నిశ్యాలోచనాపథం-33

గత భాగం ఇక్కడ.

దుక్కలాంటి గాడిద సైజులో భయం, బక్కచిక్కిన కప్ప సైజులో ధైర్యం నాకు తోడుగా ఉండేందుకు వచ్చారన్నమాట. ఇదేదో అంతరిక్ష గూడుబుఠాణీలా (cosmic conspiracy అనమాట) ఉందనిపించింది. …

సాయం కోసం నోరు విప్పాలా, కళ్ళు మూసుకుని తప్పించుకున్నాననుకోవాలా? అన్నది అర్థం కాలేదు నాకు. భయం ముందుకొచ్చేసి నా పక్కనే నిలబడింది. ఎండ వల్ల ఆ నిలబడ్డమే నాకు గొడుగులాగ నీడనిచ్చింది. పైగా ఆ కప్పని కాలితో తన్ని నీళ్ళలోకి తోసేసింది.. కప్పలు సముద్రంలో ఉండగలవా? అన్న అనుమానం ఓ పక్క…కావాలనే ధైర్యాన్ని భయం చంపేస్తోందా? అన్న అనుమానం మరోపక్కా ఉన్నా, కిక్కురుమనకుండా ఏం జరుగుతోందో అని చూస్తూ ఉన్నా. భయం నీడలో నేను, నా తోడుగా భయం, నీళ్ళలో కా.పు, నిశి, ధైర్యం. ఇదీ సీను.

కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా గడిచాయి. నోరు విప్పినా వినేవాళ్ళు లేరు కనుక, కళ్ళు మూసుకుని తప్పించుకున్నానన్న భ్రమలో పడితే కాలక్షేపం అవుతుందని తీర్మానించుకున్నాను. కళ్ళు మూయగానే, చిన్నప్పుడు అలా కళ్ళు మూయగానే మీదకి పొడుచుకువచ్చేవి..ఆ పిల్ల భూతాలు కనబడ్డాయి. ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిస్తే, ప్రశాంతంగా నవ్వుతున్న భయం.
“చాలా రోజుల బట్టీ చూస్తున్నా, నన్ను తప్పుకు తిరుగుతున్నావు” – ప్రసన్న వదంతోనే అన్నది భయం.
“ఊ” అన్నాను నేను సంభాషించడం ఇష్టం లేక.
“రోజూ నేను ముసుగు తన్నేదాకా నువ్వు ముసుగేసుకుని పడుకోవడం, నా కంటపడకూడదని గడియ వేసుకుని గదిలో కూర్చోవడం చూళ్ళేదనుకున్నావా?”
“అబ్బెబ్బే..” అన్నాన్నేను మొహమాటపడుతూనే దీనికెలా తెలిసిపోయిందా? అని ఆశ్చర్యపడుతూ.
“ఏమైనా నువ్వు విచిత్రమైన మనిషివి. ఓ పక్క నాతో సహజీవనం చేస్తూనే నన్ను తప్పుకు తిరుగుతావు. ఎందుకు?”
“నాకు ఎండ కావాలి”
“నీ తింగరివేషాలొకటి ఉన్నదానికితోడు” అని విసుక్కుంది భయం.
“నాకు ఎండ కావాలి”
“అంటే నన్నెళ్ళిపొమ్మనే కదా?” అంటూ పక్కకి జరిగిందది.
నేను ఒక్క ఉదుటున పైకి లేచి ఒళ్ళు దులుపుకున్నా. నిజం చెప్పేయడం నయం అనుకున్నా. గాఢంగా ఊపిరి పీల్చుకుని –
“సరే, నిజం చెబుతాను. నేను రోజంతా నిన్ను తల్చుకోవడం నిజమే. నీకోసమే కుదిరినప్పుడల్లా చీకటిని కౌగిలించుకోవడమూ నిజమే. కానీ, నీతో మాట్లాడ్డం మట్టుకు ఇష్టం లేదు.”
“ఎందుకు? ఎవరూ నాతో కలిసి ఉండేందుకు ఇష్టపడరు, నా గురించి మాట్లాడుకుంటూంటారు గానీ. నువ్వేమో కలిసి ఉండాలంటావు. మాట్లాడకూడదంటావు. నా గురించి ఎక్కడా ఎవరికీ చెప్పవు”
“నేనంతే”

రెండడుగులు ముందుకేసాక మళ్ళీ ఇసుకలో కూర్చోవాలి అనిపించింది. కూర్చుని ఇసుక వైపు చూస్తూంటే గవ్వలు కనబడ్డాయి.ఏవో రెండు గవ్వలు ఏరాను. మట్టి అంటుకుని ఉండటంతో ఉఫ్- మని ఊదాను.
“గవ్వలు! నాకవంటే ఎంతో ఇష్టం” అన్నది భయం తన్మయత్వంతో.
మరి నాలుగేరాను ఈ పాటికి. “ఏ రంగువి ఇష్టం?” అన్నాను
“అన్నీ ఇష్టమే. చిన్నవి ఎక్కువ ఇష్టం. వాటిలో నల్లటివి మరీ ఇష్టం” ఆశగా చెప్పింది.
“నేను ఏరిన నాలుగులో రెండు నల్లవి. వెనక్కి తిరిగి మాట్లాడకుండా దోసిలి చూపించాను”
ఇలా చూడగానే అలా నాలుగూ తీసేసుకుంది. వెంటనే మళ్ళీ ముందుకు వంగి, “నాకు ఇస్తావా?” అని అడిగింది నా చేతిలో పెట్టేస్తూ.
“నీకోసమే. ఇంకా కావాలా?”
“వద్దులే… నీకెందుకూ శ్రమ.. నేను ఏరుకుంటా తరువాత” అంది భయం మొహమాటపడుతూ.
“మొహమాటం ఎందుకు?” అంటూ మరిన్ని ఏరడం మొదలుపెట్టా. పైకి ఏం అనకపోయినా భయం ఆశ్చర్యంతో కూడిన ఆనందంతో నన్ను ఇక ఆపదు అని క్రీగంట చూశాక అర్థమైంది.

కొంచెం కొంచెంగా ఎండ తగ్గుతోంది. దానితో సరిగ్గా కనబడ్డం లేదు నల్లటి గవ్వలు. నేను కొంచెం దీక్షగా చూడాల్సి వస్తోంది. ఇసుకలో పాకుతూ ఒకటీ అరా కనబడ్డప్పుడు ఏరుతూ ముందుకీ వెనక్కీ తిరుగుతూ ఉన్నాను. గుప్పెడు నిండితే వెళ్ళి దానికి ఇచ్చేద్దాం అనుకున్నాను.
“తెల్లటివి కూడా ఏరేదా?” అన్నాను, తెలుసుకుందామని.
“ఎందుకూ నువ్వు ఇంత కష్టపడ్డం? నాక్కావాలంటే నేను ఏరుకుంటా కదా”
“తెల్లటివి కూడా ఏరేదా?”
కొన్ని క్షణాల మౌనం తరువాత – “సరే ఏరుకో. పిల్లలకి పంచుతా ఇంట్లో” అంది నిర్లిప్తంగా.
తెల్లవి కూడా ఏరడం మొదలుపెట్టాక కొంచెం సక్సెస్ రేట్ పెరిగింది ఇసుక రేణువుల్లో చిన్ని గవ్వల్ని వెదుక్కోడంలో. దానితో వేగం పెరిగింది.

అయినా, గుప్పెడంత గవ్వలు రావడానికి చాలా సమయం పట్టింది. అంతసేపు అలా ఆ ఫోజులో కూర్చున్నందుకు ఒళ్ళు నొప్పులు మొదలయ్యాయి. నెమ్మదిగా లేచి ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ అక్కడే కూర్చుని చోద్యం చేస్తున్న భయం ముందు నా జేబురూమాలు పరచి దాని మీద గవ్వల్ని రాసిలా పోశాను. దాని కళ్ళలో మెరుపు. “థాంక్స్. చాలా థాంక్స్” – నిజాయితీగానే అన్నట్లు అనిపించింది నాకు. నేను కొంచెం బలం పుంజుకున్నట్లు అనిపించింది. నాకు భయానికీ మధ్య ఉన్న అసమానత కొంచెం తగ్గినట్లు అనిపించింది. దానితో నాకో ఆలోచన వచ్చింది. పట్టిన చెమట్లు తుడుచుకుంటూ, ఇంకొంచెం ముందుకెళ్ళి మళ్ళీ ఏరడం మొదలుపెట్టాను. ఇలా కాసేపు సాగింది. నేను ఏరడం, వీలైనప్పుడు వెళ్ళి దాని ముందు గవ్వలు పోయడం…మళ్ళీ రావడం. కొంచెం సేపయాక అలసట. అసలుకైతే అలాగే ఇసుకలో పడిపోయి కాసేపు పడుకుంటే బాగుండు అనిపించింది. కానీ, నేను ఊహించినట్లు జరుగుతుందా లేదా అన్న ఉత్కంఠ నన్ను తిన్నగా నిలువనీయలేదు.

కళ్ళు బైర్లు కమ్మడం మొదలైంపుడు ఒకసారి ఆపి వెనక్కి తిరిగి చూశాను. ఆ గవ్వల సంఖ్య పెరిగే కొద్దీ భయం సైజు తగ్గుతూ ఉండడం నేను గమనించాను, అది గమనించకపోయినా. ఇపుడు అది నన్ను అటాక్ చేసే స్థితిలో లేదేమో అనిపించింది. అది కూడా గవ్వల్ని చూసుకుని మురిసిపోవడంలో నన్ను పట్టించుకోలేదు. దానితో, ఏదైతే అది అయిందని, పైకి లేచి మసకబారిన కళ్ళతోనే సముద్రం వైపుకి తూలుతూ నడవడం మొదలుపెట్టాను. కళ్ళు మూతలు పడుతున్నాయి. అడుగులు తడబడుతున్నాయి. అసలీ స్థితిలో నీళ్ళలోకెళ్ళి ఏం చేయలని? అని నన్ను అడగడానికి అక్కడ ఎవరూ లేరు కదా. పైగా నాకు ఈత కూడా రాదు. భయం నన్ను మింగేసేలోపు ఎక్కడికైన మాయం కావాలి – కానీ అసలెక్కడున్నానో తెలీదు కనుక ఎక్కడికీ పోలేను. వెనకున్న గొయ్యికన్నా ముందున్న నుయ్యి నయం అనిపించిందో ఏమిటో… చివరికి నీళ్ళ దగ్గరికి వచ్చేశా. కాలికేదో తగిలింది.

మూసుకుంటున్న కనురెప్పల్ని బలవంతంగా తెరుస్తూ కిందకి చూడబోతూండగా కనబడ్డాడు ఎదురుగ్గా ఆరడుగుల యువకుడు! రెండడులైనా దూరం లేదు మా మధ్య. ఇంతలో అంత దగ్గరగా ఎలా వచ్చాడు? ఎవరితను? అసలు ఇప్పటిదాకా మనుషులెవరూ కనబడలేదు కదా! అతను నా వైపుకి ఆరాధనాభావంతో చూస్తున్నాడు. “వామ్మో, ఆ చూపేంటి? వీడికేం అర్థమైందో నా అవస్థ చూసి” అనుకుంటూ ఉండగా నా అలసట కాసేపు ఎగిరిపోయి నాకు ఆలోచించే శక్తిని ఇచ్చింది. కళ్ళు కూడా నాక్కలిగిన ఉలికిపాటు వల్ల కునుకు తీయడం ఆపాయి.
“మీరు…నువ్వు…ఎలా వచ్చావు??” అన్నాను ఏమనాలో తోచక.
“నీ వల్లే!” అన్నాడు అతను అదే ఆరాధనాభావంతో.
నేను అయోమయంగా చూస్తూండతం తో అతను “frog prince” కథ ఎప్పుడూ చదవలేదా? అన్నాడు.
“చదివాను కానీ…నేనసలు ఇందాక ధైర్యాన్ని ముద్దుపెట్టుకోలేదు కదా..”
అతను నిండుగా నవ్వేసి “అదా… ఇందాక భయం నన్ను తన్నాక నేను ఆ నీళ్ళు మరీ ఉప్పగా ఉండటంతో అక్కడ ఉండలేక అవస్థ పడుతూ ఇక్కడిక్కడే తిరుగుతూ ఉన్నా అప్పట్నుంచీ. నువ్విలా నడుస్తూ వచ్చి నీ కాలు నాకు తగిలేసరికి, నా పూర్వ రూపం వచ్చేసింది. నీకెలా కృతజ్ఞతలు చెప్పాలో తెలీడం లేదు” అన్నాడు.
“అంటే నువ్వు ధైర్యానివా?”
“అవును”
“అయితే, కథలో లాగ నన్ను పెళ్ళాడి శాశ్వతంగా నాతో ఉండిపోతావా?” అని ఆశగా అడిగాను. అతగాడు అందగాడే కానీ, నేనడిగింది అందుక్కాదు. ఎక్కడ అడుగేయాలన్నా ధైర్యం నాకు అవసరం కనుక!

“చ చ… నిన్నా? నో నో!” అని వికారంగా మొహం పెట్టి అనేసి మళ్ళీ “సారీ, నా ఉద్దేశ్యం అది కాదు” అన్నాడతను మళ్ళీ కొంచెం బాధపెడుతూ.
“మరి ఏది నీ ఉద్దేశ్యం” అన్నా చిరాగ్గా, నా నిరాశను కప్పి పెట్టుకుంటూ.
“భయాన్ని తాత్కాలికంగా ఏమార్చగలిగిన ఓ భయస్తురాలు నన్ను తాకితే శాపవిమోచనం అవుతుందంటేనూ… అది నువ్వే అని తెలిసి నువ్వు ఇక్కడికి ఎప్పుడొస్తావా? అని అప్పట్నుంచి ఎదురు చూస్తూ ఉన్నా…చాలా ఏళ్ళ బట్టీ” అన్నాడతను.
“అసలు నేనని నీకెవరు చెప్పారు?”
“నా స్నేహితులు ఉన్నార్లే…” అన్నాడతను నసుగుతూ.

అప్పటికి నాకు అనుమానం మొదలైంది. ఇక్కడికి నేను ఎలా వచ్చానో గుర్తు తెచ్చుకుంటూ అడిగాను –
“ఎవరు నీ స్నేహితులు?”
“నిశి, కా.పు.”
ఇంతలో కెవ్వుమన్న కేక వినబడింది. గవ్వల మాయ లోంచి బయటపడ్డా సైజు తగ్గిపోయిన భయం ఏదో ఒకటి చేయాలని నా మీదకు రాబోతూ, ఈ రహస్యం గురించి వినగానే విరుచుకుపడిపోయింది.
ఇదంతా వీళ్ళ కుట్రా!! అని నేను ఆశ్చర్యపోయి, ఆవేశంతో ధైర్యం కాలరు పట్టుకోబోతూ ఉండగా నీళ్ళలో చలనం మొదలైంది.

ఇద్దరం అటు తిరిగాము. నీళ్ళలోంచి ఒక పెద్దాయన, చెరో పక్క నిశి, కా.పు. నడుచుకు వస్తున్నారు! ఆయన ఒడ్డు దాకా వాళ్ళతో నడిచి, ఇంక వెళ్ళండి అంటూ ధైర్యం వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసి పలకరింపుగా నవ్వాడు. సముద్రుడు అనుకుంటాను – ఆయనెవరన్నది అడిగి కనుక్కునే లోపు నా వైపు చూసి మొహం చిట్లించుకుని, డుబుంగుమని నీళ్ళలోకి దూకి మాయమైపోయాడు.

(సశేషం)
****
(దాదాపు ఏడాది తరువాత ఈ నిశ్యాలోచనాపథంలోకి రావడానికి స్పూర్తి అమెరికన్ రచయిత Raymond Carver రాసిన Kindling అన్న కథ.)

Published in: on May 24, 2015 at 12:26 pm  Leave a Comment  
Tags:

నిశ్యాలోచనాపథం-32

(31వ భాగం ఇక్కడ)
*******
ఎండ కాస్తుండడంతో కళ్ళు బైర్లు కమ్మి మొబైల్ తళుక్కుమన్నదని భ్రమిశాను కాని, నిజానికి తళుక్కుమన్నవి నిశి కళ్ళు. ఆ తళుకులే మొబైల్ తెరమీద ప్రతిబింబించాయి అనమాట. ఈ ముక్క అర్థమై, నిశి కళ్ళను అనుసరించి నేనూ ఆ వైపుకి తిరిగాను.

ఎదురుగ్గా బండి కి స్టాండేసి రాజసంగా దిగి నిలబడ్డ కా.పు. దిగ్గున లేచి స్లో-మోషనులో నిశి ఇటువైపు నుండి అడుగులో అడుగేసుకుంటూ కా.పు. వైపుకి వెళ్ళింది. ఆయన చేతులు దూరంగా చాచి “రారమ్మని” పిలుస్తున్నట్లు నిలబడ్డాడు. ఈవిడ స్లో-మోషనే అయినా ఆట్టే దూరంలేదు కనుక రెప్పపాటులో ఆ చేతుల మధ్య ఉన్న గ్యాపులోకి జొరబడ్డం, ఆయన ఆవిడ్ని ఆ కౌగిలిలో బంధించడం జరిగిపోయాయి. వాళ్ళు అలా ఆ‌మత్తులో మునిగి తేలుతూండగా, వాళ్ళకి గొంతు సవరించుకుంటున్న శబ్దం వినబడి తేరుకుని ఆ కౌగిలి విదుల్చుకున్నారు. ఆ శబ్దం చేసింది నేనే. ఆ పైన ఏం చూడాల్సి వస్తుందో అని నా‌ టెన్షన్ నాది.

“ఎలా ఉన్నావు? చాలారోజులైంది కదూ మనం కలిసి?” అని పలకరించబోయాడు కా.పు.
ఒక పక్క ఎక్కడున్నానో… ఎందుకుండాలో….ఎన్నాళ్ళుండాలో…ఏమీ తెలియక అసహనం నషాళానికంటుతూంది నాకు. వీళ్ళేమో వీళ్ళ ప్రేమలూ దోమలూ అంటారూ…నన్నేమో అందరికీ దూరంగా ఇక్కడ పడేస్తారూ? అని పళ్ళు కొరుక్కుంటూ ఉండగా కా.పు. ఇలా అడిగే సరికి ఇంక కోపం అదుపుచేసుకోలేకపోయాను.
“మీతో కలిసిన వాళ్ళు బాగుపడ్డ దాఖలాలేవైనా ఉన్నాయా? ఎంతమంది కలిశారు? ఎంతమంది బాగుపడ్డారు? కలిసిన వాళ్ళకి, బాగుపడ్డ వాళ్ళకి మధ్య సంఖ్యలో తేడా ఎంత? ఈతేడాకి సాంఖ్యక ప్రాబల్యం ఉందా?‌ (నోట్: “సాంఖ్యక ప్రాబల్యం” – statistical significance కి నేను సృష్టించిన పదం). అసలు బాగుపడ్డానికి ప్రమాణం ఏమిటి?” – ఇలా నోటికొచ్చిందంతా అడగడం మొదలుపెట్టేసరికి కా.పు. బిత్తరపోయాడు.
నిశి అతని భుజాన్ని అదుముతూ – “అది అభిజ్ఞా వైరుధ్యం వల్ల వస్తున్న సంధి ప్రేలాపనలే” అని అతన్ని సాంత్వన పరచింది (నోట్: Cognitive Dissonance కి అభిజ్ఞా వైరుధ్యం అన్నది నిఘంటువులో దొరికిన తెలుగు అనువాదం).

నా ఆవేశం పొంగి పొర్లి చివరికి నిశబ్దంగా మారాక, నిశి కా.పు. తరపున మాట్లాడుతూ – “నువ్వు పిచ్చికోపంలో అడిగినా, మంచి ప్రశ్న వేశావు. ఇక ఈ విషయం ప్రాణికోటికి తెలియాల్సిన వేళ వచ్చింది.” అని దీర్ఘంగా నిట్టూర్చింది. నేను అయోమయంగా ఇద్దరి వంకా చూశాను. కా.పు. నావైపు భయంగా, నిశి వైపు ప్రేమగా, ఆ తరువాత ఇద్దరివైపుకీ అభావంగా చూశాడు.
“నిజానికి వీళ్ళు ఏది చేసినా పరమ శాస్త్రీయంగా చేస్తారు. శాస్త్రీయ పద్ధతులే వాడతారు. బాగుపడ్డం గురించి కొన్ని సాంఖ్యక ప్రాబల్య పరీక్షలు కూడా చేశారు కొన్ని వందలఏళ్ళ క్రితమే. అప్పటికింకా మీలోకంలో అసలు ఆ కాంసెప్టే లేదు కూడానూ” అంది.
“ఆహా, ఏం చేశారు? ఏం‌కనుక్కున్నారు?”
“అప్పుడు పరీక్షలు చేసిన వాళ్ళు ఇప్పుడు వేరే శాఖల్లోకి మారిపోయారు. డెస్క్ జాబ్స్. బాగుపడాల్సిన వాళ్ళెవారూ వాళ్ళ కంటబడరు”
“ఆహా, వాళ్ళ పరిశోధనా ఫలితాలు ఎవళ్ళో ఒకళ్ళకి తెలిసే ఉంటాయి కదా”
“హుం… అక్కడే ఓ చిన్న సమస్య”
“ఏమిటో…”
“వాళ్ళు కనుక్కున్నవన్నీ వాళ్ళు డాక్యుమెంట్ చేసేవాళ్ళు కానీ, మేకలు తినేశాయి అన్ని పరిశోధనాపత్రాలని”
“వాట్??”
“ఆ సమయంలో వీళ్ళ జాతి వాళ్ళకీ, మేకలకి మధ్య యుద్ధం నడిచేదిలే. వీళ్ళు మేకల్ని మేపడం మానేశారు మేకలు కోపమొచ్చి వీళ్ళ పరిశోధనలని సమాధి చేశాయి.”
“అంత post-modern జాతి కదా, కంప్యూటర్లు అవీ లేవా?”
“మేకలు నివసించేది కంప్యూటర్లోనే కదా. అవి తిన్నవి కంప్యూటర్ ఫైళ్ళే” – నిశి తాపీగా అన్నది.
“నీకివన్నీ ఎలా తెలుసు?” మరీ మాటమాటకీ ఎక్కడ అవాక్కవుతాంలే! అని నిట్టూర్చుకుంటూ‌ అడిగాను.
“వాళ్ళ జాతివాళ్ళు మీరు రామాయణ భారతాలు విన్నట్లు ఇవన్నీ వింటూ పెరిగి పెద్దవుతారు. కా.పు. (అన్న పేరెత్తగానే సిగ్గుపడుతూ) నాకు తన గురించి ఇదంతా చెప్పాడు… అని మళ్ళీ సిగ్గుపడింది.
తన కథంతా తన ప్రమేయం లేకుండా చెప్పినందుకు కా.పు. మొహంలో నిశి పట్ల గర్వం కనబడ్డది.
“అయితే ఇప్పుడేమిటంటావు? వాళ్ళు పరిశోధనలు చేశారు కానీ దానికి ప్రూఫు లేదంటావు?”
“అంతే”
“ఏడ్చినట్లుందిలే” అన్నాను నేను, ఇక ఆ అంశంపై మాట్లాడ్డం ఇష్టంలేక.

ఇంతలో అసలు సంగతి గుర్తొచ్చింది.
“అవును బాబు, అసలు ఈ చంపడం, రక్షించడం గోల ఏమిటి?” అని అడిగాను కా.పు. ని, మేమిక్కడికి వచ్చిపడ్డానికి కారణం గుర్తు తెచ్చుకుంటూ.
“చంపాలనుకోడం మా జాతి నిర్ణయం. బ్రతికించాలనుకోడం మా ప్రేమ నిర్ణయం” సినిమా ఫక్కీలో జవాబిచ్చాడు కా.పు.
“బ్రతకాలి అనుకోడం ఎవరి నిర్ణయం?” అని అడిగాను ఉండబట్టలేక.
“ఎవరైనా నిర్ణయించుకోవచ్చు కానీ, తమని తాము బ్రతికించుకోగలగడం ఎలాగైనా వాళ్ళ చేతిలో ఉండదు.” అన్నాడు కా.పు. నిర్లిప్తంగా.
“ఇప్పుడేం జరగబోతోంది?” నాకింక భయమేయడం మొదలైంది. ఏం చెప్పదల్చుకుంటున్నాడు? ఇక్కడ నాకేమైనా జరగబోతోందా? అన్నది అర్థం కాలేదు.

ఇదిలా జరుగుతూండగా వాళ్ళ వెనుక నాకు ఏదో ఆకారం ఈవైపుకి వస్తూ కనబడ్డది. దగ్గరికి వచ్చాక అర్థమైంది అది గాడదని. బాగా దిట్టంగా ఉంది. దాన్ని ఎదుర్కొని నెగ్గడం కష్టం అనిపించేలా ఉంది. నెమ్మదిగా అది మమ్మల్ని సమీపించింది. కాసేపట్లోనే కాపు వెనగ్గా నిలబడ్డది. అప్పుడే, ఆ క్షణంలోనే, నాకు ఏం జరుగుతూందో అర్థమయ్యేలోపు ఆ గాడిద కా.పు. ని ఎగిరి తన్నడం, కా.పు. నీళ్ళలో పడిపోవడం, కా.పు.కి ఈతరాదు మొర్రో అని లబలబలాడుతూ నిశీ గాడిదని కోపంతో ఒక్క తోపుతోసి నీళ్ళలోకి దూకడం జరిగిపోయాయి. షాక్ లో నేనేమీ మాట్లాడలేకపోయాను. ఆ గాడిదవైపుకి భయంభయంగా చూశాను. నాకూ ఈతరాదు కదా మరి! నన్నెవరు కాపాడతారు? ఆ సీనులో నాకంటూ ఎవరూ మిగల్లేదు కద!

“నన్ను గుర్తుపట్టావా?” అన్నది ఆ గాడిద, పైకి లేచి దుమ్ము దులుపుకుంటూ.
మనిషి రూపంలో వచ్చి మాట్లాడేవాళ్ళు ఐపోయారు, జంతువులు కూడానా! అని నిట్టూర్చాను.
“నేను, భయాన్ని. నీ భయాన్ని… అంటూ దగ్గరికొచ్చింది. ఎక్కి కూర్చోమనడానికో, ఎగిరి తన్నడానికో అర్థం కాక రెండడులు వెనక్కివేశాను, కొండవైపుకి. అప్పుడు గమనించాను – కొండ అంచులో ఉన్న ఓ మడుగు ఒడ్డున ఓ బక్కచిక్కిన కప్ప కూర్చుని గెడ్డంకింద చేయి పెట్టుకుని మరీ మా సంభాషణ ఫాలో అవుతోందని. రెప్పపాటులో కలిగిన ఉలికిపాటు వల్ల దిగ్గున లేచాను. ఆ కప్ప కూడా భయపడ్డట్లుంది నా ఆకస్మిక కదలికకి. నాకు భూతదయ కన్నా భూతభయం ఎక్కువ కనుక కెవ్వున కేకేసి రెండడుగులు పక్కకి జరిగాను. ముందు గాడిద, వెనుక కప్ప. పక్కకి జరగడం మినహా మార్గం లేదు.
ఆ కప్ప నాకన్నా ముందు తేరుకుని, “అర్రెర్రే, భయపడకు. నేను ధైర్యాన్ని. నీకోసమే వచ్చాను” అంది.
దుక్కలాంటి గాడిద సైజులో భయం, బక్కచిక్కిన కప్ప సైజులో ధైర్యం నాకు తోడుగా ఉండేందుకు వచ్చారన్నమాట. ఇదేదో అంతరిక్ష గూడుబుఠాణీలా (cosmic conspiracy అనమాట) ఉందనిపించింది.

(సశేషం)

Published in: on July 20, 2014 at 10:03 am  Comments (1)  
Tags:

నిశ్యాలోచనాపథం-31

(30వ భాగం ఇక్కడ)
***
జీవితం, కాలం, మరణం, ప్రేమా – నలుగురూ ఒక నాలుగు రోడ్ల కూడలిలో కలిసి వాళ్ళవాళ్ళ చేతుల్లో ఉన్న శక్తి వల్ల వాళ్ళు మనుషుల జీవితాల్తో ఎలా ఆడుకుంటున్నారో చర్చించుకుంటూ – ట్రేడ్ సీక్రెట్లు పంచుకుంటూ ఉండగా, నేను, నిశి కూడలిలోని విగ్రహంలోపల ఉన్న రహస్య గదిలో కూర్చుని వినడం మొదలుపెట్టాము. అది జరిగి ఏడాదైంది. ఇన్నాళ్ళైనా ఆనాడు అంతా కలిసి నన్ను మోసం చేసిన వైనం ఇంకా కళ్ళకు కట్టినట్లు ఉంది.

నేనేదో మనుషుల పాలిటి సాడిస్టులైన వీళ్ళ రహస్యాలన్నీ వినేసి గుర్తు పెట్టేసుకుని ఈ పీడకలలాంటి సగం నిజం లాంటి అబద్దపు అనుభవం నుండి బయటపడ్డాక యావత్ మానవకోటికి జ్ఞానోదయం గావించి ఆ తరువాత ఏదో ఒక -మయి అమ్మ గా స్థిరపడిపోదామనుకున్నాను. దాని వల్ల నా తోటి మానవులకి ఏదన్నా చేసానన్న తృప్తి, నాకు జీవన భృతి – రెండూ కలుగుతాయని ఆశించాను. ప్రస్తుతపు అస్తిత్వ విచికిత్సలను దాటుకుని తరువాతి స్థాయిలో కొత్త సమస్యలను కౌగిలించుకోవచ్చనీ, మాస్లో పిరమిడ్ లో ఓ మెట్టు ఎగబాకవచ్చనీ… ఇలా ఎన్నో కలలు కన్నాను. అయితే, అక్కడ జరిగినది ఇంకొకటి. అవమానభారంతో ఇన్నాళ్ళు పెదవి విప్పలేదు కానీ, ఆలోచించగా, వీళ్ళకి జాలీ, దయా వంటివి ఉంటాయని నమ్మే నా లాంటి అమాయకులకి ఒక గుణపాఠం అవుతుందని ఈ అనుభవాన్ని అందరికీ చెప్పాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

ఆవేళ వాళ్ళేం మాట్లాడుకున్నారో, అక్కడేం జరిగిందో నాకు తెలియదు. వాళ్ళు స్టేటస్ రిపోర్ట్ అయిపోయి ట్రేడ్ సీక్రెట్ ఎక్స్చేంగ్ ప్రోగ్రాం మొదలుపెట్టే వేళకి నా మది గతి తప్పడం మొదలైంది. కొన్ని క్షణాలలోనే బ్లాక్ అవుట్. నేను కాసేపటికి తల పట్టుకు లేచేసరికి నేనేదో చెట్టుకింద ఉన్నాను. నా పక్కనే నిశి కూర్చుని మొక్కజొన్న కంకి మీద ఉన్న గింజలని గిల్లుతూ ఎదురుగ్గా ఉన్న కొండవైపుకు చూస్తూ ఉంది. నేను లేస్తూ ఉండగా చేతులూ కాళ్ళు నొప్పెట్టి సన్నగా మూలిగాను. ఆ అలికిడి విని నా వైపుకి తిరిగింది. నిశి బట్టలన్నీ దుమ్ము పట్టి ఉన్నాయి. చేతులు గీసుకుపోయి ఉన్నాయి. నేను నిశి ని ఏదో అడగబోయి నా బట్టలు కూడా అలాగే ఉన్నాయని, నేనూ దెబ్బలతో ఉన్నానని గమనించాను.

నేను నోరు విప్పి “ఏం జరిగింది?” అనేలోగా నిశే నోరు విప్పింది – “ఏదో, కాలం కనికరించబట్టి బ్రతికి బట్టకట్టాము” అంది “కాలం” అన్న పదాన్ని వత్తి పలికి, కొండ పైని శూన్యం వైపుకి తలతిప్పుతూ. అప్పుడే గమనించాను – మా వెనుక సముద్రం ఉందని. “మనం అసలు ఎక్కడున్నాము? ఏం జరిగింది?” అన్నాను నాలుగు దిక్కులా కలయజూస్తూ. దిఙ్మండలములో పేద్ద కొండా, సముద్రము తప్ప ఏం కనబడ్డం లేదు. మేము కొండ పాదాల వద్ద, సముద్రుడి దయమీద ఆధారపడి ఉన్నామని అర్థమైంది.
“మధ్యమధ్యలో ఆపి నసపెట్టకుండా ఉంటానంటే చెబుతాను. నోర్మూసుకుని విను.”
“సరే, కానీ …” అని నిట్టూర్చాను.
“”నిన్న మనం దాక్కున్న విగ్రహం బద్దలైంది. దానితో మనం ఎగిరి బయటకు పడ్డాము. బద్దలైన శబ్దానికే నీకు తెలివి తప్పింది. మరణం మనల్ని చూసి ఉత్సాహంతో ముందుకు రాబోతూ ఉండగా జీవితం అడ్డుపడ్డాడు. ప్రేమ కాలం వైపుకు చూసి సైగ చేయగా, కా.పు. మనిద్దరినీ కాపాడాడు. నాకేమో ఆ ప్రమాదంలో కొంచెం దెబ్బలు తగిలాయి. నీకు దెబ్బలూ తగిలాయి, తెలివీ తప్పింది. దానితో, కా.పు. మనల్ని తన బండి మీద ఎక్కించుకున్నాడు – ఇంటి దగ్గర దిగబెడతానని…”
“ఇల్లా? ఎవరిల్లు?? ఎవరికుంది ఇల్లు?” అన్నాన్నేను ఆశ్చర్యంగా. వీళ్ళకంతా ఇళ్ళూ, సంసారాలు ఉంటాయన్న ఆలోచనే ఎప్పుడూ రాలేదు నాకు.
“వెధవ ప్రశ్నలు వేయొద్దని చెప్పానా? ఇదా మనకి ముఖ్యం ఇపుడు?
“సారీ…. కానివ్వు. తర్వాతేమైంది?”
“బాగా వివరంగా చెప్పాలంటే అవ్వదు – లవర్స్ అన్నాక లక్ష ప్రైవేటు సంభాషణలుంటాయి. నీకు స్పృహ లేదు కనుక మేము బైక్ మీద దూసుకెళ్తూ ముచ్చటించుకున్నాము.”
“నాకు స్పృహ ఉంటే మట్టుకు మీరాగుతారా ఏమిటి?” అనుకున్నాను నేను గతంలో చూసిన సీన్లు గుర్తు తెచ్చుకుంటూ. పైకి అంటే ఎక్కడ కథ ఆపేస్తుందో అని పెదవి విప్పలేదు.
“ముచ్చట్లలో మాటా మాటా వచ్చింది. నాక్కోపం వచ్చి కిందకి దూకేశా…”
“దూకేశావా?????” అన్నాన్నేను… షాక్ ని అణుచుకోలేక.
“ఆ..అందుకే ఈ దెబ్బలూ, దుమ్మూ మనిద్దరికి”
“వాట్….నువు దూకడం కాక నన్నూ లాగేశావా?”
“ఈ నిశి నేస్తాలని కష్టకాలంలో ఒంటరిగా వదిలిపెట్టదు.” – గంభీరంగా అన్నది.
“నీ మొహం కాదూ??” అని అరిచాను నేను.
“కాలంతో కొట్టుకుపోకుండా నిన్ను కాపాడాను. ఊరికే అరవకు.” అనింది ఎటో చూస్తూ.
“నన్నో, కా.పు. నో అనుమానించి నన్ను కూడా తనతో లాగేసిందా?” అని సందేహం కలిగింది కానీ, పైకి అనే సాహసం చేయలేకపోయాను. నాకు ఈతరాదు. పక్కనే సముద్రం ఉంది మరి. అంత వేగంగా దూసుకుపోతున్న బైకు నుండి దూకిన మనిషి ఇంకో మనిషిని సముద్రంలోకి తోయడానికి ఆలోచిస్తుందా ఏమిటి?
నేనేమీ మాట్లాడకపోవడంతో మళ్ళీ తనే – “అలా దూకాక పడ్డం పడ్డం ఈ కొండ కిందకి పడ్డాము. ఆకలేసి కా.పు. బ్యాగు నుండి నొక్కేసిన మొక్కజొన్న తింటున్నా” ఏదో అదో పెద్ద విషయం కాదన్నంత తాపీగా అన్నది.

“అసలా విగ్రహం ఎందుకు బద్దలైంది?” ఇంకా తదేకంగా కొండపైకే చూస్తున్న నిశిని అడిగాను.
“బద్దలు కొట్టారు”
“ఎవరు? ఎలా?”
“జీవితం మనకి కాలం చెల్లించాలని కంకణం కట్టాడు. కా.పు వైపుకి జాలిగా చూసి ప్రేమ తల తిప్పుకున్నాడు. మరణం జేబులోంచి బాంబులు తీసి విగ్రహం మొహాన కొట్టాడు” – మళ్ళీ ఎక్కడో ఏ ఇరాక్ లోనో, ఇస్టోనియాలోనో ఎవరికో జరిగిన కథ అన్నట్లు చెప్పింది నిశి.
“ఇదంతా నేను విగ్రహంలోపల స్క్రీన్ లోంచి చూశాను” అన్నది మళ్ళీ తనే.
“అసలు వాళ్ళకెందుకు ఆ బుద్ధి పుట్టింది?”
“ఆ సృష్టి రహస్యాలు నీకు తెలియడం వాళ్ళకి ఇష్టం లేదు.”
“అసలు మనం ఇక్కడ ఉన్నట్లు వాళ్ళకి తెలియదు కదా?”
“తెలుసు కదా…” అని నిశి తలవంచుకుంది.
“ఎలా?”
“నేనే ఎస్సెమ్మెస్ చేశాను జీవితానికి” -నిశి ఆర్య-2 లో ఆర్య కి అమ్మమ్మ అని అర్థమైంది నాకు.
“నువ్వా? నీకేమైనా పిచ్చా? నా సంగతి సరే, నీక్కూడా ప్రమాదమే కదా!”
“మా రహస్యాలు మాలోనే ఉండడం కోసం నేను సమిధనవ్వాలనుకున్నాను.”
ఈవిడొక జిహాదీ మరి! అనుకుంటూ “మరెందుకు నన్ను అక్కడికి తీసుకెళ్ళావసలు?” అని అడిగాను.
“ముందు నిన్ను మాలో కలుపుకుందామనే తీసుకెళ్ళా కానీ, మనసు మార్చుకున్నా తరువాత”
“మరి వాళ్ళు విగ్రహం బద్దలు కొట్టాలనుకోడం ఇదంతా నాకెందుకు తెలియలేదు?”
“అప్పటికే నీ తలపైన కొట్టి నీ స్పృహ పోగొట్టాను”
“ఆహ, ఎంత గొప్ప స్నేహం!” అన్నాను. అంతకంటే ఏమనగలను ఇదంతా విన్నాక?
“మొత్తానికైతే అందరూ కలిసి నాతో ఆడుకున్నారనమాట. నువ్వైతే నయవంచన చేసేందుకు కూడా వెనుకాడలేదు” అని కసిగా మనసులో అనుకున్నాను, పైకి అనే ధైర్యం లేక. చెప్పా కదా – నాకీత రాదు.
నిశి ఏం మాట్లాడలేదు.

అలా కొండవైపుకి చూస్తూ ఉంది.
“ఏమిటి అస్తమానం కొండపైకి చూస్తున్నావు? ఏముందక్కడ?”
“కా.పు. వస్తాడేమో నని…” నసిగింది నిశి.
“అంత మిస్సవుతూంటే ఎందుకు దూకేశావు?” నిశి తలదించుకుంది.
“అయినా, విగ్రహం బద్దలు కొట్టి మనల్ని లేపేద్దాం అనుకున్నాక మళ్ళీ ఎందుకు రక్షించారు?” మళ్ళీ అడిగాను.
“కా.పు. మనసులో …” అని నిశి ఏదో చెప్పబోతూండగా ఆమె మొబైల్ తళుక్కుమనింది.
(సశేషం)
***
(ఈసారి ఏడాది తరువాత మళ్ళీ ఇది కొనసాగించడానికి ప్రేరణ – స్వీడిష్ రచయిత Jonas Jonasson రాసిన నవలలు.)

Published in: on July 6, 2014 at 1:09 pm  Comments (1)  
Tags:

ఉన్నమాటదీ, ఇంకోమాటెలా అంటామూ?

X: “ఏమిటి అస్తమానం చిరాగ్గానే ఉంటుంది? అస్తమానం ఫ్రస్ట్రేషన్ ఎందుకు? ఇదేమన్నా జబ్బా?” అని అనిపిస్తూంటుంది అప్పుడప్పుడు.”
Y: “ఎందుకంటావు?”
X: “కారణాలనేకం – పీ.హెచ్.డీ కావొచ్చు, ఉత్తినే-జీవితం గురించి కావొచ్చు, సినిమా చూళ్ళేదని కావొచ్చు, కాఫీ బాలేదని కావొచ్చు, అమ్మ ఫోన్ ఎత్తలేదని కావొచ్చు, కొలీగ్ మరీ స్నేహంగా ఉండాలని చూడ్డం వల్ల కావొచ్చు – ఇలా కారణం ఏదైనా “అబ్బే, ఇంక వేస్ట్ జీవితం” అన్న ఫ్రస్ట్రేషన్ కామన్ అనమాట. అప్పుడింక మనసులో అదే తొలిచేస్తూంటుంది కనుక గోడు వెళ్ళబోసుకుంటూ ఉంటాను కొందరు నీలాంటి chosen peopleతో. వెళ్ళబోసుకున్నాక మళ్ళీ సందేహం, “ఎందుకెప్పుడూ ఏడుస్తూ ఉంటాను?” అని.
Y: “చూడు ఎక్స్….”
…అంటూండగా, వాళ్ళిద్దరి మధ్యలోకి మనసు అన్యాక్రాంతమై, తనువు ఐపాడ్ కంకితమిచ్చి రోడ్డు మీద నడుస్తున్న నేను వెళ్ళాను.

గుణ్ణం గంగరాజు గారు నాతో రమణ గారు ఇట్లు చెప్పిరి అంటూ ఇలా అంటూన్నారు:

“…ఇలా దరిద్రాన్ని ఉతికి ఆరవేసి గొప్పలు చెప్పుకుని కొంతమంది బ్రతికేస్తున్నారని కొంటె కోణంగులు కొందరు కాలంస్ కొద్దీ కోప్పడుతున్నారు. మరి మొన్న చిరంజీవి ప్రజారాజ్యం పార్టీ పెడుతూ, ‘నాకు గంజీ తెలుసు, బెంజీ తెలుసు’ అని తన కష్టసుఖాలు చెప్పుకున్నాడు”. ఎవరికేది ఉంటే అదే ఆరేసుకుంటారు. రిక్షా వాడు సిల్కు చొక్కా ఆరేసుకోలేడు. సిల్కు వాడు చిరుగు చొక్కా ఆరేసుకోలేడు. వేటూరి అన్నట్లు, అలా లేనివి ఆరేసుకుంటే‌ పారేసుకునేవి పరువు మర్యాదలే.”

(కోతికమ్మచ్చి మొదటి భాగం ఆడియో బుక్ లో పన్నెండో ఎపిసోడ్)

ఆ మాటలు విన్న పిదప ఎక్స్ మొహం మీద చిరునవ్వు, వై మొహం మీద “హమ్మయ్య. బ్రతికిపోయా!” అన్న నిట్టూర్పూ కనబడ్డాయి. పిమ్మటి ఇద్దరి చేతులూ నా చేతులని తాకి థాంక్స్ చెబుతూ కనబడ్డాయి. నేను గంగరాజు గారి కబుర్లు వింటూ నా గోడుని మరిచిపోతూ ముందుకు సాగిపోయాను.అందుకే అనేది నేను – నామట్టుకు నాకు అది పారాయణ/నిత్య శ్రవణ గ్రంథం లాంటిది అని – ఇతరుల అభిప్రాయంతో సంబంధం లేకుండా. అది పారాయణ గ్రంథమైతే రమణగారు బగమంతుడు కాబోలు!!

Published in: on July 3, 2014 at 9:37 pm  Comments (2)  

పురాణ వైర గ్రంథమాల గురించి..

2009 జనవరి ప్రాంతంలో అప్పటికింకా నేను IIIT లో ఉన్నాను కనుక మా గ్రంథాలయంలో “పురాణవైర గ్రంథమాల” సిరీస్ నవలలు చదివేందుకు అవకాశం చిక్కింది. మొదట “భగవంతుని మీద పగ”, “నాస్తిక ధూమము”, “ధూమరేఖ” – ఇలాంటి పేర్లకి ఆకర్షితురాలినై చదవడం మొదలుపెట్టినా, నాకు పోను పోను అవి చాలా గొప్ప ఊహాశక్తితో రాసినట్లు అనిపించ సాగాయి. “వేయిపడగలు” నచ్చకా, అలాగని “హాహాహూహూ”, “విష్ణుశర్మ..” వంటివి చదివి విశ్వనాథ రచనలు ఇంకా చదవాలన్న కోరిక చావకా కొట్టుమిట్టాడుతున్న సమయంలో, ఈ నవలలు చదివే కొద్దీ ఆసక్తి పెరుగుతూ పోయింది.

అందరూ వరుసగా చదవమని చెబుతారు కానీ, నేను మొదట “చంద్రగుప్తుని స్వప్నము” చదివి, ఆ తరువాత దాని ముందువన్నీ మొదట్నుంచి వరుసగా చదివాను – నాకు మొదట్లో “భగవంతుని మీద పగ” దొరక్క. ప్రతి నవలలోనూ ఒక కథ మొదలై అంతమౌతుంది. తర్వాతి నవలలో చరిత్రలోని మరో అంకం గురించిన కథ వస్తుంది. కనుక, వరుసగా చదవడం తప్పనిసరి అని నేను అనుకోను. విడివిడి నవలలుగా చదవాలనుకునేవారు అలా కూడా చదువుకోవచ్చు కావాలంటే. అయితే, భాషకూ, శైలికీ అలవాటు పడటానికి మాత్రం కొంత సమయం పడుతుంది – అని నా అభిప్రాయం. మొత్తానికలా ఆరున్నర నవలలు పూర్తి చేశాక నేను యూనివర్సిటీ నుండి బయటపడ్డం, ఈ నవలలు నాకు అందుబాటులో లేకపోవడం ఒకేసారి జరిగింది.

ఒకదాన్ని మించిన క్రియేటివిటీ ఇంకోదానిలో ఉండే ఈ నవలలను చదవాలన్న కోరిక అలాగే ఉండిపోయింది నాకు. ఈమధ్యలోనే శ్రీవల్లీ రాధిక గారు పుస్తకం.నెట్లో వరుసగా ఈ నవలల గురించి పరిచయం చేయడం మొదలుపెట్టి ఇటీవలే పన్నెండో నవలకు కూడా పరిచయం రాసి వ్యాస పరంపర ముగించారు. ఆ వ్యాసాలన్నీ ఇక్కడ చూడవచ్చు. నవలల గురించిన తెవికీ పేజీలను “పురాణవైర గ్రంథమాల” పేజీకి వెళ్ళి అక్కడ నుండి చూడవచ్చు.

మొత్తానికి రాధిక గారి వ్యాసాలు మొదట్లో అంతగా నచ్చకపోయినా (మొత్తం కథంతా చెప్పేస్తున్నారని), పోను పోను ఈ సిరీస్ మీద తిరిగి నాలో కుతూహలాన్ని రేకెత్తించాయి. అందుకు ఆవిడకి బహిరంగంగా ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటున్నాను. ఈసారి దేశం వెళ్ళినపుడు కాస్త తీరిగ్గా మొదట్నుంచీ చదవాలి అనుకుంటున్నా. ఆసక్తిగలవారు ఆ వ్యాసాలు చదివి పురాణవైర గ్రంథమాల గురించి తెలుసుకోవచ్చు. ౨౦౦౯ లో ఎప్పుడో ఓసారి నేనూ నాకు అర్థమైనది బ్లాగు పోస్టుల్లో రాద్దామనుకుని రాయలేదు. ఇవ్వాళే ఆ డ్రాఫ్ట్ పోస్టులన్నీ కనబడ్డాయి (ఆరు టపాలు!). అవి చూడగానే, రాధిక గారి వ్యాసాలకి నా బ్లాగులో ప్రచారం కలిగించాలనిపించింది :-)

ఫలశృతి: ఈ వ్యాసం చదివిన వారు రాధిక గారి వ్యాసాల వద్దకు వెళ్ళి వాటిని చదివినచో, ఒక గొప్ప రచయిత ఊహాశక్తి గురించిన అవగాహన కలిగి ఆయన రచనలను కొన్నైనా చదవాలన్న ఆసక్తిని పొందగలరు.

పీ.ఎస్.: నాకు ఆయన రచనల్లోని ఐడియాలజీ ఎవరన్నా పట్టి చూపిస్తే కాని అర్థం కాదు (పుస్తకం.నెట్ లో హేలీ వ్యాసాల తరహాలో పట్టి పట్టి చూపిస్తే తప్ప). కనుక నా “గొప్ప రచయిత” వ్యాఖ్య ఆయన ఊహాశక్తి, రచనా పటిమ గురించి మాత్రమే. వాదోపవాదాలు కావాలనుకునేవారు దానికే స్టిక్ అవండి.

Published in: on June 24, 2014 at 10:56 am  Comments (3)  
Tags:

Significant peace

Now, the amount of mental peace I felt after reading this (even if it is just for a few moments), makes it inevitable that I should drop a line or two about it in my blog :-) Even if its momentary, I don’t consider the peace as random or arbitrary. I consider it significant ;-).

The questions on the use of statistical significance for large datasets have been bugging me for sometime now although I never really did anything about it. The questions only kept getting back more and more frequently. Especially each time a reviewer asked about significance tests, I wondered – “Won’t everything become significantly different if you have a large N?”. As the perennial fledgling researcher, although, my first instinct is to doubt my own understanding of the process.

I came across this piece “Language is never, ever, ever, random” by Adam Kilgariff, which brought me some mental peace in what is (in my imagination) one of the very confusing phases of my life at the moment :-)

Here are the details of the paper:
Language is never, ever, ever, random
by Adam Kilgariff
Corpus Linguistics and Linguistic Theory 1-2 (2005), 263-276

The abstract:
“Language users never choose words randomly, and language is essentially non-random. Statistical hypothesis testing uses a null hypothesis, which posits randomness. Hence, when we look at linguistic phenomena in corpora, the null hypothesis will never be true. Moreover, where there is enough data, we shall (almost) always be able to establish that it is not true. In
corpus studies, we frequently do have enough data, so the fact that a relation between two phenomena is demonstrably non-random, does not support the inference that it is not arbitrary. We present experimental evidence of how arbitrary associations between word frequencies and corpora are systematically non-random. We review literature in which hypothesis testing has been used, and show how it has often led to unhelpful or misleading results.”

And the take home message (acc. to me):
Hypothesis testing has been used to reach conclusions, where the difficulty in reaching a conclusion is caused by sparsity of data. But language data, in this age of information glut, is available in vast quantities. A better strategy will generally be to use more data Then the difference between the motivated and the arbitrary will be evident without the use of compromised hypothesis testing. As Lord Rutherford put it: “If your experiment needs statistics, you ought to have done a better experiment.”

Published in: on March 4, 2014 at 11:50 am  Leave a Comment  

Questions to Mother Nature

I wrote this in May 2013, wondering how long will those cold days last. Looks like its time to complain about not having snow this time! I wonder if there will be a time when I won’t complain! ;)

****

Mother nature, mother nature,
May I be so bold –
and call you cold
for making our May so cold?

I knew you had a heart of gold
You forgave us since time old
Now, is your temper losing its hold?
is that what is being told?

Or is this just your way to scold
your problem children, the man-fold?
I know, your fury was foretold
and perhaps, we should never be cajold

But, Mother nature, mother nature
it hurts, this cold
have some mercy rolled
and please, let some warmth be doled!

Published in: on February 2, 2014 at 1:10 pm  Comments (4)  

అక్కిరాజు వారి “ఎదుగని బిడ్డ”

edaganibiddaఆ మధ్య అమెరికా దేశంలో కొన్ని రోజులు గడిపినప్పుడు మనసు పాత పత్రికల మీదకి మళ్ళింది (కె.కె.రంగనాథాచార్యులు గారి తొలినాటి తెలుగు కథానికలు: మొదటినుంచి 1930 వరకూ అన్న పుస్తకం చదివిన ప్రభావంలో!). అపుడు చదివిన/చదవాలని పేర్చుకున్న వాటిల్లో నన్ను అమితంగా ఆకర్షించినది “ఎదుగని బిడ్డ” అన్న అక్కిరాజు ఉమాకాంతం గారి కథ. రచనా కాలం – 1914. ఎందుకు నన్ను ఆకట్టుకుందీ అంటే, ప్రధానంగా కథా వస్తువు వల్ల – తెలుగుతల్లి తన బిడ్డ (తెలుగు భాష) కి వచ్చిన రోగం గురించి వాపోవడం ఈ కథలో ముఖ్యాంశం.

*****
“రాజులు విడువగా మంత్రులు, మంత్రులు విడువగా రాజులు బిడ్డను కాలు క్రిందబెట్టనిచ్చినారనుకున్నావా? ఏమి బిడ్డరా, ఏమి బిడ్డరా అని నెత్తినబెట్టుకొననివారు లేరు.” ఇలాగ, తన బిడ్డ పుట్టుకతోనే రాజభోగాలు అనుభవించినప్పటీకీ, “ఏండ్లు పైనబడ్డవి, ఆకారము మారినది. కాని, బిడ్డ ఎదిగినట్లగుపడదు.” …. “ఎవరి ముచ్చట వారు తీర్చుకున్నారే కానీ, బిడ్డ ఎదుగుచున్నదా లేదాయని విచారించినవారు లేరు” – ఇదీ తన బిడ్డ రోగం. ఎదుగక పోవడం! ఎవరూ పట్టించుకోవడం లేదు అని ఆ తల్లి ఆక్రోశం. “నీవేచెప్పు, ఏండ్లేమో పైనిబడె. ముదిరినదన్న ముదరదు. అన్ని ఎదిగితేనె మొగము తగ్గట్లుండి ఇంపూ, సొంపూ …. బిడ్డను చూసుకున్నప్పుడెల్ల నాకడుపు కుమ్మరావమువలె కుమిలిపోవుచున్నది నాయనా! ఏమనుకున్నావో!” అని మనతో వాపోతుంది ఆ తల్లి. ఏమనిచెబుతాము? మనకిమల్లే అప్పటి రాజులకి కూడా వాళ్ళ డెడ్లైన్ల నడుమ పైపైని చూడ్డం కంటే ఎక్కువ సమయం చిక్కలేదేమో! ఎవరొచ్చి ఎవర్ని విమర్శించగలరు!

సరే, ఆ రాజులు పోయారు. ఈ భోగాలు పోయాయి. తురక రాజులొచ్చారు. ఇంత భోగం లేదు. “ఇదేమి బిడ్డరా” అన్నాడట ఒకరాజు. కనుక, బిడ్డని ఇంటికి తెచ్చేసుకుందట ఆ తల్లి, రాజాశ్రయాలు మానిపించేసి. “బిడ్డ వేలుడు కూడ పెరగలేదు. మొహము పెద్దయినది, బట్టతల పడ్డది. కాళ్ళు చెడిపోయినవి. చేతులు మొద్దులైనవి. బిడ్డను చూసిన కొలది గుండె నీరైపోవునే కాని ధైర్యము కలుగదు” – ఆ తల్లిబాధ వింటూంటే, మరి మనకూ ధైర్యము సన్నగిల్లదూ? అంత జీవితం చూసిన ఆ తల్లే తన బిడ్డ గురించి అలాగంటే, బ్రతికినన్నాళ్ళూ ఆ ఎదుగని బిడ్డ తప్ప దాని భోగమేదో ఎరుగని నా బోటి వాళ్ళకి ఏమనిపించాలి! :(

ఆ తరువాత తెల్లరాజులొచ్చారు. వాళ్ళు మంచిరాజులని అందరూ చెబితే, ఆ తల్లి తన బిడ్డ రోగానికి చికిత్స చేయిస్తారని ఆశించింది. మరేం జరిగింది? “పూర్వపు రాసి విని తలయూచినవారొకరు. దూరముగా జూసి బిడ్డపై యొక కాసు, రెండు కాసులు పడవేసినవారొకరు. పాపము దలచినవారొకరు. మొహము చిట్లించుకున్నవారొకరు. ఎత్తుకున్నవారు లేరు. చంకనుబెట్టుకున్న వారు లేరు. ఎందుకు నాయనా భ్రమ? బిడ్డకు వెనుకటి రోజులు తిరిగి రావు. … నిజమున కేమి? బిడ్డ ఏమంత శృంగారముగా ఉన్నదని నెత్తిన బెట్టుకుందురు నాయనా ఇతరులు, నా యేడుపే కాని!” – ఏమి చెప్పాలో తోచింది కాదు నాకు ఇలా వాపోతూంటే. బిడ్డని నేను చూసినప్పటి నుండి అట్లే ఉంది. మరో బిడ్డ ఎలా ఉంటదో నాకు తెలియదు మరి. ఏదో అందం? ఏది అనాకరం? నాకెలా తెలుస్తుందండీ? అందుకని మౌనంగా ఉండిపోయాను. పైగా, ఈ బిడ్డ తరువాత పుట్టిన బిడ్డలందరూ వాళ్ళ తల్లుల కడుపు చల్లగా, కళకళలాడుతున్నారట. పేరు, ప్రతిష్ట, సిరిసంపదలు – అన్నీ సంపాదిస్తున్నారట. వీరి మధ్య, ఆ తల్లి depression ని అర్థం చేసుకొనువారెవరు? care for the care-giver అన్న అంశం గురించిన ఎరుక ఉన్నవారెవరు? (అ తల్లి కి ఇతరత్రా బాధలు కూడా ఉన్నవి కదా అసలుకే ఇప్పుడు!)

“భోగభాగ్యాలు, కీర్తి ప్రతిష్టలు లేకపోగా, అన్నమునకే అగచాట్లు పడుచున్నది. అనగూడదు గాని నాయనా! చచ్చినదానిలోను, బ్రతికినదానిలోను జమకాకున్నది” అని ఏడుస్తూనే, వైద్యులేమన్నారో చెప్పిందావిడ – “రాజుల ఇండ్లలో చిన్నతనమునే తినరానిదెల్ల తినుటవలన బిడ్డకు పొట్టపాడైనది. ఇక పెరుగదు గాని బ్రతుకును. అని కొందరోదార్చిరి.” అన్నారట. తెల్లవైద్యము నేర్చిన మనవారేమో – “ఈతల, ఈకాళ్ళు, ఈ చేతులు, ఈ పొట్ట తీసివేసి” కొత్తవి వేయాలని అన్నారట. ఒక పక్కన ఇవన్నీ చేస్తే, ఈ మాత్రమన్నా బిడ్డ మిగలడేమో అన్న బెంగ, ఒక పక్క ఏమో, బిడ్డ బాగుపడతాడేమో అన్న ఆశ! ఏమి చేయాలి? అని ఆ తల్లి బాధ.

*****
ఏమి చెప్పాలి? ఉన్నట్లుండి ఆక్సిడెంటులో కుటుంబపెద్ద పోతే, “మాకే ఎందుకిలా జరగాలి” అని ఆ కుటుంబ సభ్యులడిగితే సమాధానం చెప్పగలమా? లేకలేక పుట్టిన పిల్లకి చిన్నప్పటినుంచే ఏదో రోగం ఉన్నదనీ తెలిస్తే ఆ తల్లిదండ్రులు “ఎందుకిలా జరిగింది?” అని అడిగితే సమాధానం ఇవ్వగలమా? ఆ తల్లి హిందూ ధర్మానుయాయి అయిన పక్షంలో “కర్మ” అనుకొనాలి. కాని పక్షంలో ఏమి చేసుకోవాలో? కొంచెం ఫ్యాషనుగా, “లక్” అనుకొనాలి కాబోలు. లేకపోతే, – “lack of vision” అనుకోవాలి. మరి ఎందుకు అది లేదంటే మళ్ళీ ఏమనుకోవాలి? ఎందుకు ఉండాలంటేనో? ఒకదాని వెంబడి ఒక ప్రశ్న ఇలాగ వస్తూనే ఉంటాయి. ఒక్కో ప్రశ్నకీ వీటి నుండి ఒక్కో జవాబు ఎంచుకుంటూ, చక్రభ్రమణం చేసుకుంటూ ముందుకు సాగిపోవాలి కాబోలు, భూమి తనచుట్టూ తాను తిరుగుతూనే సూర్యుని చుట్టూ కూడా తిరుగుతున్నట్లు! భూమి ఎందుకు తిరగాలి అసలు? – మళ్ళీ ప్రశ్న!

(ఉమాకాంతం గారు భాష రాసే పద్ధతి కొంచెం విచిత్రంగా అనిపిస్తుంది నాకు. నాకు అలా టైపు చేయడం కొంచెం కష్టంగా ఉంది. అందువల్ల, సమయాభావం వల్ల, మామూలుగా టైపు చేశాను ఆ కథలోని వాక్యాలని.)

కథను చదవాలి అనుకుంటే, ప్రెస్ అకాడెమీ ఆర్కైవులలో (త్రిలింగ మాసపత్రిక, మే 1914 సంచిక, 14-18 పేజీలు) వెదుక్కోవచ్చు, లేదంటే, ఫేస్బుక్ “కథ” గ్రూపులో ఇక్కడ చదువవచ్చు.

Published in: on July 21, 2013 at 9:58 am  Comments (5)  

నిశ్యాలోచనాపథం-30

(29వ భాగం ఇక్కడ)
***

“మీరిద్దరూ ఒకరి ప్రాణం ఒకరిలో ఉంచుకుని బతికిపోతారా? మమ్మల్ని మాత్రం చంపుకు తింటారా?” – కసిగా అనుకున్నాను మనసులో, నిశి మాటలు విని. అయితే, నిశికి నా మొహాన్ని చూసి మనసులోని భావాల్ని చదవడం తెలుసు కనుక, ఈ విషయం గ్రహించినట్లుంది.

“నీకెందుకో మా ఇద్దరి ప్రేమ మీద అంత సదభిప్రాయం లేదు” అని నిట్టూర్చింది.
“నేనెవర్ని మీ ప్రేమని గురించి చెప్పడానికి?” అన్నా ఉలికిపాటును కప్పిపుచ్చుకుంటూ. ఈ మనుషులు కాని మనుషులతో బహు జాగ్రత్తగా ఉండాలి. మనమింకా ఆలోచించేముందే మన ఆలోచనలన్నీ లెక్కెట్టేస్తారు!
“ఏమో, నిన్ను చూస్తే ఎప్పుడూ నాకు అనుమానమే”
“ఊ… బాగుందమ్మా. నాకు మీ మాటలూ, చేతలే అర్థం కావు. ఇంక మీ స్థాయిలో ప్రేమలూ, స్నేహాలూ, అనుబంధాలూ, ఆప్యాయతలు, విరహాలూ, విషాదాలు – ఇవన్నీ నాకెక్కడ అర్థమవుతాయి? ఏదో, అర్భకురాలిని”
– ఈ మాట అనేసి, తన మొహం చూడకుండా, ముందుకు చూస్తూ నడవడం మొదలుపెట్టాను.
“అవును, అదీ నిజమే. నాకున్నంత బాధ నీకు లేదు రకరకాల ప్రేమల్లో. అందుకే కాబోలు నీకు నేను మామూలు మనిషిలా కనబడను.” తానూ వెంట నడుస్తూ అన్నది.
“మరే. నాకే బాధలూ లేవుగా. ప్రపంచంలోని సుఖమంతా నా వద్దే లేదూ?” –
“మరదే, ఆ వ్యంగ్యమే వద్దనేది. నీకున్న బాధలు ఎంత నాతో పోలిస్తే? అంటున్నా.”
“అవున్నిజమే. నీకేం బాధలో. ఎన్ని బాధలో. మేమేదో, మాకొచ్చే చిన్న చిన్న కష్టాలకే బాధపడిపోతూ ఉంటాము… కానీ, మరి మాకు చేతకాదు కదా. అందుకని పెద్దగా అనిపిస్తాయి అవే. మీరు బలశాలులు కదా. మీరెక్కువ భరించగలరు. మేము బలహీనం. మా ప్రేమలు బలహీనం. మా కోపాలు బలహీనం. మా ద్వేషాలు బలహీనం. మా విరహాలూ బలహీనం. ఇట్టే ప్రేమిస్తాం. ఇట్టే ద్వేషిస్తాం. ఇట్టే నవ్వుతాం. ఇట్టే ఏడుస్తాం. ఏడుస్తూనే ఉంటాము ప్రేమలకోసం, పగలకోసం. అందుకే మేము మనుషులమయ్యాము. మీరు… మీరయ్యారు.”

నిశి నుండి ఏమీ స్పందన రాలేదు. ఊరికే మౌనంగా నా వైపుకి చూసి, ముందుకు నడవడం మొదలుపెట్టింది. Triumph of the underdogs అనుకుని మురిసిపోయాను నేను…ఎట్టకేలకి నేనూ తనకో ఉపన్యాసం ఇచ్చానని!
“నీకేమో, నిజం చెబితే ఉడుకుమోత్తనం…” అంది నెమ్మదిగా కొన్ని క్షణాలాగి.
“మరే, ఎవరికి వాళ్ళు ఇదే అనుకుంటూటార్లే” అన్నా నేను.
నిశి నాకేసి ఆశ్చర్యంగా చూసింది. “ఈ మధ్య తెలివిమీరిపోతున్నావ్” అన్నది.
“తప్పుతుందా?” అన్నాన్నేను.

తను మళ్ళీ మాట్లాడకుండా ముందుకు నడవడం మొదలుపెట్టింది. ఇంతలో, ఒక రెండొందల మీటర్ల దూరంలో, ఒక నాలుగు రోడ్ల కూడలి కనబడ్డది. నిశి ఆ కూడలి చూడగానే, నాకేసి తిరిగి – “హేయ్, మనం మాట్లాడుకుంటూ మాట్లాడుకుంటూ ఎక్కడికొచ్చామో తెలుసా? నీకు భలే అవకాశం లే ఇప్పుడు. దా నాతోపాటు! అంటూ చేయి పుచ్చుకుని అటువైపుకి లాక్కుపోయింది. నాకేదో వేరే ఏదన్నా చేయగల అవకాశం ఉందని కాదు కానీ, ఏమిటో, నాకు ఇప్పుడీ “భలే అవకాశం” అందుకోకపోతేనేం? అనిపించింది. కూడలిని చేరుకుంటూ ఉండగా, బర్రు మని శబ్దాలు నాలుగు దిక్కుల నుండి. నిశి నన్ను చటుక్కున లాగి, ఈ కూడల్లో statue of liberty కి మల్లే ఉన్న ఒక విగ్రహం వెనుక నాక్కనబడని తలుపుని, నాకర్థంకాని వేగంతో తెరిచి, నాతో సహా దానిలోకి దూరి, తలుపేసేసింది. ఆ బర్రుమనే శబ్దాలు మరింత చేరువవుతూండగా, “కాసేపు ఏమీ అడక్కుండా, బయటేం మాట్లాడుకుంటున్నారో విను” అన్నది. “ఎలా వినిపిస్తుంది?” అన్నాన్నేను ఠక్కుమని. “ష్! అది నీకనవసరం. వినిపిస్తుందంతే. ఇంక నోరు మూస్కో!” అన్నది తీవ్రంగా.

నెమ్మదిగా ఆ శబ్దాలు ఆగిపోయాయి. ఏదో, ముగ్గురో నలుగురో మనుషులు పైన చేరినట్లు తెలుస్తోంది. ఏం జరుగుతోందో, ఏం కథో…అని నేను ఖంగారు పడుతూ ఉండగా, నా కుడివైపునున్న నిశి నన్ను ఎడం చేత్తో పొడవడం మొదలుపెట్టింది. నేను ఏమిటా అని విసుగ్గా తన వైపుకు చూసేసరికి, అక్కడ ఒక టీవీ తెర లాంటిది ఉంది. దాని మీద మోటర్ సైకిళ్ళు దిగుతున్న నాలుగు ఆకారాలు! ఒక్కోరూ ఒక్కోరికి హలోలు చెప్పుకోవడం మాత్రం బయటనుండి బాగానే వినిపిస్తోంది. audio visual aids సాయంతో విషయాలు తెలుసుకోవడం అంటే ఇదే కాబోలనుకున్నాను. ఇంతకీ, అసలు వీళ్ళెవరో అనుకుంటూ ఉండగా, అందరూ వారి వారి హెల్మెట్స్ తీశారు. ఒకరు కా.పు. మరొకరు… నిశి ఆమధ్య చీల్చి చెండాడిన “జీవితం“! తక్కిన ఎవరూ ఇద్దరో నాకు అర్థం కాలేదు కానీ, వాళ్ళ మాటలు వింటే అర్థమవుతుందేమో అని ఆ దిశలో చెవులు రిక్కించాను, కళ్ళు తెరపై ఉంచి.

అలార్మ్ బెల్ వంటి శబ్దం క్రీ-మని వచ్చాక, మొదటాయన, అదే, “జీవితం” మొదలుపెట్టాడు. “సోదర సోదరీమణులారా, మన హింస-అనానిమస్ ఈ నెల సమావేశానికి స్వాగతం. ఇవ్వళ్టి అంశం – పాప ప్రక్షాళన అనుకున్నాం కదా. తమ తమ వృత్తుల గురించి ఎవరి మనసులోని మాట వారు ఫ్రీగా చెప్పుకోవచ్చు. ఇక confessions మొదలుపెడదామా? అని ఒక క్షణం ఆగాడు. అందరూ అంగీకార సూచకంగా తలూపారు. అక్కడ సోదరీమణులెవరు?? అందరూ సోదరులేగా? అంటే వీళ్ళకి మేము ఇక్కడున్నట్లు తెలుసా? ఈ నిశి కావాలని నన్ను జోకర్ని చేసి ఆడుకుంటోందా? అనుకుంటూ ఉండగా, గుండ్రంగా చేరిన ఆ నలుగురినుండి జీవితం రెండడుగులు ముందుకు వచ్చి pledge తరహాలో చేయి చాపి, “నేను, జీవితాన్ని. నా మనసులోని మాటలు చెబుతానని ప్రమాణం చేస్తున్నాను” అని చేయి వెనక్కి తీసేసి, మొదలుపెట్టాడు.

“నాకు మనుషులకి నన్ను వాళ్ళిష్టమొచ్చినట్లు మలుచుకోవచ్చు అన్న భ్రాంతి కలిగించి, వాళ్ళ ప్లానులు వేసుకోగానే, వాటిని కుప్పకూల్చడం అంటే సరదా. ఇది ఎంత ప్రయత్నించినా మానుకోలేకపోతున్న వ్యసనం. అయితే, ఒక్కోసారి అసలెందుకు మానేయడానికి ప్రయత్నం చేయాలి? అనిపిస్తుంది. ఒక్కళ్ళో ఇద్దరో నన్ను ధిక్కరించగల ధీరులు తగుల్తారు. అప్పుడు నేర్పుగా వాళ్ళని కాలానికి అంటగడతాను. ఇవ్వాళా ఒకడిని అలాగే అంటగట్టాను.” అని ఆగాడు. అందరూ పక్కనే ఉన్న కా.పు. వైపు చూశారు. అతనూ రెండడుగులు వచ్చి, ఆ pledge చేసి, మొదలుపెట్టాడు.

“నాకు మనుషులకి నన్ను అందుకోగలరు అన్న భ్రాంతి కలిగించి, వాళ్ళు చేరువవుతూండగా నేను దూరమైపోవడం సరదా. వాళ్ళకి అందనంత వేగంతో, ఎవ్వరికోసం, దేనికోసం ఆగకుండా నేను పరిగెత్తేస్తూ ఉంటే, ఒగురుస్తూ ఒగురుస్తూ ఎక్కడో కుప్పకూలిపోయే మానవులని చూస్తూ పబ్బం గడుపుకుంటూ ఉంటాను. కానీ, ఇప్పుడు బోరు కొడుతోంది. అలాగని నెమ్మదవుదామా అంటే నన్నెక్కి స్వారీ చేస్తారు ఈ మనుషులు. ఉన్న దానికి తోడు జీవితం నుండి బదిలీ అయ్యే కస్టమర్లు కూడా తోడై విరక్తి వచ్చేస్తోంది. కాల చక్రాల కింద వీళ్ళందర్నీ నలిపేస్తే, నాకు తీరిక చిక్కుతుందేమో అనిపిస్తోంది” అని ఆగి పక్కనున్న వ్యక్తి వైపుకి తిరిగాడు.

ఆ వ్యక్తి మొదట కాలాన్ని కొరకొరా చూసి, “తర్వాచ్చూస్తా నీ సంగతి” అని..ఆ తర్వాత ఆ షరామాములు రెండడుగులు-ప్లెడ్జి చేసి, మొదలుపెట్టాడు.

“నేను, మరణాన్ని. సాధారణంగా నేనుగా పూనుకుని ఎక్కడికీ వెళ్ళకపోయినా కూడా, నాకు మీ అందరినుంచి ప్రాజెక్టులు వస్తూనే ఉంటాయి. చేతి నిండా పని. పైగా, ఒక్కోరికీ customized solutions. ఒక్కోరిని ఠక్కుమని పీక నొక్కేస్తా. ఒక్కోరిని ఆఖరి రక్తం బొట్టు కారేదాకా ఉండనిచ్చి, తాపీగా చంపుతా. ఒక్కోరిని వాళ్ళలోనే ఇంకోరికి అప్పజెప్పి ఒకే దెబ్బకి రెండు పిట్టల్ని కొడతా. ఇలా సాగడం బానే ఉంది కానీ, ఒక్కోసారి మరీ నేను టర్గెట్ చేసిన వాళ్ళు, ఇతరుల రిఫరెన్స్ ద్వారా నా వద్దకు వచ్చిన వారు, త్వరగా పనైపోయే రిఫరెన్స్ గా కాక, long term clients గా వచ్చిన వారు : ఇందర్నీ తట్టుకోవడం కష్టంగా ఉంటుంది నాకు. ఏం చేయాలో తోచదు.” అని నిరాశగా తలపట్టుకున్నాడు ఈయన.

“అందుకే కదా నేనున్నది. project pipelineలో మరణం అన్న స్టేజీ కొంతమందికైనా ఆలస్యంగా వచ్చేలా చూడ్డానికి!” అని ఓదారుస్తూ, నాలుగో మనిషి ముందుకొచ్చాడు. ప్లెడ్జి చేశాడు. మొదలుపెట్టాడు.

“నేను ప్రేమను. నాదొక విచిత్రమైన సమస్య. నేనేమిటో నాకే అర్థం కాదు. అయినా సరే, అందరి దగ్గరికీ వెళ్ళిపోయి వాళ్ళలో భాగాన్నయిపోతూ ఉంటాను. నాకే అర్థం కాని నేను వాళ్ళకేం అర్థమవుతాను? పాపం – నన్నర్థం చేసుకోలేక, ఉంచుకోలేక, వదులుకోలేక, ఆనందం-బాధ, అసహ్యం-అభిమానం ఇలా పరస్పర విరుద్ధ భావాలనూ వాళ్ళలో సహజీవనం చేయనిస్తూ కొట్టుమిట్టాడే ప్రేమికుల్ని చూస్తూంటే నాకు కడుపు నిండిపోతుంది…” అని చెప్పుకుపోతూ ఉన్నాడు.

నేనింకా ప్రేమంటే అమ్మాయేమో అనుకున్నా! ఇదంతా confess చేస్తున్నప్పుడు ఇతగాడి కళ్ళలో మెరుపు చూడాలీ – మంచి భోజనం చేశాక నరమాంస భక్షకులకు కలిగే ఆనందంలా ఉండసలు!!

జీవితం, కాలం, మరణం, ప్రేమా – నలుగురూ మనుషుల్ని హింసించడమే మా పని అని ఇన్నిరకాలుగా చెప్పుకోవడం చూసి, “ఉల్లిపాయ తొక్క తీటానికి బ్లేడు కావాలా? కత్తి కావాలా?” – అన్న “దొంగకోళ్ళు” సినిమా సీను గుర్తొచ్చింది నాకు, అసలుకే హైపర్ ఇమాజినేషన్ కనుక!

ఈ నాలుగు కంఫెషన్లు అయ్యాక, “ఓకే, ఇప్పుడు మనం ఈ మనుషుల్ని హింసించడంలో ఉన్న ట్రేడ్ సీక్రెట్స్ పంచుకుందాం.” అని ప్రకటించాడు “జీవితం”. ఇక చూడాలీ, నాకు seventh seal సినిమాలో ఆ knight వచ్చి కంఫెషన్ బాక్స్ లో మరణం ఉందని తెలీక, మరణాన్ని చదరంగంలో ఓడించడానికి తాను వాడబోయే ఎత్తును అక్కడ వెల్లడించేసిన సీను గుర్తొచ్చింది!

(సశేషం)

******
(ఈటపా రాయడానికి స్పూర్తి Art Buchwald రాసిన “Power Anonymous” వ్యాసం, “Beating Around the Bush” కాలం వ్యాసాల సంపుటి నుండి.)

Published in: on May 26, 2013 at 2:07 pm  Comments (4)  
Tags:

నిశ్యాలోచనాపథం-29

చాన్నాళ్ళక్రితం రాసిన 28వ భాగం ఇక్కడ.

*********
అదేమి చిత్రమో కానీ, నేను వదిలినా నన్ను వదలరు కొంతమంది. అంత వల్లమాలిన అభిమానం నా మీద, ఎందుకో గానీ. నిండా మునగబోతున్న జీవితాన్ని అప్పట్లో నిశి ఒడ్డుకు చేర్చి బ్రతికించిందా…ఆ రాత్రి గడిచాక, నాకేమిటో భయం వేసింది. వీళ్ళలో చేరి, నేను కూడా చివరికి వాళ్ళలా అయిపోతానేమో..ఇలా జీవితాన్నీ, ప్రేమనీ సతాయిస్తూ, వాటిచే సతాయింపబడుతూ, మనుషుల్తో సంబంధం లేకుండా ఉండిపోతా ఏమో అని. నిజానికి వాళ్ళలో వాళ్ళకి బోరు కొట్టి, ఎలాగోలా మనుషుల్ని కెలికి వాళ్ళలో చేర్చుకోవాలి అనేసి నన్ను మాయ చేస్తున్నారేమో అనిపించడం మొదలుపెట్టింది. ఇందులో భాగంగా అసహ్యం, జుగుప్స, విరక్తి, భక్తి, భయం, గౌరవం, అభిమానం, ఆనందం, ఆశ్చర్యం, సుఖం – వీళ్ళంతా కూడా వచ్చారంటే ఇన్ని భావోద్వేగాల వెల్లువలో పడి కొట్టుకుపోయి, అలాగ వాటిమధ్యే ఉండిపోతానేమో, తేలనేమో…అసలుకే అవి Danube నది తరహాలో ఇంత పొడవుంటాయి కదా, బోలెడంత సేపు వెంటాడతాయి మనల్ని – అని భయం కూడా వేసింది. దానితో, నిశితో కనెక్షన్లు బంద్ చేసాను. కానీ….. కొంతమంది ఎందుకో జిడ్డులా పట్టుకుంటారు కదా. నాకు మీకు జవాబిచ్చే ఆసక్తి లేదు మొర్రో అన్నా వినరు కదా…అలాగ…

అనుకోకుండా వచ్చి పడుతున్న మంచునీ, నా అనుకోళ్ళతో సంబంధంలేకుండా దెబ్బతింటున్న పరిశోధనా ఫలితాలనీ తిట్టుకుంటూ గూడుకట్టుకున్న కసి మొత్తం చేసేదేం లేక మసిగా మారగా, అది చూసి తెల్లగా నవ్వుకుంటున్న మా ఊరి వీథుల్లో నడుస్తూ ఉండగా, నిశి గుర్తొచ్చింది ఎందుకో. ఇలా నిశ్యాలోచనల్లో అడుగు పెట్టానో లేదో – “భౌ” అని పక్క సందులోంచి ఒక ఆకారం ముందుకు దూకింది. నేను కెవ్వుమనే లోగా, అదెవరో అర్థమై, కేకని వెనక్కి పంపేశాను గొంతులోకి.

“ఏమిటే పిల్లా, ఇన్నాళ్ళూ ఏమైపోయావ్?” – అంటూ నిశి పలకరించింది. ఈ పిలుపేమిటీ కొత్తగా ఉందీ! అనుకుంటూనే-
“నిశీ…నువ్వా…నువ్వే! ఇన్నాళ్ళూ కనబడలేదేం?” అన్నా, వీలైనంత మహానటన ప్రదర్శిస్తూ.
“అబ్బా, చా. నిజం చెప్పు? నన్ను తప్పించుకు తిరిగావ్ కదూ? ఎందుకు? నేన్నీకు ఏం అపకారం చేసాను? అన్యాయంగా తోచట్లేదా నీకు …ఇలా ప్రవర్తించడం?”
“అయ్యో, లేదు నిశీ… నాకు చాలాసార్లు అసలు రావడమే కుదరలేదు. ఎక్కడా, పనీ, రిసర్చీ…చలీ…గిలీ…నిజానికి అప్పుడప్పుడూ వచ్చా కానీ, ఎక్కడికో వచ్చా… దారులు కొత్తగా అనిపించాయి. కనబడ్డ వారు మాట్లాడుకునే భాష అర్థమయ్యేది కాదు…ఈ ప్రపంచానికి నాతో పనిలేదేమో అనిపించేది…దానితో నా ప్రపంచానికి వెళ్ళిపోయేదాన్ని….” -అంటూ నా ధోరణిలో నిజాలా? కాదా? అని ఆలోచించకుండా నేను నోటికొచ్చింది చెప్పుకుపోతూ ఉంటే…
“పోనీలే, ఇన్నాళ్ళకి అయినా కనిపించావు. పద అలా నడుస్తూ మాట్లాడుకుందాం” అంటూ ముందడుగు వేసింది నిశి. ఇంత తేలిగ్గా నమ్మెసిందేమిటా అనుకుంటూ నేనూ కదిలాను.

“ఆ చెప్పు నిశీ, ఏమిటీ విశేషాలు? జీవితం ఎలా ఉంది? కా.పు. మళ్ళీ కలిసాడా? మీ ప్రేమ ఎందాకా వచ్చింది?” అంటూండగానే… ఎదురుగ్గా ఒక ఆకారం…

దుమ్ముపట్టిన బట్టల్లో కూడా తళతళలాడ్డం, వృద్ధ శరీరంతోనైనా మొహం మాత్రం నిత్యనూతనంగా కనబడడం: ఆ ఆకారాన్ని చూడగానే, నాకు ఒక విధమైన నోస్టాల్జియా ఆవరించింది. దాని వెనుక ఏదో ముంచుకొచ్చే వెల్లువలా లీలగా కనబడింది. ఆ ఆకారం చేరువవుతున్న కొద్దీ…ఏవో తరంగాలు ఆ వైపు నుండి నాలోకి వెళ్ళడం కొంచెం కొంచెంగా తెలియడం మొదలైంది. విచిత్రంగా, ఆ తరంగాల వాళ్ళ నాకు హాని ఏమీ కాలేదు కానీ, అది చేరువయ్యేకొద్దీ, ఏవో నా గతాలు నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేయడం, కళ్ళ ముందు మసగ్గా మరచిపోయిన వ్యక్తుల ఆత్మలు కదలాడుతున్న భావన కలగడం గట్రా ఎక్కువైనట్లు అనుమానం కలిగింది. నిశి, తనతో స్నేహం… మాత్రమే కాక, మరేవో కూడా జ్ఞప్తికి రావడం మొదలుపెట్టాయి. ఆ ఆకారం చివరికి మా ఎదురుగ్గా వచ్చి నిలుచుంది.

నిశి – “హలో, ఎలా ఉన్నారూ? మీరిక్కడ చాలా అవసరం”….అంటూ పలకరించడం మొదలుపెట్టింది.
ఈ కొన్ని సెకన్లలోనే, ఏమిటో చెప్పలేనన్ని భ్రాంతులు నాకు కలిగినట్లు నాకు తోచింది. వాటిని లిపీకరించడం నాకు చేత కాదు అనుకోండి, అది వేరే సంగతి..

“ఎవరు నిశీ…” అని నేను అంటూండగానే ఆవిడ చేతులు చాస్తూ –
“హలో, మీరు నాకు తెలుసు… కానీ, నేను మీకు తెలిసి ఉండకపోవచ్చు. నన్ను ‘జ్ఞాపకం’ అంటారు”
“….”
“బహుసా నా నుండి మీకు వెళ్ళిన తరంగాలను బట్టి మీకు ఆ విషయం అర్థం అయ్యి ఉండొచ్చు…”

అప్రయత్నంగా నేను చేతులెత్తి నమస్కరించాను. పెద్దావిడే. మామూలు మనుషుల లెక్కలో అయితే ఒక డెబ్భై-ఎనభై ఏళ్ల మధ్య ఉండొచ్చు. మరి వీళ్ళ లెక్కలు నాకు తెలియవు కదా. ఎంచక్కా, మన అమ్మమ్మో, నాన్నమ్మో, ఇంకెవరైనా ఆ తరం వారినో చూసినట్లు ఉండింది నాకైతే. ఉన్న దానికి తోడూ, కళ్ళలో ఆ ఉత్సాహం అదీ చూడగానే, నాకు భలే గౌరవ భావం కలిగింది ఈ వయసులోనూ భలే చురుగ్గా ఉన్నారే అని.

“మీరు, ఇక్కడ… ఇలా… “… నాకేం మాట్లాడాలో తోచక పిచ్చి చూపులు చూస్తూ ఆశ్చర్యార్థకాల్లో వాగడం మొదలుపెట్టా.
“పోగొట్టుకున్న చోటే వెదుక్కోవాలని అంటారు కదమ్మా, అలాగే నేనూ మరచిపోయిన చోటే గుర్తుకు వస్తూంటా.” – ఆవిడ చిద్విలాసంగా నవ్వారు.
“అంటే ఏమిటనుకున్నావు? నిన్ను చుట్టుముట్టిన నా జ్ఞాపకాలే ఆవిడయ్యారు. ఆవిడే నేను. నేనే జ్ఞాపకం. జ్ఞాపకమే సత్యం. సత్యమే శివం.” – నా ఆశ్చర్యాలని ఛేదించి కొత్త ఆశ్చర్యాన్ని పుట్టిస్తూ నిశి అడిగింది.
“ఎందుకు నిశీ నాకు ఉన్న సందేహాలు చాలక ఈ కొత్త అయోమయాలన్నీ పుట్టిస్తావు?” నన్ను నేనే జాలిగా తల్చుకుంటూ అడిగాను.
“నువ్వంత ఓ… బాధపడిపోనక్కరలేదు…. నా గురించి నీలో పేరుకున్న బెంగలన్నీ ఇలా వచ్చి పడ్డాయంతే” – నిశి జాలీగా చేతులూపుతూ అంది.
చుట్టూ కమ్ముకుంటున్న చీకట్లలో అంత పట్టించుకోలేదు కానీ, అక్కడ మేమిద్దరమే ఉన్నాము! “మరి ఆవిడేరీ?” అన్నాను నిశి తో.
“చెప్పా కదా, గూడు కట్టిన నా జ్ఞాపకాలే ఆమె. నవ్వుతూ పలకరించిందంటే పైకి ఇలా ఉంటావు కానీ, నా స్నేహం నీకిష్టమే అన్నమాట!”
అబ్బో! ఈమెని వదిలించుకోవడం చాలా కష్టం రా బాబూ! అనుకున్నా, ఈ నాలుగేళ్ళలో ఎన్నోసారో!

మాట మార్చాలని – “ఇంతకీ, ఇన్నాళ్ళూ ఏమైపోయావు నిశీ?” అనడిగా.
“ఒకానొక రోజుటి మంచువర్షంలో నన్ను నేను కప్పేసుకున్నా. మంచుతో స్నేహమైంది. అప్పుడే దాని తాలూకా పొజెసివ్ నెస్ అర్థమైంది. గట్టిగా దాని కౌగిల్లో నన్ను బంధించి వేసింది. పట్టు పట్టరాదు, పట్టి విడువరాదు అన్నది తన సిద్ధాంతం లాగుంది. మంచు సంకెళ్ళు ఎంతకీ తెగనంత ధృడమైనవి. మొత్తానికి ఆ రిలేషన్ షిప్ నుండి బయటపడాలి, మళ్ళీ నీతో స్నేహం చేయాలన్న నా బలమైన సంకల్పం వల్ల ఇప్పటికి బయటపడగలిగాను. పడీ పడగానే, నువ్వు కనబడ్డావు మరి.” – అందాకా విన్నాను కానీ, ఆ చివరి ముక్క వినగానే తను నాతో ఎప్పట్లాగే ఆటలు ఆడుతున్నదని అర్థమైంది.

నా మొహం చూసి నా భావాల్ని చదివింది కాబోలు – “నిజం. చెబితే నమ్మవు. అయినా, నీకూ నాకూ ఉన్న అనుబంధం ఎంత గొప్పదో నీకింకా అర్థం కావడం లేదు.”…అంది. హతోస్మి, అనుకున్నాను.

“అయితే, పాపం నువ్వూ గడ్డ కట్టుకుపోయావా? ఇన్నాళ్ళూ ప్రపంచంతో సంబంధం లేకుండా బ్రతికావా?”
“అయ్యో, సంబంధం లేకేం? ఉండేదే అదే. స్పందన ఇచ్చే వీలు లేదంతే.”
వెధవ పంచి డైలాగులొకటి మళ్ళీ! అని మనసులో అనుకుంటూ, పైకి మాత్రం – “అసలు నిజంగా ఏం చేశావమ్మా ఇన్నాళ్ళూ?” అని అడిగాను.

“అసలేం జరిగిందంటే, అతనున్నాడు కదా…” అంటూ సగంలో ఆగిపోయింది నిశి.
తన లవ్ స్టోరీ గురించి గుర్తొచ్చింది. కాలపురుషుడితో ప్రేమ వ్యవహారంలో మునిగి తేలి, ముంచి, తేల్చీ తేల్చకుండా మిగుల్చుకున్న విచిత్ర వ్యవహారం కనుక, వెంటనీ గతమంతా కళ్ళముందు కదలాడింది.
“ఉంటాడు, ఎందుకుండడు? అతనెక్కడికి పోతాడు చెప్పు ఎంతైనా… మనిషి కూడా కాదు ఏకంగా పోవడానికి” ఈసడింపుగా అన్నాను.
“అతనితోనే ఉన్నా..” నెమ్మదిగా అంది నిశి.
“ఏమిటి?? నువ్వు…అతనితో…కలిసి…ఒక సమ్మచ్చరం పైన… నువ్వు..ఇంకొకరితో…ఇన్నాళ్ళు…” – ఇలా నేను ఆశ్చర్యంలో incoherentగా మాట్లాడుతూ ఉండగా, నన్నడ్డుకుని –
“ఇష్టపడి వెళ్ళలేదు….”
అనడంతో ఇంకా అవాక్కయ్యా. అందర్నీ ఓ ఆటాడించే నిశిని అతను ఆటాడిస్తాడని నాకు తెల్సు కానీ, ఇంతా???

“మంచు కౌగిల్లో ఇరుక్కుపోయానా. అలా ఓ పక్షులు లేని పక్షిగూటిలో చాలా రోజులు ఉండిపోయా. ఆఖరుకి బంధిఖానా కి అలవాటు పడిపోతున్న సమయంలో, ఒక భూకంపం. పెళ్ళలు పెళ్ళలుగా విరిగి పడిపోతున్న మంచు. అందులో ఒకదానిలో నా బంధిఖానా కొనసాగుతొంది… వెళ్ళడం వెళ్ళడం కింద వెళుతున్న ఒక వ్యక్తి కోటు జేబులో పడ్డాము”
“కోటు జేబులోనా???”
“తీరా చూస్తే అది ఫ్రీజింగ్ కోటు”
“ఫ్రీజింగ్ కోటా? అంటే?
“లోపలివైపు వెచ్చగా ఉంటుంది…వేసుకునే వాళ్ళకి. బయటికి మాత్రం ఫ్రీజర్ లా ఉంటుంది.”
“అదెలా సాధ్యం?”
“సృష్టిలో అన్నింటికీ అందరికీ అర్థమయ్యే సమాధానాలు ఉండవు. ఇది నీకర్థం కాదులే.”
“మరదే, అక్కడే నాకు కాలేది. నువ్వేదో ఇంకో లోకం నుండి వచ్చినట్లు ఈ బిల్డప్పేమిటి?”
“పోనీ, చెప్పన్లే…”
“అయ్యో, చెప్పు చెప్పు. సరే, అలాంటీ కోటోటుంది… తర్వాత?”
“కోటు కిటికీ లోంచి ప్రపంచాన్ని చూసాను. ఎందరో ఇహ పరలోక వాసులని కళ్ళారా చూశాను…అలాగే కోటు బంధిఖానాలోని మంచు బంధిఖానాలో ఉంటూనే”
“సరే, అతనెక్కడినుంచొచ్చాడు?”
“కోటు అతనిదే” తాపీగా అంది నిశి.
పక్కలో మంచు బాంబులు పడ్డట్లైంది నాకు. కానీ తేరుకుని,
“మరి ఇప్పుడు ఇక్కడ…”
“…ఆ… టూకీగా చెప్పాలంటే, అతని బైక్ 2013లోకి దూసుకుపోతున్న సమయంలో మేము ఎగిరి రోడ్డున పడ్డాము. అప్పట్నుంచి తొక్కుకుంటూ, తోసుకుంటూ, పెనుగులాడుకుంటూ, ఇప్పటికి ఇక్కడకి చేరాను”
“ఇప్పుడతను నిన్ను వెదుక్కుంటూ వస్తాడు కాబోలు… మళ్ళీ నా ముందు మీ నాటకం మొదలుపెడతారా?” అన్నాను అనుమానంగా.
“అతనికి తెలిస్తే….” అంది నిశి ఎటో చూస్తూ.
“ఎందుకు తెలియదూ, ఒకరి ప్రాణం ఒకర్లో ఉంటుంది కదా మీకు” అన్నాన్నేను వెటకారంగా.
“అది ఎవరి ప్రాణాలు వారు తీసుకోకుండా ఉండేదందుకు…” అంది నిశి వెంటనే.

(సశేషం)
***
(ఇన్నాళ్ళ తరువాత మళ్ళీ ఇది రాయడానికి ప్రేరణ రచయిత్రి గాబ్రియెల్ బెల్ తన వెబ్సైటులో మొదలుపెట్టిన The prince గ్రాఫిక్ కథ)

Published in: on February 26, 2013 at 10:20 pm  Comments (1)  
Tags:
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 100 other followers