రెండు కథల్రాశానోచ్!

ఈమాట మే 2010 సంచిక లో ’భవబంధాల సాక్షిగా’ కథ – ఇక్కడ చదవొచ్చు.

పొద్దులో ’కేక’ కథను ఇక్కడ చదవొచ్చు.

చదివి మీ అభిప్రాయాలు తెలియజేయండి….

Published in: on May 3, 2010 at 7:19 pm  Comments (16)  

The URI to TrackBack this entry is: https://vbsowmya.wordpress.com/2010/05/03/my-stories/trackback/

RSS feed for comments on this post.

16 CommentsLeave a comment

  1. ఎక్కడ .. where?

  2. ఎక్కాడా?

  3. అబ్రకదబ్ర మరియు రిషి గార్లకు: అదేం అలా అడిగారు? అక్కడే రెండు లంకెలు కూడా ఇచ్చాను కదా!

  4. link ledanDi.pl post again

  5. @Rishi: That’s wierd. I have logged out of my id now and reading the same url. I can see the links at “ikkada”.

  6. రెండూ అటూ ఇటూగా ఒకేలాంటి కథలు – ఓ మనిషి మదిలో చెలరేగే ఆలోచనల సుడులు. అంతకు మించి రెండిట్లోనూ ఓ కథంటూ లేదు.

    చైతన్య స్రవంతనీ మరోటనీ తట్టినదల్లా తాడూ బొంగరం లేకుండా రాసేసుకు పోతే అది కథైపోదు సౌమ్యగారు. ఈ జాడ్యం తెలుగులో అనేకమంది కథకులకుంది. మీరు చాలా మంచి పుస్తకాలని రివ్యూ చేసి ఉండటంతో ప్రపంచ సాహిత్యంతో బాగా పరిచయం ఉందనుకున్నాను. మీ నుండి కథ అనగానే పది కాలాలు కాకపోయినా పదిరోజులన్నా గుర్తు పెట్టుకునేదిగా ఉంటుందనుకున్నాను. పది నిమిషాలన్నా గుర్తుంచుకునే రకంగా లేవీ రెండు కథలూ. ‘కాళ్ళు మోకాళ్లుగా మారి రాతి నేలని తాకాయి’ …. ఏంటీ విచిత్ర వాక్యాలు? పేజీలు నింపేయటానికి తప్ప ఎందుకన్నా పనికొచ్చేనా ఇటువంటి వర్ణనలు? చిట్టి కథల్లో ఉండాల్సిన క్లుప్తత ఏదీ?

    మీకు రాయగల సత్తా ఉంది. కుప్పలు తెప్పలుగా రాసిపారేయాలన్న ఉత్సాహాన్ని తగ్గించుకుని ‘గంగిగోవు పాలు’ టైపులో అప్పుడప్పుడే రాసినా అందరూ గుర్తుంచుకునేవి రాయాలని మీకు మీరు నచ్చజెప్పుకుంటే ఇంతకన్నా గొప్పవే రాయగలరని నా నమ్మకం. అందుకే ఈ కటువైన విమర్శ.

  7. అబ్రకదబ్ర గారికి: మీ వ్యాఖ్యకి ధన్యవాదాలు. నా పరిధుల్లో ప్రయత్నిస్తున్నాను. కాలంతో పాటు రాసే విధానం మెరుగుపడుతుందని ఆశిద్దాం.
    అయితే, ఒకట్రెండు పాయింట్లకి కొంత క్లారిటీ అవసరం అనిపించింది:
    సాహిత్యం తో పరిచయం బాగా ఉన్నంత మాత్రాన, మనం పది కాలాలు నిలిచే కథలే రాయాలి అన్న వాదన నేను ఒప్పుకోను. సాహిత్యం చదివినంత మాత్రాన ఎవరూ కథకులైపోరు.
    “కుప్పలు తెప్పలుగా రాసిపారేయాలన్న…” గత సంవత్సరకాలం మొత్తంలో నేను రాసినవి ఈ రెండు కథలు. కనుక, మీరు ఏ ప్రాతిపదికపై నేను కుప్పలు తెప్పలుగా కథలు రాసేస్తున్నా అని నిర్ణయించుకున్నారో నాకు తెలీదు.

  8. చదువుతున్నంతసేపూ బాగానే ఉన్నాయిగానీ, చదివేసిన తరువాత ఏదో అసంతృప్తి. పూర్తయిందనే భావన లేకపోవడం ఒకటైతే, పూర్ణత్వం ఉందనే స్పృహే కలగక పోవడం మరొకటి.some thing is surely missing. I don’t know what it is.

    ఒక ఘటనకో సంఘటనకో ఆలోచనకో కథరూపం ఇవ్వాలంటే మరికొంత structure అవసరమనుకుంటాను.అది కొరవడిందో లేక ఆధునిక కథనంలో పెనుమార్పులు చోటుచేసుకుంటున్నాయో తెలీదు.

  9. ఈమాటలోనో, పొద్దులోనో మీ కథ కింద తరచూ కథలు రాస్తుంటారన్న అర్ధంతో పరిచయ వాక్యం చదివినట్లు గుర్తు. తప్పుగా అర్ధం చేసుకున్నానేమో. Any how, thank you for taking my comments in a good sense. మీరిక ఆగ్రహంతో రగిలిపోతూ ఓ అద్భుతమైన కథ రాయటమే తరువాయి🙂

  10. If you change the link color, it would be easy to see the link. I had to come down to the comments to know where is the link. I know….. know… the link is of different color but not quite distinctive. Enough commenting leg me read the stories now.

  11. It has been more than a decade since I last read a Telugu story. Think “Munthalo Chandrudu” by one of my friends Mr Karunakar was the last one (that one got a national prize).

    The cellphone, computer, and internet age vocabulary is strange to read in a Telugu story. I don’t say it is a good story or style but keep writing.

  12. Hi Sowmya,

    I donno how I found your blog. Must have been something that you wrote and I searched. Talk of serendipity with Google! Yeah coming back I have been following ur blog for quite a few weeks now!

    I read both the stories. I am not sure if I liked them, but your stories tell a few things about you (please note my intention is not to hurt YOU. I more than hope I am wrong and am definitely not trying to show off my talents! Am writing this in parenthesis because your reply to Mr.Mahesh Kumar’s reply seems a bit reactive and I dont want to incur your wrath or reaction!) But however coming back to few things that these stories tell about you or infact confirm about you – that you must be below 25 years of age, interaction with opposite sex is to a certain limit ONLY, self analytical, highly qualified, well read, deeply influenced by popular culture, have wonderful parents and decent upbringing, and trying to make sense of all these!

    Now this is exactly where a blog becomes more interesting. It is about YOU! Hence whatever you write it is about YOU, how you felt, what you think. All in all it is your persepective on the world you created for yourself (hope I am making some sense here).

    But a story is never for yourself. If it was only for yourself and your peers why a STORY at all. You see you have a blog! So what I mean to say is that a STORY reaches someone/something beyond your world. So that basically means you create a fictional world and you do the thinking for each character, thing and what not. If you want to think about ONE central character, tell more about it through others characters, and in that way you talk about others and your central character too. By merely making another character ask a question to the central character, we tend to hurry into ANSWERING, even before we know who that other character is and why it is there. So by the time the answer is sinking into the reader, the other character has just become a PROP! Now you see in real life other characters are other characters, NOT PROPS. This connection to the other character adds to emotion.

    Say for example:In your story BHAVA…

    MOm calls, daughter not feeling great about her call, ends abruptly.The daughter is thinking

    “… antha kasurukune sariki, amma emanukundo… thalladillindaa… lekapothe naa koothuru alochistundi ani garvapadinda…ainaa… naa burra kaani…voddu voddu ani anukuntune ee bhava bandhaala gurinchi alochistunnane…

    naa manasu ee lopala naa paina vichalvidigaa navvukundi”

    This adds emotion to your character (or I HOPE IT DOES!)

    Ultimately a story when you finally think it is done, sets a logical pattern to itself. It is this final logic that needs to be rechecked, questioned and answered based on all small and big logics leading to the final TWIST LOGIC. We need to see if they make a gradual progression or are all completely unrelated to one another. A reader needs to understand this logic, with a known tool – emotion! So if the emotion is relatable a reader is into it. If it isn’t to have the reader relate to the story you tell normal things that happen and suddenly bombard with the feeling. In a line or two. Like how you relate to Gone with the Wind’s Scarlett, you think she is being foolish, stubborn but you want to know her more and hence you read more.

    Hence I would say KEKA which works on the known emotion called FEAR is a far safer and relatable ending for your readers than BHAVABHANDHALA SAKSHIGAA, which is more self analytical talk.

    Hopefully what I said makes sense and helps you. Otherwise well … All I can say is am sure you are capable of better stories.

    However there is one another thing – by the time both the stories end, both characters seem to ESCAPE from their questions! When was the last time you had a holiday away from your parents and old CLOSE friends?

    Jazz

  13. I beg to differ with the gentlemen above.
    Sowmya,
    The stories are good. Yes, they are slightly predictable (especially the one in poddu).Perhaps a bit more crsip editing might have made them better.

    But you did capture the inconsistencies, contradictions and confusions efficiently, which I thought was the main purpose. I liked the story in eemaata better, because as everyone there commented- I feel like that a million times, so could identify with the character.
    Good luck.
    Sharada

  14. @Everyone: Thanks for the comments.
    @Jazz: You are wrong in your estimation about me, for 50% of your predictions🙂

    కథ రాసినంతమాత్రాన అందరూ వాళ్ళ సొంతకథలే రాస్తారు..అందులోని పాత్రలు వాళ్ళే అనుకుంటే – ఇక ఈ లెక్కన ఏ ఒక్క కథకుడికీ వ్యక్తిగతమంటూ మిగిలకూడదండీ. కథలకి ప్రేరణ జీవితం నుంచి వస్తుంది కానీ – ఆత్మకథలు ఆత్మకథలౌతాయి కానీ కథలు కావు.

  15. Was feeling guilty last nite after posting the comment. Kind of relieved that you weren’t feeling bad about it. Have fun… keep writing, and we’ll keep reading!
    Chill
    Jazz

  16. MANY MANY HAPPY RETURNS OF THE DAY


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: