Unnal Mudiyum Thambi – నా వల్ల మట్టుకు కాదు బాబూ!

నిన్న అంతర్జాల విహారంలో ఉండగా, ఈ “ఉన్నాల్ ముడియుం తంబీ” అన్న సినిమా గురించి వ్యాసం కనబడ్డది. అప్పుడు తెలిసింది నాకు రుద్రవీణ సినిమాకి ఒక తమిళ రీమేక్ ఉందని. గత రెండు మూడేళ్ళలో నేను చూసిన చాలా తమిళ్ సినిమాలు నాకు నచ్చడం వల్లా, దర్శకుడు బాలచందర్ తమిళుడు కావడం వల్లా – తమిళ సినిమా తెలుగు కంటే ఇంకా బాగుంటుంది కాబోలు అనుకుని మొదలుపెట్టాను.

సినిమా తమిళ టైటిల్ కి అర్థం – “తమ్ముడూ, నువ్వు సాధించగలవు” అని… “నమ్మకు నమ్మకు ఈ రేయిని” పాట ఈ సినిమాలో “ఉన్నాల్ ముడియుం తంబీ తంబీ” అని టైటిల్ సాంగ్. అదొచ్చే వేళకి నేను తంబిని కాకపోయినా “ఎన్నాలె ముడియాదు అన్నా” ((ఈ సినిమాని భరించడం) నా వల్ల కాదు అన్నా!) అన్న స్టేజికి వస్తూ ఉన్నాను… వస్తున్నా, వచ్చేశా అనుకున్నా చివరికొచ్చేసరికి ఇంక. ఎందుకూ అంటే – సినిమా తీసిన పద్ధతి. అసలుకే అనవసర మార్పులు కొన్ని. ఆ హీరో అల్లరి చేష్టలు, వంటింట్లో పాట వగైరా అనవసరం అనిపించింది. పాట బాగుంది కానీ, చాలా అసందర్భంగా అనిపించింది. సరిగా establish చేయని సన్నివేశాలు (రమేశ్ అరవిందు ప్రేమ కథ వంటివి)… అంతా మహా చిరాగ్గా అనిపించింది నాకు తెలుగుతో పోల్చుకుంటే. తెలుగులో చూడకుండా చూసుంటే ఎలాగుండేదో! అన్నింటికంటే దారుణం – “లలిత ప్రియ కమలం” పాట తీసిన విధానం. బాబోయి..ఏమిటది? ఆ మంచులో జారుతూ డాన్సులేంది? ఆ ముద్దు మురిపాలేంది? దానితో పోలిస్తే, ఈ సినిమా మూడ్ కి అనుగుణంగా తెలుగులో పాట ఎంత బాగుందో! తెలుగులో కూడా మంచులో తీసిన దృశ్యాలున్నాయి కానీ – అవెలా తీశారు? ఇవెలా తీశారు!!

సినిమా మొత్తంలో కమల హాసన్ అక్కడక్కడా బాగున్నట్లు అనిపించగా, ప్రసాద్ బాబు, మనోరమ మట్టుకు నచ్చారు నాకు. జెమినీ గణేశన్ తెలుగులో చేసినంత గొప్పగా అనిపించలేదు నాకు – మేకప్ తో సహా. అలాగే, హీరోయిన్ నాన్నని కలవడానికి వెళ్ళిన సీను (మన తెలుగులో రండి రండి రండి పాట ఉన్న చోట) కూడా నచ్చింది నాకు, తెలుగు అంత క్రియేటివ్ గా లేకపోయినా. సీత శోభనని ఇమిటేట్ చేసినట్లు అనిపించింది కొన్ని చోట్ల.

రుద్రవీణ సినిమా నాకు బాగా ఇష్టమైన సినిమాల్లో ఒకటి. ఇపుడు పాప ప్రక్షాళనగా ఆ సినిమా మూడు గంటలైనా సరే కూర్చుని చూడాలి ఇక! దాదాపుగా ఒకే వయసు నుండి తమిళ-తెలుగు సినిమాలు రెండూ చూస్తున్నా. సాధారణంగా నాకు తమిళ పక్షపాతం ఉందనిపిస్తుంది సినిమాల విషయంలో. ఇదే మొదటిసారి అనుకుంటా పోల్చుకుని తెలుగు సినిమా వందరెట్లు నయం అనిపించిన ఉదంతం. ఇదే ముక్క ఒకరితో చెప్పుకుని వాపోతూ ఉంటే, “వాళ్ళు తెలుగు సినిమా లాగ తీయాలి అనుకుని అలా తీసుంటారులే” అన్న ఓదార్పు వాక్యం లభించింది, లలిత ప్రియ కమలం పాట గురించి.

అంత అందమైన మొహమేమిటి? ఆ పేరేమిటీ? అని చిరంజీవి తెలుగు సినిమాలో చాలాసేపు వాపోతాడు హీరోయిన్ పేరు గురించి. నేనూ సినిమా అయ్యాక 24 గంటలవుతున్నా, ఆ రుద్రవీణేమిటి…దాన్ని ఇలా తీయడమేమిటి? అని ఇంకా వాపోతూనే ఉన్నాను. ఒకే దర్శకుడు తన సినిమాని తానే రీమేక్ చేస్తూ ఇంత దారుణంగా చేయగలడా? అదెలా సాధ్యం? అన్నది నాకిప్పుడున్న భేతాళ ప్రశ్న.

….ఆ విధంగా ఎన్నో నెలల విరామం తరువాత ఈ బ్లాగు రాయాల్సి వస్తోంది నా హృదయ ఘోష వెళ్ళగక్కుకోవడానికి.

Published in: on April 4, 2015 at 7:26 pm  Comments (7)  
Tags:

వంశవృక్ష (1972)

రెండేళ్ళ క్రితం అనుకుంటాను – కన్నడ రచయిత భైరప్ప గారు రాసిన “వంశవృక్ష” నవలను ఆంగ్లానువాదంలో చదివాను. అది నన్ను కొన్నాళ్ళు వదలకుండా వెంటాడింది. సరే, తెలుగులో బాపు-రమణల వంశవృక్షం సినిమాలో పాటలు ఒకటీ అరా గుర్తున్నాయి కానీ, సినిమా ఏదో లీలగా గుర్తు ఉందంతే. పరుచూరి శ్రీనివాస్ గారి పుణ్యమా అని జర్మనీలో వంశవృక్షం తెలుగు వర్షన్ వెండితెర నవల దొరికింది. అది కొన్ని చోట్ల నచ్చింది. కొన్ని చోట్ల – “ఏమిటీ, ఇలా డైల్యూట్ చేసేసారు ఫలానా దృశ్యాన్ని?” అనిపించింది. వెరసి సినిమా చూడాలన్న కుతూహలాన్ని కలిగించినా, మొత్తానికి ఇప్పటిదాకా ఆ తెలుగు సినిమా మట్టుకు చూడలేకపోయాను. దొరక్క!. ఇటీవలి కాలంలో ముక్కోతికొమ్మచ్చి ఆడియో పుస్తకం రోజూ వింటూండడం వల్ల – అందులోని వంశవృక్షం సినిమా కాలం నాటి విశేషాలతో కూడిన భాగం ఒక రోజు కాకుంటే ఒక రోజన్నా వినిపించేది. అలా అన్నిసార్లు వింటున్నందుకో, నా స్నేహితురాలు ఇటీవలే ఈ సినిమా చూసి నాకు చెప్పినందుకో మరి – మొత్తానికి కన్నడ సినిమా (ఉపశీర్షికలతో) ఇవ్వాళ చూశాను.

కథ వివరాలు తెలుసుకోగోరేవారు వికీ పేజీ చూడండి.

సినిమా గురించి చెప్పాలంటే – చాలా నెమ్మదిగా సాగింది కానీ, చాలా తీవ్రత ఉంది ఆ దృశ్యాల్లో. నేపథ్య సంగీతం కూడా ఆ దృశ్యాలకి సరిగ్గా సరిపోయింది. నటీనటవర్గం ఆ పాత్రలకి బాగా సూటయ్యారు. ముఖ్యంగా శ్రీనివాస శ్రోత్రి పాత్ర వేసిన పెద్దాయన అయితే – ఆ పాత్రకి అతికినట్లు సరిపోయాడు. విష్ణువర్ధన్ ని ఆ టీనేజి అబ్బాయి పాత్రలో చూడ్డం మహా సరదాగా ఉండింది. మొత్తానికి సినిమా నాకు చాలా నచ్చిందనే చెప్పాలి. కొన్ని కొన్ని చోట్ల మరీ అతి నెమ్మదిగానూ, ఒకట్రెండు చోట్ల – “ఇదంతా ఇంత సేపు చూపారెందుకు?” అనీ అనిపించింది కానీ – మరి వాళ్ళ సినిమా, వాళ్ళిష్టం వచ్చినట్లు కాక నా ఇష్టం వచ్చినట్లు తీస్తారా? తెలుగు స్క్రీన్ ప్లే లో లాగానే, ఇందులో కూడా నాకు హీరోయిన్ తన మామగారి వద్దకు వెళ్ళి తన బాబుని తనతో పంపేయమని అడిగే దృశ్యమే నన్ను అన్నింటికంటే ఎక్కువగా ఆకట్టుకున్న దృశ్యం. తెలుగు సినిమాలో ఉన్నన్ని పాటలు ఇందులో లేవనుకుంటాను. కొంతవరకూ ఆర్టు మార్కనే చెప్పాలి సినిమా తీసిన పద్ధతి. 1920ల నాటి ఆ ప్రాంతపు సంపన్న బ్రాహ్మణ కుటుంబాల జీవనశైలిని బాగా చూపినట్లు అనిపించింది నాకు.

ఇది చూశాక, వెంటనే నాకు కలిగిన ఆలోచన: ఇక భైరప్ప గారి పుస్తకాన్ని తిరిగి చదవక తప్పదు! ఆ ఆడియో పుస్తకం తెచ్చిన రమణ గారి పిల్లలకి అనేకానేక ధన్యవాదాలు!

Published in: on November 5, 2014 at 8:00 pm  Leave a Comment  
Tags:

హృదయ కాలేయం

ఈ సినిమా పోస్టర్ మొదట ఫేస్బుక్ లో చూసినప్పుడు “రాష్ట్ర సంపూర్ణేష్ యువత” అన్న క్యాప్షన్ చూసి చిర్రెత్తుకొచ్చింది, ఇంకా అతనెవరో ఒక్క సినిమా అయినా రాకముందే ఈ అభిమాన సంఘాలేమిటి అని. ఆ తరువాత, ఫేస్బుక్ లో ఎక్కడ పడితే అక్కడ ఇదే సినిమా గురించి మాట్లాడుతూండటంతో నిజం చెప్పాలంటే విసుగేసింది. కుల మత జాతీయ ప్రాంతీయ వృత్తి పరమైన భేదాలు లేకుండా. ప్రతి దాన్ని “ఆహా, ఓహో! ” అని పొగిడేయడమే ఆధునిక వేదమనుకోండి, ఈ సినిమా విషయంలో అది నామట్టుకైతే శృతి మించినట్లే అనిపించింది. వీటన్నింటివల్లా ఆ సినిమా రిలీజవడాన్ని నేనంత పట్టించుకోలేదు. అయితే ఆ సమయంలో కొన్ని రివ్యూలు ఆడిపోసుకోవడమూ, కొన్ని మెచ్చుకోవడమూ చూశాక కొంచెం ఆసక్తి కలిగిందన్న మాట వాస్తవం. ఇన్నాళ్ళ తరువాత మాటీవీ చానెల్లో యూట్యూబులో కనబడ్డంతో చూశాను మొత్తానికి.

ఇప్పుడు కథ గురించి, సంపూర్ణేష్ బాబు గురించీ చెప్పను కానీ, ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే – బాగుంది సినిమా. తెలుగు సినిమా పరువు తీశారు అని దీని గురించి కొందరు అంతర్జాలంలో ఆడిపోసుకోగా చూశాను. హహహ – తెలుగు సినిమా పరువుని వారసత్వంగా ఫీల్డులోకి ప్రవేశించి దున్నుతున్న వాళ్ళూ, తెలుగు మాట్లాడ్డం రాకున్నా మాట్లాడి తెగులు పుట్టిస్తున్న వాళ్ళూ అంతా హీరోలైపోయి, అసభ్యత కూడా హీరోయిజం చేసేసి; ఆడవాళ్ళని కించపరిచే డైలాగులు చెప్పడాన్ని “మగతనం” అని ఊదరగొట్టి, తొడలు గొట్టి – ఆల్రెడీ తెలుగు సినిమా పరువుని తీశేసారు ఇప్పటికే. వాళ్ళందరిని వదిలేసి హృదయకాలేయం బృందాన్ని ఆడిపోసుకోవడం దారుణం అని నా అభిప్రాయం. సరిగ్గా ఈ సినిమా కూడా అదే మూసలో, అవే పంచి డైలాగులతో, అవే నమ్మశక్యం కాని సన్నివేశాలతో, అవే హీరోయిజాలు, విలనిజాలతో ఉంది. ఇది నిఖార్సైన “తెలుగు” స్పూఫు. నిజానికి ఇది నాకు “తమిళ్ పడం”, దాని తెలుగు రీమేక్ “సుడిగాడు” కంటే కూడా చాలా నచ్చింది. ఇంకా ఈ సినిమా తెలుగు సినిమా పరిశ్రమ పరువు తీసింది అని భావించేవారు ఎవరన్నా ఎప్పుడన్నా ఈ టపా చదవడం సంభవిస్తే, వాళ్ళకి ఈ పేజి చదవమని తప్ప ఇంకేం సూచించలేను. ఇది తెలుగు సినిమా పరువు తీసిందంటే – పరువు ఆల్రెడీ పోయినట్లే. ఎందుకంటే ఇందులో కొత్తగా చెప్పిందేం లేదు – మెజారిటీ తెలుగు సినిమాలు ఎలా ఉంటున్నాయో సరిగ్గా అలాగే ఉంది సినిమా నా దృష్టిలో.

డైలాగులు చాలా బాగా రాశారు. నటీనటవర్గం అనుభవం లేనివారైనా ఎవళ్ళ ప్రయత్నం వారు చేశారు. వీళ్ళలో మహేశ్ గారు ఆకట్టుకున్నారు అందర్లోకీ. ఆయన తరువాత నాకు మెయిన్ విలన్ చాలా నచ్చాడు :-) పంచ్ డైలాగులు కొన్నైతే అసలు టూ గుడ్. కొంచెం అనుభవం ఉన్న నటులు చేసి ఉంటే ఇంకా బాగుండేదేమో సినిమా. చాలా చోట్ల టీవీ సీరియల్ ఫీల్ వచ్చింది – బడ్జెట్ పరిమితులేమో మరి. మొత్తానికైతే, ఈ ప్రయత్నం అభినందనీయం. ఏదో జరిగి మన సినిమాల్లోనూ మార్పులు సంభవించి పెద్ద హీరోల సినిమాలు మూసల నుంచి బయటపడాలని కోరుకుంటున్నాను. ఇతర భాషల్లో అన్ని రకాల సినిమాలూ సహజివనం చేస్తున్నట్లే తెలుగులో కూడా ఉండాలని ఆశిస్తున్నాను.

Published in: on September 18, 2014 at 2:58 pm  Leave a Comment  
Tags:

పెణ్, ఇందిర, సుహాసిని, నేను!

సాధారణంగా మేధావులు ఆడిపోసుకుంటూంటారు కాని, ఈ ఫేస్‌బుక్ వల్ల కొన్ని ఉపయోగాలున్నాయి. వాటిలో ఒకటేమిటంటే కొన్ని గొప్ప entertainment మార్గాలు తెలుస్తాయి. సినిమాలు, పుస్తకాలు వంటివన్నమాట. అలాగే నాకు “పెణ్” అన్న తమిళ టీవీ సీరియల్ గురించి తెలిసింది.

ఈ “పెణ్” అన్నది నటి-దర్శకురాలు సుహాసిని రాసి, దర్శకత్వం వహించిన కథల సంకలనం. యూట్యూబులో ఎనిమిది విడియో ఎపిసోడ్లు కనబడ్డాయి. రేవతి, శోభన, అమల, రాధిక వంటి ప్రముఖ నటీ నటులు అందరూ చెరో ఎపిసోడ్ లో ప్రధాన పాత్రలు ధరించారు. నాకైతే గొప్పగా నచ్చాయి కథలన్నీ. ప్రత్యేకం నన్ను ఆకట్టుకున్నవేమిటి? అని అడిగితే –

1. కథాంశాలు, కథల్లోని పాత్రలు – రోజు వారి జీవితంలో కనబడేవే. పాత్రలైతే నగరాల్లోని మధ్యతరగతి తమిళ కుటుంబాలు ఎలాగుంటాయో అలాగే ఉంటాయి, ప్రవర్తిస్తాయి. మామూలుగా అందరిళ్ళలో కనబడే తగాదాలు, సరదాలు, కష్టాలు, నష్టాలు – ఇవే కనబ్డ్డాయి కథల్లో.

2. కథలన్నింటిలో స్త్రీ పాత్రలు ప్రధాన పాత్రలు. కథలన్నీ స్త్రీల చుట్టే తిరుగుతాయి. మన సినిమాలు, మన సీరియళ్ళూ చిన్నప్పట్నుంచి చూస్తున్నా – ఇలాంటి కథాంశాలు అరుదనే చెప్పాలి. స్త్రీలు ప్రధాన పాత్రలుగా ఉండే ప్రస్తుత టీవీ సీరియళ్ళను చూసి సంతోష పడాల్సిన అంశాలేవి లేవు. వీటన్నింటి మధ్య, నన్ను కథాంశాల ఎంపికలోనే సుహాసిని చాలా ఆకట్టుకుంది.

3. నటీనటులు అందరూ ఎంతో ప్రతిభావంతులైన వారు. నటనారంగంలో పేరున్న వారు. వీరందరూ కలిస్తే ఇంక ఇంత మంచి కథలకి లోటేమిటి?

4. నేపథ్య సంగీతం (ఇళయరాజా) ది ఎక్కడెక్కడ అవసరమో అక్కడ మట్టుకే మెరిస్తే, ఆ మొదట్లో టైటిల్ విడియో అయితే అద్భుతమైన ఆలోచన!

“పెణ్” కథలు చూడాలన్న ఆసక్తి ఉంటే యూట్యూబులో Tamil serial penn అని వెదికితే కనిపిస్తాయి. సబ్-టైటిల్స్ లేవు కానీ, చాలా వరకు విషయం అర్థం కావొచ్చు – విషయాలు దైనందిన జీవితంలోనివి కనుక. అదీ వాటి కథ. ఆ విధంగా, చూసిన ఎనిమిది ఎపిసోడ్లలో మూడు తెగ నచ్చగా, మూడింటిలో పలు అంశాలు నచ్చాయి. దానితో ఇక సుహాసిని దర్శకత్వం వహించిన ఏకైక చలన చిత్రం “ఇందిర” చూడక తప్పింది కాదు.

ఆ సినిమా సుహాసిని గురించి నాకు “పెణ్” చూసాక కలిగిన అభిమానాన్ని గౌరవం దాకా తీసుకెళ్ళిపోయింది. ఏం సినిమా అండి అసలు! మొదటి సినిమా లా ఉందా దర్శకురాలికి? చాలా అనుభవం ఉన్న వాళ్ళలా ఉంది! నటీనటులు కూడా బాగా సరిపోయారు పాత్రలకి. అనూ హాసన్ కి తొలిసినిమా అయినా, ఇంత భారీ పాత్రని బానే నిభాయించింది. ఆవిడ పాత్రకి రాసిన డైలాగులు కొన్ని గొప్పగా ఉన్నాయి అసలు!

ఈ సినిమా పాటలు చిన్నప్పుడు విన్నాను. Nila Kagiradhu పాట ని తరువాత కూడా చాలాసార్లే విన్నాను. ఎప్పుడూ సినిమా చూసే బుద్ధి పుట్టలేదు. అలా ఎలా మిస్సయ్యాను! అని కొన్ని క్షణాలు దిగులు చెందాను కూడా ఇప్పుడు సినిమా చూశాక! సరే, సినిమా పాటలు చాలా బాగున్నాయని ఇప్పుడు మళ్ళీ కొత్తగా కనుక్కున్నాను. ముఖ్యంగా నాకు నచ్చిన పాట Ini Accham Accham Illai. గొప్ప పాట! కొరత ఏమిటంటే – సినిమా తెలుగులో చూడగలిగుంటే ఇంకా బాగుండేది. నా అమోఘమైన భాషా ప్రావిణ్యం వల్ల నాక్కొన్ని చోట్ల డైలాగులు, పాటల్లోని వాక్యాలు అర్థం కాలేదు :( మొత్తానికైతే మంచి దేశీవాళీ సినిమా అంటే ఇష్టం ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ చూడాల్సిన సినిమా!

మొత్తానికి సుహాసిని అంటే నాకు విపరీతమైన గౌరవ భావం, భక్తి భావం ఏర్పడిపోయింది ఇంక! సాధారణంగా నేను “అబ్బ! ఎలాగైనా వీరిని కలవాలి” అనుకున్న మనుషుల్లో నేను అలా అనుకునే నాటికింకా జీవించి ఉన్నవారు చాలా తక్కువ. వాళ్ళలోకి సుహాసిని ని కూడా చేర్చుకున్నాను దెబ్బకి! :-)

చివరగా, ఒక ఇంటర్వ్యూలో ఒక ప్రశ్నకి సుహాసిని ఇచ్చిన సమాధానంతో ఇంక ముగిస్తాను.

****
Question: You write for Mani, you dub for his films… what do you think of his cinema?

Answer: “Can we leave Mani out of this discussion? In none of Mani’s interviews is my work ever discussed. We are not a couple who feels one person is superior to the other; ours is a relationship of equals. Mani is as proud of my work as he is of his own. I’m not getting angry but I do not feel the need to go on and on about Mani.

I am a curator for a couple of big international film festivals. I recommend South Indian cinema to them. But I don’t recommend any of Mani’s movies because they recommend themselves. Whether I am acting, judging films or doing my show, nobody asks Mani how involved he is with those aspects of my career. So why should I be constantly asked questions about him”

Source: Times of India
****

Published in: on August 23, 2014 at 8:41 pm  Comments (1)  

రజనీకాంత్ నటించిన “శ్రీ రాఘవేంద్ర”

నాకొక రోజు ఉన్నట్లుండి రజనీకాంత్ నటించిన “శ్రీ రాఘవేంద్ర” సినిమా చూడాలనిపించింది. ఎందుకో మరి, అది మట్టుకు గుర్తులేదు. యూట్యూబులో దొరకడంతో తమిళంలో చూడ్డం మొదలుపెట్టాను. సినిమా మొదట్లో రజనీకాంత్ ఇచ్చిన ఉపన్యాసం వింటున్నప్పుడు తెలిసింది అది అతని నూరవ సినిమా అని. సినిమా బాగుంది. రాఘవేంద్ర స్వామి గురించి నాకేం తెలియదు కనుక చాలా ఆసక్తితో చూశాను చివరిదాకా. నన్ను ఆకట్టుకున్న కొన్ని అంశాల గురించి రాసుకోవాలనిపించింది. అవి ఇవి:

* రాఘవేంద్ర స్వామి చిన్నప్పుడు అతను, అతని గురువు “రామనామమొరు వేదమే” అని పాడుకుంటూ ఉండగా అతను పెద్దవాడై రజనీకాంత్ అవుతాడు. నాకా మాట “రామనామమొరు వేదనై” అని వినబడ్డది మొదట. అవాక్కయ్యా. తేరుకోడానికి ఒక రెండు సెకనులు పట్టింది – అప్పుడర్థమైంది అసలు వాళ్ళన్నది వేదమని ;) వేదన అన్నా నాకు ఆశ్చర్యంగా అనిపించదు లెండి – ఏ భక్తుడి కథలో సుఖాలెక్కువ ఉన్నాయి కనుక!! పాట చాలా నచ్చింది నాకు.

* ముఖ్యంగా రజనీకాంత్ గురించి చెప్పాలి. ఈయనపై నా అభిమానం గత కొన్నేళ్ళలో ఏర్పడ్డది. శివాజీ గణేశన్ కి మల్లే మొదట్లో నచ్చకపోయినా కాలక్రమేణా అభిమానించిన నటుడు. గొప్పగా చేశాడు ఈ సినిమాలో. అతని స్టయిల్ కి, అతని సినిమాలకీ చాలా భిన్నమైన వేషం ఇది. రాఘవేంద్రరావు టైపు దర్శకత్వం కూడా కాదు (అయినా కూడా ఆ లక్ష్మి-మనోరమ-ఇతర స్నేహితురాళ్ళ పాట నాకు చాలా అసందర్భంగా అనిపించింది, అది వేరే విషయం). అయినా నన్ను ఆకట్టుకున్నాడు. He is a star, in all aspects of the word! రాఘవేంద్రస్వామి చూడ్డానికి ఎలా ఉండేవారో పటంలో చూడ్డం మినహా నాకు తెలియకపోవడం వల్ల రజనీకాంత్ ఆహార్యంలో నాకాట్టే ఏమీ తేడా కనబడలేదు. ధన్యోస్మి. Ignorance is bliss, really!

* రాఘవేంద్రస్వామి గృహస్థాశ్రమంలో ఆయన భార్య సరస్వతిగా లక్ష్మి కొన్ని చోట్ల గొప్పగా నటించింది. సినిమా లో ఒక గంటా, పదిహేను నిముషాల తర్వాత వచ్చే దృశ్యంలో కుటుంబ పరిస్థితుల వల్ల ఇళ్ళలో పనిచేసేందుకు వెళుతుంది ఆమె. ఆ సమయంలో ఇతర బ్రాహ్మణ పెద్దలు వచ్చి ఆవిడ చేస్తున్న పనిని ఆక్షేపిస్తే ఆమె స్పందించిన తీరు – నా కళ్ళకి గొప్పగా కనబడ్డది.

* సరస్వతి దేవి కనబడి రాఘవేంద్రస్వామితో “కృతయుగంలో నీవు ప్రహ్లాదుడివి. మరో జన్మలో వ్యాసతీర్థుడివి, కలియుగంలో రాఘవేంద్రుడివి” అంటుంది. కెవ్వ్! అనిపించింది ఆ దృశ్యం నాకైతే. నాకు రాఘవేంద్రస్వామి గురించి ప్రచారంలో ఉన్న కథలేవీ తెలియవు కనుక!

* ఆయన సన్యాసం తీసుకున్నాడన్న బాధలో ఆయన భార్య బావిలోకి దూకి మరణిస్తుంది. ఆవిడ ఆత్మ ఆ తరువాత రాఘవేంద్రస్వామిని చూట్టానికి వస్తే ఆయన ఆమెని తొందరపడ్డావంటాడు. ఏమిటో – వాళ్ళకి గల ఆ పిల్లవాడు ఏమైనాడో! లోకకళ్యాణం కోసం కుటుంబాన్ని త్యాగం చేయాలనుకునేవాళ్ళు గొప్పోళ్ళు, సంసారిగా ఉండాలనుకుని జీవితం గురించి కలలు కనేవాళ్ళు మట్టుకు తొందరపడేవాళ్ళు…. అదనమాట. మామూలు మనుషులు, మామూలు మనస్తత్వాలను తక్కువ చేసి చూపడం ద్వారా హీరోలు ఎలివేట్ అవుతారు…. పౌరాణికమా? సాంఘికమా? అన్న తేడా లేదనుకుంటా ఈ ముక్కకి మట్టుకు :-)

* ఒకానొక సమయంలో సరస్వతి దేవి మానవరూపంలో రాఘవేంద్రస్వామిని ప్రార్థిస్తే ఆయన ఒక అగ్నిప్రమాదం నుండి ఆవిడని, ఆవిడ ఇంటిని కాపాడతాడు. ఆవిడ ఆయనకి ధన్యవాదాలు తెలిపితే, ఆయన “ఎందుకీ పరీక్ష?” అని అడుగుతాడు. “బిడ్డకి గోరు ముద్దలు తినిపించే తల్లి బిడ్డ చేత ఓ ముద్ద తినాలని ఆశించకూడదా? నేనూ అలా ఆశపడ్డాను.” అంటుంది ఆవిడ. అద్భుతంగా అనిపించింది నాకు ఆ దృశ్యం రాసిన తీరు.

* పాటలు అద్భుతంగా ఉన్నాయి. భక్తిభావం అలా పొంగి పొర్లుతోందంతే! (ఇళయరాజా సంగీతం. చాలా పాటలకి యేసుదాసు గానం)

మొత్తానికి సినిమాలో భక్తిభావం కన్నా కుటుంబ కథా చిత్రం భావం ఎక్కువగా కలిగింది నాకు. అయితే, అది నేను ఒక కంప్లైంట్ లాగా చెప్పడం లేదు. రాఘవేంద్రస్వామి జీవితం గురించి నాకు తెలియదు. ఈ సినిమాలో ఎంత నిజం ఉందో నాకు తెలీదు. అయితే, ఒక సినిమాగా ఆ కథలోని డ్రామా ఎలిమెంట్ వల్ల నాకు చాలా నచ్చింది సినిమా. అన్నట్లు ఈ టపాలో సినిమాలో నాకు బాగా నచ్చిన అంశాలని మాత్రమే ప్రస్తావించాను. ఇంకా సినిమాలో రాఘవేంద్ర స్వామి మహిమలు, ముఖ్యమైన భక్తుల ప్రొఫైల్స్ – ఇవన్నీ వస్తాయి. ఆయన మంత్రాలయం కి రావడం, సమాధి చెందడం వరకు కథ సాగుతుంది.

సినిమా చూడ్డంతో గతం గుర్తొచ్చింది. కర్నూలుకి దగ్గర కావడంతో మంత్రాలయానికి చిన్నప్పుడు రెండు మూడు సార్లు వెళ్ళినట్లు గుర్తు, వివిధ వ్యక్తులతో. ఈసారి దేశం వెళ్ళినపుడు వీలు చూసుకుని వెళ్ళాలనుకుంటున్నాను. భక్తి కారణాలకి కాదు సుమండీ! జీవన్ముక్తికి అంతకంటే కాదూ.. ఏదో కోల్పోయినవేవైనా దొరకబుచ్చుకుందామని కావొచ్చు. కోల్పోయినవేమిటో మట్టుకు ఇంకా తెలియదు. :-)

సినిమా తాలుకా తెలుగు అనువాదం కూడా యూట్యూబులో ఉంది. కానీ ప్రింటు అంత గొప్పగా లేదు. అందువల్ల నేను తమిళంలో చూశాను. సబ్-టైటిల్స్ లేవు తమిళ వర్షన్ కి.

Published in: on July 13, 2014 at 1:53 pm  Leave a Comment  
Tags:

నక్షత్రదోషాలు

కొన్ని వారాలు బట్టి మా ఊరి థియేటర్లలో ఆడుతున్న “Das Schicksal ist ein mieser Verräter” అన్న సినిమా గురించి నాకు కుతూహలంగా ఉండింది. తరువాత ఒక స్నేహితురాలి పుణ్యమా అని అది “The Fault in our stars” కి జర్మన్ డబ్బింగ్ అని తెలిసింది. ఆ పేరు వినగానే ఏమిటో, వెంటనే ఆ సినిమా చూడాలనిపించింది – ఇలా అనిపించిందో లేదో, అలా‌ కేవలం మూడే మూడు షోలకి ఆ సినిమా ఆంగ్ల మూలం మా ఊళ్ళో థియేటర్ కి వచ్చింది!

కథ విషయానికొస్తే, ఇది అదే పేరుగల ఒక నవల ఆధారంగా తీశారట. ఇద్దరు క్యాన్సర్ వ్యాధికి గురైన టీనేజర్ల మధ్య చిగురించిన స్నేహం, ప్రేమ, వారి రోగావస్థ – ఇవి ప్రధానాంశాలు. గీతాంజలి సినిమా తరహా కథ.
కథ విస్తారంగా తెలియాలనుకుంటే వికీ పేజీలో ఉంది.

ఇక, నాకు నచ్చిన అంశాలు:

౧. సినిమాలో కొన్ని సంభాషణలు బాగా రాశారు. కొన్ని తెలివిగా రాశారు అనిపించింది. అక్కడక్కడా ఉన్న హాస్యం కూడా బాగుంది.

౨. ఆ ప్రధాన పాత్రధారులు ఇద్దరూ బాగా చేశారు. వయసులో చిన్నవారే అయినా భారీ పాత్రలు బాగా నిభాయించారనిపించింది.

౩. సినిమాలో హీరోయిన్ అమ్మ పాత్ర నాకు చాలా బాగా నచ్చింది. అసలు ఈ సినిమాలో తల్లిదండ్రుల పాత్రలు హృద్యంగా చిత్రీకరించారని నాకు అనిపించింది. ఇటీవలే “The Weird Sisters” అన్న నవల చదువుతున్నప్పుడు ఒక వాక్యం రాస్తుంది రచయిత్రి: “How old were you when you first realized your parents were human? That they were not omnipotent, that what they said did not, in fact, go, they had dreams and feelings and scars? Or have you not realized that yet?” ఆ వాక్యాలు ఈ సినిమా చూస్తున్నప్పుడు చాలా చోట్లనే గుర్తు వచ్చాయి. సినిమాలో మా వెనక్కూర్చున్న టీనేజీ అమ్మాయిలలో ఒకరో ఇద్దరో ఒకటే సినిమాలో హీరో-హీరోయినుల కష్టం చూసి కన్నీరు కార్చినట్లు అనిపించింది శబ్దాలను బట్టి. నాగ్గానీ కన్నీళ్ళు కార్చేంత వరకూ వచ్చుంటే – ఆ తల్లిదండ్రుల పాత్రలని చూసినప్పుడే వచ్చుండేవి ఏమో!

౪. ఇక తల్లి పాత్ర తరువాత నాకు నచ్చినది -వీళ్ళు కలవాలనుకుని వెళ్ళే ఆ “The Imperial Affliction” అన్న పుస్తక రచయిత పాత్ర. ఆ పాత్రని ఇష్టపడేవాళ్ళు కూడా ఉంటారా? అనుకునేవాళ్ళకి – అదికథలోని పాత్ర. బాగా రాయబడ్డ పాత్ర అని నా అభిప్రాయం.

౫. నవలలో క్యాన్సర్ రోగులని చూపిన విధానం: నాకు సహజంగా అనిపించిందనే చెప్పాలి. నాకెవ్వరూ వ్యక్తిగతంగా తెలియదు కానీ – మామూలు రోగులైతే కొన్నిసార్లు ఆనందంగా, కొన్నిసార్లు విషాదంగా, కొన్నిసార్లు నొప్పి-బాధని అనుభవిస్తూ, కొన్నిసార్లు అధిగమిస్తూ – ఇలాగే ఉంటారని ఊహిస్తున్నాను. ఈ సినిమాలో పాత్రలు నాకు అలాగే అనిపించాయి.

ఇప్పుడిక నవల చదవాలి అని నిర్ణయించుకున్నాను. నవల మొదట్లో ఉన్న Author’s Noteలో ఇలా ఉంటుంది:

“Neither novels nor their readers benefit from attempts to divine whether any facts hide inside a story. Such efforts attack the very idea that made-up stories can matter, which is sort of the foundational assumption of our species. I appreciate your co-operation in this matter”

-అది నన్ను బాగా ఆకట్టుకుందనే చెప్పాలి. కనుక, తదుపరి కార్యక్రమం – నవల చదవడమే.

Published in: on July 2, 2014 at 10:34 pm  Leave a Comment  

తిరక్కథ, అపూర్వ రాగంగళ్

నాకు ఈ మలయాళ సినిమా తిరక్కథ  గురించి ఎలా తెలిసిందో గుర్తులేదు కానీ, ఒకరోజు పొద్దున్నే ఐదింటికి ప్లే చేశాను అనుకోకుండా. అంతే, పూర్తి అయేదాకా ఆపలేకపోయాను. ఆ సినిమా ప్రభావంలో “అపూర్వ రాగంగళ్” తమిళ సినిమా చూశాను (తెలుగులో “తూర్పు పడమర”). ఆ రెంటి గురించే ఈటపా.

తిరక్కథ సినిమా నటి శ్రీవిద్య జీవితం ఆధారంగా తీశారంటారు. శ్రీవిద్య హీరోయిన్ గా నటించిన సినిమాలు నేనెక్కువ చూడలేదు. ఆమె ఎం.ఎల్.వసంతకుమారి కుమార్తె అన్న విషయం తప్పిస్తే నాకసలు ఆమె వ్యక్తిగత జీవితం గురించి తెలియదు కూడానూ. కనుక ఆమె జీవితకథ ఆధారంగా సినిమా అనేసరికి “ఏమిటా కథ?” అన్న కుతూహలం మొదలైంది. సరే, సినిమా బయోపిక్ ఐతే కాదు. నిజజీవిత గాథ ఆధారంగా రాసిన బయోగ్రాఫికల్ నవలలు ఉంటాయే – అలాంటిది.

కథ విషయానికొస్తే, మాళవిక అన్న నటి, ఆమె ఒకప్పటి భర్త, ప్రస్తుతపు సూపర్ స్టార్ అయిన అజయ్ చంద్రన్ -వీళ్ళ జీవితాలలో జరిగిన సంఘటనలు-ఇది కథ అనుకోవచ్చు. మొదట్లో ఆవిడ రైజింగ్ స్టార్. ఈయన స్ట్రగులింగ్ స్టార్. పెళ్ళి చేసుకున్నాక, కొన్ని కారణాలవల్ల విడిపోతారు. ఆ సమయంలోనే అదృష్టాలు తలక్రిందులై ఆయన ఎదిగిపోతాడు…ఆవిడ క్రమంగా తెరమరుగవుతుంది. ఈ కథంతా అప్పుడే తొలి సినిమా విజయంతో పేరు తెచ్చుకున్న నూతన దర్శకుడు అక్బర్ అహ్మద్ ను ఆకర్షించి, అతను మాళవిక జీవితాన్ని సినిమాగా తీయాలని ఆమెకోసం వెదకడం మొదలుపెడతాడు. ఈ క్రమంలో క్యాంసర్ తో మరణానికి చేరువలో ఉన్న మాళవికని ఎట్టకేలకి కనిపెడతాడు. మొత్తానికి సినిమా తీశాడా? అజయ్ చంద్రన్ ఎలా స్పందించాడు ఈ వ్యవహారానికంతా? – వంటి వన్నీ ఓపికున్న వాళ్ళు వెదుక్కుని తెరపైన చూడండి. లేదంటే ఏ వికీలోనో కథను చదవండి.

మాళవికగా ప్రియమణి చాలా బాగా చేసినట్లు అనిపించింది నాకు. ఆ పాత్ర ఉత్తానపతనాలు, సుఖదుఃఖాలు -అన్నీ ఆమెలో బాగా కనిపించాయి. తక్కిన నటీనటులందరూ కూడా బాగా చేశారు. కథలో బాగా డ్రామా ఎలిమెంట్ ఉంది కనుక సినిమాలో, డైలాగుల్లో దాన్ని బాగా వాడుకున్నారు. క్యాన్సర్ పేషంటుగా ఆ గెటప్ వేసేందుకు ఒప్పుకున్నందుకు ప్రియమణిని మెచ్చుకోవాల్సిందేననుకుంటాను. చివర్లో అజయ్-మాళవిక కలిసే దృశ్యం, అక్బర్ అహ్మద్ తన సినిమా కోసం తిరుగుతున్నప్పుడు క్రమంగా ఆ కథపై అతని ఆలోచనల్లో వచ్చిన మార్పులు – ఇవన్నీ బాగా చూపినట్లనిపించింది. మన హీరోలైతే ఈ అక్బర్ అహ్మద్ పాత్ర చేసేందుకు వెనుకాడేవారేమో – కథంతా అతని ఆలంబనతోనే అయినా వేరే పాత్రల చుట్టూ తిరుగుతుంది కనుక. కానీ, పృథ్వీరాజ్ ఈ పాత్రకు బాగా సరిపోయాడు.

మొత్తానికైతే, ప్రింటు సరిగా లేకపోయినా, సబ్టైటిల్స్ ఒక్కోచోట సరిగా లేనట్లు అనిపించినా, సినిమా మట్టుకు బాగుంది. అయితే, సహజంగానే ఇంక మనసు శ్రీవిద్య మీదకు మరలింది. దానితో, “అపూర్వ రాగంగళ్” సినిమా చూడ్డం మొదలుపెట్టాను. రజనీకాంత్ తొలి చిత్రం కనుక, అది మరొక కుతూహలం. “తూర్పు పడమర” సినిమా చిన్నప్పుడు చూసినట్లు గుర్తు కానీ, తమిళ వర్షన్ చూడలేదు. “Same old son” అని సత్యనారాయణ అంటే, “Same old father” అని నరసింహరాజు అనడం, “తూర్పు పడమర ఎదురెదురు“, “శివరంజని..” పాటలు మట్టుకు లీలగా గుర్తున్నాయి. సరే, ఇప్పుడు నరసింహరాజును చూడ్డం కంటే కమలహాసన్ ని చూడ్డం ప్రిఫర్ చేసి తమిళ వర్షన్ చూడ్డం మొదలుపెట్టాను.

సినిమా కథావస్తువు నాకు పరమ revolutionary గా అనిపించింది. ఆకాలంలో ఓ ముప్పై ఏళ్ళ క్రితం ఎలాంటి సంచలనాలు కలిగించిందో ఏమిటో!! అయితే, సినిమా మొత్తంగా చూస్తే నాకు ప్రత్యేకంగా‌ ఏం అనిపించలేదు – అన్ని బాలచందర్ కథల్లాగే సాగింది కథనం అంతా. దాని బోర్డం లో తళుకుమన్న వారు నటీనటవర్గం. ముఖ్యంగా శ్రీవిద్య, రజనీకాంత్. శ్రీవిద్య ని చూసి, అదీ ఆ సినిమా తీసేనాటికి ఆమెకి కేవలం ఇరవై రెండేళ్ళే నన్న మాట కూడా తెలిశాక – అద్భుతమైన నటి అనుకోకుండా ఉండలేకపోయాను. ఆమె ఒక్కదానికోసం ఆ సినిమా చూడవచ్చు అసలు. ఇక జయసుధ, కమల హాసన్ – సినిమాలో ప్రధాన పాత్రలకి బాగా సూట్ అయారు. ఇద్దరిలోనూ నన్ను జయసుధ ఆకట్టుకుంది. కమలహాసన్ నాన్న పాత్ర వేసిన మేజర్ సుందరరాజన్ కూడా బాగా చేశాడు. వీళ్ళందరూ కాక ప్రత్యేకం చెప్పుకోవాల్సిన మనిషి – శ్రీవిద్య భర్తగా సినిమా క్లయిమాక్స్ దృశ్యాల్లో కనబడే రజనీకాంత్. అసలు అతను మొట్టమొదట కనబడే దృశ్యం దగ్గర్నుండి చివ్వర్లో మరణదృశ్యం దాకా – అతను ఉన్నంత సేపూ అతను తప్ప వేరెవరూ కనబడని విధంగా ఆకట్టుకున్నాడు నన్ను. ఎస్వీఆర్ పేదవాడి పాత్రవేసిన రాజసం కనబడుతుందన్నట్లు, ఇతగాడు వేసిన ఆ పాత్రకి కూడా ఒక స్టయిల్ తీసుకొచ్చాడు.

అతని పాత్ర కొంచమే. పైగా దాన్ని విలన్ పాత్ర అనుకుంటారు అందరూ. అతని పరిచయమే “అపస్వరం” అన్న శీర్షికతో మొదలవుతుంది సినిమాలో. నాకైతే విలన్ లా అనిపించలేదు. కథాపరంగా అతను మోసగాడనే అనుకున్నా కూడా అతని పాత్రను చిత్రీకరించిన విధానం అతనిపైన సానుభూతిని కలిగించే విధంగానే ఉంది. నిజానికి కమలహాసన్ ఏ విలన్ లా తోచాడు నాకు :-)

సినిమాలో పాటలు గొప్పగా ఉన్నాయి. అన్ని పాటలూ నచ్చాయి నాకు. మొత్తానికైతే, శ్రీవిద్య, రజనీకాంత్ లమీద వల్లమాలిన అభిమానం కలిగింది సినిమా చూశాక. దానితో, తెలుగులో కూడా ఓ మాటు చూద్దాం – తమిళంలో అర్థం కాని కొన్ని మాటలు తెలుగులో అర్థం అవుతాయిలే అనుకుని ప్లే చేస్తే – ఒక్కపది నిముషాల్లో చిరాకేసేసింది అదేమిటో. సరే, రజనీకాంత్ పాత్ర కోసమని ఫార్వర్డ్ చేసి చూస్తే – మోహన్ బాబు!! అతని గెటప్ ని-అతని నటననీ ఏమీ తప్పుపట్టలేం‌ కానీ, రజనీకాంత్ ని చూసిన కళ్ళతో ఆ‌పాత్రలో అతన్ని చూస్తే తట్టుకోలేక, కొట్టు కట్టేశాను. డిటో విద్ నరసింహరాజు. శ్రీవిద్య ఈ వర్షన్ లో కూడా గొప్పగా చేసింది. పాటలు బాగున్నాయి కానీ, అర్థం కాకపోయినా తమిళంవి ఆకట్టుకున్నంత అర్థమయ్యీ ఇవి ఆకట్టుకోలేకపోయాయి. తెలుగులో జయసుధ పాత్ర మాధవి వేసింది. శ్రీవిద్య తరువాత ఈ వర్షన్ లో నాకు నచ్చింది ఈవిడే. తమిళ తెలుగు సినిమాల మధ్య కొన్ని తేడాలు ఉన్నాయి కానీ, నేను తెలుగు వర్షన్ ని ఆట్టే చూడలేకపోవడానికి అవి మాత్రం కారణం కాదు.

ఏదో, ఈ ఊపులోనే శ్రీవిద్య ప్రధాన పాత్రధారిగా వేసిన సినిమాలేవైనా, అలాగే రజనీకాంత్ తొలినాటి సినిమాలు కూడా చూడాలని నిర్ణయించుకున్నాను. అదనమాట సంగతి.

Published in: on May 17, 2014 at 12:02 am  Comments (4)  

పరాశక్తి (శివాజీ గణేశన్ తొలి చిత్రం)

చాలారోజుల, నెలల బట్టి “పరాశక్తి” చూడాలనుకుంటూ, “మనకెక్కడ ఇందులోని ప్రాపగాండా అంతా భరించే ఓపిక?” అనుకుని వాయిదా వేస్తూ వచ్చాను. పోయిన వారం ఫేస్బుక్ లో కప్పాలోట్టియ తమిళన్ ప్రస్తావన రావడంతో, ఒక స్నేహితునితో సంభాషణలో “పరాశక్తి” ప్రస్తావన వచ్చింది. సరే, శివాజి సినిమా ఏదన్నా చూసి కొన్ని రోజులైంది కదా (అంతకు మూడ్రోజుల ముందే తిరువిళయాడళ్ లోని కొన్ని దృశ్యాలు చూసిన విషయం లెక్కలోకి తీసుకోకూడదు) అని, ఇంటికి వెళ్ళగానే “పరాశక్తి” చూశాను. మూడు గంటల సినిమా. దాదాపు ఎనభై శాతం సినిమా దాకా నేను “అబ్బ! ఏమి సినిమా! ఏమి నటన!” అన్న వావ్! ఫీలింగ్లోనే ఉన్నాను. శివాజి అద్భుతమైన నటన, కరుణానిధి పవర్ఫుల్ డైలాగులు (నాకు వందశాతం అర్థం కాలేదు కానీ, అర్థమైనంతలో చెబుతున్నా), అనవసరమే ఐనా బాగున్న పాటలు, కథలోని విషాదం – అన్నీ అలా నన్ను కట్టిపడేశాయి.

కథ క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే: ముగ్గురు సోదరలు రంగూన్ లో జీవిస్తూంటారు. తమిళనాట జరగబోయే తమ చెల్లెలి పెళ్ళికి చాలా ఏళ్ళ తరువాత ఇండియా వెళ్దాము అనుకుంటూ‌ ఉంటారు. అది రెండో‌ ప్రపంచ యుద్ధం జరిగే సమయం. వీళ్ళందరికీ కలిసి వెళ్ళడానికి షిప్ లో స్థలం ఉండదు. దానితో గుణశేఖరన్ అన్న పేరుగల మూడో వాడిని పంపుతారు, మిగితా వాళ్ళు తరువాత వద్దాం అని. అతను మన శివాజీ. ఈ నౌక మధ్యలో అనేక ఇబ్బందులు పడి లాస్టుకి చాలా రోజుల తరువాత దేశంలోకి వస్తుంది. ఇతను వాళ్ళూరు వెళ్ళే ముందు ఒకరోజుకని ఒక హోటెల్లో ఆగుతాడు. ఇంతలోపు ఇతన్ని మోసం చేసి డబ్బులు కాజేస్తారు ఒక ముఠా వాళ్ళు. చేతిలో‌ డబ్బు లేదు. ఆకలి. ఎలా నెట్టుకురావాలో తెలీదు. ఈ పరిస్థితుల్లో అతను నగరంలో పిచ్చివాడి వేషం వేసి తిరుగుతూ పొట్టపోసుకుంటూ ఉంటాడు. ఇలాగే ఒకరోజు చివరికి వాళ్ళ చెల్లెలి అడ్రస్ కనుక్కుని అక్కడికి చేరుకుంటాడు. అక్కడ ట్విస్ట్ ఏమిటంటే – చెల్లి పెళ్ళయ్యాక, ఒక బాబుకి జన్మనిస్తుంది. ఆ టైములోనే ఆక్సిడెంటులో ఆమె భర్త, ఆ షాక్లో ఆమె తండ్రీ మరణిస్తారు. ఆస్థి మొత్తం వేలం వేస్తారు. ఆమె ఇడ్లీ కొట్టు పెట్టుకుని బ్రతుకుతూంటుంది. మరి తన ప్రసుత్త పరిస్థితిలో చెల్లి కళ్ళబడ్డం ఇష్టంలేక అతను తానెవరో చెప్పకుండానే ఆమెకి సాయం చేస్తూంటాడు. ఇంతలోపు మనకి మిగితా ఇద్దరు సోదరులూ ఎమయ్యారో తెలుస్తుంది. ఎవళ్ళకి వాళ్ళకి తక్కిన సోదరులు, సోదరి ఏమయ్యారో తెలియదు అనమాట. ఇదిలా ఉండగా, గుణశేఖరన్ కి ఒక హీరోయిన్ ఎంట్రీ‌ (పండరీబాయి). ఒకానొక సందర్భంలో ఆకలి బాధకి తాళలేక తన పిల్లవాడిని నదిలో పడేస్తుంది చెల్లి. దానితో భ్రూణహత్య నేరమని ఆమెని, సైడ్ ట్రాక్లో ఫలానా ఒకతన్ని కొట్టాడని గుణశేఖరుడినీ కోర్టులో ప్రవేశపెడతారు. జడ్జి – పెద్దన్న! రెండో అన్న కూడా వస్తాడు సీన్ లోకి. క్లైమాక్స్ దృశ్యం లో అందరూ కలుసుకుంటారన్నమాట. (మీకు బాగా వివరంగా కథ కావాలంటే – వికీ పేజీ చూడండి, లేదా సినిమా చూడండి).

సినిమా లో చాలా‌ రాజకీయ ప్రాపగండా ఉంది కానీ, మామూలుగా సినిమాలాగ తీశారు – డాక్యుమెంటరీలాగ కాకుండా. కనుక, కావల్సినంత నాటకీయత, నవరసాలూ – ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా శివాజీని చూడ్డానికి రెండు కళ్ళూ చాలవనే చెప్పాలి :-). ఇది తొలి సినిమానా ఇతనికి? నిండా పాతికేళ్ళైనా లేని నటుడు – ఇంత అనుభవం కలవాడిలా ఆ పాత్రలోకి ఒదిగిపోయాడా? అని ఆశ్చర్యపోయాను నేను. నిజమే, అతనికి రంగస్థల అనుభవం ఉంది. అయినా, తొలి సినిమా తొలి సినిమానే. సినిమా క్లైమాక్స్ దృశ్యంలో కోర్టులో వాదించే సీన్ ఉంది – అందరూ దాని గురించి ప్రముఖంగా చెబుతారు. కానీ, సినిమా మొత్తంలో అతను కనబడ్డ ఏ దృశ్యమైనా అదే స్థాయిలో ఉందని నా అభిప్రాయం. ఉన్న దానికి తోడు ఆ కథలోని ట్విస్టుల వల్ల, నాలాంటి hyper imaginative మనుషులు పూర్తిగా లీనమైపోయి, నవరసాలూ అనుభవిస్తారు అనమాట!‌:-)

కొన్నున్నాయి – నాకు నచ్చనివి:
౧. సినిమాలో ఆ ట్విస్టులు అవీ అటుపెడితే, పండరీబాయి పాత్ర ఎంట్రీ, హీరో-హీరోయింల మధ్య ప్రేమా, స్నేహం – ఇవన్నీ మరీ సడెన్ గా జరిగిపోయినట్లు, నాటకీయంగా, కృతకంగా అనిపించాయి నాకైతే.
౨. ఆ చివ్వరి అరగంటా ఎంత నాటకీయంగా ఉంటుందంటే…అంత నాటకీయంగా ఉంటుంది. నటీనటుల (ముఖ్యంగా గణేశన్) వ్యక్తిగత ప్రతిభావిశేషాలు కూడా ఆ భాగం “బోరు కొడుతుంది” అనకుండా ఆపలేకపోతున్నాయి నన్ను అంటే అర్థం చేసుకోవాలి మరి.
౩. మాట్లాడితే పాట. పాటలు బాగున్నాయి కానీ, అన్ని అక్కర్లేదేమో.

ఇంకెక్కువ రాయదల్చుకోలేదు కానీ – నాకైతే సినిమా మొత్తానికి నచ్చింది. ఆ చివరి అరగంటా కొంచెం విసుగు పుట్టించింది కానీ, దాని కారణంగా మొత్తం సినిమాని తీసిపారేయలేను. డైలాగుల కోసం, శివాజీ కోసం చూడవచ్చు.

Published in: on March 17, 2014 at 7:00 am  Comments (1)  
Tags: ,

The Stronger – August Strindberg

Persona” was the first Ingmar Bergman movie I watched, in mid-2008 or so. Since then, I watched a couple of his movies, read some of his writings, reached Strindberg from him in the past few years. However, “Persona” remained the most intriguing movie, although its not my favorite Bergman movie. Although I don’t think I understand the movie, it was the one that raised my curiosity about Bergman as a writer and set me on the path of watching his other movies. While listening to the lectures on Bergman in Scandinavian Film and Television course on coursera, I learnt that Strindberg’s one-act play, “The Stronger” was an inspiration for “Persona”.

[The word “inspiration” is very different from “copy”. Both the play and the movie are independent entities and are equally worth checking out. I personally would consider Persona to be a much more complex psychological drama and its much longer.]

Now, “The Stronger” did not particularly fascinate me. But it is hard to not think about the characters and about their possible interpretations, after reading the play. Its short, very short, but has its impact on the reader nevertheless. I will not say anything more, but will quote something that I read again and again in the play (No, not because I don’t understand English – but because the characters came alive in front of my eyes when I read the monologue).

“Everything, everything came from you to me, even your passions. Your soul crept into mine, like a worm into an apple, ate and ate, bored and bored, until nothing was left but the rind and a little black dust within. I wanted to get away from you, but I couldn’t; you lay like a snake and charmed me with your black eyes; I felt that when I lifted my wings they only dragged me down; I lay in the water with bound feet, and the stronger I strove to keep up the deeper I worked myself down, down, until I sank to the bottom, where you lay like a giant crab to clutch me in your claws–and there I am lying now.

I hate you, hate you, hate you! And you only sit there silent–silent and indifferent; indifferent whether it’s new moon or waning moon, Christmas or New Year’s, whether others are happy or unhappy; without power to hate or to love; as quiet as a stork by a rat hole–you couldn’t scent your prey and capture it, but you could lie in wait for it! “

Here is an interesting analysis of the play.

A few months back, I bought “Persona”‘s screenplay and found a pdf of critical essays on Persona. Perhaps, its time to start reading them soon! :-)

Published in: on February 23, 2014 at 1:16 pm  Leave a Comment  

ఈ వారాంతం Dreyer సొంతం ..

ఇటీవలి రెండు మూడేళ్ళలో – నేను ఓపిగ్గా, ఆసక్తిగా పుస్తకాలు చదవడం తగ్గిపోయింది, బహుశా పీ.హెచ్.డీ. ఒత్తిడివల్లననుకుంటాను. ఉన్న కాస్త చదువులో నన్ను కట్టిపడేసి చదివించిన రచయితలు ముగ్గురు (Bergman, Strindberg, Ibsen); ఎంతో కొంత తన సినిమాల ద్వారా నన్ను ప్రభావితం చేసిన ఒక దర్శకుడు (Bergman) – అంతా స్కాండినేవియన్ సంతతే కనుక, నాకు ఆ దేశాల సాహిత్యం, సినిమా ప్రపంచాల మీద కుతూహలం పెరిగింది. ఈ నేపథ్యంలో కోర్స్ ఎరా వెబ్సైటులో Scandinavian Film and Television అన్న కోర్సు గురించి చూసి, అందులో ఒక వారం మొత్తం Bergman గురించే ఉంటుందని గమనించేసరికి – ప్రస్తుత పని వొత్తిడిలో కొనసాగడం కష్టమని తెలిసీ పుటుక్కుమని చేరిపోయాను.

రెండువారాలైనాయి, చక్కటి కోర్సు. రెండో‌ వారం లో తొలినాటి స్కాండినేవియన్ చిత్రపరిశ్రమ గురించి పరిచయం చేస్తూ, డేనిష్ దర్శకుడు Carl Theodor Dreyer గురించి, అతని సినిమాల గురించీ చాలా ప్రస్తావించారు. ఆ లెకర్ల నోట్సు లో భాగంగానే ఆయన తీసిన కొన్ని సినిమాల వికీ లంకెలు కూడా ఇచ్చారు. శుక్రవారం రాత్రి దాకా ఒక పేపర్ సబ్మిషన్ తాలూకా శ్రమదానం చేశాక, వారాంతం ఇంక తాపీగా‌ కాలక్షేపం చేద్దాం అనుకుంటూ – ఒక సినిమా మొదలుపెట్టాను. ఆ తరువాత మరొకటి – చివర్న మరొకటి – అలా సాగింది నా వారాంతం. అలా, డ్రెయర్ నా వారాంతాన్ని సొంతం చేసుకున్నాడు. ఈ మూడు సినిమాల గురించి సంక్షిప్తంగా పరిచయం చేయాలనుకుని రాస్తున్న టపా ఇది – మొదటిది, చివరిది మూకీ చిత్రాలు. మధ్యలోది టాకీ.

The President (1919):
ఈ సినిమా కథ 19వ శతాబ్దంలో నడుస్తుంది. ఆస్ట్రియన్ రచయిత Karl Emil Franzos రాసిన Der President అన్న నవల ఆధారంగా తీశారు. ఈ సినిమా కథ గురించి, నేపథ్యం గురించి తెలుసుకోవాలనుకుంటే, Carl Th.Dreyer వెబ్సైటులోని పేజీ చూడండి.

సినిమా పేరుకి మూకీ కానీ, inter-titles మరీ ఎక్కువగా ఉన్నట్లు తోచి – దాదాపు టాకీలాగనే అనిపించింది నాకైతే. అందునా విడియో నాణ్యత అంత గొప్పగా లేనందువల్ల కొన్ని చోట్ల వాటిలో ఏం రాయబడ్డాయో సరిగా కనబడలేదు కూడానూ. అయితే, ఈ విషయాలు పక్కన పెడితే సినిమా బోరు కొట్టించకుండా సాగింది. అలాగే, ఇదివరలో సత్యజిత్ రాయ్ వ్యాసాల్లో అనుకుంటాను, చదివాను-సినిమాల్లోకి శబ్దం వచ్చాక జాతీయముద్ర అంటూ ఒకటి ఏర్పడ్డం మొదలైందని. నిశబ్ద చిత్రాల జాతీయముద్రని ఈ చిత్రంలో చూసి తెలుసుకున్నాను :-). ముఖ్యంగా ఒక పెళ్ళి దృశ్యం – మామూలుగా సినిమాల్లో చూసే చర్చి పెళ్ళిళ్ళకంటే‌ భిన్నంగా అనిపించింది. బహుశా డెన్మార్కులో ఇలా జరిగేవేమో అనుకున్నాను. ఇప్పటి పద్ధతులకి సినిమా కొంచెం నెమ్మదిగా సాగినట్లే లెక్క. అలాగే, నాకైతే కథ కొంచెం సాధారణంగా అనిపించింది కానీ – ఆ‌కాలానికి అలా ఫ్లాష్ బ్యాకులు వాడ్డం, మానసిక సంఘర్షణలను చూపడం ఇవన్నీ Dreyer కి ముందు పెద్దగా‌ లేవట. పైగా ఇది అతని తొలి చిత్రం!

ఈ సినిమా కి సంబంధించిన స్క్రిప్ట్ మాతృక (డేనిష్ భాషలో), ఇతరత్రా ఆసక్తికరమైన వివరాలు – అన్నీ డేనిష్ ఫిల్మ్ ఇంస్టిట్యూట్ వారు డ్రెయర్ పేరిట నెలకొల్పిన వెబ్సైటులో ఈ సినిమాకి సంబంధించిన పేజీలో చూడవచ్చు. (అన్నట్లీ విధమైన comprehensive webpages మన సినిమాలకి ఏ‌ ఫిల్మ్ ఇన్స్టిట్యూట్ అయినా నిర్వహిస్తోందా?)

Ordet (The Word) – 1955
ఈ మూడు చిత్రాల్లో నన్ను అమితంగా ఆకట్టుకున్న చిత్రం ఇది. క్రైస్తవ మతం, విశ్వాసాల నేపథ్యంలో సాగుతుంది కథ. మొదటి దృశ్యం నుండే కట్టిపడేసింది నన్ను. కథ, కథనం, నటీనటులు, వాతావరణం – అన్నీ సహజంగా అనిపించడం ఒక కారణమైతే, బాగా ప్రభావవంతమైన సంభాషణలు ఉండడం మరొక కారణం. ఈ సినిమాని Dreyer తీసిన గొప్ప సినిమాల్లో ఒకటిగా భావిస్తారు. ఈ సినిమాని గురించి, ఇది నాపైన చూపిన ప్రభావం గురించి, విడిగా రాద్దాం‌ అనుకుంటున్నాను. కనుక, ప్రస్తుతానికి ఇక్కడ ఆపుతాను. రెండు గంటల సినిమా – యూట్యూబులో ఆంగ్ల ఉపశీర్షికలతో లభ్యమవుతోంది. మంచి సినిమా మీద ఆసక్తిగలవారు తప్పకుండా చూడాల్సిన చిత్రం. నేను ఇప్పటివరకూ చూసిన “గొప్ప” సినిమాల జాబితాలో దీన్నీ చేర్చుకున్నాను (గొప్పంటే నాకు గొప్ప అనిపించినవి మాత్రమే సుమా!). ఈసినిమా గురించిన వివరాలు, సంబంధిత విమర్శక వ్యాసాలు ఇలాంటివన్నీ డ్రెయర్ జాలగూటిలో చూడవచ్చు.

The Passion of Joan of Arc (1928):
ఈ సినిమా ఫ్రెంచి దేశపు వీరనారి Joan of Arc గురించి. మొత్తం జీవితం గురించి కాదు కానీ, The Trial of Joan of Arc అని పేరు పొందిన సంఘటన గురించి. ఈ సినిమా చూసే ముందు నన్ను అమితంగా ఆకట్టుకున్నది ప్రస్తుతం మనం చూడగలుగుతున్న వర్షన్ సినిమా తీసిన ఎన్నో ఏళ్ళ తరువాత అనుకోకుండా ఒక mental asylum లో కనుగొనబడిన వైనం. సినిమా చూట్టం మొదలుపెట్టాక ఆశ్చర్యపరచిన ఒక అంశం – ఇది నిఖార్సైన నిశబ్ద చిత్రం (అంటే‌ నేపథ్య సంగీతం కూడా లేదు!!). 1928లో రిలీజైన చిత్రంలో నేపథ్య‌ సంగీతం ఉంది కానీ, ఇప్పుడెందుకు లేదు?అంటే- అసలు ఆ‌సినిమా వెనుక, తరువాతి కథే ఓ పెద్ద సినిమా కథలా ఉంది!! వివరాలకి సినిమా గురించిన వికీపేజీ చూడండి.

సరే, నేపథ్య సంగీతం కూడా లేకుండా, pindrop silence లో ఈ సినిమాని గంటన్నరపాటు చూడగలనా? అనిపించినా – ఏకధాటిగా కాకపోయినా విరామాల మధ్య చూడగలిగాను- సౌండు లేకుండానే ఈ సినిమా అంత strong గా ఉందంటే … ఇంక డైలాగులు, సంగీతం అవీ కూడా జతచేస్తే ఎంత గొప్పగా ఉండేదో అనిపించింది. Intertitles లేకపోతే ఏం‌జరుగుతోందో తెలిసేది కాదన్నమాట పక్కన పెడితే, నటీనటులని మరీ క్లోజప్స్ లో చూపినందువల్లో ఏమో కానీ – విలనుల మీద అసహ్యంతో కూడిన భయమూ, Joan of Arc మీద ఒక పక్క జాలీ, మరో పక్క హీరోయిన్ వర్షిప్ భావనా కలిగాయి. ఆ నటి Renée Jeanne Falconetti సినిమా మొత్తం ఏడుస్తూనే ఉంటుంది కానీ, కొన్ని దృశ్యాల్లో ఆమె నటన చూస్తే నోటమాట రాలేదు. కొంచెం ఓపిక చేసుకుని చూడాల్సిన సినిమా. నేను కొన్ని గంటల సమయం తీసుకుని బ్రేకులు తీసుకుంటూ చూశాను – అంత క్లోజప్లో ఆ భయంకర నిశబ్దాన్ని అంగీకరించలేక!). కానీ, ఆ‌ ఓపిక్కి తగ్గ reward ఉంటుంది సినిమా చూసే అనుభవంలో!‌ :-) ఈసినిమా గురించి డ్రెయర్ వెబ్సైటు పేజీ ఇక్కడ. అన్నట్లు చెప్పడం మరిచా – హీరోయిన్ ని చూస్తే కాజోల్ గుర్తువచ్చింది నాకు ;) ఎందుకనడక్కూడదు.

మొత్తానికి ఒక్కటి మాత్రం అనిపించింది – చెప్పడమేమో శబ్ద చిత్రాలొచ్చాక డ్రెయర్ ఎక్కువ సినిమాలు తీయలేదు అన్నారు కానీ, అసలుకీయన చిత్రాలన్నీ శబ్దంతోనే బాగుంటాయేమో అని. నాకు అర్థమైనంతలో ఆర్థిక కారణాల వల్ల ఈయన దాదాపు దశాబ్దం పాటు సినిమాలేవీ తీయలేదు. శబ్దం వచ్చాక ఎక్కువ సినిమాలు తీసుంటే ఇంకొన్ని గొప్పసినిమాలు వచ్చేవేమో అనిపించింది.

The President ని వదిలేస్తే, ఈ‌తక్కిన రెండు సినిమాలను మళ్ళీ చూడాలనుంది. Ordet తప్పకుండా చూస్తాను కానీ, ఓపిగ్గా ఈ Passion of Joan of Arc మళ్ళీ ఎపుడైనా చూడగలనా? అన్నది మాత్రం అనుమానమే!! :-)

ఈ సినిమాలు వెదుకుతున్న క్రమంలో The parson’s widow, Vampyr, Day of wrath – వంటి ఆసక్తికరమైన సినిమాల గురించి తెలిసింది. ఎప్పుడో‌ ఇవీ చూడాలి, Dreyer అంతగా కుతూహలం కలిగించాడు మరి నాకు అతని సినిమాలపై!

Published in: on February 18, 2014 at 9:14 am  Leave a Comment  
Tags:
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 100 other followers