నిశ్యాలోచనాపథం-27

(నిశ్యాలోచనాపథం 26 తరువాత)
అనుకున్నట్లే నేను వెళ్ళి నిశి కి ఇదంతా చెప్పాను. తను ఏం మాట్లాడకుండా వినింది. తరువాత, కాసేపు ఏమీ మాట్లాడకుండా నేలని చూస్తూ కూర్చుంది. దానితో, నాకేం చెప్పాలో తోచలేదు. ఒక క్షణం భయమేసింది. తరువాత బాధేసింది. ఆపై దిగులు కలిగింది నిశి గురించి. జాలి కూడా రాబోయింది కానీ అవతలున్నది నిశి అని తెలిసి జాలి కాస్తా పావురమై గాల్లో ఎగిరి, పారిపోయింది. అలా రెండు నిముషాలు గడిచాయి. చివరికి కొంత ధైర్యం చేసి నేనే నోరు విప్పాను

“ఏమిటి నిశి…ఏం ఆలోచిస్తున్నావ్? నేను చెప్పింది నమ్మశక్యంగా లేదా?”
“కాదు. నిజం అయ్యుండొచ్చు. నాకు కూడా కొంతకాలం క్రితం ఇదే అనుమానం వచ్చింది”
“అవునా!” నమ్మలేకపోయాన్నేను.
“అవును. ఎంత కామరూపుడు అనుకున్నా, నా జీ ని చూసిన ప్రతిసారీ నాకెందుకో కా.పు. మొహమే కనబడేది. నా ఇంట్యూషన్ ని నేను నమ్మి ఉంటే పరిస్థితి ఇందాకా వచ్చేది కాదు”
“నీ జీ నీపాలిటి నాజీ అయ్యేలా ఉన్నాడు” అని మనసులో అనుకుని పైకి మాత్రం –
“ఏమైంది నిశీ ఇప్పుడు?? అసలు అనుమానం ఉన్నదానివి మరెందుకు అతన్ని నిలదీయలేదు?” అన్నాను.
“ఏమో! అతనితో గడిపే కాస్త సమయాన్నీ ఇలాంటి ప్రశ్నలతో, అనుమానాలతో గడపడం ఇష్టం లేకపోయింది”
“నీ మొహం! ఇది నీ జీవితం నిశీ!” అన్నాన్నేను ఆవేశంగా.
“తెలుసు” అంది నిశి నిర్లిప్తంగా.

“నిశీ…అసలేమైంది నీకు. ఎందుకిలా మాట్లాడుతున్నావ్? అతను నిన్ను మోసం చేస్తున్నాడో అని తెలిసాక ఎందుకు అతనితో బంధం కొనసాగించావు?”
“నీకు అర్థం అయ్యేలా ఎలా చెప్పేది? అసలు నాకే అర్థమైందో లేదో అర్థం కావట్లేదు.”
“నిజంగానే నాకు చిర్రెత్తుకొస్తోంది. ఇంత తెలివైన దానివి ఇలా చేశావేంటి నిశీ!”
“తెలివిని మించేవి, తెలివిని ముంచేవీ కొన్నుంటాయ్”
“ఈ చావు తెలివిటెటలకేం తక్కువలేదు!” విసుక్కున్నాన్నేను.
“తెలివితేటలకేనా చావు? మనసులకి ఉండదా?”
మళ్ళీ మొదటికొచ్చేలా ఉందే ఈ పిల్ల! అనుకున్నాను. సరిగ్గా నిశి పరిచయమైనప్పటి తొలినాళ్ళు గుర్తొచ్చాయి. మన జాగ్రత్తలో మనముండాలి కనుక,
“ఇప్పుడు ఈ అనుమానం దేనికి నిశీ. మనిషికి చావుంటే, మనసుకి ఉన్నట్లే గా” అన్నాను…వీలైనంత వైరాగ్యం ధ్వనింపజేస్తూ.
“ఏమో! మనిషి చావు ఒక్కోసారి మనిషి చేతుల్లోకి వస్తుంది. మనసు చావు సంగతి? మనసుకి ఆత్మహత్య చేసుకునే హక్కు కూడా లేదా?”
“అంటే? మనసు ఆత్మహత్య చేసుకోవడం ఏమిటి? తమ వదనం!”

ఉన్నట్లుండి నిశి కళ్ళలో నీళ్ళు తిరగడం మొదలైంది. నాకు కంగారు పుట్టింది.
“ఏమైంది నిశీ. పర్వాలేదు. అలా నీరుగారిపోకు. ఇంకా బోలెడు జీవితముంది. ఇన్నాళ్టి ఈ దారి ఎంత చిన్నదంటే, వందల వేళ్ళ మైళ్ళ ప్రయాణం చేసాక నీకు బహుశా ఇది గుర్తు కూడా ఉండదేమో”
“వందల మైళ్ళ తరువాత కదా!”
నాకేం చెప్పాలో అర్థం కాలేదు. మళ్ళీ తనే అంది.
“అంటే, ఆ వందలో వేలో …అంత సమయం గడిచే దాకా ఇలా గడపాల్సిందేనా?”
“కాలం ఏ గాయాలనైనా మాన్పుతుంది.” అన్నాను గంభీరంగా. ఒక కన్నాంబనీ, ఒక నాగయ్యనీ ఊహించుకుంటూ.
“హు! కాలం!” అని విరక్తిగా నవ్వింది నిశి.
అప్పటిగ్గానీ నాకు నేను చేసిన పొరపాటు అర్థం కాలేదు. అసలు గాయాలు చేసిందే కాలం కదా!
“ఓహ్…సారీ… ఏదో ఆలోచిస్తూ…” సిగ్గుపడుతూ అన్నాన్నేను.
“పర్లేదు లే” నిర్లిప్తంగా అంది నిశి.

“పోనీ, నా అంచనా పొరపాటేమో. మనకింకా నిర్ధారణగా తెలీదుగా. అతను మంచివాడే ఏమో.”
“మోసగాళ్లకు మోసగాడైతే అర్థం ఉంది. మోసపోయేవాళ్ళని మోసపుచ్చేవాడు మోసంచేయని వాళ్ళని కూడా మోసం చేస్తున్నపుడు మంచివాడు అని ఎలా నమ్మేది?”
“నీ మీద ఉన్న ఇష్టం కొద్దీ…”
“గాల్లో మేడలు కడుతూ, కట్టిస్తూ…” అని ఒక వెర్రి నవ్వు నవ్వింది నిశి.
“నిశీ! నీకు ఈ సంగతి ముందు నుంచే అనుమానం ఉందంటున్నావ్. మరి ఎందుకు ఇంతదాకా తీసుకొచ్చావు?”
“ఏమో!”
“ఏమో ఏమిటి? ఆ మాత్రం బుర్ర పెట్టి ఆలోచించలేకపోయావా? అప్పట్లో నేను అనుమానం వ్యక్తం చేస్తే కూడా నమ్మలేదు”
“మనసు మాట మనం వినాలే తప్ప మనసు ఎవరి మాటా వినదు”
“సూటిగా, ప్రేమలో పడి గుడ్డి దాన్ని అయ్యాను అని ఒప్పుకోవచ్చుగా”
“అలా కూడా అనుకోవచ్చు”
“నీ మొహం లే. అసలంత సూటిగా అతను నాటకం ఆడుతున్నాడు అని తెలిసాక కూడా ఎలా కొనసాగించావో. ఇంత తెలివైన దానివి ఇలా ఎలా నమ్మావో. మనిషి బాగున్నాడనుకుని ఇష్టపడిపోయావా? అతని శుష్క వాగ్దానాలు విని మునిగిపోయావా? నీ తెలివంతా ఓ ముసుగేనా? లోనంతా లొసుగేనా?” అంటూ నేనేదో ఆవేశంలో చెప్పుకు పోతూ ఉండగా –
“ఏహె, ఆపు. చిరాకేస్తోంది” అంది నిశి అసహనంగా.
“సరే, ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం అనుకుంటూన్నావ్?”
“ఏమో!”
“ఏమిటి నిశీ ఇదీ!” అన్నాన్నేను విసుగుపుట్టి.

“నువ్వు ఒకే రోడ్డు పై పదేళ్లుగా వెళ్తున్నావు అనుకో. ఆ సంఘటనకి ముందూ… దాని తరువాతా కూడా ఆ రోడ్డులో తిరిగావు. కానీ… నువ్వు ఎన్ని సార్లు వెళ్ళినా, ఆ షాపు చూడగానే నీకు ఆ సంఘటనే ఎందుకు గుర్తు రావాలి?” అంది నిశి ఉన్నట్లుండి.
“ఏం రోడ్లు నిశీ? ఏం సంఘటన?” అన్నాన్నేను ఏమీ అర్థం కాక.
“రోడ్డు – జీవితం అనుకో. సంఘటన ప్రేమ అనుకో”- అన్నది నిశీ ఈ సారి స్పష్టంగా.
నిశీ బాధ ఇప్పటిదాకా చూచాయగా అర్థమైనది కాస్తా వచ్చి తానెలా నిశిలో తిష్టవేసుక్కూర్చున్నానో స్వయంగా నాకు చెప్పినట్లైంది. కానీ, ఏం జవాబివ్వాలో తోచలేదు.

“ఏమిటి నిశీ?”
“నేను కలల సౌధాలు కడతాను. అతను వచ్చి కూల్చి పోతాడు. నేను కడతాను. అతను వచ్చి కూల్చి వెళతాడు. నేను మళ్ళీ కడుతున్నా…అతను…”

అని నిశి అంతరంతరంతరంతరాళాల కథ చెబుతూ ఉండగా, దూరంగా అతను రావడం కనబడ్డది. నా దవడలు బిగుసుకున్నాయి. పిడికిలి కూడా బిగిసింది. నిశి మనసుతో బంతాట ఆడుతున్న వీడి సంగత్తేల్చాలని కోపంగా అనుకుంటూ, నిశి వైపు చూశానా – అంతే, ఆ కళ్ళలోని వెలుగు చూసి కొయ్యబారిపోయాను.

Published in: on March 17, 2011 at 8:51 am  Comments (2)  
Tags: ,

The URI to TrackBack this entry is: https://vbsowmya.wordpress.com/2011/03/17/nisyalochanapatham-27/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 CommentsLeave a comment

  1. >>”మనిషి చావు ఒక్కోసారి మనిషి చేతుల్లోకి వస్తుంది. మనసు చావు సంగతి?
    మనసుకి ఆత్మహత్య చేసుకునే హక్కు కూడా లేదా?”

    ఎన్నిమార్లు ఎందరు మనుషులు తమ తమ మనసులని చంపుకోరు! ఇది మనసు ఆత్మహత్యకింద వస్తుందా, మనిషి చేసే హత్యకిందకి వస్తుందా? ఈసారి మీ నిశిని కనుక్కొని చెప్పండి🙂

  2. […] ముందు, మార్చిలో వచ్చిన ఇరవై ఏడో భాగం ఇక్కడ చదవండి. నవీనులు – ఇక్కడికెళ్ళి, […]


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: