నిశ్యాలోచనాపథం-25

ఇరవై నాలుగో భాగం తరువాత…..

“అతను ఒకప్పుడు పురుగు”
“పురుగేమిటీ? ఏం పురుగూ?” అన్నాన్నేను అయోమయంగా
“అతను ఒకప్పుడు పురుగు. ఒకానొక గదిలో, కొంచెం ఎత్తుకి ఉండే ఒక అల్మారాలో ఆ కుటుంబం నివాసం”
“ఆహా…”

“అతనికి పాతపేపర్ల వాసనంటే ఇష్టం. రెండు కాగితాల వెచ్చని బిగి కౌగిలిలోకి దూరిపోయి ఇరుపక్షాల ముద్దుల్నీ తానే పొందడం మరీ ఇష్టం. ఆపై, రాత్రుళ్ళు అవే కాగితాల దుప్పట్లలో సువాసనను ఆగ్రాణిస్తూ నిద్రలోకి జారుకుంటూ ఉంటాడు. ఒక్కోసారి పగలూ రాత్రీ తేడా తెలీదు, ఆ అలమారా ఎక్కువరోజులు తెరవబడకపోతే. అలా ఓసారి అయింది. ఇతను ఎప్పట్లాగే ముసుగు తన్ని పడుకుని ఉన్నాడు.”

“ఏదీ..ఇతనంటే, పురుగే?” – ఆసరికే కాగితాల మధ్య ముసుగు తన్నే జీవిని ఊహించుకుంటున్న నేను మధ్యలో అడ్డుకున్నాను.
“అవును, ఇతనే. నువ్వు మొదట విను. ప్రశ్నలెయ్యక.”
“సరే, చెప్పు”

“అలా పడుకుని ఉండగా, ఉన్నట్లుండి భూమి కదిలిపోతున్న అనుభూతి కలిగింది. గాల్లో తేలిపోతున్నట్లనిపించింది. తను పడుకున్న కాగితాల మంచం మెలికలు తిరుగుతూ తలక్రిందులైంది. దానితో అతనికి పట్టు తప్పింది. కిందకి చూశేసరికి కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి. అంతే – అదే అతని కుటుంబానికి శాశ్వత వీడ్కోలిచ్చిన రోజని అప్పటికి అతనికి తెలీదు.”

“ఎందుకో?”
“అతను అప్పటికి ముక్కుపచ్చలారని పసి పురుగు. అందునా, అతనికేం తెలుస్తుంది, తాను వేరే ప్రపంచంలోకి వెళ్తున్నాడనీ, తన కుటుంబసభ్యులు ఇక అక్కడ ఉండరనీ!”
’పసి పురుగా…మసి.. గసి..నిశి…మూసీ!’ అని కసిగా అనుకున్నా మనసులో. పైకి మాత్రం – ’తరువాతేమైంది?’ అన్నాను.

“అలా పడ్డం పడ్డం ఏదో నగరంలో పడ్డాడు. అంతా అద్భుత ప్రపంచంలా ఉంది. ఎవరికి వారు తమకు నియమిత ప్రదేశాల్లోనే తిరుగుతూ, పక్కా ఆర్గనైజ్డ్ గా పనులు చేస్కుంటున్నట్లు అనిపించింది ఇతనికి. ’

’ఏదీ…అంత చిన్నప్పుడే అంత స్పృహ ఉండేదా?’
’ఏమో..పెద్దయ్యాక గుర్తు తెచ్చుకుంటే అతనికి గుర్తున్న దృశ్యం అదే.’
’ఓహో…సర్లే, కానీ’ అన్నాన్నేను మళ్ళీ.

’ఆపై అక్కడో పెద్ద ఆఫీసు కనబడ్డది. పైన పెద్దగా – వాళ్ళ సైజుకి తాటికాయంత అక్షరాల్తో – ’మదర్ బోర్డ్’ అని రాసి ఉంది.’
’అబ్బో… ఐతే, పడ్డం పడ్డం గురుడు సీపీయూ లో పడ్డాడా?’
’అవును. భలే పడ్డాడు కదూ…’
’మరే! నీకేంలే… ఎన్నైనా చెప్తావు’ అని మనసులో అనుకుని, పైకి మాత్రం – ’అవునుస్మీ! విడ్డూరం కాకుంటే, సరిగ్గా ఆ అలమారా కింద కంప్యూటర్ ఉండటం ఏమిటో, దానిలోపలే ఇతను పడ్డం ఏమిటో – విష్ణుమాయ!’ అన్నాను.

’అతని తల్లిని ఇంకా చిన్నతనంలో ఇలాగే అలమారా ప్రమాదంలో పోగొట్టుకున్నాడు. అందుకే మదర్ బోర్డని బోర్డు చూడగానే, కొంత ఉద్వేగానికి లోనై, లోపలికెళ్తే వాళ్ళమ్మ దొరుకుతుందేమో అని, ఆ గేటు వద్ద దూరి లోపలికెళ్ళిపోయాడు. ఇక కాంపౌండులో అయోమయంగా తచ్చాడుతూంటే ఒక బస్సు కనబడ్డది. అందులోకి వెళ్తున్న ఎవరో జీవి ప్యాంటుకి తగులుకున్నాడు ఇతను. ఇంతలో బస్సు కదిలి లోపలికెళిపోయింది.’

’ఆ జీవి – ప్యాంటు వేసుకున్నాడు. ఇతనెళ్ళి అతనికి తగులుకున్నాడా?’
’ఆ జీవి ఆడో, మగో, అసలాజీవుల్లో అలాంటి భేదాలున్నాయో లేదో – ఇదంతా చెప్పలేదు ఇతను. చిన్నవాడు కదా అప్పటికి. పైగా పురుగాయె. మనలాగా ఆలోచించి విశ్లేషించలేడు కదా’ అంది నిశి.
’అబ్బో! ఈవిడకి కవరింగ్ కూడా ఎక్కువైపోయింది…’ అనుకున్నా మనసులో.
’సరే, చెప్పేది విను. ఆ జీవితో ఆ ఆఫీసులోకి వెళ్ళాడా…లోపల అతగాడు డోర్ మాట్ వద్ద ఓసారి కాళ్ళు దులుపుకోగానే, ఇతను ఎగిరి పక్కనే ఉన్న రెండు గోడల్లా కనిపిస్తున్న వాటి మధ్య ఇరుక్కుపోయాడు.’
’గోడలా?’

’నాకాట్టే తెలీదు కానీ, ఏ ఐసీలో, వేరేదో చిప్పులో ఐ ఉంటాయి అనుకుంటూన్నా.’
“ఓహో…అంతేలే..పురుగు, అందునా పసి పురుగు…. గోడల్లాగే కనిపించి ఉండొచ్చు’ అన్నాను నేను కూడా సమాధానపడి.
’సరే…అలా ఇరుక్కుపోయాడా…విద్యుత్ ప్రవాహం ఒకానొక సందర్భంలో అతన్ని ఆపాదమస్తకం ముంచేసింది…’ అని నిశి ఏదో చెప్పబోతున్నంతలో

’అరెరె..పాపం! ఏమైంది తర్వాత?’ అన్నాన్నేను ఖంగారులో. నిజంగానే భయం పుట్టింది మరి. అంత విద్యుత్ ముంపుకి గురైతే ఎలా? అని.
’మొదటైతే స్పృహ కోల్పోయాడు.’

’తరువాత?’
’కాసేపటికి కోలుకున్నాడు – బైటకి వెళ్ళేందుకు చిన్న దారి కనిపిస్తే, బైట పడ్డాడు. మామూలు లోకంలోకి వచ్చాడు. వచ్చి చుట్టుపక్కల చూస్తూంటే అంతా ఇలాంటి ఇళ్ళే.’
’అంటే?’ అన్నాన్నేను అర్థం కాక.
’అతనేదో బోలెడు సీపీయూలు ఉన్న గదిలో ఉన్నాడు. ఏదో కంపెనీ సర్వర్ రూమ్ కాబోలు.’ అంది నిశి.
’అదేమిటి? అతను ఏదో అలమారాలో ఉండేవాడు కదా.’
’నాకూ అదే అనుమానం వచ్చింది కానీ – రెండు జరిగుండొచ్చు. ఒకటి – ఆ అలమారా సర్వర్ రూమ్ ది అయి ఉండొచ్చు. రెండు – ఆ తరువాత అక్కడ సర్వర్ రూమ్ ఏర్పడి ఉండొచ్చు.’ అంది నిశి సాలోచనగా.
’సర్లే, ఏదో ఒకటి. అసలు కథ వదిలేసి ఈ ఈకల్లాగడం ఎందుగ్గానీ.. తర్వాతేమైందో చెప్పు’ అన్నాన్నేను ’మనకెందుకు పోనిస్తూ’ అనుకుంటూ.

’అతను బైటకొచ్చి చూస్తే, అంతా ఇలాంటి ఇళ్ళే. ఏం చేయాలో తోచక…నెమ్మదిగా ఎగురుకుంటూ అన్నీ దాటుకుంటూ వచ్చాడు. ఇంతలో ఎక్కడో ఏవో గంటలు వినబడ్డాయి (అవి గడియారం గంటలని తర్వాత అర్థమైంది). ఆ దిక్కు వెళ్దాం అని ఇతను అనుకునేంతలో అతనిలో ఏవో ప్రకంపనలు గమనించాడు. అరనిముషం పాటు ఈ ప్రకంపనలు కొనసాగాయి. ఆపై చుట్టూ చూస్తే ఏముందీ – ఇందాకటి ఇళ్ళన్నీ చిన్న చిన్నగా కనిపిస్తున్నాయి. పైగా…ఇందాక ఎగిరి ఎగిరి తిరిగిన చోటంతా ఇప్పుడు తన ఎత్తే ఉంది.’

’భూకంపం గానీ వచ్చి అవన్నీ కూలిపోయాయా ఏం?’ అన్నాన్నేను.
’కాదు. విద్యుత్ ప్రకంపనలు అతని శరీరంలోకి వెళ్ళి – ఏం జరిగిందో తెలీదు కానీ, అతనికి మానవ రూపం వచ్చింది.’
’వాట్! అలా కూడా జరుగుతుందా? సై-ఫై కూడా ఇంత ఎదగలేదే. నువ్వెంత ఎదిగిపోయావ్ నిశీ…’ అన్నాన్నేను.
’నోర్ముయ్! ఇదంతా నిజం. కావాలంటే అతనొస్తాడు, చూస్కో.’
’నమ్మలేకపోతున్నాను. ఇట్స్ అబ్సర్డ్’
’బట్ ట్రూ..’ అని పూర్తి చేసింది నిశి.

’అయితే, అతను మనిషైపోయాడా – పురుగు విద్యుత్ లో మునకేస్తే మనిషౌతుందా అయితే?’
’అది నాకు తెలీదు అమ్మాయ్. అతను నాకు చెప్పిన కథ ఇది. నమ్మక తప్పట్లేదు.’
’నువ్వు చూశావా అతను పురుగుగా మారడం?’
’లేదు. రాత్రి పగలయ్యేవేళకి అతని రూపం మారుతుంది. నాదీ అదే కేసు కదా. అదే సమయంలో నా ఉనికి మారుతుంది.. కనుక ఆ సమయంలో మేము కలుసుకోలేము. కానీ, అది నిజమే అని మాత్రం అర్థమైంది.’
’ఎలా?’
’సరిగ్గా – ఈ కారణాలు అని చెప్పలేను కానీ, అతను కలిసేదీ, విడిపోయేదీ చాలా మటుకు ఒకే ఆఫీసు ప్రాంతాల్లో.’
’ఎక్కడ?’
’ఆ ప్రాంతాల్లో నాకు తెల్సిన ఏకైక కంపెనీ గూగుల్. కనుక అతను గూగుల్ లోనే నివసిస్తాడు అని నేననుకుంటున్నాను’
“ఓహో… సరే, గూగుల్ అనే ఫిక్సవుదాంలే ప్రస్తుతానికి’

’అదీ కథ.’
“ఓహో – పాపం. పిచ్చి జనాలు. ఒక ’నాని’, ఒక ’కీలుగుర్రం’, ఒక పురుగు – అనమాట. ఇంతకీ, ఇతని పేరేమిటో?’
’గూగుల్ నుంచి వచ్చాడని అనుకుంటూన్నాం కనుక, జీ అందాం.’
’పేరు చెప్పేందుకు కూడా రహస్యమే?’
’వస్తాడు గా…అప్పుడు అడుగు.’
నాకైతే, నేపథ్యంలో ’వస్తాడు నా రాజు ఈ రోజు..’ అన్న పాట వినబడ్డట్లైంది!
ఇంతలో ’వచ్చేస్తున్నాడు నా రాజు…’ అని నిశి పాడినట్లై ఇహలోకంలో పడ్డా. నిశి సెల్లు చూస్కుంటూ కళ్ళలో మెరుపుల్తో మురిసిపోతోంది.
’ఏమిటీ కథ? అతగాడు ఏతెంచుచున్నాడా?’ అన్నాన్నేను.
సిగ్గు పడ్డట్లుంది – నవ్వింది.
అబ్బో! నిశి సిగ్గుపడ్డం అంటే ఏమిటో తెలుసా? జన్మానికి ఒకే శివరాత్రి అన్నంత అరుదు!
’సిగ్గే!’ అని, మనసులో ’నీ సిగ్గు బొగ్గవ్వా’ అనుకుని, ’చా! పాపం! నీ సిగ్గు చిరు మొగ్గవ్వా’ అని మళ్ళీ లెంపలేస్కుంటూ అనుకుని, ’ఏమిటి నిశీ సంగతి?’ అన్నాను.
’…..’
’తనొస్తున్నాడు. విషయం చెప్పేశాక ఫేస్ టు ఫేస్ చూస్కోడం ఇదే తొలిసారి’
’మరైతే నేనెళ్ళొస్తా నిశీ…’ అన్నాన్నేను.
పర్లేదు ఉండు, అంటుందేమో అనుకున్నాగానీ – ’సరే, రేపు కలుద్దాం లే.’ అంది!!

Published in: on July 24, 2010 at 9:27 pm  Comments (3)  
Tags: ,

The URI to TrackBack this entry is: https://vbsowmya.wordpress.com/2010/07/24/nisyalochanapatham-25/trackback/

RSS feed for comments on this post.

3 CommentsLeave a comment

  1. It’s absurd… but engaging.. good luck with “G” and nisi..

  2. నిశి 25 టపాంతాలు జరుపుకున్న శుభసందర్భంలో ఆమెకీ ఆమెగారి సృష్టికర్తకీ శుభాకాంక్షలు :p

  3. Creative!

  4. […] నాటి ఇరవై ఐదో భాగం ఇక్కడ చదవండి. సీజన్ […]


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: