెన్. తరువాత కాలంలో “ఆదివాసీ మహాసభ” ని స్థాపించి ఆదివాసీ ల హక్కుల కోసం, జార్ఖండ్ రాష్ట్రావతరణం కోసం జీవితాంతం కృషి చేశారు. చాలా కాలం పాటు పార్లమెంటు, బీహారు రాష్ట్ర శాసనసభ ల మధ్య రాజకీయంగా కూడా చురుగ్గా ఉన్నారు. ఇది ముండా తన ఆత్మకథ “Lo Bir Sendra” లో రాసాడట. ఆ పుస్తకం ఇపుడు దొరుకుతుందో లేదో నాకు తెలియదు కానీ, అందులోంచి తీసుకుని ఈ రచయిత ఈ జీవితచరిత్రలో పెట్టాడు ఈ ఉదంతాన్ని.

పుస్తకం వివరాలు:

The life and times of Jaipal Singh Munda

Santosh Kiro

Prabhat Prakasan, 2020

Available on Amazon as Kindle ebook and in print.

Published in: on August 19, 2021 at 3:42 pm  Leave a Comment  

ఒక కెనడియన్ ఆదివాసీ రచయిత్రి చెప్పిన మూడు కథలు

నేను ప్రస్తుతం Lee Maracle అన్న కెనడియన్ ఆదివాసీ రచయిత్రి రాసిన My Conversations with Canadians అన్న పుస్తకం చదువుతున్నాను. పుస్తకం సగంలోనే ఉన్నాను. ప్రస్తుతానికి నా అభిప్రాయం: ఎవరో వచ్చి రోజుకో లెక్చరిచ్చి లెక్చరుకో మొట్టికాయ, ఓ లెంపకాయ, పెడేల్మని ఓ చెంపదెబ్బ, ఇలా మార్చి మార్చి అంటిస్తున్నట్లు ఉంది. ఇలాంటిదొకటి మన ఆదివాసీ వాళ్ళెవరో కూడా రాసి దాన్ని భద్రలోక్ మే బాంబ్ షెల్ లాగా మన మధ్య వదలాలని నా ఆకాంక్ష. (ఇలా అన్నానని ట్రోల్ చేసేరు – చేయకండి).

ఈ పుస్తకంలో రచయిత్రి చెప్పిన రెండు మూడు నిజజీవితంలో జరిగిన కథలు నన్ను ఆకట్టుకున్నాయి. వాటిని ఈ పోస్టులో పంచుకుంటూన్నా. అన్నట్లు ఈ కథలకి ఈ తెలుగు టైటిల్స్ నా సృష్టే.

మొదటిది: తిమింగల సంగీతం

ఒకసారి ఆర్కటిక్ మహాసముద్రం ఉత్తర భాగంలో కొన్ని తిమింగలాలు మంచు గడ్డల మధ్య ఇరుక్కుపోయాయంట. సరే, శాస్త్రవేత్తలు అమెరికా, రష్యాల నుండి ఇట్లాంటి భారీ మంచుగడ్డలని పగలగొట్టే యంత్రాలకోసం అడిగారంట. కానీ అవి ఇక్కడికి చేరడానికి వారాలు, నెలలూ పట్టొచ్చు. ఇంతలోపు ఈ తిమింగలాలు బతకవేమో అని వాళ్ళ చింత. ఇది తెల్సి, ఆ ప్రాంతంలో ఉండే ఇనుయిట్ జాతి వారు మా సంప్రదాయ పద్ధతిలో తిమింగలాలతో సంభాషించగల సంగీతం ఉంది. మేము ప్రయత్నిస్తాం అన్నారంట. ఈ ఆలోచన కొంచెం విపరీతంగా అనిపించి మొదట శాస్త్రవేత్తలు ఒప్పుకోలేదు. అయితే, ఇంతలోపు ఓ తిమింగలం మరణించడంతో ఇక వీళ్ళని ప్రయత్నించనిద్దాం‌ అనుకున్నారు. ఇనుయిట్ వారు వాళ్ళ లెక్కల ప్రకారం మంచుగడ్డలకి అక్కడక్కడా రంధ్రాలు చేస్తూ వాళ్ళ సంగీతం గానం చేస్తే తిమింగలాలు వాళ్ళ గాత్రాన్ని అనుసరించి నెమ్మదిగా అలా అలా బైటకి వచ్చేశాయంట!! అసలలా ఎందుకు జరిగిందో ఎవరికీ తెలీదు కానీ ఇది వాళ్ళలో ఎప్పట్నుంచో ఉన్న పద్ధతేనట.

(ఈ సంఘటన ఏదో నాకు తెలియదు కానీ, ఇలా జంతువులతో సంభాషించే సంప్రదాయం గురించి ఒక వ్యాసం ఇక్కడ చదవొచ్చు).

రెండవది: ఫెమినిజం పుట్టిల్లు

Elizabeth Cady Stanton అన్నావిడ తొలితరం మహిళా హక్కుల ఉద్యమకారిణి. పందొమ్మిదో శతాబ్దపు అమెరికాలో ఈ విషయమై ఎంతో కృషి చేసింది. ఈవిడకి సెనెకా అన్న అమెరికన్ ఆదివాసీ తెగకి చెందిన స్నేహితురాలు ఉండేదంట. ఒకరోజు ఆ స్నేహితురాలు ఎవరో తెల్లాయన భూమి అమ్మకానికి పెడితే కొంటున్నా అని చెప్పిందంట. ఎలిజబెత్ ఆమెని “మీ ఆయన ఏమన్నాడు కొంటా అంటే?” అని అడిగితే ఆమె “ఏం అనలేదు. కొనేది నేను కదా” అన్నదట. ఆకాలంలో మహిళలు తమపాటికి తాము భూమి కొనడానికి అనర్హులు. ఎలిజబెత్ అదే అంటే ఆ స్నేహితురాలు – “అది తెల్లవాళ్ళ రాజ్యంలో రూలు. మాకు అలాంటివి లేవు” అన్నదట. అక్కడ నుంచే ఎలిజబెత్ ఆలోచనల్లోకి ఫెమినిజం, మహిళలలి ఓటు హక్కు వంటి భావనలు ప్రవేశించాయంట. (ఫెమినిజం అన్నది ఆదివాసీలకి ముందునుంచే ఉందని చెప్పడానికి ఈ కథ చెప్పింది రచయిత్రి).

(ఈ విషయం గురించి ఒక ఆసక్తికరమైన వ్యాసం ఫెమినిస్టు.కాం అన్న వెబ్సైటులో ఇక్కడ చదవొచ్చు)

మూడవది: ఎలుకతో పెట్టుకోకు

1993 లో నవాజో తెగ వారు నివసించే ప్రాంతంలో హంటావైరస్ వ్యాపించిందంట. శాస్త్రవేత్తలు ఇది ఎక్కడ్నుంచి వచ్చింది? అన్నది తెలుసుకోడానికి ఇంకా ప్రయత్నిస్తూ ఉన్నారు. ఒక నవాజో యువకుడు వాళ్ళ తెగలోని ఓ పెద్దావిడని అడిగాడంట దీని గురించి. ఆమె వాళ్ళ కథల్లోంచి ఓ కథ చెప్పిందట – సారాంశం ఏమిటంటే మనిషీ, ఎలుకా ఒక ఇంట్లో ఉండకూడదు అని. శాస్త్రవేత్తలు చివరకి కనుక్కునది ఏమిటంటే ఆ వ్యాధి ఎలుకల ద్వారానే వీళ్ళ మధ్య వ్యాపించిందని.

(ఈ ఉదంతం గురించిన వికీ పేజీ ఇక్కడ)

ఇంకా ఇట్లాంటివి కొన్ని ఉన్నాయి … పాయింటేమిటంటే ఎక్కడైనా అక్కడి ఆదివాసీల నోట్లోంచి వాళ్ళ కథలు వినాలని… నవ నాగరికులు అనుకునేంత తెలివితక్కువ వాళ్ళెవరూ లేరిక్కడ.. అని రచయిత్రి అభిప్రాయం.

ఇట్లాంటి పుస్తకం మాత్రం మనకూ ఒకటి ఒరిజినల్ ది పడాలి. పడి కొన్ని తలలు అయినా పగలగొట్టాలి అని కావాలంటే నేను సైతం ఓ వెర్రి గొంతుక విచ్చి మ్రోస్తాను.

Published in: on July 24, 2021 at 5:25 am  Comments (1)  

సత్యజిత్ రాయ్ పై నండూరి

(నండూరి రామమోహనరావు సంపాదకీయాల సంకలనం “వ్యాఖ్యావళి” లోని వ్యాసం ఇది. సత్యజిత్ రాయ్ మరణించినపుడు వచ్చింది. ఇవ్వాళ రాయ్ శతజయంతి సందర్భంగా టైపు చేసి పెడుతున్నాను. కాపీరైట్ సమస్యలు ఉంటే ఇక్కడో వ్యాఖ్య పెట్టండి, వ్యాసాన్ని తొలగిస్తాను. గతంలో ఈ వ్యాసాన్ని నా బ్లాగులో ప్రస్తావించాను. అప్పటికి ఈ పుస్తకం ఆర్కైవ్ లో ఉన్నదని తెలీదు. )

పథేర్ పాంచాలి 1955నాటి చిత్రం. అది కలకత్తాలో విడుదల అయినప్పుడు డిల్లీ, బొంబాయి, మద్రాసు వంటి నగరాలలో ఆదివారాల మార్నింగ్ షోగానో, ప్రత్యేకాహూతులైన కొద్దిమంది చలనచిత్ర కళాభిమానులకో ప్రదర్శించబడినప్పుడు దేశవ్యాప్తంగా అది కలిగించిన అపూర్వ సంచలనం ఈరోజు ఎందరికి జ్ఞాపకం వున్నదో మాకు తెలియదు. బహుశా ఈ తరం వారు అది ఊహించనైనా ఊహించలేరు. 

సత్యజిత్ రాయ్ తీసిన మొట్టమొదటి చిత్రం పథేర్ పాంచాలి ఎలా విడుదల అయింది? మండువేసవి మధ్యాహ్నవేల మల్లెల పరిమళాన్ని మోసుకు వచ్చిన మలయానిలవీచికలా, వెచ్చని నుదుటిపై చల్లని కరస్పర్శలా, మనస్సులోని మాలిన్యమంతా క్షాళనం చేసే మానవతా గంగాజలంలా, నడివయస్సు నుంచి బాల్య స్మృతులలోనికి రివ్వున తీసుకుపోయే “టైం మెషీన్” లా విడుదల అయింది.

భారతదేశంలో అటువంటి చిత్రం తీయడం సాధ్యమా? పాటలు, నృత్యాలు, సెట్టింగులు, అందాల హీరో, హీరోయిన్లు లేని భారతీయ చిత్రాన్ని ఊహించడం కూడా కష్టమైన ఆ రోజులలో పథేర్ పాంచాలి ఒక కఠోర వాస్తవికతతో, వ్యథార్త జీవిత యదార్థ దృశ్యాన్ని ఆవిష్కరించింది. అందులో పాటలు లేవు – రవిశంకర్ మనోజ్ఞ నేపథ్య సంగీతం తప్ప. నృత్యాలు లేవు – పది పన్నెండేళ్ళ దుర్గ వర్షాగమనంతో పురివిప్పిన నెమలిలా పరవశించి జడివానలో తడుస్తూ గిరగరా తిరగడం తప్ప. అందాల హీరో, హీరోయింలు లేరు – ఒక నిరుపేద పురోహితుడు, అతని భార్య, ఇద్దరు చిన్న పిల్లలు, తొంభై ఏళ్ళ ఒక ముదివగ్గు తప్ప. 

కానీ ఆ చిత్రంలో భారతదేశపు అమాయిక గ్రామీణ వాతావరణం ఉంది. దుర్భర దారిద్ర్యం ఉంది. కష్టాలు, కడగండ్లు, కన్నీళ్ళు, విధి వెక్కిరింతలు, ఒక శిశువు జననం, ఒక వృద్ధురాలి నిశబ్ద మరణం, మొగ్గగానే రాలిపోయిన ఒక బాలిక అర్థం లేని మృతి వున్నాయి. అదే సమయంలో చల్లగాలికి తలలెగరేసే రెల్లుపూల మొక్కలు, దూరంగా గుప్ గుప్ మంటూ నాగరిక ప్రపంచానికి ప్రతీక లాంటి రైలు, గుయ్య్ మని శబ్దం చేస్తూ సందేశ సంకేతాలను మోసుకుపోయే టెలిగ్రాఫ్ స్తంభాలు, గతుకుల కాలిబాట, వర్షారంభవేళ కొలను అలలపై తూనీగల నాట్యం; చిన్నపిల్లల గుజ్జన గూళ్ళాటలు, వీథి భాగవతం, తుఫానుకు పడిపోయిన శిథిల గృహం, చనిపోయి వెల్లకిల పడిన కప్ప, ఖాళీచేసిన పాడింటిలోకి విధి వికృతపు నవ్వులా జరజరపాకిపోయే తాచుపాము, ఎన్నో వున్నాయి. అన్నీ వున్నాయి కాని, సాంప్రదాయికార్థం లో “కథ” లేదు. జీవితం వున్నది. కఠోర జీవితం వున్నది. ఇంతకంటే మంచి రోజుల కోసం ఆ జీవితం చూసే ఎదురుచూపులున్నాయి.

పథేర్ పాంచాలి తర్వాత ఆయన సుమారు 30 కథా చిత్రాలు, ఇతర చిత్రాలు తీశారు. అయినా ‘సాంకేతికా నైపుణిలో తప్ప అన్ని విషయాల్లోనూ అదే మేటి. ఆయన ప్రతిచిత్రం దేనికదే సాటి. ఒక చిత్రం నుంచి మరొక చిత్రానికి సినిమా టెక్నిక్ లో, కథా కథనంలో ఆయన ఎదుగుతూ పోయారు. మేరు శిఖరం ఎత్తున ఎదిగారు. గ్రిఫిత్, ఐజెన్ స్టయిన్, చాప్లిన్, బెర్గ్మెన్, కురోసావా ల ఎత్తుకు ఎదిగారు. 

రాయ్ చిత్రాలలో ఒక చిత్రం: చిత్రాన్ని పోలిన చిత్రం వుండదు. నూతనత్వాన్వేషణ మార్గంలో రాయ్ నిత్య పథికుడు. అపూ ట్రైలజీ అనబడే పథేర్ పాంచాలీ, అపరాజిత, అపూర్ సంసార్ చిత్రాలు మూడింటిలోను చావులున్నాయి. సుఖానుభూతులన్నీ ఒక రకంగానే వుంటాయి గాని, దుఃఖానుభూతులు దేనికదేనని టాల్ స్టాయ్ చెప్పినట్లు ఒక మృతిలాంటిది మరొకటి వుండదు.

జల్సాఘర్ చిత్రంలో అవసానదశలో వున్న ఫ్యూడల్ సంస్కృతి తన ఉనికిని నిలబెట్టుకొనడానికి ఎలా పాకులాడుతుందో చూస్తాము. టాగోర్ కథ ఆధారంగా తీసిన చారులత ఒక అసంపూర్ణ మనోహర కావ్యం లాంటిది. మహానగర్, ప్రతిద్వంది, సీమబద్ధ, జనారణ్య చిత్రాలలో దేని ప్రత్యేకత దానిదైనా, ఆధునిక జీవన సమ్మర్దపు కాళ్ళ కింద పడి నలిగిపోయే మానవత్వపు విలువలను చూస్తాము. తీన్ కన్య మూడు చిత్రాలూ టాగోర్ కు శత జయంతి నివాళులు. ఆశని సంకేత్ 1942నాటి బెంగాల్ క్షామ రాక్షసి కోరలలో చిక్కి విలవిలలాడిపోయిన నైతిక మూల్యాలను నిర్దయగా చూపిస్తుంది. అరణ్యేర్ దిన్ రాత్రి కొన్ని అసాధారణ సన్నివేశాలలో మానవుల నిజస్వరూపాలెలా బయట పడిపోతాయో హాస్యభరితంగా చూపిస్తుంది.

ఇవీ, తన ఇతర చిత్రాలలో సత్యజిత్ రాయ్ మనలను పోలిన మానవులనే తీసుకుని, ఎవరు ఏ సన్నివేశంలో ఎందుకు ఎలా ప్రవర్తిసారో, ఎలా ఆలోచిస్తారో, ఎలా ప్రతిస్పందిస్తారో ఒకసారి ఒక తత్వవేత్తలా, ఒకసారి మనస్తత్వ వేత్తలా, ఒకసారి సాంఘిక శాస్త్రవేత్తలా విశ్లేషిస్తూనే, అన్నిటిలోను మానవుల దౌర్బల్యాల పట్ల ఆర్షమైన, ఆర్ద్రమైన సానుభూతిని కనబరుస్తారు. ఆయన మొత్తం జీవిత కృషిని ఆంచనా వేస్తే పూర్వసూక్తిని కొంచెం మారి “నా నృషిః కురుతే చిత్రం” అనాలనిపిస్తుంది.

సత్యజిత్ రాయ్ ది బహుముఖ ప్రతిభ. రవిశంకర్, విలాయత్ ఖాన్ వంటి వారి సహాయం పొందిన తొలి చిత్రాలను మినహాయిస్తే తన అన్న చిత్రాలకు తానే సంగీత దర్శకుడు. పాశ్చాత్య శాస్త్రీయ సంగీతం పట్ల ఆయన అభిరుచి, బెంగాలీ జానపద బాణీలలో అభినివేశం జగత్ప్రసిద్ధం. “గోపీ గాయ్ నే బాఘా బాయ్ నే” చిత్రంలో ఆయన కట్టిన బాణీలు శ్రోతలను ఉర్రూతలూగిస్తాయి. అదికాక రాయ్ తన చిత్రాలకు తానే ఆర్ట్ డైరెక్టర్ (టాగోర్, నందలాల్ బోస్ ల సాన్నిధ్యంలో చిత్రకారుడుగానే ఆయన జీవితం ప్రారంభమైంది). స్క్రీన్ ప్లే రైటర్, స్క్రిప్టు రైటర్, కథా రచయిత, ఎడిటర్, పెక్కు సందర్భాలలో తానే ఛాయా గ్రాహకుడు. స్వయంగా రచయిత కూడా అయిన రాయ్ వ్రాసిన డిటెక్టివ్ కథలు, పిల్లల కథలు, సైంస్ ఫిక్షన్ భారతీయ సాహిత్యంలో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోతాయి.

ఆయన చిత్రాలలో పెక్కింటికి స్వర్ణకమలం వంటి అవార్డులు లభించినప్పటికీ, అవసానదశలో భారతరత్న అవార్డు లభించినప్పటికీ, స్వదేశంలో కంటే విదేశాలలోనే రాయ్ ప్రతిభా విశేషాలకు ఎక్కువ గుర్తింపు వచ్చిందన్న ప్రతీతిలో కొంత నిజం లేకపోలేదు. కాంస్, వెనిస్, బెర్లిన్ మొదలైన చోట్ల ఆయన చిత్రాలకు వచ్చిన అవార్డులు, ఫిలిప్పీన్స్ ఇచ్చిన మెగ్సేసే అవార్డు, బ్రిటిష్ ఫిలిం విమర్శకులు ఒక అర్థశతాబ్దపు (1925-1975) అత్యుత్తమ చిత్ర దర్శకుడుగా ఆయనకిచ్చిన గుర్తింపు, ఫ్రాన్సు అధ్యకుడు స్వయంగా అందించిన లీజియన్ ఆఫ్ ఆనర్, ఆక్స్ఫర్డ్ యూనివర్సిటి అరుదుగా విదేశీయులకిచ్చే ఆనరరీ డాక్టరేట్. అంతే అరుదుగా అమెరికన్ మోషన్ పిక్చర్ అకాడమీ విదేశీయులకిచ్చే స్పెషల్ ఆస్కార్, ఇవన్నీ ఇందుకు నిదర్శనాలు. నోబెల్ బహుమతి గ్రహీత సాల్ బెల్లో తన “హెర్జోగ్” నవలలో ఒకచోట సత్యజిత్ రాయ్ ప్రశంస తీసుకురావడం సృజనాత్మక సాహిత్యంలోకి కూడా ఆయన పేరు వెళ్ళిందనడానికి గుర్తు.

చివరగా ఒక మాట. ప్రపంచమంతా జేజేలు పలికింది గాని భారతీయ చలనచిత్ర ప్రముఖులు మాత్రం ఆయనను సరిగా అర్థం చేసుకొనకపోవడం దురదృష్టం. భారతీయ దారిద్ర్యాన్ని తన చిత్రాలలో ప్రదర్శించి పాశ్చాత్యుల ప్రశంసలు సంపాదించుకున్నవాడుగా ఆయనను కొందరు పరిగణించడం వారి మేధా దారిద్ర్యానికి చిహ్నం. తాను కళాఖండాలు తీస్తున్నానని ఆయన ఎన్నడూ  అనుకోలేదు. అందరూ చూచి ఆనందించే చిత్రాలు తీయడమే తన ధ్యాయమని, వ్యాపార విజయ దృక్పథం వున్నంత మాత్రాన కళామూల్యాలు లోపించనక్కరలేదని ఆయన విశ్వాసం. ఆమాటకు వస్తే తనకు స్పూర్తి ఇచ్చినవారిలో అమెరికన్ డాక్యుమెంటరీ చిత్ర నిర్మాత రాబర్ట్ ఫ్లాహర్టీ, సోవియెట్ దర్శకుడు అలెగ్జాండర్ డోవ్జెంకో లతో పాటు ఎందరో హాలీవుడ్ దర్శకులు కూడా ఉన్నారనే వాడు రాయ్. సత్యజిత్ రాయ్ భారతీయ సృజనాత్మకతను ప్రపంచానికి చాటిచెప్పిన మహామహుడు. నేడు ఆయన లేడు. ఆయన చిత్రాలున్నాయి. ఆయన ప్రతిభ ఉంది. 

(ఏప్రిల్ 25, 1992)

Published in: on May 2, 2021 at 5:22 am  Comments (1)  

కాళోజీ “నా యిజం”

కాళోజీ నారాయణరావు గారి ఆత్మకథ “యిదీ నా గొడవ” చదువుతూ ఉన్నాను. ఎక్కడికక్కడ ఆయన చాలా entertainingగా, ఆయన మాటలు/రాతలు మళ్ళీ మళ్ళీ వినాలనిపించేలా అనిపిస్తున్నాయి… ఆట్టే నాకు కాంటెక్స్ట్ లేకపోయినా (ఈయన గురించి పేర్వారం జగన్నాథం అనుకుంటాను, బయోగ్రఫీ రాశారట. అది చదవాలి త్వరలో!). ఇలా చదువుతూండగా నాకంట బడ్డ నాయిజం అన్న కవిత నన్ను విపరీతంగా ఆకట్టుకుంది. నా గురించి, నాకు తెల్సిన చాలామంది గురించి నేను చదువుతున్నట్లు అనిపించింది 🙂 ఆ కవిత ఇక్కడ పంచుకుంటున్నాను. ఇది ఎప్పుడో రాసినది కనుక కాపీరైట్ల గురించిన పట్టింపు ఉండదని ఊహ.

నా యిజం

నేనున్నదే నిలువదగిన చోట
అటుఇటు పోయినచో లోటు
నను దాటిన భ్రష్టాచారం
వెనుకబడిన చాదస్తం
నాది నిత్యనూత్న వికసిత జ్ఞానం
నీది బుద్ధి జాడ్య జనితోన్మాదం
నాకోపం స్వభావసిద్ధం
మీకైనను ఓర్పుండొద్దా?
నాకున్నవి అన్నియు హాబీలు
మీకున్నవి వ్యసనాలవి తగవు
నాదంతయు అప్టుడేట్ కల్చర్
దస్ ఫార్ అండ్ నో ఫర్దర్
ఇదిగిదిగో చెలియలికట్ట
కాదన్నవాడి కన్నులు లొట్ట
నాకందినది నాది
నాకందనిది మనది
నానా ‘యిజా’ల కడుగున జూడ
‘నా యిజం’దే అగుపడును జాడ.

Published in: on September 22, 2017 at 3:21 am  Comments (2)  

Todas and their songs – Notes from an article

I got curious about the Toda people after noticing in a dictionary that there are 50 or more words related to Buffalo in their language. So, I started reading through the Wikipedia article on them which had a reference to the following article:

Oral Poets of South India: The Todas
M. B. Emeneau
The Journal of American Folklore
Vol. 71, No. 281, Traditional India: Structure and Change (Jul. – Sep., 1958), pp. 312-324
Published by: American Folklore Society
DOI: 10.2307/538564
Stable URL: http://www.jstor.org/stable/538564
(It is free to read if you create a login)

I am just listing a few notes I made to myself while reading in this post here. Some of them are direct quotes from the article and some of them are my summaries.

* The language and culture are apparently quite different from others around.

“The culture of the Todas is just as divergent from its Indian roots as is their language, because of their long isolation (since the beginning of the Christian era, as I think I have now proved) from the general streams of Hindu culture. This isolation was produced both by their geographical situation on a lofty, 8ooo-foot-high plateau and by the general framework of the Hindu caste system within which they and their
few neighbors live. This social framework favors diversity within unity, and on the Nilgiri plateau, an area of forty by twenty miles, has allowed four communities to live symbiotically, but with four remarkably different cultures and four mutually unintelligible languages”

* It is amazing that a community of 600 people have a complex caste system with sub-castes and clans (“right down to the individual family”)

* When I saw a Toda dictionary earlier this week, I wondered at the number of words referring to Buffaloes in their vocabulary, and thought it should have some religious significance. Here is what Emeneau says:

“The care of the buffaloes has been made the basis of religion. Every item of dairy practice is ritualized, from the twice daily milking and churning of butter to the great seasonal shifting of pastures, the burning over of the dry pastures, and the giving of salt to the herds.”

* Songs seem to be a very important part of their culture

” It was not long after my work started on the Toda language that I found that the utterances of greatest interest to the Todas themselves were their songs, and that here was a new example of oral poetry.”

* Linguistic structure of these songs is described in detail by the author. I don’t think I fully understood, but there are things that fascinated me at the first glance:

“Sentences consist of from one sung unit to as many as five or six or even seven, with a possibility of quite complicated syntax. But, one very striking feature of the structure, no such sentence may be uttered without being paired with another sentence exactly parallel to it in syntactic structure and in number of units.”

* They seem to have a song for every event in their culture, and specific words and phrases for such events.

“We do not know much about the history of the song technique, but it became clear after a large number of songs had been recorded, that in the course of the presumably long development of the technique, every theme in Toda culture and every detail of the working out of every theme have been provided with
one or several set patterns of words and turns of phrase for use in song.”

* Found these remarks on the role of songs in their culture quite amusing: “Given the technique and the interest in the songs, a corollary but perhaps unexpected consequence is that every Toda can and does compose songs” and “Every Toda can be his own poet laureate.

* What was interesting was this comment on the music of these songs:

“I was told, however, that ideally every new song that is sung should have a new tune. One composer went so far as to tell me that only the tunes matter; anyone can compose the words.”

* Finally, the concluding remarks had a very curious observation:
“There is in their world view no urge to universalize the themes of their culture and the verbal expression of them. At the same time there is no urge towards self-expression; it is, in fact, an urge that would be out
of place and might even be divisive in the closed culture of a small community. Their poetry then is strictly a miniature and provincial, even parochial, art with many limitations. … .. ”
– I found it pretty cool – not bothering about universalizing their themes. Not bothering about too much of self-expression. But just depicting their own world, community and culture.

Overall, pretty interesting stuff.

Published in: on September 3, 2017 at 7:38 pm  Leave a Comment  
Tags:

కనుక్కున్న వాడిదే దేశం

ఇవ్వాళ ఒక వ్యాసం చదువుతూ దానిలో ఓ చిన్న కథ చదివాను – డింగుమని జ్ఞానబల్బు వెలిగిన సందర్భం ఆ క్షణం. ఇక్కడ నేను ఎవర్నీ ఏం అనడం లేదు – నాకీ కథ చాలా ఆసక్తికరంగా అనిపించింది. ఇదివరలో నాకెప్పుడూ ఇలాంటి అలోచన రాలేదు, కానీ ఇది చదవగానే కలిగిన మొదటి స్పందన – “అవును కదా!” అని. అందువల్ల పంచుకుంటున్నాను.

ఆ కథ ఇది:

“On September 24, 1973, an Ojibwe Indian chief from California, dressed in full regalia, landed in Rome and claimed possession of Italy “by right of dis- covery,” just as Christopher Columbus had claimed America nearly 500 years earlier. “I proclaim this day the day of the discovery of Italy,” he said.

“What right,” asked the chief, “did Columbus have to discover America when it had already been inhabited for thousands of years? The same right that I have to come now to Italy and proclaim the discovery of your country.”

Although the New York Times referred to this claim as “bizarre” (Krebs, 1973), the newspaper’s criticism only helped illustrate the chief’s point: It is bizarre to claim possession of a country “by right of discovery” when the country has long been occupied by other people. What the chief did in mak- ing his claim was to reverse people’s perspective and invite them to see the world from an American Indian point of view.”

ఇది చదివిన సందర్భం:
The Psychology of Prejudice, Stereotyping, and Discrimination అన్న వ్యాసం.
Source: Plous, S. (Ed.). (2003). Understanding prejudice and discrimination (pp. 3-48). New York: McGraw-Hill.
కోర్స్ ఎరా వెబ్సైటులో గల Social Psychology కోర్సులో ఆ ప్రొఫెసర్ గారు పంచుకున్న వ్యాసం అది. పబ్లిక్ గా పంచుకోడానికి అనుమతి లేదు.

Published in: on August 1, 2014 at 9:57 am  Leave a Comment  

Notes from EACL2014

(This is a note taking post. It may not be of particular interest to anyone)

***

I was at EACL 2014 this week, in Gothenburg, Sweden. I am yet to give a detailed reading to most of the papers that interested me, but I thought its a good idea to list down things.

I attended the PITR workshop and noticed that there are more number of interested people both in the authors and audience compared to last year. Despite the inconclusive panel discussion, I found the whole event interesting and stimulating primarily because of the diversity of topics presented. There seems to be an increasing interest in performing eye-tracking experiments for this task. Some papers that particularly interested me:

One Step Closer to Automatic Evaluation of Text Simplification Systems by Sanja Štajner, Ruslan Mitkov and Horacio Saggion

An eye-tracking evaluation of some parser complexity metrics – Matthew J. Green

Syntactic Sentence Simplification for FrenchLaetitia Brouwers, Delphine Bernhard, Anne-Laure Ligozat and Thomas Francois

An Open Corpus of Everyday Documents for Simplification TasksDavid Pellow and Maxine Eskenazi

An evaluation of syntactic simplification rules for people with autism – Richard Evans, Constantin Orasan and Iustin Dornescu

(If anyone came till here and is interested in any of these papers, they are all open-access and can be found online by searching with the name)

 

Moving on to the main conference papers,  I am listing here everything that piqued my interest, right from papers I know only by titles for the moment to those for which I heard the authors talk about the work.

Parsing, Machine Translation etc.,

* Is Machine Translation Getting Better over Time? – Yvette Graham; Timothy Baldwin; Alistair Moffat; Justin Zobel

* Improving Dependency Parsers using Combinatory Categorial Grammar-Bharat Ram Ambati; Tejaswini Deoskar; Mark Steedman

* Generalizing a Strongly Lexicalized Parser using Unlabeled Data- Tejaswini Deoskar; Christos Christodoulopoulos; Alexandra Birch; Mark Steedman

* Special Techniques for Constituent Parsing of Morphologically Rich Languages – Zsolt Szántó; Richárd Farkas

* The New Thot Toolkit for Fully-Automatic and Interactive Statistical Machine Translation- Daniel Ortiz-Martínez; Francisco Casacuberta

* Joint Morphological and Syntactic Analysis for Richly Inflected Languages – Bernd Bohnet, Joakim Nivre, Igor Bogulavsky, Richard Farkas, Filip Ginter and Jan Hajic

* Fast and Accurate Unlexicalized parsing via Structural Annotations – Maximilian Schlund, Michael Luttenberger and Javier Esparza

Information Retrieval, Extraction stuff:

* Temporal Text Ranking and Automatic Dating of Text – Vlad Niculae; Marcos Zampieri; Liviu Dinu; Alina Maria Ciobanu

* Easy Web Search Results Clustering: When Baselines Can Reach State-of-the-Art Algorithms – Jose G. Moreno; Gaël Dias

Others:

* Now We Stronger than Ever: African-American English Syntax in Twitter- Ian Stewart

* Chinese Native Language Identification – Shervin Malmasi and Mark Dras

* Data-driven language transfer hypotheses – Ben Swanson and Eugene Charniak

* Enhancing Authorship Attribution by utilizing syntax tree profiles – Michael Tschuggnall and Günter Specht

* Machine reading tea leaves: Automatically Evaluating Topic Coherence and Topic model quality by Jey Han Lau, David Newman and Timothy Baldwin

* Identifying fake Amazon reviews as learning from crowds – Tommaso Fornaciari and Massimo Poesio

* Using idiolects and sociolects to improve word predictions – Wessel Stoop and Antal van den Bosch

* Expanding the range of automatic emotion detection in microblogging text – Jasy Suet Yan Liew

* Answering List Questions using Web as Corpus – Patricia Gonçalves; Antonio Branco

* Modeling unexpectedness for irony detection in twitter – Francesco Barbieri and Horacio Saggion

* SPARSAR: An Expressive Poetry reader – Rodolfo Delmonte and Anton Maria Prati

* Redundancy detection in ESL writings – Huichao Xue and Rebecca Hwa

* Hybrid text simplification using synchronous dependency grammars with hand-written and automatically harvested rules – Advaith Siddharthan and Angrosh Mandya

* Verbose, Laconic or Just Right: A Simple Computational Model of Content Appropriateness under length constraints – Annie Louis and Ani Nenkova

* Automatic Detection and Language Identification of Multilingual Document – Marco Lui, Jey Han Lau and Timothy Baldwin

Now, in the coming days, I should atleast try to read the intros and conclusions of some of these papers. 🙂

Published in: on May 2, 2014 at 3:10 pm  Leave a Comment  
Tags:

On Openmindedness

On an impulse, I started looking at the issues of a journal called Educational Researcher. I just started looking (just looking) at all the titles of all articles since 1972. One of the titles I found was: “On the Nature of Educational Research” and these were the concluding remarks from that article.

“Openmindedness is not empty mindedness, however, and it is not tolerance of all views good or bad. It is having a sincere concern for truth and a willingness to consider, test, argue and revise on the basis of evidence our own and others’ claims in a reasonable and fair manner (Hare, 1979). This doesn’t mean that we will always reach agreement, or even that we will always be able to understand and appreciate the arguments of others, or that we cannot be committed to a position of our own. Openmindedness only requires a sincere attempt to consider the merits of other views and their claims. It does not release us from exercising judgement.”

From: “On the Nature of Educational Research” by Jonas F.Soltis. Educational Researcher. 1984. 13 (5)
If anyone has access, it could be read here.

The Hare, 1979 referred in this quote is this.

I wonder if the quote is only valid for that context of education!

Published in: on April 15, 2014 at 1:03 pm  Comments (1)