నిశ్యాలోచనాపథం-30

(29వ భాగం ఇక్కడ)
***

“మీరిద్దరూ ఒకరి ప్రాణం ఒకరిలో ఉంచుకుని బతికిపోతారా? మమ్మల్ని మాత్రం చంపుకు తింటారా?” – కసిగా అనుకున్నాను మనసులో, నిశి మాటలు విని. అయితే, నిశికి నా మొహాన్ని చూసి మనసులోని భావాల్ని చదవడం తెలుసు కనుక, ఈ విషయం గ్రహించినట్లుంది.

“నీకెందుకో మా ఇద్దరి ప్రేమ మీద అంత సదభిప్రాయం లేదు” అని నిట్టూర్చింది.
“నేనెవర్ని మీ ప్రేమని గురించి చెప్పడానికి?” అన్నా ఉలికిపాటును కప్పిపుచ్చుకుంటూ. ఈ మనుషులు కాని మనుషులతో బహు జాగ్రత్తగా ఉండాలి. మనమింకా ఆలోచించేముందే మన ఆలోచనలన్నీ లెక్కెట్టేస్తారు!
“ఏమో, నిన్ను చూస్తే ఎప్పుడూ నాకు అనుమానమే”
“ఊ… బాగుందమ్మా. నాకు మీ మాటలూ, చేతలే అర్థం కావు. ఇంక మీ స్థాయిలో ప్రేమలూ, స్నేహాలూ, అనుబంధాలూ, ఆప్యాయతలు, విరహాలూ, విషాదాలు – ఇవన్నీ నాకెక్కడ అర్థమవుతాయి? ఏదో, అర్భకురాలిని”
– ఈ మాట అనేసి, తన మొహం చూడకుండా, ముందుకు చూస్తూ నడవడం మొదలుపెట్టాను.
“అవును, అదీ నిజమే. నాకున్నంత బాధ నీకు లేదు రకరకాల ప్రేమల్లో. అందుకే కాబోలు నీకు నేను మామూలు మనిషిలా కనబడను.” తానూ వెంట నడుస్తూ అన్నది.
“మరే. నాకే బాధలూ లేవుగా. ప్రపంచంలోని సుఖమంతా నా వద్దే లేదూ?” –
“మరదే, ఆ వ్యంగ్యమే వద్దనేది. నీకున్న బాధలు ఎంత నాతో పోలిస్తే? అంటున్నా.”
“అవున్నిజమే. నీకేం బాధలో. ఎన్ని బాధలో. మేమేదో, మాకొచ్చే చిన్న చిన్న కష్టాలకే బాధపడిపోతూ ఉంటాము… కానీ, మరి మాకు చేతకాదు కదా. అందుకని పెద్దగా అనిపిస్తాయి అవే. మీరు బలశాలులు కదా. మీరెక్కువ భరించగలరు. మేము బలహీనం. మా ప్రేమలు బలహీనం. మా కోపాలు బలహీనం. మా ద్వేషాలు బలహీనం. మా విరహాలూ బలహీనం. ఇట్టే ప్రేమిస్తాం. ఇట్టే ద్వేషిస్తాం. ఇట్టే నవ్వుతాం. ఇట్టే ఏడుస్తాం. ఏడుస్తూనే ఉంటాము ప్రేమలకోసం, పగలకోసం. అందుకే మేము మనుషులమయ్యాము. మీరు… మీరయ్యారు.”

నిశి నుండి ఏమీ స్పందన రాలేదు. ఊరికే మౌనంగా నా వైపుకి చూసి, ముందుకు నడవడం మొదలుపెట్టింది. Triumph of the underdogs అనుకుని మురిసిపోయాను నేను…ఎట్టకేలకి నేనూ తనకో ఉపన్యాసం ఇచ్చానని!
“నీకేమో, నిజం చెబితే ఉడుకుమోత్తనం…” అంది నెమ్మదిగా కొన్ని క్షణాలాగి.
“మరే, ఎవరికి వాళ్ళు ఇదే అనుకుంటూటార్లే” అన్నా నేను.
నిశి నాకేసి ఆశ్చర్యంగా చూసింది. “ఈ మధ్య తెలివిమీరిపోతున్నావ్” అన్నది.
“తప్పుతుందా?” అన్నాన్నేను.

తను మళ్ళీ మాట్లాడకుండా ముందుకు నడవడం మొదలుపెట్టింది. ఇంతలో, ఒక రెండొందల మీటర్ల దూరంలో, ఒక నాలుగు రోడ్ల కూడలి కనబడ్డది. నిశి ఆ కూడలి చూడగానే, నాకేసి తిరిగి – “హేయ్, మనం మాట్లాడుకుంటూ మాట్లాడుకుంటూ ఎక్కడికొచ్చామో తెలుసా? నీకు భలే అవకాశం లే ఇప్పుడు. దా నాతోపాటు! అంటూ చేయి పుచ్చుకుని అటువైపుకి లాక్కుపోయింది. నాకేదో వేరే ఏదన్నా చేయగల అవకాశం ఉందని కాదు కానీ, ఏమిటో, నాకు ఇప్పుడీ “భలే అవకాశం” అందుకోకపోతేనేం? అనిపించింది. కూడలిని చేరుకుంటూ ఉండగా, బర్రు మని శబ్దాలు నాలుగు దిక్కుల నుండి. నిశి నన్ను చటుక్కున లాగి, ఈ కూడల్లో statue of liberty కి మల్లే ఉన్న ఒక విగ్రహం వెనుక నాక్కనబడని తలుపుని, నాకర్థంకాని వేగంతో తెరిచి, నాతో సహా దానిలోకి దూరి, తలుపేసేసింది. ఆ బర్రుమనే శబ్దాలు మరింత చేరువవుతూండగా, “కాసేపు ఏమీ అడక్కుండా, బయటేం మాట్లాడుకుంటున్నారో విను” అన్నది. “ఎలా వినిపిస్తుంది?” అన్నాన్నేను ఠక్కుమని. “ష్! అది నీకనవసరం. వినిపిస్తుందంతే. ఇంక నోరు మూస్కో!” అన్నది తీవ్రంగా.

నెమ్మదిగా ఆ శబ్దాలు ఆగిపోయాయి. ఏదో, ముగ్గురో నలుగురో మనుషులు పైన చేరినట్లు తెలుస్తోంది. ఏం జరుగుతోందో, ఏం కథో…అని నేను ఖంగారు పడుతూ ఉండగా, నా కుడివైపునున్న నిశి నన్ను ఎడం చేత్తో పొడవడం మొదలుపెట్టింది. నేను ఏమిటా అని విసుగ్గా తన వైపుకు చూసేసరికి, అక్కడ ఒక టీవీ తెర లాంటిది ఉంది. దాని మీద మోటర్ సైకిళ్ళు దిగుతున్న నాలుగు ఆకారాలు! ఒక్కోరూ ఒక్కోరికి హలోలు చెప్పుకోవడం మాత్రం బయటనుండి బాగానే వినిపిస్తోంది. audio visual aids సాయంతో విషయాలు తెలుసుకోవడం అంటే ఇదే కాబోలనుకున్నాను. ఇంతకీ, అసలు వీళ్ళెవరో అనుకుంటూ ఉండగా, అందరూ వారి వారి హెల్మెట్స్ తీశారు. ఒకరు కా.పు. మరొకరు… నిశి ఆమధ్య చీల్చి చెండాడిన “జీవితం“! తక్కిన ఎవరూ ఇద్దరో నాకు అర్థం కాలేదు కానీ, వాళ్ళ మాటలు వింటే అర్థమవుతుందేమో అని ఆ దిశలో చెవులు రిక్కించాను, కళ్ళు తెరపై ఉంచి.

అలార్మ్ బెల్ వంటి శబ్దం క్రీ-మని వచ్చాక, మొదటాయన, అదే, “జీవితం” మొదలుపెట్టాడు. “సోదర సోదరీమణులారా, మన హింస-అనానిమస్ ఈ నెల సమావేశానికి స్వాగతం. ఇవ్వళ్టి అంశం – పాప ప్రక్షాళన అనుకున్నాం కదా. తమ తమ వృత్తుల గురించి ఎవరి మనసులోని మాట వారు ఫ్రీగా చెప్పుకోవచ్చు. ఇక confessions మొదలుపెడదామా? అని ఒక క్షణం ఆగాడు. అందరూ అంగీకార సూచకంగా తలూపారు. అక్కడ సోదరీమణులెవరు?? అందరూ సోదరులేగా? అంటే వీళ్ళకి మేము ఇక్కడున్నట్లు తెలుసా? ఈ నిశి కావాలని నన్ను జోకర్ని చేసి ఆడుకుంటోందా? అనుకుంటూ ఉండగా, గుండ్రంగా చేరిన ఆ నలుగురినుండి జీవితం రెండడుగులు ముందుకు వచ్చి pledge తరహాలో చేయి చాపి, “నేను, జీవితాన్ని. నా మనసులోని మాటలు చెబుతానని ప్రమాణం చేస్తున్నాను” అని చేయి వెనక్కి తీసేసి, మొదలుపెట్టాడు.

“నాకు మనుషులకి నన్ను వాళ్ళిష్టమొచ్చినట్లు మలుచుకోవచ్చు అన్న భ్రాంతి కలిగించి, వాళ్ళ ప్లానులు వేసుకోగానే, వాటిని కుప్పకూల్చడం అంటే సరదా. ఇది ఎంత ప్రయత్నించినా మానుకోలేకపోతున్న వ్యసనం. అయితే, ఒక్కోసారి అసలెందుకు మానేయడానికి ప్రయత్నం చేయాలి? అనిపిస్తుంది. ఒక్కళ్ళో ఇద్దరో నన్ను ధిక్కరించగల ధీరులు తగుల్తారు. అప్పుడు నేర్పుగా వాళ్ళని కాలానికి అంటగడతాను. ఇవ్వాళా ఒకడిని అలాగే అంటగట్టాను.” అని ఆగాడు. అందరూ పక్కనే ఉన్న కా.పు. వైపు చూశారు. అతనూ రెండడుగులు వచ్చి, ఆ pledge చేసి, మొదలుపెట్టాడు.

“నాకు మనుషులకి నన్ను అందుకోగలరు అన్న భ్రాంతి కలిగించి, వాళ్ళు చేరువవుతూండగా నేను దూరమైపోవడం సరదా. వాళ్ళకి అందనంత వేగంతో, ఎవ్వరికోసం, దేనికోసం ఆగకుండా నేను పరిగెత్తేస్తూ ఉంటే, ఒగురుస్తూ ఒగురుస్తూ ఎక్కడో కుప్పకూలిపోయే మానవులని చూస్తూ పబ్బం గడుపుకుంటూ ఉంటాను. కానీ, ఇప్పుడు బోరు కొడుతోంది. అలాగని నెమ్మదవుదామా అంటే నన్నెక్కి స్వారీ చేస్తారు ఈ మనుషులు. ఉన్న దానికి తోడు జీవితం నుండి బదిలీ అయ్యే కస్టమర్లు కూడా తోడై విరక్తి వచ్చేస్తోంది. కాల చక్రాల కింద వీళ్ళందర్నీ నలిపేస్తే, నాకు తీరిక చిక్కుతుందేమో అనిపిస్తోంది” అని ఆగి పక్కనున్న వ్యక్తి వైపుకి తిరిగాడు.

ఆ వ్యక్తి మొదట కాలాన్ని కొరకొరా చూసి, “తర్వాచ్చూస్తా నీ సంగతి” అని..ఆ తర్వాత ఆ షరామాములు రెండడుగులు-ప్లెడ్జి చేసి, మొదలుపెట్టాడు.

“నేను, మరణాన్ని. సాధారణంగా నేనుగా పూనుకుని ఎక్కడికీ వెళ్ళకపోయినా కూడా, నాకు మీ అందరినుంచి ప్రాజెక్టులు వస్తూనే ఉంటాయి. చేతి నిండా పని. పైగా, ఒక్కోరికీ customized solutions. ఒక్కోరిని ఠక్కుమని పీక నొక్కేస్తా. ఒక్కోరిని ఆఖరి రక్తం బొట్టు కారేదాకా ఉండనిచ్చి, తాపీగా చంపుతా. ఒక్కోరిని వాళ్ళలోనే ఇంకోరికి అప్పజెప్పి ఒకే దెబ్బకి రెండు పిట్టల్ని కొడతా. ఇలా సాగడం బానే ఉంది కానీ, ఒక్కోసారి మరీ నేను టర్గెట్ చేసిన వాళ్ళు, ఇతరుల రిఫరెన్స్ ద్వారా నా వద్దకు వచ్చిన వారు, త్వరగా పనైపోయే రిఫరెన్స్ గా కాక, long term clients గా వచ్చిన వారు : ఇందర్నీ తట్టుకోవడం కష్టంగా ఉంటుంది నాకు. ఏం చేయాలో తోచదు.” అని నిరాశగా తలపట్టుకున్నాడు ఈయన.

“అందుకే కదా నేనున్నది. project pipelineలో మరణం అన్న స్టేజీ కొంతమందికైనా ఆలస్యంగా వచ్చేలా చూడ్డానికి!” అని ఓదారుస్తూ, నాలుగో మనిషి ముందుకొచ్చాడు. ప్లెడ్జి చేశాడు. మొదలుపెట్టాడు.

“నేను ప్రేమను. నాదొక విచిత్రమైన సమస్య. నేనేమిటో నాకే అర్థం కాదు. అయినా సరే, అందరి దగ్గరికీ వెళ్ళిపోయి వాళ్ళలో భాగాన్నయిపోతూ ఉంటాను. నాకే అర్థం కాని నేను వాళ్ళకేం అర్థమవుతాను? పాపం – నన్నర్థం చేసుకోలేక, ఉంచుకోలేక, వదులుకోలేక, ఆనందం-బాధ, అసహ్యం-అభిమానం ఇలా పరస్పర విరుద్ధ భావాలనూ వాళ్ళలో సహజీవనం చేయనిస్తూ కొట్టుమిట్టాడే ప్రేమికుల్ని చూస్తూంటే నాకు కడుపు నిండిపోతుంది…” అని చెప్పుకుపోతూ ఉన్నాడు.

నేనింకా ప్రేమంటే అమ్మాయేమో అనుకున్నా! ఇదంతా confess చేస్తున్నప్పుడు ఇతగాడి కళ్ళలో మెరుపు చూడాలీ – మంచి భోజనం చేశాక నరమాంస భక్షకులకు కలిగే ఆనందంలా ఉండసలు!!

జీవితం, కాలం, మరణం, ప్రేమా – నలుగురూ మనుషుల్ని హింసించడమే మా పని అని ఇన్నిరకాలుగా చెప్పుకోవడం చూసి, “ఉల్లిపాయ తొక్క తీటానికి బ్లేడు కావాలా? కత్తి కావాలా?” – అన్న “దొంగకోళ్ళు” సినిమా సీను గుర్తొచ్చింది నాకు, అసలుకే హైపర్ ఇమాజినేషన్ కనుక!

ఈ నాలుగు కంఫెషన్లు అయ్యాక, “ఓకే, ఇప్పుడు మనం ఈ మనుషుల్ని హింసించడంలో ఉన్న ట్రేడ్ సీక్రెట్స్ పంచుకుందాం.” అని ప్రకటించాడు “జీవితం”. ఇక చూడాలీ, నాకు seventh seal సినిమాలో ఆ knight వచ్చి కంఫెషన్ బాక్స్ లో మరణం ఉందని తెలీక, మరణాన్ని చదరంగంలో ఓడించడానికి తాను వాడబోయే ఎత్తును అక్కడ వెల్లడించేసిన సీను గుర్తొచ్చింది!

(సశేషం)

******
(ఈటపా రాయడానికి స్పూర్తి Art Buchwald రాసిన “Power Anonymous” వ్యాసం, “Beating Around the Bush” కాలం వ్యాసాల సంపుటి నుండి.)

Published in: on May 26, 2013 at 2:07 pm  Comments (4)  
Tags:

The URI to TrackBack this entry is: https://vbsowmya.wordpress.com/2013/05/26/nisyalochanapatham-30/trackback/

RSS feed for comments on this post.

4 CommentsLeave a comment

  1. ::)) Statue of liberty సందర్శిస్తున్నావా😛

  2. “నేనింకా ప్రేమంటే అమ్మాయేమో అనుకున్నా” ఇది కేక. ఈ సన్నివేశాన్ని దృశ్యీకరిస్తే ప్రేమ పాత్రని మంచమ్మాయి వేస్తే ఎలావుంటుందో అని ఒక దుష్టాలోచన నా మనసులో మెదిలిన మాట నిజం. ఇవాళ్టికి నా కంఫెషన్ కోటా అంతే🙂

    • Haha, మంచమ్మాయ్! నాకీ ఆలోచన తట్టనే లేదు సుమండీ!

  3. […] భాగం ఇక్కడ) *** జీవితం, కాలం, మరణం, ప్రేమా – […]


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: