Satyajit Ray’s Ghare-Baire

I read Tagore’s “Home and the world” about five years ago and I remember liking it. I liked (and still like) the thoughts of Nikhil in the novel and remember getting carried away in the amazing dialogue and thought processes of the characters. Thanks again to the Inter-Library Loan scheme, I managed to watch the movie that Ray made, based on this novel. “Ghare-Baire”,

I vaguely remember Ray talking briefly in “Our Films-Their Films”, about his adaptation of some Tagore works onscreen that drew some bit of criticism. I guess this movie did not figure in that essay though, because the essays were written before this period. However, he briefly talks about the difference between the novel and a movie made out of it again in “Should a Film Maker be Original?” (Filmfare 1959, Republished in Deep Focus). Although I loved reading both the essays, it is only now after watching “Ghar-Bhaire” that I could clearly see what he is getting at.

Its a very engaging movie. Amazing dialogue and I loved the background music that played (Ray is also the music director of the film). Its been a while since I read the novel – but I think the movie rightly captured the essence of the novel. What I remembered about the novel while watching this movie were the individual characters and their views, the narrative that goes on in a series of monologues and nationalism debate that goes on in the conversations. After watching the movie, I felt it truly reflected the essence of the novel. The individual actors did not create so much of an impact on me, except for Victor Banerjee who played Nikhil.

However, as I began reading the novel again yesterday (thanks to our library!), I understood the liberties Ray took with his screenplay. Now, I would rather call this Ray’s interpretation of “Home and the world”. There were thoughts that came in the beginning of the novel but in the middle of the movie etc. But then, like I said – the movie rightly captured the essence of the novel (IMHO). All that you remember about the novel after sometime – can be seen in the movie. It is the correct synopsis of the novel. Infact, I rather like the movie more than the novel now🙂 I am not even half-way through in the re-reading of the novel – but there were already moments like: “Ah, Ray showed it so brilliantly in the movie. This is such a long monologue!”🙂

Okay, I recommend the movie strongly to anyone who likes Tagore or Ray or both… or even none for that matter🙂.

To conclude, here is what Ray said about taking some one’s story and making it a film (Excerpts from “Should a film-maker be Original?”)


“…Apur Sansar thus grew out of situations conceived by the author himself. I, as the interpreter through the film medium, exercised my right to select, modify and arrange. This is a right every film-maker, who aspires to more than doing a commercial chore-to artistic endeavour, infact-possesses.

He may borrow his material, but he must colour it with his own experience of the medium. Then, and only then will the completed film be his own, as unmistakably as Kalidasa’s Shakuntala is Kalidasa’s and not Vyas’s.”


“Compare a good film of a book with the book itself and you will find that the original has undergone a process of thorough reshaping. The reason is simple, but needs to be stressed repeatedly: books are not primarily written to be filmed. If they were, they would read like scenarios; and if they were good scenarios, they would probably read badly as literature, for scenarios are no more than indications in words of what is really meant to be conveyed in images.”

-Although this essay was written in the context of Ray’s filming of the Apu-trilogy and the liberties he took in “reshaping” the novel in to a movie, I guess this holds true for any good adaptation of a novel.

Satyajit Ray’s “Ghare-Baire” is on youtube. Watch it if you did not, already!!

Published in: on September 21, 2012 at 7:07 am  Comments (3)  

The URI to TrackBack this entry is: https://vbsowmya.wordpress.com/2012/09/21/satyajit-rays-ghar-bhaire/trackback/

RSS feed for comments on this post.

3 CommentsLeave a comment

  1. >>”Okay, I recommend the movie strongly to anyone who likes Tagore or Ray or both… or even none for that matter”

    మీ సిఫార్సు మేరకు సినిమా చూసాను! నేను పుస్తకం చదవ లేదు. సినిమాలో నిఖిల్ మేష్టారు సందీప్‌తో ఆవేశంగా మాట్లాడిన మాటలొక్కటీ సరిగా అర్థం కాలేదు, sub-titles లేకపోడం వల్ల.

    పుస్తకాన్ని గురించి రాసిన మీ పోస్టులో యిచ్చిన లింక్‌లో రివ్యూ కూడా చదివాను. ఆ రివ్యూతో నేను చాలావరకూ ఏకీభవిస్తాను. ఒక సృజనాత్మక రచనలో, రెండు ideologies మధ్య ఘర్షణ చూపించాలనుకున్నప్పుడు రెండిటికీ సమాన ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి. రెండు వైపుల వాదనా బలంగా ఉండాలి. టాగూర్ తన ideologyని మాత్రమే ఉన్నతంగా చూపించి nationalism వల్ల వచ్చే నష్టాలను మాత్రమే చూపించి, దాన్ని ఒక పెను భూతంగా చూపించడం రచయితగా అతనిలో నిజాయితీ లోపించడమే అవుతుంది. అలాంటి సృజనకు నా దృష్టిలో ఎలాంటి విలువా ఉండదు. పోనీ nationalism వల్ల సంభవించే నష్టాలను చెప్పడమే టాగూర్ ఆశయం అనుకున్నా, దానికి పాత్రల వ్యక్తిత్వాలను బలిపెట్ట వలసిన అవసరం ఏమాత్రం లేదు. సందీప్‌ని ఒక దుష్టపాత్రగా సృష్టించాల్సిన అవసరం లేదు. బిమల సందీప్ మధ్య ప్రణయం అసలే అవసరం లేదు. ఇదంతా ఛీప్ మెలోడ్రామా లాగే నాకనిపించింది.
    స్వదేశీ (విదేశీ వస్తు బహిష్కరణ) ఉద్యమంలో, రెండంశాలున్నాయి. ఒకటి ఆర్థికం, రెండు దేశభక్తి. ఈ రెండిటి గురించి తగినంత లోతైన చర్చ ఏదీ సినిమాలో కనిపించ లేదు. నాకర్థమైనంతలో, విదేశీ వస్తువులు స్వదేశీ వస్తువుల కన్నా తక్కువ ధరకు వస్తాయి, విదేశీ వస్తువుల అమ్మకం వల్ల పేదవాళ్ళకు ఎంతో మేలు జరుగుతోంది అన్న రెండు పాయింట్లు మాత్రమే మొదట్నుంచీ చివరి వరకూ నిఖిల్ చెప్పినది. ఇది ఆర్థికాంశం. దేశభక్తి విషయమై అతనికసలు పట్టింపే లేదు. ఆర్థికాంశం తీసుకున్నా, చవకగా దొరుకుతున్న వస్తువు లేమిటి, ఎంత చవగ్గా దొరుకుతున్నాయి, విదేశీ వస్తువులవల్ల మన వృత్తి పనుల వారి జీవనంపై పడిన ప్రభావమేమిటి మొదలైన విషయాలేవీ చర్చింపబడ లేదు.
    తన హింసాత్మక చర్యలను సమర్థించుకోడానికి సందీప్ మాటిమాటికీ భగవద్గీతను అడ్డుపెట్టుకోడం ఎబ్బెట్టుగా అనిపించింది. మూస అభిప్రాయాలు ఏర్పడడానికి ఇలాంటివే ప్రేరణనిస్తాయి. కొందరు విదేశీయులు భగవద్గీత హింసను మాత్రమే బోధించే గ్రంథంగా చూడడంలో ఆశ్చర్యమేముంది!

    అదలా ఉంచితే, సినిమా చూస్తున్నప్పుడు ఒక విష్యం స్ఫురించింది – ఈనాటి FDI పెట్టుబడుల వ్యతిరేకతకీ, ఆనాటి స్వదేశీ ఉద్యమానికీ కొన్ని పోలికలున్నాయి! దేశభక్తికి సంబంధించి కాదు కాని, ఆర్థికపరంగా. ఈ కాలంలో మనకి (చదువుకున్న పైతరగతి వర్గాలకు) జాతీయత, దేశభక్తి ఎలానూ outdated అంశాలే. మనమంతా ఓ రకంగా టాగూర్ కోరుకున్న “global citizens”గా మారిపోయాం! విచిత్రమైన (నా దృష్టిలో ప్రమాదకరం కూడాను!) విషయం ఏమిటంటే, ప్రస్తుతం మన దేశంలో ఒకవైపు ఈ గ్లోబల్ దృక్పథమూ, మరో వైపు ప్రాంతీయ అస్తిత్వవాదమూ రెండూ బలంగా విస్తరించుకుంటున్నాయి. ఇదెలాంటి పరిస్థితులకు దారితీస్తుందో!
    ఒకటి మాత్రం నిజం. ఈనాటి ప్రపంచంలో టాగూర్ కలలుకన్న, జాతీయతను అధిగమించిన సర్వమానవ సౌహార్దం మాత్రం ఎక్కడా కనిపించడం లేదు. ఇటు చైనానుండి అటు అమెరికా వరకూ!

    • ఓ…ఆ యూట్యూబులో ఉన్న దానిలో సబ్టైటిల్స్ లేవా అయితే! ప్చ్!
      >>పుస్తకాన్ని గురించి రాసిన మీ పోస్టులో యిచ్చిన లింక్‌లో రివ్యూ కూడా చదివాను. ఆ రివ్యూతో నేను చాలావరకూ ఏకీభవిస్తాను
      – :)) నేను కొన్ని క్షణాలు ఆలోచించా, నేను రాసిన పోస్టా? అని. ఐదేళ్ళ నాటి పోస్టు చదివారా అయితే!

      ప్రస్తుత టపాలో నేను చెప్పదల్చుకున్నది మాత్రం – సినిమా నవలని బాగా తెరకెక్కించిందని మాత్రమే లెండి. నవలలోని అంశాల లోతుపాతుల గురించి ఎక్కువగా ఆలోచించలేదు. అందుకే ఇప్పుడు నవల మళ్ళీ చదవడం మొదలుపెట్టా – ఐదేళ్ళు వయసు పెరగడంవల్ల నేను చూసే కోణం మారిందా? అని🙂

      >> ఒక సృజనాత్మక రచనలో, రెండు ideologies మధ్య ఘర్షణ చూపించాలనుకున్నప్పుడు రెండిటికీ సమాన ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి.
      -ఆయన ఘర్షణ చూపించాలి అనుకోలేదు అని నాకనిపిస్తుంది. తన భావజాలాన్ని నిఖిల్ మాటల్లో చెప్పించడానికి మాత్రమే ఆ నవల రాశాడు అని నా అభిప్రాయం.

  2. […] to the play. Seeing how Ray adapted Tagore’s “Home and the world” to make his movie, I knew that this would be Satyajit Ray’s “Ganashatru” and it was. I loved the […]


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: