ఈ సర్వర్ అందుబాటులో లేదు

గత టపాకి ఇది కొనసాగింపు టైపు అనమాట. నేను బాగా కుదురుకున్నా అనుకున్నా కానీ, ఒక విషయం లో మాత్రం నిస్సహాయత భావన పోవడం లేదు. అందుకని ఈ పోస్టు రాస్తున్నా. ఆ విషయం – “అందుబాటులో లేకపోవడం”. ఎవరికి? అంటే పిల్లకి తప్ప ఎవరికైనా. పిల్లకి ఎల్లవేళలా అందుబాటులో ఉండడం కోసం ఇంకెవరికీ అందుబాటులో ఉండకపోవడం అనమాట. ఒక్కోసారి నాక్కూడా నేను అందుబాటులో ఉండట్లేదు అని నాకనిపిస్తూ ఉంటుంది (అంటే సెల్ఫ్-కేర్ లేదు అని అనమాట). ఆ, అందరి కథా ఇంతే… అని చప్పరించేయొచ్చు. చప్పరించండి. టేస్టు రుచిగా ఉందా? లేదు కదా. చేదుగా ఉందికదా? నాక్కూడా చేదుగానే ఉంది. అందుకే రాస్తున్నది మరి!

“నాకు కావాల్సినపుడు నువ్వు అందుబాటులో లేవు” అని నేరుగా అన్నవారు ఉన్నారు ఈ రెండేళ్ళ కాలంలో. బాగా దగ్గరి వారు కూడా ఉన్నారు. అందులో ఓ పక్క నేనే ఇంకా పాప పుట్టిన మొదటి వారంలో ఆమె ఇంకా హాస్పిటల్ లో ఉంది అన్నది ఒప్పుకోడానికి సతమవుతున్నపుడు కూడా ఈ మాట అన్న వారు ఉన్నారు. కనీసం నాన్చకుండా, దాచకుండా, నేరుగా అనేశారు అన్నది ఒక తృప్తి వీళ్ళతో. ఇంకొందరు అది నేరుగా అనకుండా ఇంకోళ్ళతో అనడం, నాతోనే వెటకారంగా అనడం, సైలెంటుగా తప్పుకుపోవడం చేశారు. దీనికి ఎంత దగ్గరివారైనా, రకరకాల తీవ్రతలతో బాధపడి, మన మ్యూచ్యువల్ ఖర్మ అనుకుని వదిలేయడం తప్ప నేనేం చేయలేకపోయాను చివరకి. “అందుబాటులో లేకపోవడం” అన్నది నిజమే కదా మరి. మొదట కష్టంగా అనిపించినా నిజానికి ఇది నన్ను అంత బాధించలేదు. అదొక ఫేజ్. అందరికీ ఉండేదే… అది అర్థం చేసుకోకపోతే అవతలి వాళ్ళ సంస్కారం అంతే అనుకుని ఊరుకోడమే.. అన్న ధోరణిలో ఉన్నాను మొన్న సుక్కురారం దాకా. ఆరోజు పడింది పంచ్ నాకు.

నాతో పని చేస్తున్న ఒక విద్యార్థి -నాకు సోమవారం ఇంటర్వ్యూ ఉంది అని మెసేజి పెట్టాడు. చాలా రోజులుగా ప్రయత్నం చేస్తూంటే వచ్చిన మొదటి కాల్ అని నాకు తెలుసు. అందువల్ల – “బాబూ, నాకు వారాంతాలు కష్టము. ఇవ్వాళే సాయంత్రం లోపు నీకేమన్నా నా నుంచి కావాలంటే చేస్తాను, లేకపోతే కుదరదు” అని మెసేజి పెట్టాను. ఇది రాయడానికే నేను చాలా బాధ పడ్డాను. ఎందుకంటే ఒకళ్ళని మన శిష్యులు అనుకుంటే వాళ్ళు మనల్ని వదిలి పొయ్యేదాకా పక్కనే ఉండాలని నా ఫీలింగ్. అరటిపండు ఒలిచి నోట్లో పెట్టడానికి కాదు – ఏం చేయాలో తోచనపుడు పక్కన ఆ దశ దాటిన గురువుగా పక్కన ఉండేందుకు. గతంలో ఇది నాకు పెద్ద సమస్యగా తోచలేదు. ఎపుడు అడిగితే అప్పుడు ఏదో ఒకటి చేసి అందుబాటులోకి వచ్చేసేదాన్ని… కొలీగ్స్, స్నేహితులు – వీళ్ళతో ఈ ముక్క అనడానికి మొదట్లో కష్టంగా అనిపించినా తర్వాత స్థిమితపడ్డాను. కానీ ఈ విషయంలో అలా అనిపించలేదు.

సరే, ఇలా అన్నాక వదిలేసి నా మానాన నేను ఇల్లూ-పిల్లా, వంటా-వార్పూ, అమర్ చిత్ర కథా-కన్మణీ, పార్కూ-గీర్కూ అని తిరుగుతూ ఉండగా మధ్యలో ఈమెయిల్ చూశాను. ఈ శిష్యుడి నుండే – నాకు కొంచెం ప్రిపరేషన్ కి గైడెన్స్ కావాలి… ఇవాళ కుదురుతుందా? అని మెసెజి. ఇది కొలీగ్ పెట్టి ఉంటే కోపగించుకుని ఉందును (నా అదృష్టం – నాకెవరూ ఇలాంటివి పెట్టేవాళ్ళు, జవాబివ్వకపోతే నొచ్చుకునేవాళ్ళూ లేరూ ఆఫీసులో!). కానీ, శిష్యుల కథ వేరే. అందునా నేనంత చెప్పాక కూడా అడిగాడంటే ఎంత అవసరమో తెలుస్తూనే ఉంది. సరే, మా పాప పడుకున్నాక రాత్రి మాట్లాడదాం అని స్పందించాను. అప్పటికే అతనూ ఫీలై, వద్దులే, ఇట్స్ ఓకే.. అనేశాడు. నేను మాట్లాడతాలే, పర్లేదు, అని పెద్ద పుడింగి లా మళ్ళీ స్పందించానే కానీ, మా యువరాణి రాత్రి పడుకోకుండా పీడించడానికి సుక్కురారం రాత్రిని ఎంచుకుంది. ఆమె పడుకునేసరికి నాకు బుర్ర పనిచేయక… మర్చిపోయి నిద్రపోయా.

పొద్దునే ఐదూ ఐదున్నర మధ్య టక్కుమని మెలుకువొచ్చి… ఓర్నీ, అతనికి అసలు జవాబే ఇవ్వలేదు కదా… అని గుర్తు వచ్చింది. అపుడు లేచేసి ఒక ఈమెయిల్ ఒకటి పంపాను…సారీ తో మొదలయి ఇంటర్వ్యూ గురించి ఏం చేయొచ్చు…ఏం ప్రిపేర్ కావాలి అంతా నా సోదంతా రంగరించిన మెగా మెయిల్ అనమాట. చివరాఖర్లో – నాతో మాట్లాడాలంటే ఇదీ నంబరు. కాల్ చేసేయి, చాట్లూ జూములూ కష్టం ఆదివారం అని రాశా. కానీ దీనిలో ఓ తిరకాసుంది – నా ఫోను వీలైనంత వరకు ఎక్కడో పెట్టేసి తిరుగుతూ ఉంటా నేను – మళ్ళీ మా పిల్ల అది కావాలి అడుకోడానికి అంటుందని. అందువల్ల నిజంగానే వారాంతాల్లో నన్ను అందుకోడం కష్టం – నేనెవర్తో అన్నా మాట్లాడాల్సిందే కానీ నాకు ఎవరూ కాల్ చేయలేరు అనమాట. అందుకని మళ్ళీ – అట్ల కాదు బాబూ, టైము చెప్పి కాల్ చేసేయి అని రాశా. ఇంతా చూసి విషయం అర్థమై అతను ఈమెయిల్ సలహాలు చాలు, కాల్ చేయననేశాడు 🙂

ఇక్కడేముంది? అనిపించొచ్చు కానీ – ఈ ఎవరికీ అందుబాటులో లేకపోవడం అన్నది నన్ను అన్నింటికన్నా బాధించిన సందర్భం ఇదే ఇప్పటిదాకా. అర్థరాత్రి ఐపోయినా ఇలా పోస్టు రాసేందుకు కూర్చున్నా అనమాటర్థ అందుకే. ఇలాగని నేనేదో పశ్చాత్తాపంతో కృంగి కృశించి, నా అమ్మ-జీవితాన్ని ద్వేషించేసి… ప్రపంచాన్ని తిట్టీ….. ఇదంతా ఏం లేదు. వారాంతం బాగా గడించింది. కానీ, ఇలా మెంటరింగ్ కమిట్మెంట్ గురించి ఆలోచనలో పడేసింది. పోనీ, మనం ఇలాంటివి వదిలేద్దాం … ఊరికే 8 టు 4 ఉద్యోగం చేసుకుని మిగితాది మర్చిపోదాం అంటే… ఈ “గురువు-గిరీ” నా ఐడెంటిటీ లో భాగం టైపులో ఫీలవుతూ ఉంటా నేను. కనుక ఐడెంటిటీ క్రైసిస్ వస్తే నన్ను పట్టించుకునే వాడెవడు? అని టెంషన్ 🙂 అసలు ఎల్లవేళలా అందుబాటులో ఉండాలా? అంటే – మా గురువు గారు అందుకోలేని ప్రమాణాలు పెట్టేస్తే నేను గురువుగా ఆ లెవెల్ లో ఉండాలని వెంపర్లాడుతున్నా అనమాట.

కనుక ఈ సర్వర్ కొన్నాళ్ళో ఏళ్ళో ఇతరులకి అందుబాటులో ఉండదు. ఆల్రెడీ ఓవర్ లోడెడ్. కానీ శిష్యులకి వీలైనంత మినహాయింపు పెడుతుంది అని నిర్ణయించుకున్నాను.

Published in: on June 28, 2021 at 5:09 am  Leave a Comment  

The URI to TrackBack this entry is: https://vbsowmya.wordpress.com/2021/06/28/andubatuloledu/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: