నిశ్యాలోచనాపథం-24

(ఇరవై మూడో భాగం తరువాత)

నిజం చెప్పొద్దూ నాకు ఆవేళ విడిపోయిన క్షణం నుండీ మళ్ళీ రాత్రెప్పుడౌతుందా..ఎప్పుడు నేను పడకేస్తానా….అని మహా ఉబలాటంగా ఉండింది. అయితే, ఇక్కడో చిక్కుంది – నాకు ఏ దారుల్లో నడుస్తూంటానో తెలీదు. సాధారణంగా – నిశి గానీ, కా.పు. గానీ – వాళ్ళే నేను ఎక్కడున్నానో కనుక్కుని నన్ను చేరుకుంటూ ఉంటారు. లేదంటే, యాధృచ్ఛికంగా మేము ఒకళ్ళకొకళ్ళం తగులుకుంటూ ఉంటాము. ఇప్పుడీ జీవన్ గారు (అతగాడి పేరేమిటో కానీ, నేనే జీవన్ అని పెట్టేశా – జీవితానికి మానుష రూపం కదా!) ఉన్నారే, ఆయన్ని కలవాలంటే ఎలా?

సరే, పగలంతా ఆఫీసు పనితో పాటు ఇది కూడా ఓపనిగా – అసలీ నిశాచరజీవులపై ఏమన్నా లిటరేచర్ ఉందేమో అని సర్వే చేశాను. ఉండొచ్చేమో కానీ నాకు తగల్లేదు. కుదిరితే నిశిని అడగాలి అని అనుకున్నాను. ఎందుకన్నా మంచిదని తనకో ఈమెయిల్ చేశాను – చూసినప్పుడు చూస్తుందిలే అని – ’నీతో కాసేపు ఏకాంతంగా మాట్లాడాలి…వీలౌతుందా..?’ అని. అన్నట్లు చెప్పలేదు కదూ – తనకో ఈమెయిల్ అడ్రస్ కూడా ఉంది. జీమెయిల్లో. భూమి మొత్తానికి ఈమెయిల్ – అన్న స్కీములో తాను కూడా ఈమెయిల్ వాడాల్సి వస్తోందట. ఆమధ్య విసుక్కుంటూ చెప్పింది. సరే, ఎలాగో మెయిల్ చేసేసా కనుక, తానది చూస్కుని నాకు కనిపిస్తుందని ఆశించాను. ఇప్పటిదాకా నేను గమనించిందేమిటంటే, నిశి లేకుండా తక్కిన పాత్రలు – కృష్ణశాస్త్రి గారిని మొదలుకుని జీవన్ దాకా – నేనెప్పుడూ ఒంటరిగా కలవలేదు. అప్పుడెప్పుడో నిశి పరిచయం కాక ముందు శ్రీశ్రీ గారిని పలకరించాను అనుకోండి, అది వేరే కథ. తను పరిచయమయ్యాక, తానే నాకు పబ్లిక్ రిలేషన్స్ ఆఫీసర్.

సర్లెండి, ఆమాటలకేం గానీ, రాత్రైంది…పుస్తకం కాసేపు చదివి ముసుగేశేశాను. కాసేపటికి – రోడ్డున పడ్డాను. రాత్రి రోడ్ల సొగసు గురించి ఎంత చెప్పుకున్నా తక్కువే నిజానికి. అసలుకైతే, నేను ఏ ఊరి రోడ్లలో సంచరిస్తూ ఉంటానో నాకంతగా అర్థం కాదు. అయితే, రోడ్ల స్వభావాన్ని బట్టి ఏ చిక్కబల్లాపూరు దగ్గరో ఉండి ఉండొచ్చని ఊహిస్తున్నా. ఎలా? అని అడక్కండి – అక్కడికి రాగానే ఎందుకో నాకు చిక్కబల్లాపురం అనాలనిపించిందంతే! ఆమధ్యోసారి ఆప్రాంతాల్లోనే స్కందగిరి కి వెళ్ళాలని అర్థరాత్రి ఒంటిగంటకి కష్టపడి వెళ్తే, అక్కడేదో మర్డరయ్యిందని, కొండపైకి వెళ్ళేందుకు అనుమతి లేదనీ తరిమేశారు. తీరని కోర్కెలతో చస్తే దయ్యాలౌతారు అంటారు కదా. తీరని కోర్కెలతో బ్రతుకుతూ ఉంటే, కలల దయ్యాలౌతారు. కలల దయ్యాలంటే – కలలలో మాత్రమే కల్లోలాలను సృష్టిస్తారు. నిజాల్లో కల్లోలాలు అనుభవిస్తారు అనమాట. నిశి లాంటోళ్ళు. నేను కూడా స్కందగిరికి వెళ్ళాలన్న తీరని కోర్కెతో ఉన్నా కనుక, జూనియర్ కలల దయ్యాన్నే అనుకుందాం కాసేపటికి.

అవతల వైపు నుంచి గలగలమని నవ్వులు వినబడ్డాయి. ’ఒహ్…అయామ్ సో ఈగర్ టు సీ యూ….స్వీట్ హార్ట్…’ అని ఇంకా ఏవో మాటలు వినిపిస్తున్నాయి. ఎవరో ప్రేమికుల్లే అనుకుందామనుకున్నాకూడా, అరక్షణంలో ఆ మాట్లాడుతున్న గొంతు నిశిది అని అర్థమై కొయ్యబారిపోయాను. “అసలు – ఈవిడకి ప్రియుడెక్కడ్నుంచి వచ్చాడిప్పుడు? ఈవిడకో పాత లవ్ స్టోరీ ఏదో ఉండాలి అని అప్పుడెప్పుడో అన్నట్లే గుర్తు. మరి జీవన్ కథో? అసలైనా స్వీట్ హార్ట్ అంటే లవర్ అని ఎందుకనుకోవాలి? మంచి ఫ్రెండుకావొచ్చుగా… మన సినిమాలు చూసి చూసి ఇలా చాదస్తంగా తయారౌతున్నానేమిటి?” – ఇలా రకరకాలుగా అనుకుంటూ ఆ దిక్కుకి వెళ్ళాను. చూస్తే నిశి నే! నన్ను చూడగానే, ’హేయ్! వాస్సప్?’ అంటూ ఎదురొచ్చింది. ఇదేమి ఆవేశమో, ఇదేమి ఉత్సాహమో…ఎందుకో…ఏమిటో… -మనసు పరిపరివిధాల పోతోంది.

’ఇవాళ నీకో ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిని పరిచయం చేయబోతున్నాను’ – నిశి కళ్ళలో వెలుగు.
’అది కాదు నిశీ…నీతో కాస్త ప్రైవేటుగా మాట్లాడాలి.’
’అతనొచ్చేసరికి టైమౌతుందిలే..అప్పటిదాకా మనం మనమే, ఎంచక్కా.’
’అది కాదు…ఆ జీవితం గారూ, కా.పూ. వీళ్ళంతా కూడా ఉన్నారు కదా..’
’వచ్చినప్పుడు చూద్దాంలే. ఇవాళ నాకు పనుంది. వాళ్ళతో వాదించే ఓపిక లేదు. అయినా, జీవితాన్ని క్షమించేద్దాం అని నిర్ణయించుకున్నాను.’
’ఏమిటీ?????’ అరిచాను నేను అవాక్కై.
’అవును, ఇప్పుడు వాడి డొక్క చించి నేను సాధించేదేముందీ? జిందగీ ఈజ్ ఎనీవే ఏక్ కుత్తీ చీజ్. దాని బుద్ధి అంతే!’
’అదేమిటి నిశి – నువ్వు…నువ్వు….ఇంత తాపీగా…’
’నిన్న బాగా ఆలోచించాను. జీవితాన్ని నిలదీసి, పిడిగుద్దులు గుద్ది, ఆఖర్న పొడిచినా కూడా, నాకు ఒరిగేదేమిటి చెప్పు? నేనప్పట్లాగే ఏకాంకికలో ఏకైక పాత్రనే.’
’ఓహో..అలా అలోచించావా…బాగుంది. నిజమే లే… – “నువ్వెందుకు నా జీవితం నాశనం చేశావ్..చెప్పూ చెప్పూ..” అని మొత్తుకున్నా, అవతల శాల్తీ చెప్పినా – ఆ తరువాతేమౌతుంది? మనకి మంచి జరిగేదేమీ ఉండదు కద…’ నేను కూడా అదే విధంగా ఆలోచించి అన్నాను.
’ఎజ్గాక్ట్లీ…’ అన్నది నిశి.
’అయితే, ఇప్పుడు వాళ్ళిద్దరూ ఇక్కడికొచ్చినా కూడా నువ్వేమీ చేయవా జీవితాన్ని?’
’ఇగ్నోర్ చేస్తాను’ – ఆ జవాబుకి ఒళ్ళు జల్లుమంది.
’అయినా, అసలు నేను పరిచయం చేస్తా అన్న వ్యక్తి గురించి అడగవేం?’ – మళ్ళీ తనే అంది.
’ఓహ్…అవును కదూ…ఈసారెవరు? కాలం అయింది….జీవితం అయింది….. ఇక ఎవరు? ప్రేమా? ప్రేమ వస్తే, దాన్ని కూడా నరుకుతా అని మీద పడు. అదొక్కటి అయితే, పిక్చర్ పర్ఫెక్ట్’ అన్నాను నేను. ఈ నిశీ, ఈమె వల్ల నాకు పరిచయమయ్యే శాల్తీలూ – ఒక్కరు కూడా మామూలు మనుష్యుల్లా మాట్లాడ్డం లేదు. ఇప్పుడొచ్చే వాడెవడో….. అనుకుంటూ.

’నేను – అతన్ని ఇష్టపడుతున్నాను…’
’ఇష్టమా? అంటే?’
’అది…. మేమిద్దరం ప్రేమించుకుంటున్నాం…’
’ప్రేమా…నువ్వా…?’ అరిచాను మళ్ళీ. ప్రేమ కి మానుష రూపం అంటే – ఇలా వస్తాడనుకోలేదు…నిజంగా!!!
’హుమ్….అవును.’
’ఇదెప్పట్నుంచి??’
’కొన్నాళ్ళుగా జరుగుతోంది కానీ…. అది ఒకరికొకరు చెప్పుకోలేదు. నిన్న జీవితంతో గొడవ అయ్యాక, అతనికి కాల్ చేసాను, ఆపై ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాను.’
’నువ్వు తీసుకుంటే చాలా?’
’అతను ఎప్పుడో తీసుకున్నాడు. అతని ఒంటరి జీవితానికి నేను తోడు కావాలని కవిత్వాలు కూడా ఎప్పుడూ చెబుతూనే ఉన్నాడు కొన్ని నెలలుగా’
’నిశీ… ఇదేనా స్నేహమంటే? ఎందుకిలా మోసం చేశావు నన్ను?’ అందామనుకున్నాను. కానీ, మరీ అక్కడికి ఆమేదో నన్ను ప్రేమించి మోసం చేసినట్లు ఉందనిపించి.. ’నాకిన్నాళ్ళూ చెప్పనేలేదేం?’ అన్నాను కాస్త కోపంగా.
’ఏమి చెప్పేది అమ్మాయ్…నేనే ఎటూ తేల్చుకోలేక ఉన్నాను. ఆ జీవితం నిన్న ఎదుటపడేదాకా నాకేం చేయాలో తోచింది కాదు. వాడ్ని కాసేపు వాయించాక, అమ్మోరులో విలన్ని చంపిన అమ్మోరు శాంతిస్తుందే…అలా కోపం చల్లారింది. దానితో, మైండు పనిచేసి, ఈ నిర్ణయం చేసుకున్నాను.’
’ఓహో….అయితే, ఏమిటీ మీ తదుపరి కార్యక్రమం?’
’ముందు నిన్ను అతనికి పరిచయం చేస్తాను. ఈ భూమ్మీద నన్ను కాస్తో కూస్తో అర్థం చేస్కున్నది మీరిద్దరేగా.’
నిజం చెప్పొద్దూ తను అలా అనగానే నేను కరిగిపోయాను. కోపం పోయింది.
’సరే, అసలు మీ కథ చెప్పరాదు? ఎప్పుడు కలిసావు? అప్పటికి నేనెక్కడున్నా?’

’అప్పటికి నీతో పరిచయం కాలేదు. ఇలాగే రోడ్లలో సంచారం చేస్తూ ఉంటే కలిసాడు.’
’అయితే, నిశీ, నీలాంటి వాళ్ళు చాలా మంది ఉన్నారా?’
’అంటే నీ ఉద్దేశ్యం?’
’మొదట్లో నేను నువ్వే అనుకున్నా. తరువాత కా.పు. కనిపించాడు. తరువాత ఇతను..’
’అబ్బెబ్బే! ఇతను మా బాపతు కాదులే. కీలు గుర్రం బాపతు.’
’అంటే??’ అన్నాన్నేను.
’కీలుగుర్రం సినిమా చుడలేదేమిటి?’
’ఏదీ…అంజలీదేవి పగలొకలా, రాత్రొకలా వేషాల్లో ఉంటుందే…అదేనా?’
’అదే అదే…ఇతనూ అలాగే..’
’ఏమే నిశీ… మనుషులు చాలట్లేదూ?? రాక్షసులు కావాల్సొచ్చారా?’ – భయంగా అడిగాను.
’ఛ! పాపం అలా అనకు. అతను రాక్షసుడేం కాదు. చాలా మంచివాడు. అమాయకుడు కూడానూ. అందుకే అలా ఐపోయాడు.’ నిశి జాలిగా అంది.
’చాల్లే ఆపు.’ అన్నాన్నేను విసుగ్గా.
’అరే, నిజం. అతను రాక్షసుడు కాదు.’
’మరేమిటో’
’పురుగు’
’వ్వాట్? పురుగా?’ అన్నాన్నేను మళ్ళీ అరిచి
’అవును.’
’అది మెటామార్ఫసిస్…అతను కాఫ్కానా?’
’కాదు…అతను గూగుల్ సర్వర్ల చెరలో చిరకాలంగా మగ్గుతున్న వార్మ్. చెరలో ఉన్నందుకు ఇప్పుడు కంప్యూటర్ వార్మ్ అయ్యాడు.
’అబ్బో! ఏమీ అర్థం కావట్లేదు..’ అన్నాను. నిజంగానే మైండు గిర్రున తిరుగుతోంది.
’హుమ్….చెబుతా విను’ అని నిశి అతని కథ చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.

Published in: on July 21, 2010 at 2:01 pm  Comments (3)  
Tags: ,

The URI to TrackBack this entry is: https://vbsowmya.wordpress.com/2010/07/21/nisyalochanapatham-24/trackback/

RSS feed for comments on this post.

3 CommentsLeave a comment

  1. >>’అరే, నిజం. అతను రాక్షసుడు కాదు.’
    ’మరేమిటో’
    ’పురుగు’
    ’వ్వాట్? పురుగా?’
    హహహా….. same expression here!!!

    ఎలా? అని అడక్కండి – అక్కడికి రాగానే ఎందుకో నాకు చిక్కబల్లాపురం అనాలనిపించిందంతే! –😀
    జూనియర్ కలల దయ్యం –😛 nicely coined.
    మరీ అక్కడికి ఆమేదో నన్ను ప్రేమించి మోసం చేసినట్లు ఉందనిపించి.. – నిజమే! we react like this many times unnecessarily. very much self-awareness bringing stmt –😛

    Waiting eagerly for the story….

  2. Kevvvvv! Nisi in love! That’s news!

  3. […] ఇరవై నాలుగో భాగం […]


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: