Kappalottiya Thamizhan (1961)

“కప్పలోట్టియ తమిళన్” – (The Tamilian who launched the ship) – తమిళనాడుకి చెందిన స్వాతంత్ర్య సమరయోధుడు వా.ఊ.చిదంబరం పిళ్ళై జీవితం ఆధారంగా తీసిన biopic. బి.ఆర్.పంతులు దర్శకత్వంలో వచ్చిన ఈ చిత్రంలో శివాజీ గణేశన్ వాఊచి (ఆయన్ని అలాగే పిలుస్తారట) గా నటించాడు (గణేశన్ నా ఫ్రెండు కాదు. ఊరికే డు.. అంటున్నా.. కొవ్వెక్కి అని కూడా కొందరు అనుకోవచ్చు. వాళ్ళందరికి సమాధానం చెప్పుకుంటూ పోతే ఇంక సినిమా గురించి చెప్పేదెప్పుడు?)

వాఊచి గురించి: మొదట క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, వా.ఊ.చిదంబరం పిళ్ళై తమిళనాడుకి చెందిన రాజకీయ నాయకుడు. మన దేశంలో మొట్టమొదటి దేశీవాళీ షిప్పింగ్ సర్వీసు స్థాపించిన వాడు. బ్రిటీషు వారి ఓడలకి పోటీగా వీళ్ళ ఓడలు నడిచాయట అప్పట్లో. ఇది ఒక పక్క, స్వతంత్ర్య పోరాటంలో చురుకైన పాత్ర ఓ పక్కా, న్యాయవాద వృత్తి ఓ పక్కా, కుటుంబ వ్యాపారం ఓ పక్కా – ఇలా సాగుతూ ఉండగా, బ్రిటీషు వారు రాజద్రోహ నేరం కింద నలభై ఏళ్ళ జైలు శిక్ష వేసి, పైగా ఆయన న్యాయవాద లైసెన్సు రద్దు చేశారు. అటు పిమ్మట, నాలుగైదేళ్ళకి ప్రభుత్వం మళ్ళీ అతని విడుదల చేసింది. ఈయన జైలు నుండి వచ్చేసరికి షిప్పింగ్ కంపెనీ ని ఎత్తేయడంతో ఈయనకి షాక్. విడుదల తరువాత కొంచెం కష్టాలు పడుతూ, జీవితం, రాజకీయాలలో పాత్ర కొనసాగించి, చివరి రోజుల్లో కొన్ని పుస్తకాలు కూడా రాశారు. (మరిన్ని వివరాలకి వికీ పేజీ చూడండి). ఈయన లోకమాన్య తిలక్, భారతీయార్ (సుబ్రహ్మణ్య భారతి), విప్లవ యోధుడు సుబ్రహ్మణ్య శివ వంటి వారికి సన్నిహితుడు.

సినిమా గురించి:
సినిమా పూర్తిగా ఈయన జీవితాన్ని మొత్తంగా చూపిందనలేము కానీ, ముఖ్య ఘట్టాలు చూపింది. సినిమా మొదట్లో మనకి వాఊచి సక్సెస్ఫుల్ లాయర్, న్యాయం పక్షాన నిలబడతాడని, కలిగిన కుటుంబం నుంచి వచ్చాడని, చాలా దేశభక్తి కలవాడని అర్థమవుతుంది. అతని కుటుంబజీవితం కొంతా, అతని స్నేహితులైన భారతీయార్, సుబ్రహ్మణ్య శివల జీవితాలు కొంతా (ఇందులో భారతి వ్యక్తిత్వం, అతని కుటుంబం గురించి మరింత వివరంగా ఉంటుంది), వాఊచి శిష్యుడు మాడసామి కథా (ఇదే ఎక్కువ అన్నింటికంటే) – వస్తాయి తరువాత. వాఊచి బ్రిటీషు వారికి పోటీగా ఓడల కంపెనీ నెలకొల్పడం, వాళ్ళు ఏదో ఒకటి చేసి ఇతన్ని జైలుకి పంపడం జరిగాక – ఈ మధ్యకాలం లో మళ్ళీ మాడసామి పాత్ర డామినేట్ చేస్తుంది కథని. చాలా కొద్దిసేపు వాఊచి జైలు జీవితం కూడా చూపిస్తారు. కొన్నాళ్ళకి వాఊచి వెనక్కొచ్చి, శేష జీవితం మరీ అంత active politics లో లేకుండా, రచయితగా గడిపి, కాలం చేయడం – ఇదీ ఈ సినిమా కథ.

నన్ను బాగా ఆకట్టుకున్న దృశ్యాలు/పాత్రలు:

సుబ్రమణ్య శివ కి కుష్ఠు వ్యాధి సోకి, ఆపై అతను జైలు నుండి బయటపడ్డాక, జైలు నుండి విడుదలైన వాఊచి కోసం అతను ఎదురుచూస్తూంటే వాఊచి అతన్ని చటుక్కున గుర్తించడు (కుష్ఠు వల్ల రూపురేఖలు అంత మారిపోతాయి శివకి!) – .ఈ దృశ్యం, ఇక్కడి సంభాషణ చాలా కదిలించాయి. సుబ్రహ్మణ్య శివ పాత్ర వేసిన నటుడు (టి.కె.షణ్ముగం) కూడా ఆ పాత్రకి సరిగ్గా సరిపోయాడు. వికీలో సుబ్రమణ్య శివ గురించి చదివాక మనసులో ఒక ఇమేజి ఏర్పడ్డది. ఈయన చూట్టానికి, వినడానికి కూడా ఆయన లాగే అనిపించాడు

సుబ్రహ్మణ్య భారతి పాత్ర: సుబ్రహ్మణ్య భారతి కి, చెల్లమ్మ కీ మధ్య జరిగే ఒక సంభాషణ (పిల్లలకి వండడం కోసమని చెల్లమ్మ పక్కింటి నుండి అప్పిచ్చి తెచ్చిన బియ్యపు గింజల్ని భారతి కవితావేశంలో పక్షులకి వేసేయడం…వగైరా)… చిన్నప్పుడు కథలో చదివాను. ఈ సినిమాలో అది చూడ్డం బాగుంది. భారతి పాత్ర చిత్రీకరణ, వేషభాషలు, మాట-నడకా… అంతా భారతి బొమ్మ చూసి ఎలా ఊహించుకున్నానో అలాగే ఉంది. ఆ నటుడు (ఎస్.వి.సుబ్బయ్య) గొప్పగా సరిపోయాడు ఆ పాత్రకి! భారతి ఇంటి బయట అద్దె ఇవ్వలేదని ఇంటాయనా, వెచ్చాలకి డబ్బులని ఇంకొకకరు, పాల డబ్బులని ఒకరు…ఒక పక్క వీళ్ళంతా వచ్చి అడుగుతూ ఉండగా, ఆయన మాత్రం సరస్వతి దేవి విగ్రహం ముందు నిలబడి ఆవిడ తన ఎదుటే ఉన్నదా అన్నట్లు ఆవిడతో వాదనకి దిగడం- ఆ దృశ్యం భారతి వ్యక్తిత్వాన్ని సరిగ్గా పట్టుకుందనిపించింది. ఇక్కడ భారతి అంటే నా ఊహల్లోని భారతీయార్ మాత్రమే! నాకు ఆయన గురించి కానీ, ఆయన రచనల గురించి కానీ ఆట్టే తెలియదు. కానీ, ఫొటోలు చూసి ఒక విధంగా ఊహించుకున్నా!.

(ఇంతకీ, ప్రతీదీ ఈ ఊహించుకోవడమేమిటి మహప్రభో! అనుకోకండి. కొంతమందికి hyper imagination ఉంటుంది పాపం… ఎంత కష్టమనుకున్నారూ దానితో???)

భారతీయార్ జీవితమే కథాంశంగా సయాజీ షిండే భారతీయార్ గా ఒక తమిళ సినిమా వచ్చిందట. అది కూడా చూడాలి ఎప్పుడైనా దొరికితే. బాగుంటుందని చెప్పారు చూసిన వారు! (అన్నట్లు సినిమాలో వాఊచి ఇంట్లో భారతీయార్ పటం, భారతీయార్ ఇంట్లో వాఊచి పటం ఉంటాయి… భలే ఉండింది చూడ్డానికి.)

వాంచినాథన్ ఉదంతం కూడా ఆసక్తికరంగా అనిపించింది. ఆ సాహసుల జీవితాలను ఊహించుకుంటే ఒళ్ళు జలదరించింది. తమిళనాడు లోని తూతుకొడి (Tuticorin) సమీపంలోని మణియాచి స్టేషన్ కు ఇతని గుర్తుగా “వాంచీ మణియాచి” అని పేరు పెట్టారట. (వివరాలకి ఆ వికీ లంకె చూడండి)

విదేశీ కలెక్టర్ మిస్టర్ వించ్ గా ఎస్వీఆర్ కాసేపు కనబడ్డం ఈ సినిమాలో నాకు సర్ప్రైజ్ ఎలిమెంట్. భలే ఉన్నారు ఆ గెటప్లో.

కొడుకు పుట్టినరోజని వాఊచి భార్య ఆ పిల్లాడికి కొత్త దుస్తులు తొడిగితే – అది విదేశీ బట్ట అనేసి, ఆవేశంగా, పుట్టినరోజని కూడా పట్టించుకోకుండా దాన్ని చింపేసి తగలబెట్టేస్తాడు వాఊచి! సినిమాలో కెవ్వుమనుకున్న దృశ్యాల్లో ఇదీ ఒకటి.

ఒక పాటలో – విదేశీ వస్త్రాలని తగలబెడుతూ ఉండే బ్యాచిలో జెమినీ గణేశన్ ఒకడు. అతను అందరి నుండీ బట్టలు పోగు చేసుకుంటూ ఉండగా, జనంలో ఒకామె వస్తుంది. ఆమె బట్టల సంచీ తో ఉన్న సావిత్రి. ఆమె ఇతన్ని, ఇతని కళ్ళలోని తేజాన్ని చూసి మైమరిచిపోతూ ఉండగా, అతను తన ధోరణిలో తానొచ్చి ఆ బట్టలు మంటల్లో పడేసి ముందుకు సాగిపోతాడు. – నాకా దృశ్యం గొప్ప సింబాలిగ్గా అనిపించిందసలు. సావిత్రి కళ్ళలోని పారవశ్యం ఎంత నిజంగా అనిపించిందో.. అతగాడు అలా మనసు దోచేసి చక్కా పోవడం కూడా అంతే నిజంగా అనిపించింది మరి!! ఏమాటకామాటే, సావిత్రి కొన్ని దృశ్యాల్లో హాస్యం గొప్పగా ప్రదర్శించింది…అమాయకమైన మొహంతో!

శివాజీ ఎప్పట్లాగే గొప్పగా నటించాడు. ఈ సినిమాలో అతని మార్చు ఆవేశకావేశాలు ఎక్కువగా కనబడలేదు…పాత్రోచితంగా! జెమినీ వేసిన మాడసామి రోల్ ని పనిగట్టుకుని పొడిగించి, మళ్ళీ ఆయనకి జంట కోసం సావిత్రిని కణ్ణమ్మగా పెట్టి…వాళ్ళ ప్రేమకథని సృష్టించి, వాళ్ళకి పాటలు పెట్టి, బాగా కష్టపడ్డారు కథకులు . అలాగే, సినిమాలో వాఊచి కనబడ్డంత సేపు కనబడకపోయినా, భారతీయార్ ది కూడా ప్రధాన పాత్రే. ఇలాగ, ఈ సినిమా పేరుకి వాఊచి కథే కానీ, ఇందులో ఆయనంత పాత్ర ఈ తక్కిన వారందరికీ కూడా ఉంది. అందుకే కాబోలు, కనీసం వికీ లో రాసినంత వివరంగా కూడా వాఊచి కథ లేదీ సినిమాలో.

పాటలు వినసొంపుగా ఉన్నాయి. నన్ను అన్నింటికంటే బాగా ఆకట్టుకున్నవి – శివాజీగణేశన్ పిల్లలని ఆడిస్తూ పాడిన “ఓడి విళయాడు పాపా” అన్న పాట, వందేమాతరం పాట తరువాత భారతీయార్ ఇంట్రో పాట . (అన్నట్లు పాటలన్నీ భారతీయార్ రాసినవే అని రాగా.కాం లో గమనించాను)

మొత్తానికైతే, ఆసక్తికరమైన సినిమా. superlatives లోకి వెళ్ళని సంభాషణలు, పాత్రలకి అతికినట్లు సరిపోయిన నటులు-నటన, ఎక్కడా బోరు కొట్టించకుండా పకడ్బందీగా సాగిన కథనం – ఈ కారణాల వల్ల, ఏకాస్త బయోపిక్స్ మీద ఆసక్తి ఉన్నవారినైనా ఈ సినిమా చూడమనే చెబుతాను. మామూలుగా నవరసాలూ కావాలంటే మాత్రం కొంచెం కష్టం. అంత even distribution లేదు ఈ సినిమాలో!

సినిమా ఎక్కడ చూడవచ్చు? ఇక్కడ.
సబ్టైటిల్స్ ఉన్నాయా? – ఉన్నాయి.

Krishnam Vande Jagadgurum

Okay, I know that amongst this blog’s visitors, there are many people who think that I watch and appreciate only Tamil movies … not true. I actually watch more Telugu movies than any other language (naturally!). Its just that most of the Tamil movies I watch happen to be interesting. I find it natural that we watch movies of all sorts in our native language. But, when it comes to watching movies from another language, what we get to know already passes through certain filters (like reviews, multi-views whatever).

Once in a while, amidst anything and everything that I see in Telugu, there comes a movie that I watch and exclaim – “hey, that’s a different one amidst the contemporary Telugu movies!”. KVJ, (which I managed to watch only now, months after its release), gave me that feeling. Although I am not fond of item songs or any abrupt songs (all songs in KVJ seemed abrupt!) and too much of audio-visual violence, KVJ had some amazing dialogue and I loved some of the scenes, especially those dasavataram scenes on stage. I also found the story very contemporary and quite different from other (mostly nonsensical) Telugu movies that I end up watching on a regular basis. I don’t know if we can call the actors extra-ordinary…but they were adequate. I still have the “mental krishna” Posani in my mind…but he was hilarious here .

I find Krish’s movies interesting. Many of the younger Telugu directors whose movies I’ve been watching in the past few years seem to be decent storytellers but not good story writers. Yet, I don’t understand why they insist on writing their own stories (Not that anyone wants my valuable…rather invaluable opinion on this matter..but hey, its my blog!). But, with Krish, its different. I find him to be a good story writer too. All his movies actually have a real story which is the central point…rather than ..say a hero or a heroine (okay, thats what I feel). I will look forward to watch his other movies in future.

Although I enjoy movies like “dookudu” or “khaleja” or “dhee” or “ready” a lot… and keep watching them again and again (God knows how many times I watched Ready…already!), KVJ is different. I do like our punch-dialogues…amazing dance movements… the drama, twists and turns, comedies and comedians. But, when it comes to the actual story, most of the movies seem to follow the same pattern. So, in this backdrop, I guess I can say that KVJ is amongst the best Telugu movies I saw in recent past.

అంద నాళ్ (ఆ రోజు) అను ఒక 1954 నాటి తమిళ చిత్రం

శివాజీ గణేశన్ తొలిరోజుల నాటి సినిమాలేవన్నా చూడాలని వెదుకుతూ ఉంటే ఈ సినిమా కనబడ్డది. ఆంగ్ల వికీ పేజీలో-”It is arguably the first film-noir in Tamil cinema and is the first Tamil film to be made without songs.” అన్న వాక్యం నన్ను ఆకట్టుకుంది. తరువాతి వాక్యం – “The film was inspired by the 1950 Akira Kurosawa film Rashômon. However, in contrast to Rashômon, the film’s climax provides a solution to the murder using an Indian proverb as a vital clue.” మరింత ఆకట్టుకుంది. ఆ కారణాల వల్ల యూట్యూబులో ఈ సినిమాని దొరకబుచ్చుకుని చూశాను.

కథ చాలా వివరంగా ఆ వికీ పేజీలోనే ఉంది కానీ, సినిమా చూడాలనుకునే వాళ్ళు దయచేసి మొదటి పేరా దాటి వెళ్ళి చదవకండి.

కథ చెప్పకుండా, సంక్షిప్తంగా సినిమా గురించి చెప్పాలంటే: కథ 1943లో..రెండో ప్రపంచ యుద్ధ కాలంలో…జపాను వారు చెన్నై నగరంపై బాంబులు వేసిన అక్టోబర్ 11 నాటి నుండి మొదలవుతుంది. ఆ రోజున రేడియో ఇంజినీరు రాజన్ (శివాజీ గణేశన్) హత్య చేయబడతాడు. పోలీసు-సీఐడీ వారు మొత్తం ఐదుగురిని అనుమానితులుగా తీర్మానిస్తారు – పక్కింటాయన చిన్నయ్యన్, రాజన్ తమ్ముడు పట్టాభి, పట్టాభి భార్య హేమ, రాజన్ ప్రేయసి అంబుజం, రాజన్ భార్య ఉష (పండరీ బాయి!).విచిత్రంగా, వీళ్ళలో ఒక్కోరికీ ఒక్కో వర్షన్ ఉంటుంది – “ఏం జరిగింది?” అన్న దానికి. చెయిన్ రియాక్షన్ లాగా, ఒక్కొక్కరూ ఒక్కొక్కరిని అనుమానిస్తారు. అసలు జరిగిందేమిటి? అసలు హంతకులు ఎలా దొరికిపోయారు? అన్నది తెల్సుకోవాలంటే సినిమా చూడాలి.

ఈ సినిమా రషొమన్ సినిమా, The Woman in question అన్న ఆంగ్ల సినిమాల నుండి “స్పూర్తి” పొందింది. స్పూర్తి మాత్రమే పొందింది. దేనికీ కాపీ కాదు. వాటి నుండి ఆలోచనలు తీసుకుని, చక్కటి కథ, స్క్రీన్ ప్లే తో తీసిన నిఖార్సైన తమిళ సినిమా ఇది.

నన్ను ఆకట్టుకున్న అంశాలు/నటులు:
* సినిమాలో ఒక పాట, ఒక ఫైటు ఇలాంటి అంశాలేవీ లేకుండా, మొత్తం సినిమాని థ్రిల్లర్ నవల తరహాలో తీయడం. (అఫ్కోర్సు, దీనివల్లో, మరి దేనివల్లో సినిమా వ్యాపారపరంగా అంతగా ఆడలేదంట!)
* కథాంశం కూడా, నాకు కొత్తగా అనిపించింది. రెండో ప్రపంచ యుద్ధ కాలంలో చెన్నై పై జపాను వాళ్ళ దాడుల గురించి మా తాతయ్య (వాళ్ళు చెన్నైలో ఉండేవారు అప్పట్లో) చెబుతూ ఉంటే వినడమే కానీ, ఆ నేపథ్యంలో ఇలా ఒక థ్రిల్లర్ సినిమా చూడ్డం బాగుంది. ఆ కాలపు సినిమాలకి, ఈ కాలపు సినిమాలకీ కూడా మన సినిమాలలో (నేను చూసిన వాటిలో) ఇది విభిన్నమైన కథాంశం అనే నా అభిప్రాయం. ఇక ఒక్కొక్కరి దృక్కోణం ఒక్కోలా ఉండటాన్ని చూపే తరహా కథలు నాకెప్పుడూ ఇష్టమైన అంశం కనుక, కథనం కూడా నన్ను ఆకట్టుకుంది.
* సి.ఐ.డీ గా వేసిన జావర్ సీతారామన్ నాకు ఈ సినిమాలో అందరికంటే నచ్చిన నటుడు. ఈయనే ఈ సినిమాకి రచయిత కూడా.
* డైలాగులు కూడా చాలా ఆసక్తికరంగా, ఒక్కోచోట చక్కటి హాస్యంతో ఉండి, ఆకట్టుకున్నాయి నన్ను.
* పండరీ బాయి ని చూడగానే గుర్తించలేకపోయాను కానీ, గొంతు వినగానే గుర్తుపట్టేశా. ఆ తరహా softness అనాలో, మరేమనాలో కానీ…అది ఆమె ట్రేడ్ మార్క్ కాబోలు!
* నిజానికి శివాజీ గణేశన్ ఈ సినిమాలో ఇంకోళ్ళు కథ చెబుతున్నప్పుడు మాత్రమే కనబడతాడు ..సినిమా మొదట్లో హత్య చేయబడతాడు కదా మరి! కొంచెం నెగటివ్ షేడ్స్ ఉన్న పాత్ర. తెరపై కనబడ్డంత సేపూ నన్ను ఆకట్టుకున్నాడు.
* తక్కిన నటీనటులందరూ కూడా తమ తమ పాత్రలకి న్యాయం చేశారు.

ఈకలేరడం

తక్కిన విషయాలు ఎలా ఉన్నా, రాజన్ రేడియో సామగ్రిని మొత్తం పోలీసులు ఎలా మిస్సయ్యారు? అన్నది నాకు అర్థం కాలేదు. ఎంత ఆ హత్య చేసిన వ్యక్తి మొత్తానికి ఎలాగో మొత్తం మాయం చేసేసి ఉండొచ్చు అని సమాధానపరుచుకుందాం అన్నా కూడా, అలాంటి ఒక అవకాశం ఉందా అక్కడ? అన్నది నా ఊహకు అందడం లేదు.

ఇలాంటిదే ఇంకొకటి – ఆ పక్కింటాయన తూపాకీ పేలిన శబ్దం వినగానే రోడ్లమ్మట పరిగెత్త్కుంటూ వచ్చేసి పోలీసుల్ని పిలవడం… కొంచెం వింతగా అనిపించింది నాకైతే. (ఏమాటకామాటే… ఈ నటుడు భలే గొప్ప కామెడీ చేశాడు!)

మొత్తానికి మాత్రం, నాకు చాలా ఆసక్తికరంగా అనిపించిన సినిమా. రిలీజైన అరవై ఏళ్ళ తరువాత కూడా తాజాగా అనిపించిన సినిమా. సబ్టైటిల్స్ లేవు కానీ – ఇదిగో ఇక్కడ నుండి పధ్నాలుగు భాగాల్లో చూడవచ్చు యూట్యూబులో.

Scribbles on Scribbles

Once, something catches your attention. You live with it. You go about telling everyone about it. It suddenly vanishes in to the bylanes of memory. You start having those sudden bursts of past experiences followed by a stream of continuous calm and you learn to live with it. Then, it comes back to stay, again

The “something” in this story is “Scribbles on Akka“, a 2001 musical documentary by Madhusree Dutta, on Akka Mahadevi, a 12th century Kannada bhakti-poet. I have to confess that I never had the opportunity to see the full film. But, the amazing six songs from this documentary are available on youtube. They are the ones that never left me after the first hearing

Here is a trailer of the film for starters.
(there are nude looking paintings. So, someone who thinks they can’t “see” such things on screen can just listen to the songs by looking somewhere else … as I couldn’t find an audio-only link so far!)

All the song videos on youtube can be accessed here. They are short but left a lasting impression on me. I don’t know how people sing Akka Mahadevi vachanas usually, but I like this Ilayaraja and Bombay Jayashree touch

A review about this film in “the music magazine”, here…and an interview with the film maker, in the same magazine, here.

I found six songs on youtube and most of them (according to me) leave you in deep thought, if you watch the video coupled with audio… or listen to the audio coupled with video!

My favorite from among them remains – “Onthalla, Iradalla“. It completely occupied my imagination for several days after I first heard it and still does whenever I listen to it.

“Kaisiri Agandhava“, according to me, is an amazing visual interpretation (watch the video and listen to the song!). “Enakegayya” was the toughest song for me to understand/watch but then, I felt that the video and the chorus has had more more impact on me than everything else in this album (everything including my favorite..onthalla, iradalla). “Indra neelada” was another very interestingly picturised song in the initial parts. I loved listening to the song more than watching it though. “Kamanathaliya Korithu” also was visually very interesting although I did not understand this despite the subtitles, despite watching it a few times.

“Bettathu Mele manaiya“, the last song of the album, did not not have too much of video attached to it, except for the initial few seconds. But, although I loved the lyrics (this was the only one which I understood directly without subtitles, when I heard for the first time!), what caught my attention more were the end credits

Here is what the film maker says about these songs:

” Six songs are composed for a one hour non-fiction film. We picturised them on assorted images of contemporary women creating small spaces, making small transgressions, initiating minor revolts. In Bombay suburban train a woman commuter balances her limbs and cuts vegetables, in a Karnataka village a feudal housewife reads a forbidden text after the whole world falls asleep, in a gothic church an ordinary woman puts her wedding ring on herself – she marries Christ. They are different women, ordinary women – through whom Akka survives. But they should be played by one actress. The actress is Seema Biswas. “

(Link to full article here)

I wish I would one day be able to see the film. Until then, my scribbles on the scribbles are only about the short video songs

అగతియార్ (అనబడు అగస్త్య ముని కథ – 1972)

ఈ తమిళ పౌరాణికాలు మొదలయ్యిన మొదటి వారంలో యూట్యూబు వారు కుడిపక్కన చూపించే జాబితాలో ఈ సినిమా కనబడ్డది. వావ్! అగస్త్యుడి మీద ప్రత్యేకంగా సినిమానా? ఎందుకలాగ ఈ తమిళులు సినిమా తీశారు? అనుకుని వికీ చదివితే అర్థమైంది – అగస్త్యుడిని తమిళ సాహిత్యానికి ఆదిపురుషుడని భావిస్తారని, తమిళ భాషలో మొదటి వ్యాకరణ గ్రంథం రాశాడని ప్రతీతనీ!

ఈసరికి ఈ బ్లాగు చదువరులు ఊహించే ఉంటారు – ఇది ఎ.పి.నాగరాజన్ చిత్రమని అయితే, ఇందులో శివాజీ గణేశన్ లేడు నిజానికి ఇందులో నాకు తెలిసిన నటులు చాలా తక్కువ. అగస్త్యుడిగా వేసినది సిర్కాళి గోవిందరాజన్ అన్న సంగీత విద్వాంసుడు. ఈయన ఫొటో ఒక్కటి మాత్రం మా (స్వర్గీయ) తాతయ్య తాలూకా ఫొటోల్లో చూశాను కనుక, అలాంటి మనిషొకాయన ఉన్నాడని తెలుసు. మరి ఏ ధైర్యం పెట్టుకు చూస్తాము సినిమాని? అని ఒక పక్క వాయిదా వేసినా, మనసు పీకడం మొదలుపెట్టింది. అగస్త్యుడి పైన సినిమా అన్న కుతూహలం కూడా లేదా? అని అవ్విధముగా, ఈ సినిమా చూసి …ఆనందించాను.

సినిమా ప్రధానంగా తమిళ నాట అగస్త్యుడి గురించి ప్రచారంలో ఉన్న కథల ఆధారంగా తీశారు. మొదట కథలేమిటో చెప్పాలి … అటు పిమ్మట నాకేమనిపించిందో చెబుతా. ఒకదానికొకటి సంబంధం లేనట్లు కనిపించే ఈ కథలే ఈ సినిమా. అవి తీసేస్తే అక్కడేం లేదన్నమాట. నా ప్రకారం మొత్తం పది ముఖ్య కథలు –

కథ 1: అగస్త్యుడు భూమిని balance చేయడం కోసం దక్షిణ దిశగా వచ్చిన కథ.
శివ పార్వతుల వివాహ సందర్భంగా సకల మానవేతరులూ హిమాలయ పర్వతాలను చేరేసరికి, భూమి ఆవైపుకి వంగిపోవడం మొదలుపెట్టిందట. దానితో అందరూ ఖంగారు పడగా, శివుడు అగస్త్యుడిని పిలిపించి దక్షిణ దిశలో వెళ్ళి భూమిని బలంచె చేయమని చెప్పాడు. మరి నేనూ మీ పెళ్ళి చూడొద్దా? అంటే, నువ్వెప్పుడు తల్చుకుంటే అప్పుడు మేమిద్దరం ప్రత్యక్షమౌతాం అని నచ్చజెప్పి పంపించాడన్నమాట శివుడు. ఆ విధంగా పొట్టి వాడైనా మహా గట్టివాడైన అగస్త్యుడు దక్షిణానికి మరలాడు. ఇక్కడే అగస్త్యుడికీ నారదుడికీ (T.R.Mahalingam) ఒక విధమైన స్పర్థ మొదలవుతుంది. దాదాపు సినిమా ముగిసేదాకా కొనసాగుతుంది.

ఒక (వినసొంపైన) పాట తరువాత శివపార్వతుల మధ్య ఒక సంభాషణ జరుగుతుంది. తదుపరి ఒక ఆసక్తికరమైన సంఘటన. నీతి: పుట్టింటి గురించి పొగడ్డం ఆదర్శ గృహిణి కాదు అని అగస్త్యుడు పార్వతికి గృహిణి ధర్మం గురించి చెబుతాడు. ఈ విషయమై ఇదే ముక్క శివుడిక్కూడా వర్తిస్తుందని నా అభిప్రాయం కానీ, దానితో సంబంధంలేకుండా, ఈ సన్నివేశం తీసిన విధానం నాకు బాగా నచ్చింది.

ఆ తరువాత తల్లిదండ్రుల సేవ ని మించినదేదీ లేదు అన్న మెసేజ్ తో ఒక పాట – ఆ పాడిన పిల్లవాడు, అతని కుటుంబంతో అగస్త్యుడి మాటామంతీ నాకర్థమైనంతలో ఆసక్తికరంగా ఉన్నాయి. ఇక్కడే గంగా, యమున, సరస్వతి – పాపాలన్నీ తమకి చుట్టుకున్నాయని అగస్త్యుడి వద్దకి వస్తే, ఈ పిల్లవాడి వద్దకు వెళ్ళమని సూచిస్తాడు. వాళ్ళూ వెళ్ళి అతనితో మాట్లాడగానే వాళ్ళు మళ్ళీ మెరుపులు మెరుపుల బట్టల్లోకి, నగల్లోకి మారిపోతారు… ఈ దృశ్యం కూడా నాకు నచ్చింది. (ఇంతలో నారదుడొచ్చి ఇంకో పాట పాడేస్తాడు …అలా పాడుటూ ఎంచక్కా మెట్లు దిగుతూ భూమికొచ్చేస్తాడు, భలే!)

కథ 2: వింధ్య పర్వతం గర్వమణచిన కథ… కొద్ది మార్పులతో.
మాములుగా ప్రచారంలో ఉన్న కథ: నారదుడు అగ్గి అంటించడంతో వింధ్య పర్వతం గర్వంతో విర్రవీగి పెరిగిపోతూ ఉంటే, అగస్త్యుడు తన కుటుంబంతో సహా దక్షిణానికి మరలుతున్నప్పుడు వింధ్య పర్వతం నమస్కారం చెప్పడానికి వంగితే, అగస్త్యుడు నేను మళ్ళీ తిరిగొచ్చేదాకా ఆ హైటు తగ్గించుకుని ఉంటే నాకు మళ్ళీ వెనక్కి వెళ్ళేటప్పుడు సౌకర్యంగా ఉంటుందని అడిగి, ఒప్పించి, చివరికి దక్షిణానే స్థిరపడిపోయి, వింధ్య పర్వతాన్ని ఆ విధంగా కంట్రోల్ చేసాడని.

ఈ సినిమాలో కథ ఏమిటంటే – ఇక్కడా నారదుడే ఇంకో కారణానికి అగ్గిరాజేస్తాడు కానీ, అగస్త్యుడు తన కోపంతో శపించి మరీ వింధ్యుడిని భయపెట్టేసి అదుపులో ఉంచుతాడు అనమాట. అలాగే, సినిమాలో అగస్త్యుడి కుటుంబం అంటూ ఎవరూ ఉండరు. సంభాషణ మాత్రం బాగా సరదాగా ఉంది ఇక్కడ.

కథ 3: కావేరి నది గర్వమణచడం
కావేరి మీద ఫోకస్ చేస్తూ ఐదు తమిళ నదులూ (కావేరి/పొణ్ణి, భవాని, వైగై, పొరుణై, పెణ్ణై) చెంగు చెంగుమని ఆనందంగా పాడుకుంటూ డాన్సు చేసుకుంటూ ఉండగా, దూరంగా అగస్త్యుడు రావడం కనిపిస్తుంది. కావేరి గర్వం కొద్దీ అగస్త్యుడితో అవమానకరంగా మాట్లాడి చాలెంజ్ చేస్తే, ఆయనకి కోపమొచ్చి, కావేరి ని మొత్తం తన కమండలంలోకి వంపేస్కుని చక్కాపోతాడు. అది చూసి మిగితా నదులు నారదుణ్ణి మొరపెట్టుకుంటే, నారదుడు వినాయకుడికి చెప్పుకుంటాడు. వినాయకుడు కాకిరూపంలో వచ్చి అగస్త్యుడి కమండలాన్ని కిందకి తోసేస్తాడు..దానితో గలగలా పారుతూ పొణ్ణి మళ్ళీ జీవిస్తుంది …ఈ కొత్త నదికి అగస్త్యుడు కావేరి అని పేరు పెడతాడు.(ఇది జరిగిన ప్రాంతమే తలకావేరి అంటారు…) తరువాత అగస్త్యుడికి, వినాయకుడికి మధ్య జరిగే సంభాషణ కూడా చాలా ఆసక్తికరంగా ఉంది. మొత్తానికి అగస్త్యుడు ఒక పాటతో కావేరిని ఆశీర్వదించి ముందుకు సాగుతాడు.

కథ 4: వాతాపి జీర్ణం : వాతాపి, ఇల్వాలుడు ఇద్దరు రాక్షసులు దారినపోయే రుషులని చాలా తెలివిగా గుటకాయ స్వాహా చేస్తూ ఉంటారు. అగస్త్యుడు తెలివిగా పండు రూపంలోని వాతాపిని తినేసి జీర్ణం చేసుకునేసి వీళ్ళిద్దరిని శిక్షించడం ఇక్కడ కథ. వాళ్ళిదరిగా వేసినవాళ్ళెవరో కానీ, భలే కామెడీ గా ఉన్నారు. వాతాపి జీర్ణం కావడం చూపిస్తారూ…కెవ్వు!

కథ 5: అగత్తియం
ఇలా రకరకాల లోకోద్ధారణ చేస్తూ ముందుకు సాగుతూ ఉండగా, మధ్యలో శివపార్వతులు దర్శనమిస్తారు. శీవుడు అగస్త్యుడిని తమిళానికి వ్యాకరణం రాయమనీ, త్ద్వారా తమిళ సంస్కృతికి తొలి గ్రంథాన్ని ఇవ్వమనీ అడుగుతాడు. అగస్త్యుడు ఒప్పుకుని, దాని ఆవిష్కరణ శివుడి సమక్షంలో జరగాలి అంటాడు. మరి తమిళ దేవుడు మురుగన్ కదా! ఆ పాయింటు పట్టుకుని ఇదంతా చాటుగా విన్న నారదుడు అటు వెళ్ళి మురుగన్ (అనబడు చక్కగా ఉన్న శ్రీదేవి) తో ఒక పాట పాడి మరీ చెబుతాడు ఈ ముక్క. అలా ఈ ఆరంగేట్రం ఆపేసి అగస్త్యుడి మీద రివెంజి తీసుకోవచ్చని ఈయన ఆలోచన కానీ, మురుగన్ దీనికి లొంగకపోగా అగస్త్యుడిని పరీక్షించి మెచ్చుకుంటాడు అక్కడికెళ్ళి
(ఈ భాగంలో సంభాషణలు నాకు కొంచెం కష్టమైంది కానీ, సారాంశం ఇదీ! శ్రీదేవి కేకలు పుట్టించింది ఆ హేమాహేమీలు అందరినీ మించి..ఈ దృశ్యంలో.)

కథ 6: నారదుడితో ఎవరు ఉత్తమ భక్తుడు? అన్న చర్చ
ఆ తరువాత అగస్త్యుడు, నారదుడు కలిసి పాట పాడుకుంటూ – ప్రపంచంలో ఎవరు గొప్ప భక్తుడు? అన్న చర్చలోకి వస్తారు. రోజులో అనేకానేక పనుల మధ్య కూడా వీలైనప్పుడు దైవధ్యానం చేసే వారు నిజమైన భక్తులని చెప్పడం నీతి అనమాట ఇక్కడ. మాస్ కాలక్షేపం కోసమో, దేనికోసమో కానీ, ఇక్కడి కథ చాలా విపరీతంగా సాగదీసినట్లు అనిపించింది నాకు.

కథ 7: రావణుడితో వీణావాద్యంలో పోటీ
పై కథలో అగస్త్యుడితో వాదనలో ఓడిపోయిన నారదుడు వెళ్ళి రావణుడి దగ్గరికెళ్ళి నెమ్మదిగా అతనికి అగస్త్యుడితో వాదన పెట్టుకునే విధంగా నిప్పు రాజేస్తాడు. దానితో, వీళ్ళిద్దరి మధ్యా ఇప్పుడు వీణావాద్యంలో పోటీ జరుగుతుంది. అక్కడున్న ఒక కొండ ఎవరి వీణావాద్యానికి కరిగితే వాళ్ళు గెలిచినట్లు అట!! మొత్తానికి చివర్లో తన ఓటమి అంగీకరిస్తాడు రావణుడు. (ఇది వినడంకంటే విడియోలో చూస్తే బాగా అర్థమవుతుంది. ఇదిగో లంకె). పైగా, మీరున్న చోటుని నేనేం చేయను అని కూడా హామీ ఇస్తాడు. అగస్త్యుడేమో ఆ కొండకి పొదిగై మళై అని పేరు పెట్టి అక్కడ స్థిరపడతాడు. (తమిళుల విశ్వాసం ప్రకారం అగస్త్యుడు ఇంకా అక్కడెక్కడో తపస్సు చేసుకుంటూ ఉన్నాడు!)

కథ 8: ఊర్వశి కి ఇచ్చిన శాపం
తరువాత, దేవతల ఆహ్వానం మేరకు ఇంద్రలోకానికి వెళతాడు అగస్త్యుడు. అక్కడ ఊర్వశి ఒక పక్క డాన్సు చేస్తూ, మరో పక్క జయంతుడివైపు చూస్తూండటంతో చిరాకేసిన అగస్త్యుడు వాళ్ళని భూలోకంలో పుట్టమని శపిస్తాడు. ఊర్వశి మానవరూపంలో పుట్టిన వంశంలోనే మాధవి అన్న నర్తకి జన్మిస్తుందని, తమిళ క్లాసిక్ శిలప్పదిగారం రచనలో ముఖ్య పాత్ర వహిస్తుందని జోస్యం చెబుతాడు.

కథ 9: తొల్కాప్పియన్…ఇతర శిష్యుల రాక… తొల్కాప్పియం రచన.
మళ్ళీ తన ఆశ్రమానికి వచ్చేసిన అగస్త్యుడికి కొంతమంది శిష్యులు ఏర్పడతారు. అందులో తొల్కాప్పియన్ ఒకడు. అతను తరువాత తొల్కాప్పియం పేరుతో తమిళ వ్యాకరణం రాయడం మొదలుపెడతాడు. ఒకపక్క అగస్త్యుడు రాస్తూండగా శిష్యుడై ఉండి, గురువుతో పోటీ ఏమిటి? అని వాదోపవాదాలు జరిగినప్పటికీ, ఇప్పుడేదో జరిగిపోతుందని నారదుడు ఊహించినప్పటికీ, అగస్త్యుడు ఉదార హృదయంతో అతన్ని, ఆ గ్రంథాన్నీ ఆశీర్వదిస్తాడు.

కథ 10: మురుగన్ అనాథ అనడం
అందర్నీ ఆశీర్వదించి షరా మామూలుగా సంచారం చేస్తూ ఉండగా, చివ్వర్లో మురుగన్ పశువుల కాపరి వేషంలో వచ్చి మాటల సందర్భంలో నువ్వు అనాథవి అనడంతో ఇంతటి అగస్త్యుడూ భోరున ఏడవడం మొదలుపెట్టేస్తాడు! అప్పుడు శివుడు-పార్వతి వచ్చి మేమే నీ అమ్మా-నాన్నా అని చెప్పి అతన్ని ఓదారుస్తారు. తరువాత వినాయకుడు, మళ్ళీ మురుగన్ కూడా వస్తారు. వినాయకుడు – అమ్మా, నాన్న, ఇద్దరు సోదరులు ఉన్న పెద్దింటి బిడ్డవి నువ్వు …అనాథవి కావు అని చెప్పి అగస్త్యుడిని సంతోషింపజేస్తాడు. తరువాత నారదుడు, అగస్త్యుడు కలిసి తమిళ భాషని, శివుడి ఫ్యామిలీని పొగుడుతూ, వినసొంపుగా ఉన్న ఓ పాట పాడటంతో కథ ముగుస్తుంది.

గోవిందరాజన్ గారు భలే సరిపోయారు అగస్త్య ముని పాత్రకి. భలే ఉన్నారు చూసేందుకు. అగస్త్యుడు ఇంత balanced గా ఉంటాడని అనుకోలా! అవును మరి, ప్రపంచాన్ని balance చేసిన మనిషి కదా! ఇందులో అగస్త్యుడిని – కోపిష్టి అయినా కూడా అది విచక్షణ పోగొట్టకుండా కంట్రోల్ ఉన్న మనిషిలా, మంచి ఎవరు చెప్పినా విని వారిని ఎక్కువ-తక్కువ భేదం లేకుండా గౌరవించే మనిషిలా, అలాగే – ఉదార హృదయంతో తన competitors తో స్నేహంగా ఉండే మనిషిలాగానూ చూపారు. ఈ విధమైన complex పాత్ర చిత్రణకు గోవిందరాజన్ ప్రాణం పోశారని అనిపించింది.

సెట్స్ అద్భుతంగా ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా, సినిమా మొదట్లో వచ్చే కైలాసం సెట్ నాకు అద్భుతం అనిపించింది. ఇదిగో…ఇలా ఉందది.

-ఆ ముఖ ద్వారం తమిళ ఓంకారం రూపంలో ఉంది. నాకు శివుడి ఇంటికి ప్రవేశం ఓంకారం లోపల నుండి..అన్న ఆలోచన గొప్పగా అనిపించింది.

అలాగే, మరీ ఇంతలా కాకపోయినా, ఇలాంటివి మరికొన్ని సెట్స్ ఉన్నాయి ఇందులో. ఇందులో, మురుగన్ (ముద్దుగా మాట్లాడుతున్న శ్రీదేవి!) ఇంటి సెట్ ఒకటి. అది ఇదిగో:

విడ్డూరంగా అనిపించినవి:
1) సినిమాలో అసలుకి లోపాముద్ర పాత్రే లేదు!
2) కావేరి నదిని అగస్త్యుడి కమండలం నుండి వినాయకుడు బయటకి రప్పించాక గలగలా పారుతున్న నీటిని చూపిస్తారు. అవెందుకు బురద నీళ్ళలా బ్రౌన్ కలర్ లో ఉన్నాయి? అన్నది నాకర్థం కాలేదు.

మొత్తానికి: అగస్త్యుడి గురించి ప్రచారంలో ఉన్న కథలని చాలా ఆసక్తి కరంగా తెరకెక్కించారు. పాటలూ అవీ కూడా వినసొంపుగా ఉన్నాయి (సంగీతం: కున్నకుడి వైద్యనాథన్ ట!). సెట్స్ చూడ్డానికి అందంగా ఉన్నాయి. సినిమా చూడాలన్న ఆసక్తి ఉన్న వారు యూట్యూబులో ఇక్కడ చూడండి. షరా మామూలుగా సబ్టైటిల్స్ లేవు. ప్రింటు మరీ అంత గొప్పగా ఏం లేదు. కానీ, తప్పకుండా చూడాల్సిన సినిమా ఇదికూడా!

కొసమెరుపు: Agastya in Tamil Land అని ఒక పుస్తకం చదివా ఈ సినిమా చూశాక (అంత లోతుగా అధ్యయనం చేయలేదు. పైపైన చదివా). ఈ కథలన్నీ కల్లలెలాగవుతాయో ఆధారాలతో సహా చూపిస్తారు అందులో

నిశ్యాలోచనాపథం-29

చాన్నాళ్ళక్రితం రాసిన 28వ భాగం ఇక్కడ.

*********
అదేమి చిత్రమో కానీ, నేను వదిలినా నన్ను వదలరు కొంతమంది. అంత వల్లమాలిన అభిమానం నా మీద, ఎందుకో గానీ. నిండా మునగబోతున్న జీవితాన్ని అప్పట్లో నిశి ఒడ్డుకు చేర్చి బ్రతికించిందా…ఆ రాత్రి గడిచాక, నాకేమిటో భయం వేసింది. వీళ్ళలో చేరి, నేను కూడా చివరికి వాళ్ళలా అయిపోతానేమో..ఇలా జీవితాన్నీ, ప్రేమనీ సతాయిస్తూ, వాటిచే సతాయింపబడుతూ, మనుషుల్తో సంబంధం లేకుండా ఉండిపోతా ఏమో అని. నిజానికి వాళ్ళలో వాళ్ళకి బోరు కొట్టి, ఎలాగోలా మనుషుల్ని కెలికి వాళ్ళలో చేర్చుకోవాలి అనేసి నన్ను మాయ చేస్తున్నారేమో అనిపించడం మొదలుపెట్టింది. ఇందులో భాగంగా అసహ్యం, జుగుప్స, విరక్తి, భక్తి, భయం, గౌరవం, అభిమానం, ఆనందం, ఆశ్చర్యం, సుఖం – వీళ్ళంతా కూడా వచ్చారంటే ఇన్ని భావోద్వేగాల వెల్లువలో పడి కొట్టుకుపోయి, అలాగ వాటిమధ్యే ఉండిపోతానేమో, తేలనేమో…అసలుకే అవి Danube నది తరహాలో ఇంత పొడవుంటాయి కదా, బోలెడంత సేపు వెంటాడతాయి మనల్ని – అని భయం కూడా వేసింది. దానితో, నిశితో కనెక్షన్లు బంద్ చేసాను. కానీ….. కొంతమంది ఎందుకో జిడ్డులా పట్టుకుంటారు కదా. నాకు మీకు జవాబిచ్చే ఆసక్తి లేదు మొర్రో అన్నా వినరు కదా…అలాగ…

అనుకోకుండా వచ్చి పడుతున్న మంచునీ, నా అనుకోళ్ళతో సంబంధంలేకుండా దెబ్బతింటున్న పరిశోధనా ఫలితాలనీ తిట్టుకుంటూ గూడుకట్టుకున్న కసి మొత్తం చేసేదేం లేక మసిగా మారగా, అది చూసి తెల్లగా నవ్వుకుంటున్న మా ఊరి వీథుల్లో నడుస్తూ ఉండగా, నిశి గుర్తొచ్చింది ఎందుకో. ఇలా నిశ్యాలోచనల్లో అడుగు పెట్టానో లేదో – “భౌ” అని పక్క సందులోంచి ఒక ఆకారం ముందుకు దూకింది. నేను కెవ్వుమనే లోగా, అదెవరో అర్థమై, కేకని వెనక్కి పంపేశాను గొంతులోకి.

“ఏమిటే పిల్లా, ఇన్నాళ్ళూ ఏమైపోయావ్?” – అంటూ నిశి పలకరించింది. ఈ పిలుపేమిటీ కొత్తగా ఉందీ! అనుకుంటూనే-
“నిశీ…నువ్వా…నువ్వే! ఇన్నాళ్ళూ కనబడలేదేం?” అన్నా, వీలైనంత మహానటన ప్రదర్శిస్తూ.
“అబ్బా, చా. నిజం చెప్పు? నన్ను తప్పించుకు తిరిగావ్ కదూ? ఎందుకు? నేన్నీకు ఏం అపకారం చేసాను? అన్యాయంగా తోచట్లేదా నీకు …ఇలా ప్రవర్తించడం?”
“అయ్యో, లేదు నిశీ… నాకు చాలాసార్లు అసలు రావడమే కుదరలేదు. ఎక్కడా, పనీ, రిసర్చీ…చలీ…గిలీ…నిజానికి అప్పుడప్పుడూ వచ్చా కానీ, ఎక్కడికో వచ్చా… దారులు కొత్తగా అనిపించాయి. కనబడ్డ వారు మాట్లాడుకునే భాష అర్థమయ్యేది కాదు…ఈ ప్రపంచానికి నాతో పనిలేదేమో అనిపించేది…దానితో నా ప్రపంచానికి వెళ్ళిపోయేదాన్ని….” -అంటూ నా ధోరణిలో నిజాలా? కాదా? అని ఆలోచించకుండా నేను నోటికొచ్చింది చెప్పుకుపోతూ ఉంటే…
“పోనీలే, ఇన్నాళ్ళకి అయినా కనిపించావు. పద అలా నడుస్తూ మాట్లాడుకుందాం” అంటూ ముందడుగు వేసింది నిశి. ఇంత తేలిగ్గా నమ్మెసిందేమిటా అనుకుంటూ నేనూ కదిలాను.

“ఆ చెప్పు నిశీ, ఏమిటీ విశేషాలు? జీవితం ఎలా ఉంది? కా.పు. మళ్ళీ కలిసాడా? మీ ప్రేమ ఎందాకా వచ్చింది?” అంటూండగానే… ఎదురుగ్గా ఒక ఆకారం…

దుమ్ముపట్టిన బట్టల్లో కూడా తళతళలాడ్డం, వృద్ధ శరీరంతోనైనా మొహం మాత్రం నిత్యనూతనంగా కనబడడం: ఆ ఆకారాన్ని చూడగానే, నాకు ఒక విధమైన నోస్టాల్జియా ఆవరించింది. దాని వెనుక ఏదో ముంచుకొచ్చే వెల్లువలా లీలగా కనబడింది. ఆ ఆకారం చేరువవుతున్న కొద్దీ…ఏవో తరంగాలు ఆ వైపు నుండి నాలోకి వెళ్ళడం కొంచెం కొంచెంగా తెలియడం మొదలైంది. విచిత్రంగా, ఆ తరంగాల వాళ్ళ నాకు హాని ఏమీ కాలేదు కానీ, అది చేరువయ్యేకొద్దీ, ఏవో నా గతాలు నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేయడం, కళ్ళ ముందు మసగ్గా మరచిపోయిన వ్యక్తుల ఆత్మలు కదలాడుతున్న భావన కలగడం గట్రా ఎక్కువైనట్లు అనుమానం కలిగింది. నిశి, తనతో స్నేహం… మాత్రమే కాక, మరేవో కూడా జ్ఞప్తికి రావడం మొదలుపెట్టాయి. ఆ ఆకారం చివరికి మా ఎదురుగ్గా వచ్చి నిలుచుంది.

నిశి – “హలో, ఎలా ఉన్నారూ? మీరిక్కడ చాలా అవసరం”….అంటూ పలకరించడం మొదలుపెట్టింది.
ఈ కొన్ని సెకన్లలోనే, ఏమిటో చెప్పలేనన్ని భ్రాంతులు నాకు కలిగినట్లు నాకు తోచింది. వాటిని లిపీకరించడం నాకు చేత కాదు అనుకోండి, అది వేరే సంగతి..

“ఎవరు నిశీ…” అని నేను అంటూండగానే ఆవిడ చేతులు చాస్తూ -
“హలో, మీరు నాకు తెలుసు… కానీ, నేను మీకు తెలిసి ఉండకపోవచ్చు. నన్ను ‘జ్ఞాపకం’ అంటారు”
“….”
“బహుసా నా నుండి మీకు వెళ్ళిన తరంగాలను బట్టి మీకు ఆ విషయం అర్థం అయ్యి ఉండొచ్చు…”

అప్రయత్నంగా నేను చేతులెత్తి నమస్కరించాను. పెద్దావిడే. మామూలు మనుషుల లెక్కలో అయితే ఒక డెబ్భై-ఎనభై ఏళ్ల మధ్య ఉండొచ్చు. మరి వీళ్ళ లెక్కలు నాకు తెలియవు కదా. ఎంచక్కా, మన అమ్మమ్మో, నాన్నమ్మో, ఇంకెవరైనా ఆ తరం వారినో చూసినట్లు ఉండింది నాకైతే. ఉన్న దానికి తోడూ, కళ్ళలో ఆ ఉత్సాహం అదీ చూడగానే, నాకు భలే గౌరవ భావం కలిగింది ఈ వయసులోనూ భలే చురుగ్గా ఉన్నారే అని.

“మీరు, ఇక్కడ… ఇలా… “… నాకేం మాట్లాడాలో తోచక పిచ్చి చూపులు చూస్తూ ఆశ్చర్యార్థకాల్లో వాగడం మొదలుపెట్టా.
“పోగొట్టుకున్న చోటే వెదుక్కోవాలని అంటారు కదమ్మా, అలాగే నేనూ మరచిపోయిన చోటే గుర్తుకు వస్తూంటా.” – ఆవిడ చిద్విలాసంగా నవ్వారు.
“అంటే ఏమిటనుకున్నావు? నిన్ను చుట్టుముట్టిన నా జ్ఞాపకాలే ఆవిడయ్యారు. ఆవిడే నేను. నేనే జ్ఞాపకం. జ్ఞాపకమే సత్యం. సత్యమే శివం.” – నా ఆశ్చర్యాలని ఛేదించి కొత్త ఆశ్చర్యాన్ని పుట్టిస్తూ నిశి అడిగింది.
“ఎందుకు నిశీ నాకు ఉన్న సందేహాలు చాలక ఈ కొత్త అయోమయాలన్నీ పుట్టిస్తావు?” నన్ను నేనే జాలిగా తల్చుకుంటూ అడిగాను.
“నువ్వంత ఓ… బాధపడిపోనక్కరలేదు…. నా గురించి నీలో పేరుకున్న బెంగలన్నీ ఇలా వచ్చి పడ్డాయంతే” – నిశి జాలీగా చేతులూపుతూ అంది.
చుట్టూ కమ్ముకుంటున్న చీకట్లలో అంత పట్టించుకోలేదు కానీ, అక్కడ మేమిద్దరమే ఉన్నాము! “మరి ఆవిడేరీ?” అన్నాను నిశి తో.
“చెప్పా కదా, గూడు కట్టిన నా జ్ఞాపకాలే ఆమె. నవ్వుతూ పలకరించిందంటే పైకి ఇలా ఉంటావు కానీ, నా స్నేహం నీకిష్టమే అన్నమాట!”
అబ్బో! ఈమెని వదిలించుకోవడం చాలా కష్టం రా బాబూ! అనుకున్నా, ఈ నాలుగేళ్ళలో ఎన్నోసారో!

మాట మార్చాలని – “ఇంతకీ, ఇన్నాళ్ళూ ఏమైపోయావు నిశీ?” అనడిగా.
“ఒకానొక రోజుటి మంచువర్షంలో నన్ను నేను కప్పేసుకున్నా. మంచుతో స్నేహమైంది. అప్పుడే దాని తాలూకా పొజెసివ్ నెస్ అర్థమైంది. గట్టిగా దాని కౌగిల్లో నన్ను బంధించి వేసింది. పట్టు పట్టరాదు, పట్టి విడువరాదు అన్నది తన సిద్ధాంతం లాగుంది. మంచు సంకెళ్ళు ఎంతకీ తెగనంత ధృడమైనవి. మొత్తానికి ఆ రిలేషన్ షిప్ నుండి బయటపడాలి, మళ్ళీ నీతో స్నేహం చేయాలన్న నా బలమైన సంకల్పం వల్ల ఇప్పటికి బయటపడగలిగాను. పడీ పడగానే, నువ్వు కనబడ్డావు మరి.” – అందాకా విన్నాను కానీ, ఆ చివరి ముక్క వినగానే తను నాతో ఎప్పట్లాగే ఆటలు ఆడుతున్నదని అర్థమైంది.

నా మొహం చూసి నా భావాల్ని చదివింది కాబోలు – “నిజం. చెబితే నమ్మవు. అయినా, నీకూ నాకూ ఉన్న అనుబంధం ఎంత గొప్పదో నీకింకా అర్థం కావడం లేదు.”…అంది. హతోస్మి, అనుకున్నాను.

“అయితే, పాపం నువ్వూ గడ్డ కట్టుకుపోయావా? ఇన్నాళ్ళూ ప్రపంచంతో సంబంధం లేకుండా బ్రతికావా?”
“అయ్యో, సంబంధం లేకేం? ఉండేదే అదే. స్పందన ఇచ్చే వీలు లేదంతే.”
వెధవ పంచి డైలాగులొకటి మళ్ళీ! అని మనసులో అనుకుంటూ, పైకి మాత్రం – “అసలు నిజంగా ఏం చేశావమ్మా ఇన్నాళ్ళూ?” అని అడిగాను.

“అసలేం జరిగిందంటే, అతనున్నాడు కదా…” అంటూ సగంలో ఆగిపోయింది నిశి.
తన లవ్ స్టోరీ గురించి గుర్తొచ్చింది. కాలపురుషుడితో ప్రేమ వ్యవహారంలో మునిగి తేలి, ముంచి, తేల్చీ తేల్చకుండా మిగుల్చుకున్న విచిత్ర వ్యవహారం కనుక, వెంటనీ గతమంతా కళ్ళముందు కదలాడింది.
“ఉంటాడు, ఎందుకుండడు? అతనెక్కడికి పోతాడు చెప్పు ఎంతైనా… మనిషి కూడా కాదు ఏకంగా పోవడానికి” ఈసడింపుగా అన్నాను.
“అతనితోనే ఉన్నా..” నెమ్మదిగా అంది నిశి.
“ఏమిటి?? నువ్వు…అతనితో…కలిసి…ఒక సమ్మచ్చరం పైన… నువ్వు..ఇంకొకరితో…ఇన్నాళ్ళు…” – ఇలా నేను ఆశ్చర్యంలో incoherentగా మాట్లాడుతూ ఉండగా, నన్నడ్డుకుని -
“ఇష్టపడి వెళ్ళలేదు….”
అనడంతో ఇంకా అవాక్కయ్యా. అందర్నీ ఓ ఆటాడించే నిశిని అతను ఆటాడిస్తాడని నాకు తెల్సు కానీ, ఇంతా???

“మంచు కౌగిల్లో ఇరుక్కుపోయానా. అలా ఓ పక్షులు లేని పక్షిగూటిలో చాలా రోజులు ఉండిపోయా. ఆఖరుకి బంధిఖానా కి అలవాటు పడిపోతున్న సమయంలో, ఒక భూకంపం. పెళ్ళలు పెళ్ళలుగా విరిగి పడిపోతున్న మంచు. అందులో ఒకదానిలో నా బంధిఖానా కొనసాగుతొంది… వెళ్ళడం వెళ్ళడం కింద వెళుతున్న ఒక వ్యక్తి కోటు జేబులో పడ్డాము”
“కోటు జేబులోనా???”
“తీరా చూస్తే అది ఫ్రీజింగ్ కోటు”
“ఫ్రీజింగ్ కోటా? అంటే?
“లోపలివైపు వెచ్చగా ఉంటుంది…వేసుకునే వాళ్ళకి. బయటికి మాత్రం ఫ్రీజర్ లా ఉంటుంది.”
“అదెలా సాధ్యం?”
“సృష్టిలో అన్నింటికీ అందరికీ అర్థమయ్యే సమాధానాలు ఉండవు. ఇది నీకర్థం కాదులే.”
“మరదే, అక్కడే నాకు కాలేది. నువ్వేదో ఇంకో లోకం నుండి వచ్చినట్లు ఈ బిల్డప్పేమిటి?”
“పోనీ, చెప్పన్లే…”
“అయ్యో, చెప్పు చెప్పు. సరే, అలాంటీ కోటోటుంది… తర్వాత?”
“కోటు కిటికీ లోంచి ప్రపంచాన్ని చూసాను. ఎందరో ఇహ పరలోక వాసులని కళ్ళారా చూశాను…అలాగే కోటు బంధిఖానాలోని మంచు బంధిఖానాలో ఉంటూనే”
“సరే, అతనెక్కడినుంచొచ్చాడు?”
“కోటు అతనిదే” తాపీగా అంది నిశి.
పక్కలో మంచు బాంబులు పడ్డట్లైంది నాకు. కానీ తేరుకుని,
“మరి ఇప్పుడు ఇక్కడ…”
“…ఆ… టూకీగా చెప్పాలంటే, అతని బైక్ 2013లోకి దూసుకుపోతున్న సమయంలో మేము ఎగిరి రోడ్డున పడ్డాము. అప్పట్నుంచి తొక్కుకుంటూ, తోసుకుంటూ, పెనుగులాడుకుంటూ, ఇప్పటికి ఇక్కడకి చేరాను”
“ఇప్పుడతను నిన్ను వెదుక్కుంటూ వస్తాడు కాబోలు… మళ్ళీ నా ముందు మీ నాటకం మొదలుపెడతారా?” అన్నాను అనుమానంగా.
“అతనికి తెలిస్తే….” అంది నిశి ఎటో చూస్తూ.
“ఎందుకు తెలియదూ, ఒకరి ప్రాణం ఒకర్లో ఉంటుంది కదా మీకు” అన్నాన్నేను వెటకారంగా.
“అది ఎవరి ప్రాణాలు వారు తీసుకోకుండా ఉండేదందుకు…” అంది నిశి వెంటనే.

(సశేషం)
***
(ఇన్నాళ్ళ తరువాత మళ్ళీ ఇది రాయడానికి ప్రేరణ రచయిత్రి గాబ్రియెల్ బెల్ తన వెబ్సైటులో మొదలుపెట్టిన The prince గ్రాఫిక్ కథ)

తిరువరుట్చెల్వర్ (1967)

తిరువరుట్చెల్వర్ (Thiruvarutchelvar) కూడా ఏ.పి.నాగరాజన్ తీసిన, శివాజీ గణేశన్ ప్రధాన పాత్ర ధరించిన, తమిళ పౌరాణిక చిత్రం. మొదట దేవుళ్ళు (తిరువిళయాడల్, సరస్వతీ శపథం, కందన్ కరుణై) అయ్యాక భక్తుల వద్దకు వచ్చాను. ఇందులో భాగంగా “తిరుమాళ్ పెరుమై” లో ఆళ్వార్ల కథలు చూశాను. ఇప్పుడీ సినిమా శివ భక్తులైన నాయనార్ల కథల్లో కొన్నింటిని ఎంచుకుని అల్లిన కథ. సినిమా చూసే ముందైతే మట్టుకు నాకీ సంగతి తెలియదు. ట్రైలర్ లాగా కాసేపు ఓ దృశ్యం చూసి, శివాజి రకరకాల పాత్రల్లో తన నటనా పటిమను చూపిస్తాడని అర్థమై చూడ్డం మొదలుపెట్టేసా అన్నమాట

కథ ఏమిటంటే – రాజైన శివాజీ గణేశన్….అద్భుతంగా డాన్సు చేస్తున్న పద్మిని ని (ఆ డాన్సుకు జత చేయబడ్డ కే.వి.మహదేవన్, పి.సుశీలల కాంబోని) చూసి పరవశించిపోయి, తనకు మట్టుకే సాధ్యమైన తీరులో ఠీవిగా నడుస్తూ వచ్చి ఆమె పట్ల తన ఆకర్షణని తెలియజేస్తాడు. ఆమె కర్తవ్య బోధతో, “ఛా, ఏమిట్నేను ఇలా చేసాను” అనుకుని, దైవ చింతనపైకి మనస్సు మళ్ళి, మళ్ళీ అజ్ఞానంలో “దేవుడెక్కడ ఉన్నాడు? ఏ దిక్కులో నివసిస్తాడు? ఏం చేస్తూ ఉంటాడు” అని అడుగుతాడు రాజగురువైన (స్వామీజీ లా ఉన్న) నాగయ్య ని. మరీ ఇలాంటి ప్రశ్నలకి ఖచ్చితమైన సమాధానాలు ఏం ఇవ్వగలం? అని దిగాలుగా కూర్చున్న నాగయ్యని చూసి ఆయన మనవరాలు కుట్టి పద్మిని “తాతా, నేను చూస్కుంటా కదా!” అని భరోసా ఇచ్చి … సభకి వెళ్ళి, శివాజీ అంత శివాజీ ముందు జంకూ, గొంకూ లేకుండా అద్భుతంగా మాట్లాడి, అతనికి జవాబులు చెబుతుంది. దానితో, ఈసారి నిజంగా కళ్ళు తెరుచుకున్న రాజుకి రాజగురువు పెరియపురాణం ఇచ్చి, అందులోని నాయనార్ భక్తుల కథలు చదివి తరించమని చెబుతాడు.

అక్కడ మొదలవుతాయి వరుస కథలు. మరి, తెలుగు కథల్లో ఇవి కనబడవు కనుక, నాబోటి అమాయకులు ఇంకొందరు ఉంటారు కనుక, క్లుప్తంగా ఒక్కో కథా చెప్పి ముందుకు సాగుతాను …అనగా స్పాయిలర్లు కలవని భావము.

పైన జరిగిన సంఘటన తరువాత సీను చోళ రాజు కొలువుకి మారుతుంది. అక్కడ సెక్కియార్ (శివాజీ గణేశన్) అన్న కవి నాయనార్ల కథలతో పెరియపురాణం గ్రంథం రాస్తూంటాడు. ఈక్రమంలో తన రాజసభలో ముగ్గురు (నలుగురు) నాయనార్ల కథలు చెబుతాడు. సినిమా అలా కొనసాగుతుంది.

మొదటి కథ: తిరుకురిప్పు తొండర్ (శివాజీ గణేశన్) అన్న నాయనార్ కథ. వృత్తిరిత్యా చాకలి అయిన ఈయన రోజూ ఒక శివభక్తుడి బట్టలని ఉతకడం ద్వారా వారికి సేవ చేయడం తన జీవన విధానంలో భాగంగా పెట్టుకుంటాడు. ఇందులో భాగంగా, శివుడు ఈయన్ని పరీక్షించడానికి ఒక శివ భక్తుడి రూపంలో వస్తాడు (జెమినీ గణేశన్). ఆయన తాలూకా పైపంచె ని ఉతికి ఇస్తానని ఈయన అడుగుతాడు. ఆయన, నాకున్నది ఇదొక్కటే, జాగ్రత్త అని ఇస్తాడు. మనం ఊహించుకున్నట్లే, ఆ పంచె చిరిగిపోతుంది ఈ ప్రక్రియలో. కాసేపు ఇరుపక్షాల మధ్యా కొంచెం సంభాషణ అయ్యాక, శివుడు సాక్షాత్కరించి తిరుకురిప్పు తొండర్ ని కరుణిస్తాడు.

తరువాతి కథ: సుందరార్ అనబడే నాయనార్ కథ ఇది. సుందరార్ (శివాజీ గణేశన్) పెళ్ళి చేస్కోబోతుండగా (కె.ఆర్.విజయ ను) మధ్యలో ఒక గడ్డపాయన (ఆ వేషంలో జెమినీ గణేశన్) వచ్చి అతని తీస్కెళ్ళి పోవడం…తరువాత సుందరార్ పాట పాడ్డం వరకూ ఉంది. తిరువిలయాడల్ లో “నేనెవర్నో తెలీదా?” అనేసి, తనకే సొంతమైన టీజింగ్ నవ్వు విసిరి గుళ్ళోకి శివాజీ రూపంలోని శివుడు మాయమైపోయే సన్నివేశం (శివుడు రూపంలోని శివాజీ కూడా) ఉంది. “ఇంతలు కన్నులుండ తెరువెవ్వరి వేడెదు భూసురేంద్రా?” అని అని తానే ఇంతేసి కన్నులతో శివాజీనే అడిగి మాయమైపోయిన జెమినీని చూస్తే ఆ దృశ్యం గుర్తొచ్చింది.

మూడోకథ: తిరునవుక్కరసర్ (శివాజీ గణేశన్) అన్న నాయనార్ కథ. ఎనభైఏళ్ళ తిరునవుక్కరసర్ “అప్పర్” గా ప్రసిద్ధుడు (దీనికి గల కథ, ఈ పేరును తెచ్చిన సంబందార్ అన్న మరొక “బాల” నాయనార్ కథా – సినిమాలో చూడొచ్చు, లేదంటే వికీలో కూడా చదువుకోవచ్చు). శివాజీ గణేశన్ పూర్తిగా అప్పర్లా మారిపోతాడన్నమాట ఇక్కడ. … ఈ భాగంలో నాకు అన్నింటికంటే నచ్చినది క్లైమాక్సు దృశ్యం. అప్పర్ కైలాసానికి వెళ్ళి శివ పార్వతుల నృత్యాన్ని కనులారా చూసే దృశ్యం గొప్ప పరవశం కలిగించే దృశ్యమని నా అభిప్రాయం.

పాటలు చాలా బాగున్నాయి. మొదట్లో పద్మిని డాన్సు ఉన్న పాట, చివర్లో శివపార్వతుల డాన్సు – రెండు చూడ్డానికి చాలా బాగున్నాయి. మధ్యలో చాకలి వాళ్ళ పాట భావం మొత్తంగా అర్థం కాలేదు కానీ, వినసొంపుగా ఉంది. చూడ్డానికి కూడా బాగుంది. ఈ సినిమాలో తిరుమాళ్ పెరుమై తరహాలో అనవసరంగా జొప్పించారు అనిపించిన సన్నివేశాలు చాలా తక్కువ.

సావిత్రి చాలా కొద్దిసేపు కనిపిస్తుంది. కనుక, నాకేమో వ్యాఖ్యల్లేవు ఆవిడ గురించి! ఆర్.ముత్తురామన్ ఆ గెటప్లో చాలా బాగున్నాడు నాకు చూడ్డానికి. జెమినీ గణేశన్ కూడా బాగున్నాడు.

మరి శివాజీ గణేశన్ సినిమాలో భక్తుడైనా కూడా నాకిక్కడ తెరవేల్పు కదా. కనుక, ఆయన గురించే ఎక్కువ తల్చుకుంటాను. అప్పర్ అనబడు తిరునవుక్కరసర్ పాత్రలో ఎనభై ఏళ్ళవాడి గెటప్ లో శివాజీని చూసి వర్ణించడానికి మాటల్లేవు. అది శివాజీ మార్కు నటన. నచ్చిన వాళ్ళవి కెవ్వు మార్కు కేకలు. నచ్చని వాళ్ళవి హాహాకారాలు. ఇదే సినిమాలో అంతక్రితమే సుందరార్, సినిమా మొదట్లోని రాజు, సెక్కియార్ పాత్రల్లో రకరకాల “ఠీవి” కనబడే గెటప్పులలో చూశాక, ఇలా చూసి తరించేసరికి మైండు బ్లాకై పోయింది. పూర్తిగా బాడీ లాంగ్వేజ్ మారిపోయింది. ఇంకో మనిషిలా ఉన్నాడు! ఇన్ని పాత్రలేసినా, ఒకదానితో ఒకటి పోల్చలేనంత వైవిధ్యం శివాజీ నటనలో! ఒక్క శివాజీ కోసమే నేనీ సినిమా మళ్ళీ మళ్ళీ చూడగలను అనిపించింది.

కొన్ని సందేహాలు:
1) దేవుళ్ళంతా తమిళ భక్తుల భాషకోసం ఎందుకంత పడిచస్తారు ఈ సినిమాల్లో? తెలుగు సినిమాల్లో దేవుళ్ళెందుకు తెలుగు కవుల భాషలోని తియ్యదనాన్ని పొగడరు? దేవుళ్ళకి భాషా పక్షపాతం ఎందుకుండాలి యువరానర్?
2) దేవుళ్ళని వదిలేసి, ఇలా కథలు కథలుగా భక్తుల కథలు వచ్చిన తెలుగు సినిమాలు ఉన్నాయా? (భక్త తుకారాం, రామదాసు..ఇలా సింగిల్ భక్తుల మీద ఫోకస్ చేసినవి కాకుండా!)
3) ఒక నన్నయ్య గురించో, ఒక తిక్కన గురించో, ఒక ఎర్రన గురించో – ఫిక్షన్ ఏదీ లేదా..దానితో సినిమాలెందుకు తీయరు? (విష్ణుశర్మ ఇంగ్లీష్ చదువు వంటిది కాదు. నోరి నరసింహశాస్త్రి రాసిన “కవి సార్వభౌముడు” వంటిది).

- ఈ కథలు ఆట్టే ఆసక్తికరంగా అనిపించకపోవచ్చు కొంతమందికి. కానీ, “దేవుడు భక్తుల్ని పరీక్షిస్తాడు, వాళ్ళు ఆ పరీక్షలకి తట్టుకుని నిలబడతారు. ఏ దేవుడన్నదాన్ని బట్టి ఆయన లేదా ఆమె తుదకు భక్తుల్ని కరుణిస్తారు” అన్న సింగిల్ పాయింట్ ఎజెండాతో ఇన్ని విభిన్నమైన కథలు ఉండడం అంత అనాసక్తి కలిగించే విషయమే కాదు నా మట్టుకు నాకు. అందుకే ఈ సినిమా కూడా తప్పకుండా చూడాల్సిన సినిమా నా దృష్టిలో. అలాగే, ఈ కథలన్నీ చాలా ఆసక్తికరంగా తెరకెక్కించినందుకు కూడా!

అయితే, మొదలైన చోటికి మళ్ళీ వెనక్కి వచ్చుంటే ఇంకా ఆసక్తికరంగా ఉండేది ..అని మాత్రం అనిపించింది నాకు. కథ, కథలో కథ. కథలో కథలో కథ. ఇలా సాగాక… మళ్ళీ లాజిక్ ప్రకారం…వెనక్కి మరలుతూ, మొదటి కథలోకి రావాలి కదా!

ఈ సినిమాపై అంతర్జాలంలో కనబడ్డ ఒక బ్లాగు వ్యాసం ఇక్కడ.

మొత్తం పదిహేడు వీడియోలతో ఈ సినిమా యూట్యూబులో లభ్యం. సబ్టైటిల్స్ లేవు.

తిరుమాళ్ పెరుమై (1968)

“ఏమైనా, ప్రతి సినిమా కళాఖండమైపోవాలి అంటే కుదరదు కదా!” సినిమా మొదలైన పది నిముషాల తరువాత నా మనోభావాలు ఇలా ఉన్నాయి.
“హే, ఇదేదో బానే ఉందే” – ఒక అరగంట తరువాత.
“బాగుందిలే, మధ్య మధ్యలో అనవసరపు పాత్రలున్నాయి కానీ…” – ఇంకో గంటకి…
-ఇలా నా మనోభావాల్ని నేనే రెండుసార్లు దెబ్బతీసుకున్నా ఈ సినిమా చూస్తూ చూస్తూ

చెరో సినిమాలో శివుడు, మురుగన్ ప్రధాన పాత్రలు అయ్యారు. మధ్యలో సమస్త దేవతలూ సాక్షాత్కరించారు. మరి విష్ణువు సంగతేంటి? అందుకే ఇందులో విష్ణుభక్తుల ఫోకస్. 12 ఆళ్వార్లలోని ముగ్గురు (నలుగురు) ఆళ్వార్ల కథలు – మధ్యలో తెలుగువాళ్ళు తట్టుకోలేని మార్కు తమిళ నేటివిటీ తో ఈ కథల్ని కలిపితే ఈ సినిమా.

కథ-1: విష్ణుచిత్తుడు (పెరియాళ్వార్), అతని పెంపుడు కూతురు గోదై/ఆండాళ్ కథ. విష్ణుచిత్తుడికి గోదై దొరకడం, అతను ఆమెని పెంచడం, ఆమె కృష్ణుడిపై వల్లమాలిన అభిమానం పెంచుకోవడం … పెద్దయ్యాక విష్ణువులో కలిసిపోవడం, విష్ణుచిత్తుడిని “పెరియాళ్వార్” గా పేరొందమని విష్ణువు ఆశీర్వదించడం – ఇందులో కథ.

కథ-2: తిరుమంగై మణ్ణన్/తిరుమంగై ఆళ్వార్ కథ : ఒక చిన్న సైజు రాజ్యానికి రాజైన తిరుమంగై మణ్ణన్ తన భార్య ప్రోద్బలంతో వైష్ణవుడై (అశోకుడి కథ గుర్తొచ్చింది నాకిక్కడ ఎందుకో గానీ!), విష్ణువుకి గుడి కట్టిద్దాం అనుకుంటాడు. ఈ ప్రయత్నంలోనే ఉన్నదంతా పోగొట్టుకుని, ఆఖరుకి దొంగతనాలు చేయడం మొదలుపెడతాడు! అలా, కొన్నాళ్ళకి ఒక భార్యా భర్తా వస్తారు… బోలెడు ఆభరణాలతో. ఈయన షరామామూలుగా వాళ్ళ ఆభరణాలు దోచేస్తాడు. అతగాడి మెట్టెలు మాత్రం రావు (ఆ కాలంలో మగవారికి మెట్టెలు ఉండేవిలాగుంది! దీని గురించి కందన్ కరుణైలో కూడా ఒక వివరణ ఉంది.)..లాస్టుకి తెలిసేది ఏమిటంటే, వాళ్ళు ఇతని పరిక్షించడానికి వచ్చిన విష్ణువు-లక్ష్ములని. తరువాత ఈయనే ఆళ్వార్ల మధ్య తిరుమంగై ఆళ్వార్ అయ్యాడు అన్నమాట.

కథ-3: తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్/విప్రనారాయణ కథ: విప్రనారాయణుడు కూడా ఓ విష్ణు భక్తుడు. విష్ణువుల్ లీలల్లో భాగంగా, ఒక నర్తకి తో ప్రేమలో పడతాడు…ఆమె కూడా ఇతన్ని ప్రేమిస్తుంది. మధ్యలో ఒకటీ అరా…విధి (విష్ణువు) చేతిలో కీలుబొమ్మలయిన విలన్ల ప్రమేయం తరువాత, “this is my divine game” అని విష్ణువు అందరికీ సాక్షాత్కరించి, విప్రణారాయణుని తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్ గా పేరొందమని దీవించడంతో ముగుస్తుందీ కథ.

-ఏమాటకామాటే చెప్పాలి, నాకు మూడు కథలూ చాలా నచ్చాయి. చాలా డ్రామా ఉంది … ఒక్కోటీ సెపరేట్ సినిమాగా కూడా తీసేందుకు కావాల్సినంత డ్రామా.

ఇంతకీ, అసలు సినిమాలో కంటెంట్ ఏంటి అన్నది కూడా తెల్సుకోకుండా, ఏదో, శివాజీ, నాగరాజన్ కాంబో అనేస్కుని మొదలుపెట్టేశా. విష్ణువు గా శివకుమార్ కనబడేసరికి “అబ్బా, మళ్ళీ వచ్చాడు” అనిపించినా కూడా, ఎక్కువసేపు క్లోజప్లో విష్ణువు గెటప్ లో కనబడ్డు కనుక, తట్టుకునేశా. అన్ని ముఖ్య పాత్రలూ శివాజీ వేసేశాక ఇంకా ఇతర పాత్రల గురించి ఏం చెప్తాము? ఆండాళ్ గా కె.ఆర్.విజయ, తిరుమంగై మణ్ణన్ భార్య కుముదవల్లిగా షావుకారు జానకి, మూడో కథలో నర్తకిగా పద్మిని నటించారు. వీళ్ళందరిలో, కె.ఆర్.విజయ శివాజీ పక్కన ఉన్న సీన్లలో కూడా నాకు (అంటే నేను శివాజీ అభిమాని అయిపోయా కదా. ఇంకోళ్ళు కనబడకూడదు కదా న్యాయంగా.. :p) ప్రముఖంగా కనబడగలిగిందంటే …గొప్పే!! షావుకారు జానకి కి ఆట్టే పాత్ర లేదు. పద్మిని ఆ పాత్రకి బాగా సరిపోయింది.

మళ్ళీ శివాజీ విషయం ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాలి: శివాజీవి మూడు పాత్రలు. మూడింటిలో రెండు కొంత సాత్విక స్వభావం కలవి కనుక అక్కడ స్క్రీన్ వైబ్రేట్ కాలేదు. విష్ణుచిత్తుడి పాత్ర శివాజీని నేను ఇప్పటి దాకా చూసిన పాత్రల్తో పోలిస్తే ఇది వేరే రకం పాత్ర. అతను కూడా అలా లీనమయిపోయి, విష్ణుచిత్తుడే కాబోలు అనేలా చేశాడు కొన్ని దృశ్యాల్లో! ఆండాళ్ కు మెట్టినింట్లో (అదే, విష్ణువుతో) ఎలా నడుచుకోవాలో చెప్పే దృశ్యాల్లో ఎమోషన్ తో అయితే, నిజంగా కెవ్వు మని అరుచుకున్నా. రెండో కథలో శివాజీ మార్కు వీరోచిత, పొడవు డైలాగులూ, వికటాట్టహాసాలు, ఇతర అనితరసాధ్యమైన విన్యాసాలు ఉంటాయి – షరామామూలుగా. మళ్ళీ మూడోకథకి వచ్చేసరికి, మొత్తం మనిషే కొత్తగా కనబడ్డం మొదలుపెడతాడు. కొన్ని దృశ్యాల్లో మాత్రం శివాజిత్వం(అదే, నేనొక్కప్పుడు ఓ.ఏ. అనుకున్నది) కనిపిస్తుంది. ఏమైనా, గొప్ప నటుడు. ఒకే సినిమాలో కూడా బోలెడు వైవిధ్యం చూపాడు నటనలో!

ఈ సినిమాలో సెట్లు మామూలుగా అనిపించాయి ఆ తక్కిన మూడూ చూశాక (పైగా, విడియో క్వాలిటీ కూడా అంత గొప్పగాలేదు). పాటలు వినసొంపుగా ఉన్నాయి. డైలాగులు – నాకు అర్థమైనంతలో బాగున్నాయి… సబ్టైటిల్స్ లేవు కనుక, పాటల్లో, సంభాషణల్లో నేను ఏదో గొప్ప పదవిన్యాసాల వంటివి మిస్ అయ్యి ఉండొచ్చు. మరి ఆళ్వార్ల గ్రంథాల్లో తమిళ భాషని స్తుతించడం అన్నది లేదేమో, నాకు తెలియదు గానీ, ఈ సినిమాలో మాత్రం tamil, tamil chant ఆట్టే లేదు. అయితే, సినిమా ఆద్యంతం వాళ్ళు హాస్యం అనుకుని పెట్టిన సన్నివేశాలు మహా చిరాకు పుట్టించాయి. హాస్యాత్మకంగా లేవని కాదు కానీ, మరీ రొటీన్ గా ఉన్నాయి. ఈ రేంజిలో ఆళ్వార్ల కథలు అవీ అని మొదలుపెట్టినప్పుడు అలాంటి హాస్యం మరీ సినిమా తాలూకా spirit dilute చేస్తుందని నా అభిప్రాయం. అలాగే, నా మట్టుకు నాకు కథ కీ కథకీ మధ్యలో వ్యాఖ్యాన సమయంలో నటుల విన్యాసాలు చిరాకు పుట్టించాయి.

ఎక్కడ పడితే అక్కడ వందలకొద్దీ ఆం ఆద్మీ గుంపులు చేరినప్పుడు కూడా అలా దేవుళ్ళు భలే ప్రత్యక్షమయిపోయే వాళ్ళు కాబోలు ఆ కాలంలో!! చివ్వర్లోని దశావతారాల పాట బాగుంది. శివకుమార్ కూడా బాగున్నాడు ఈ పాటలో

ఈ సినిమా బాగుందా? బాగుంది. అంటే మామూలు పౌరాణిక సినిమా స్థాయిలో ఉంటుంది. అంటే, కథ నచ్చితే బాగుందన్నట్లు. కథలు నచ్చకపోతే “బాగానే” ఉందన్నట్లు. కానీ, చటుక్కున పోయి స్టేజెక్కి “ఇది చూడండహో!” అని టముకు వేసేలా ఉండదు. అంతే.

సినిమా చూడాలనుకునేవారు యూట్యూబులో మూడుభాగాల్లో – ఇక్కడ, ఇక్కడ, ఇక్కడ చూడండి. సబ్టైటిల్స్ లేవు!

కందన్ కరుణై (1967)

అననగనగా ఒక ఎ.పి.నాగరాజన్. అనగనగా ఒక అభిమాని – నేను. అనగననగా ఒక బ్లాగు – ఇది. అనగనగా, నా అనుకోళ్ళతో సంబంధం లేకుండా, అనేకానేక భక్తుల గుండెల్లో కొలువుండే ఇలవేల్పు మురుగన్. అదే కథ.

సినిమా మొదట్లో, చూడాలా వద్దా? అనుకుంటూ నేను వేసుకున్న ఓకే, నాటోకే జాబితా ఇది:

ఓకే:
* నాగరాజన్
* పార్వతిగా సావిత్రి
* కె.బి.సుందరంబాళ్ పాటలున్నాయి… అవ్వయ్యారుగా ఆమే నటించింది కూడా.
* మురుగన్ కథా కమామిషూ తెలుసుకోవచ్చు. తెలుగు కథల్లో చూపరుగా!

నాట్ ఓకే:
* పెద్ద మురుగన్ గా శివకుమార్ (అతను పాపం బాగానే ఉన్నాడు కానీ, మరీ మెతగ్గా అనిపించాడు)
* శివుడిగా జెమినీ గణేశన్ (అబ్బే… శివుడిగా శివాజీ ఉండాలి!)
* శివాజీ గణేశన్ హీరో కాకపోవడం

4-3 లెక్కలో “ఒకే” గెలిచింది కనుక, సినిమా చూశానన్నమాట.

దానివల్ల అనుకోని బోనస్ లు:
* cute, cuter, cutest అనిపించేలా ఉన్న బాల మురుగన్ గా… నాలుగేళ్ళ శ్రీదేవి!
* కె.వి.మహాదేవన్ పాటలు.
* కొన్ని చక్కటి సంభాషణలు

ఇక, కొంచెం వివరాల్లోకి వెళ్తే –

అసలు ఫస్టు ఫస్టు మొదలవగానే ఒక పాటొస్తుంది. మీరు నిఖార్సైన తెలుగు నేటివిటీని తప్ప ఇంకేదీ ఒప్పుకోలేకపోతే, ఎలాగో ఇక్కడే కొట్టు కట్టేయడమో, వడదెబ్బకి విలవిల్లాడినట్లు కళ్ళు తిరిగి పడిపోవడమో జరుగుతుంది. (ఇదిగో, కావలిస్తే, ఇది చూశాక, తక్కిన సినిమా చూడాలో వద్దో నిర్ణయించుకోండి!)

* కథ: సూరపద్ముడనే రాక్షసుడు “నా శక్తి తప్ప నిన్నేదీ చంపలేదు” అన్న వరం పొందుతాడు శివుడి నుండి. దానితో విచ్చలవిడిగా దేవతలని హింసిస్తూ ఉంటాడు (ఇక్కడే ఒక మంచి పాట ఉంటుంది ఎస్.వరలక్ష్మి గళంలో!)…దేవతలందరూ శివుడి దగ్గరికెళ్ళి వేడుకుంటే, శివుడు తన నుండి మురుగన్ ని సృష్టిస్తాడు. మురుగన్ ని చూస్కునేందుకు ఆరుగురు కార్తిక కన్యలని సృష్టిస్తాడు. అక్కడ నుండి మురుగన్ జీవితంలోని ముఖ్య ఘట్టాలు, అతని గురించి ప్రచారంలో ఉన్న కథల వెనుక కథలు (ఉదా…నెమలి ఆయన వాహనం ఎలా అయ్యింది? షణ్ముఖ-ఆర్ముగ-కార్తికేయన్ ..ఇలా రకరకాల పేర్లు ఎందుకంటారు? కార్తిక మాసం ఎందుకు మురుగన్ ప్రియ మాసం? మురుగన్ వాళ్ళ నాన్నకే ఓంకార తత్వం ఎందుకు, ఎలా చెప్పాడు? మురుగన్ అవ్వయ్యారు ను ఎలా పరీక్షించాడు? … ఇలాగ, బోలెడు కథలున్నట్లే అనిపిస్తోంది ఇప్పుడు రాస్తూంటే… కానీ, సినిమా చూస్తున్నంతసేపు సమయం తెలియలేదు…. అదీ కథ. ఇందులో మురుగన్ లీలలు లేవు. అవి కావాలంటే మాత్రం ఇంకేవో సినిమాలు చూసుకోవాలి. నాకు తెలీవు. కానీ, ఈ కథలు కూడా చాలా ఆసక్తికరమైనవి.

మురుగన్ బ్రహ్మ ని జైల్లో పెట్టడం నాకాట్టే నచ్చలేదు. చిరాకేసింది. కానీ, వాళ్ళూ వాళ్ళూ దేవుళ్ళు … వాళ్ళ వ్యవహారాలు వాళ్ళవి కనుకా; ఇంకొక్క మాట అంటే ఇప్పుడందరూ నన్ను చంపేస్తారు కనుకా, ఇంకాపేస్తున్నా ఆ ప్రస్తావన.

కథకు రామాయణంతో చాలా పోలికలున్నాయి. రామాయణాన్ని గుర్తు తెచ్చిన సన్నివేశాలు:

- శూర్పణఖ ముక్కు చెవులు కోసినట్లు ఇందులో, సూరపద్ముడి చెల్లి అళముఖి చెయ్యి నరుకుతారు.
- సూరపద్ముడికి అస్తమానం మంచి సలహాలు ఇస్తూ ఉంటే ఒక తమ్ముడు
- మురుగన్ దూతగా వచ్చిన వీరబాహు (శివాజీ గణేశన్) ను సూరపద్ముడు అవమానిస్తే అతగాడు అక్కడ సింహాసనం సృష్టించుకునే సీన్
- నేడుపోయి, రేపు రమ్ము అని మురుగన్ సూరపద్ముడికి యుద్ధరంగంలో చెప్పే సన్నివేశం
- అసలుకి మురుగన్ ని చూస్తేనే ఏమిటో రాముడు గుర్తొచ్చాడు నాకు చాలాసార్లు
… ఇలా ఇంకొన్ని ఉన్నాయి..రామాయణం తెగ గుర్తొచ్చే దృశ్యాలు.

మురుగన్ నమ్మిన బంటు వీరబాహుగా, విచిత్రమైన గెటప్లతో శివాజీ గణేశన్, అతని సహచరులు రంగప్రవేశం చేశాక, శివాజీ ఉన్నంతసేపూ స్క్రీను వైబ్రేషన్ మోడ్ లో ఉండింది, షరా మామూలుగా

సరే, అలా వివిధ సంఘటనలతో కథ సాగాక, చివ్వర్లో నక్కీరన్ తియ్యని తమిళ భాష కి మురిసిపోయి మురుగన్ ఆయనకి సాక్షాత్కరించి, ఒక పాట పాడించుకోవడంతో సినిమా ముగుస్తుంది (ఈ సన్నివేశాలు కేకోకేక!)

* ఎప్పట్లాగే విజువల్స్, పాటలు బాగున్నాయి. నటీనటుల ఆహార్యం పాత్రోచితంగా ఉంది. కాకపోతే, కథనమే – అంత పకడ్బందీగా లేదు. ఎక్కడా బోరు అయితే కొట్టదు కానీ, మళ్ళీ మళ్ళీ చూడాలనిపించేలా ఆకట్టుకోలేదు. ధారాళంగా సాగిపోయే డైలాగులు కూడా అంత విపరీతంగా లేవు, విచిత్రంగా. కానీ, ఉన్న డైలాగుల్లోనే మామూలుగా ఈ సినిమాల్లో కనబడాల్సిన విపరీతమైన తమిళాభిమానం ఇందులోనూ ఉంది (ఎందుకుండదూ?? అన్నింటికంటే ఎక్కువ ఇందులోనే ఉండాలి. మురుగన్ అసలుకే “తమిళ్ కడవుళ్”…God of Tamils కదా!!)

* సినిమా క్లైమాక్సు దృశ్యాల్లో – కవి నక్కీరన్ తమిళ భాషని వినేందుకు మురుగన్ ఒక వృద్ధుడి వేషంలో అతని దగ్గరికి వెళ్ళాక వాళ్ళిద్దరి మధ్యా జరిగే సంభాషణ నాకు ఈ సినిమా మొత్తంలో బాగా నచ్చిన సీక్వెన్స్ (2 గంటలా 12 నిముషాల వద్ద మొదలవుతుంది, ఆఖరుదాకా సాగుతుంది). అలాగే, మురుగన్ శివుడికి ఓంకార సారాన్ని చెప్పబోయే దృశ్యంలో శివుడు అతని ముందు శిష్యుడిలా కూర్చున్న దృశ్యం అద్భుతం! మురుగూన్-అవ్వయ్యార్ల మధ్య సంభాషణ కూడా నాకు చాలా నచ్చింది.

* మురుగన్ ధర్మపత్నులుగా – కె.ఆర్.విజయ, జయలలిత – చాలా బాగున్నారు. జిగేల్ జిగేల్ అని మెరిసారు కూడా. కానీ, వాళ్ళకి అక్కడ చేసేందుకు ఆట్టే ఏమీ లేదు…మురుగన్ కోసమో, మురుగన్ తో కలిసో పాటలు పాడుకోవడం తప్ప. సావిత్రి ని ఊరికే వేస్టు చేశారు. కనబడ్డ కాసేపూ నాకు ఎప్పట్లాగే చాలా నచ్చింది. కిరీటం మాత్రం పరమ వెరైటీగా ఉంది. తిరువిలయాడళ్ లో లాగా గ్రీన్ పార్వతి లేదు ఇందులో…మామూలుగానే ఉంది కె.బి.సుందరంబాళ్ ని తిరువిలయాడల్ లో చూసినప్పుడే అవ్వయ్యారు ఇలాగే ఉంటుందనిపించింది. ఈ సినిమాలో కూడా అదే గెటప్. కాకుంటే ఇందులో కొంచెం వయసు తక్కువగా చూపినట్లు అనిపించింది. శివకుమార్ మురుగన్ గా చూడ్డానికి బాగున్నాడు. spirit of muruga ఏదన్నా ఉంటే, అది బాగానే పట్టుకున్నాడు. కానీ, నాకు ఆ హీరో భావన కలుగలేదు. జెమినీ గణేశన్ శివుడిగా బాగానే కుదిరాడు – పైగా, అతను కళ్ళింత చేసి చూస్తే నాకు చాలా ఇష్టం కూడా. కానీ, నా మట్టుకు నాకు శివాజీ లాంటి అయస్కాంత శక్తి వీళ్ళిద్దరిలోనూ లేదు అనిపించింది! చిన్నప్పటి మురుగన్ గా (అంటే, తండ్రికే తత్వబోధ చేసినప్పటి మురుగన్…మరీ అతి బాల మురుగన్ కాదు) చేసినబ్బాయో అమ్మాయో కూడా బాగా చేశారు. ఈ హేమాహేమీల మధ్య జంకూ, గొంకూ లేకుండా భలే మాట్లాడాడు. నగేశ్-మనోరమల జంట ఈ సినిమాలోనూ ఉంది కానీ, నన్నాట్టే ఆకర్షించలేదు వీళ్ళ హాస్యం.

మరి నేను శ్రీదేవిక్కూడా అభిమానిని కదా, ఆమె గురించి ఎక్కువ చెప్పుకుంటా ఈసారి. ఒక పది నిముషాలేమో కనిపిస్తుంది అతి-బాల మురుగన్ గా. అక్కడే ఒక పాట కూడా. (ఇదిగో, ఇదే ఆ పాట. ఎంత ముద్దుగా ఉన్నాడో/ఉందో కదా మురుగన్/శ్రీదేవి!) అసలుకి అది శ్రీదేవి అని వికీ పేజీలో చూశాక “ఒహో” అనుకోవడమే కానీ, నాకైతే ఏం పోలికలు కనబడలేదు. నేను చూసిన సినిమాల్లో వేసేసరికి శ్రీదేవి ఇంకాస్త పెద్ద అయింది కనుక నేను గుర్తించలేదేమో ఇందులో! అది వేరే విషయం .. అలా, మొత్తానికి, పువ్వు పుట్టగానే పరిమళించింది అనిపిస్తుంది ఈ సినిమాలో శ్రీదేవిని చూస్తే.

శివాజీ గణేశన్ బంగారు బూట్లు బాగున్నాయి కానీ, అతనిలోని నటుడికి పెద్దగా స్కోప్ లేదిక్కడ . అక్కడికీ ఛాన్స్ దొరికిన చోట్ల వదులుకోలేదు. ఏమైనా, ఇద్దరు యువతుల మధ్య గొడవల్ని చోద్యం చూస్తూ నవ్వుకున్నా, దూతగా వెళ్ళి హెచ్చరికలు చేసినా, మురుగన్ పెళ్ళికి మధ్యవర్తిత్వం నడిపినా, చివరికి విచిత్రమైన విగ్గులేసినా, మొత్తం పటాలంతో సహా బంగారు బూట్లు …ఇంత పొడుగువి వేసినా… ఎప్పట్లాగే మాటల్తో వీరంగం చేసినా – శివాజీ శివాజీనే! సినిమా మొత్తంలో పెద్ద పెద్ద డైలాగులున్నవి కొన్నే. అవన్నీ శివాజీవే! సినిమా మొత్తం మీద తాను కనబడ్డంత సేపు మురుగన్ కంటే ఎక్కువగా మన కళ్ళు వెళ్ళేవి కూడా శివాజీపైకే!

* గొప్పగా ఉన్నాయి పాటలన్నీ. “క్యాచీ” గా అనిపించలేదు కానీ, వింటూన్నంత సేపూ ఎక్కడికో వెళ్ళిపోతున్నట్లు అనిపించింది “తిరుప్పర కుండ్రత్తిల్” పాట విన్నాక, “నారీనారీ నడుమ మురారి” సినిమాలో “ఇరువురుభామల..” పాటకి ఇదే మొదటి వర్షన్ అని అర్థమైంది నాకు ఇలాంటి సాహిత్యాన్ని అర్థం చేసుకునేంత గొప్ప తమిళ్ రాదు కానీ … subtitles అనువాదంలో కూడా సాహిత్యం చాలా అద్భుతంగా అనిపించింది దాదాపు పాటలన్నింటిలోనూ.

సరే, మొత్తానికి…సినిమా బాగుంది కానీ, వావ్ ఫీలింగ్ లేదు. తిరువిళయాడళ్ స్థాయిలో కాకపోయినా, సరస్వతీ శపథం లో కూడా ఒక విధమైన charm ఉంది. మళ్ళీ మళ్ళీ చూడాలి అనిపించేలా చేసేది అదే. అది ఇందులో లేదు. బహుశా అందుకు శివాజీ గణేశన్ హీరో కాకపోవడం ఒక కారణం అయ్యుండొచ్చు. తక్కిన వారెవ్వరూ శివాజీ అంత lively గా లేరు ఈ సినిమాలో!

యూట్యూబులో ఆంగ్ల సబ్ టైటిల్స్ తో సహా చూడ్డానికి లంకె ఇదిగో.

ఓపిగ్గా బొమ్మలూ గట్రా కూడా పెట్టి మరీ రాసిన మరొకరి అభిప్రాయాలు ఈ వెబ్సైటులో చూడవచ్చు.

సరస్వతి శపథం – సినిమా

గత రెండున్నర నెలలుగా నేను బ్లాగును వదిలేయడం ఈ బ్లాగుకి ఒక రికార్డే కానీ, నాకేమిటో చీమకుట్టినట్లయినా లేదు. అసలుకి ఏదన్నా రాయాలి అన్న కోరిక్కూడా కలగకపోయేసరికి, సర్లెద్దూ, దీనికి ప్రాప్తం లేదు అనుకుని మర్చిపోయా. ఇంతలో ఒక సినిమా చూశా. అదేమో ఒకటే తెగ గుర్తొస్తోంది, ఇలా చివరికి నా చేత ఇన్నాళ్ళకి బ్లాగు రాయిస్తోంది. సినిమా పేరు – “సరస్వతి శపథం” 1966 నాటి తమిళ సినిమా. కథ-స్క్రీంప్లే-దర్శకత్వం: ఎ.పి.నాగరాజన్.

నాగరాజన్ సినిమాలు నేను చూసినవి రెండే (నవరాత్రి, తిరువిళయాడల్) అయినా – అతని సినిమాలంటే నాకు చాలా ఇష్టం అని నిర్ణయించేసుకున్నా ఈ రెంటితోనే!

ఈ సినిమా విషయానికొస్తే – ఇదొక ఆసక్తికరమైన mythological fiction. సరస్వతి (సావిత్రి), లక్ష్మి (దేవిక), పార్వతి (పద్మిని) – ముగ్గురి మధ్య జ్ఞానం, సంపద, వీరత్వం – వీటిల్లో ఏది గొప్ప? అన్న వాదన వస్తుంది (అవునండీ, నారదుడిగా వేసిన శివాజీ గణేశనే ఇదంతా మొదలుపెట్టింది!). సరస్వతి ప్రకారం జ్ఞానం గొప్ప; లక్ష్మి ప్రకారం ధనం; పార్వతి ప్రకారం వీరత్వం: వీళ్ళు ముగ్గురూ తమ వాదన సరియని నిరూపించడానికి – భూలోకంలోని ముగ్గురు వ్యక్తులపై తమ శక్తిని ప్రయోగిస్తారు. సరస్వతి – మూగవాడైన విద్యాపతి కి (శివాజీ గణేశనే మళ్ళీ!) మాటలు రప్పించడంతో పాటు అతన్ని గొప్ప పండితుడిని చేస్తుంది. ఒక దేశపు రాజు నిస్సంతుగా మరణించబోతూ, తన ఆస్థాన ఏనుగు ఎవరి మెళ్ళో దండేస్తే వాళ్ళే తరువాతి రాజంటాడు. లక్ష్మి భిక్షగత్తె అయిన సెల్వాంబికై (కె.ఆర్.విజయ) మెళ్ళో ఆ ఏనుగు దండేసేలా చేసి, ఆమెని మహారాణిని చేస్తుంది. పరమ పిరికివాడైన మాల్య (జెమినీ గణేశన్) ను పార్వతి అపర సాహసవంతుడిగా, వీరుడిగా మారుస్తుంది. దానితో, అతడు తన దేశానికి ప్రధాన సేనాపతి అవుతాడు – విచిత్రం ఏమిటంటే ముగ్గురు దేవతలూ తమ తమ వాదనలకు బలం చేకూర్చడానికి ఒకే దేశాన్ని ఎన్నుకుంటారు. దానితో, విద్యాపతి, సెల్వాంబికై, మాల్య లు ఒకరినొకరు కలిసి, వారి మధ్య నేను గొప్పంటే నేను గొప్పనే వాదోపవాదాలు, ఆవేశకావేశాలు, గొడవలు మొదలవుతాయి. వీటి అన్నిటి మధ్య చివరికి త్రిమూర్తులు, నారదుడు, త్రిమాతలు అందరూ చివర్లో తిరిగి రంగప్రవేశం చేసి సినిమాని సుఖాంతానికి తీసుకొస్తారు. క్లుప్తంగా ఇదీ కథ.

నాగరాజన్ స్టైల్లో – తమిళ్ పై విపరీతమైన అభిమానం, “రిచ్” గా కనబడే సెట్లూ, ఎడా పెడా వాద ప్రతివాదాలతో ఎడతెగని ప్రవాహంలా సాగే తూటాల్లాంటి డైలాగులూ, అద్భుతమైన కథనం – ఇవన్నీ ఈ సినిమాలో కూడా ప్రత్యేకంగా కనబడేవి, నాకు బాగా నచ్చినవీనూ. కొంచెం వివరంగా చెప్పాలంటే –

* అద్భుతమైన సెట్లు.: ముఖ్యంగా దేవలోకం – కైలాసం, వైకుంఠం రెంటినీ పరిచయం చేస్తున్న దృశ్యాలు అద్భుతంగా అనిపించాయి నాకైతే. (ఇదిగో, ఈ వెబ్సైటులో ఈ సినిమా గురించి ఒక వ్యాసం ఉంది. అక్కడ ఓపిగ్గా కిందకి స్క్రోల్ చేసి చూస్తే, కొన్ని సెట్స్ తాలూకా స్క్రీన్ షాట్స్ కనబడతాయి)

* అబ్బబ్బబ్బబ్బా… ఏమి ప్రవాహమో ఆ సంభాషణలది!! పద్యాల్లేవనే కానీ, ప్రతి డైలాగూ అంత పొడుగున్నట్లే దాదాపుగా! ఈ నటీనటులందరికీ కూడా గొప్ప ప్రావీణ్యం ఉందిలాగుంది ఈ విషయంలో. ఇలాగ డైలాగులు రాస్తే, ఊరికే చూసినంతనే మన ఇప్పటి నటులు మూర్ఛపోతారుగాబోలు! ఏనుగొచ్చి తనని తొక్కేయబోయే క్లైమాక్సు సీనులో కూడా విద్యాపతి ఒక రెండు పేజీలైనా ఉండే డైలాగు చెప్పి గానీ ఆగడు. ఏనుగూ అంతే. విద్యాపతి ఆపేదాకా చోద్యం చూస్తూ ఉంటుంది అక్కడే నిలబడి. ఆ కాలంలో జంతువులక్కూడా చాలా ఓపిక కాబోలు!

* శివాజీ గణేశన్ : నారదుడి పాత్రలో శివాజీ నా?? అనుకున్నా సినిమా మొదలయినప్పుడు. అతగాడి బాడీ లాంగ్వేజ్ చూస్తే ఇంకోలా ఉంటుంది కదా? అనిపించింది. కానీ, ఇంత చిలిపిదనంగల నారదుడిని నేనే సినిమాలోనూ చూడలేదు. సహజంగానే, ఒక స్టార్ వచ్చి నారదుడిగా వేసాడు కనుక, ఆ పాత్ర స్థాయి, నిడివి, అన్నీ పెరుగుతాయనుకోండి… అయినప్పటికీ, అక్కడ శివాజీని నారదుడు డామినేట్ చేశాడు. అదే, నారదుడిని శివాజీ డామినేట్ చేస్తున్నట్లు కనబడకుండా శివాజీయే డామినేట్ చేశాడన్నమాట. అంటే మనకి నారదుడు డామినేట్ చేస్తున్నట్లే కనబడుతుంది కదా! దేవతలు ముగ్గురినీ మీరు గొప్పంటే మీరు గొప్పని మోసేస్తున్నప్పుడు, ముగ్గురూ ఒకే చోట ఉన్నప్పుడు ఎవరు పలకరిస్తే వాళ్ళని మీరే గొప్పని చెప్పేటప్పుడు – శివాజీ హావభావాలు చూడాలి… ఇంకొకప్పుడైతే ఏమనుకునేదాన్నో కానీ, ఈ మధ్య తిరువిళయాడల్ తరువాత శివాజీ అభిమాని అయిపోయా కదా, గొప్పగా అనిపించింది. amazing actor!

ఇక విద్యాపతి గా అతని నటనా ప్రదర్శన మరో ఎత్తు. అసలీ రెండు పాత్రలకీ పోలికే లేదు. ఒకటి – అతి “చిలిపి” నారదుడి పాత్ర. ఇంకొకటి అతి “ఆత్మాభిమానం” గల కవి పాత్ర. ఈ రెండో పాత్రలో శివాజీ మార్కు నాటకీయత, అభినయకౌశలం ప్రదర్శించగల పాత్ర. పేజీలకి పేజీలు ఆపకుండా డైలాగులు చెప్పుకుంటూ, వీరావేశంతో ఊగిపోయే సీన్లూ ఉన్నాయి. ఇలాంటివి శివాజీ గణేశన్ కు కొట్టిన పిండని నా అభిప్రాయం. ఈ మార్కు నటనకే నేను ఇతగాడి అతి భరించలేము లే, అనేసి మొన్నమొన్నటి దాకా తప్పుకు తిరిగినది! కానీ, అతైనా, ఇంకోటైనా, తిరువిలయాడళ్ లో భిన్న పాత్రల్లో అతని నటన, ఈ సినిమాలో విద్యాపతిని, నారదుడినీ చూశాక – శివాజీ తప్పిస్తే ఇవన్నీ ఇంకోరు చేసినా ఇంత lively గా అనిపించవేమో అనుకుంటున్నా ఇప్పుడు! ఫ్రేము ఫ్రేముకీ కనబడకపోయినా ఇది శివాజీ సినిమా!

* బ్రహ్మ గా ప్రభాకర్ రెడ్డి, శివుడిగా హరనాథ్ లను చూసి కొంచెం ఆశ్చర్యపడ్డాను (ఆ తరువాత వెనక్కెళ్ళి “సరదాగా కష్టపడి” అక్షరం అక్షరం పలుక్కుని టైటిల్స్ చదివితే, హరినాథ్ రాజా అని కనబడ్డది శివకుమార్ పేరు పక్కన. ఓహో, ఈయన పేరదా అనుకున్నా!!). ఇంతమంది తారలందరి తళుకుల మధ్యా నన్ను విష్ణువు (శివకుమార్) ఆకట్టుకోలేదు. పైగా అర్భకంగా అనిపించాడు! కాకపొతే అందరి ఆహార్యం, వేషభాషలూ పాత్రోచితంగా ఉన్నాయి. సావిత్రి, దేవిక, పద్మిని లు నిజంగా మెరిసిపోయారు. శివుడి నృత్యం ఉంటుందనుకున్నా. అందుకు బదులుగా ఈ సినిమాలో పార్వతి పద్మిని కనుక, పార్వతి నృత్యం ఉంటుంది దేవిక/లక్ష్మి పేరుకు తగ్గట్లు భలే మిరుమిట్లు గొలిపింది. జెమినీ గణేశన్ కి అంత వీర లెవెల్లో రోల్ లేదు కానీ, ఉన్నంతసేపూ వీరుడిలా చూడ్డానికి బాగున్నాడు. కె.ఆర్.విజయ ని కె.ఆర్.విజయా? అని నమ్మడానికి చాలా సేపు పట్టింది. అంత చిన్నగా ఉందన్నమాట ఆ పాత్రకి సరిగ్గా అతికినట్లు సరిపోయింది. నగేశ్-మనోరమలు పర్వాలేదు. అసలుకి ఈ కాస్ట్ ఎంపికలోనే ఈ సినిమా తాలూకా మూడోవంతు అందం ఉంది. ఒక వంతు విజువల్స్, మరో వంతు స్క్రీంప్లే అనమాట.

నేచురల్లీ, నేను సావిత్రి ఫ్యాన్ ని కూడా కనుక, ఆవిడ గురించి కొంచెం ఎక్కువ చెప్పుకుంటాను. సావిత్రి సరిగ్గా సరస్వతి అనగానే ఎలా ఊహించుకుంటానో అలాగే అనిపించింది నాకు. హుందాగా, నెమ్మదిగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తూనే, కోపం వచ్చిన దృశ్యాల్లో మాత్రం విపరీతమైన తీవ్రత ఉన్నట్లుగా ప్రవర్తిస్తుందన్నమాట. (సినిమా చూడ్డానికి సావిత్రి సరస్వతన్నది నా రెండో కారణం, నాగరాజన్ కాకుండా). సినిమా టైటిల్ చూసి కథ సావిత్రి చుట్టూ తిరుగుతుంది కాబోలని మొదలుపెట్టిన నాకు ఆ పరంగా సినిమా కాస్త నిరాశను మిగిల్చింది. ఏదో, త్రిమాత శపథం టైపు పేరు పెట్టాల్సింది. పైగా, వాళ్ళ శపథాలే కథని నడిపించినా కూడా, శివాజీ లేనిదే సినిమా లేదు (శివాజీగా, నారదుడిగా – రెండు రకాలుగానూ!). అయినా, సరస్వతి దేవి పాత్రను ప్రధాన పాత్రల్లో ఒకటిగా పెట్టిన సినిమాలు, ఆమె పద్మం బయటకొచ్చి నడయాడిన సినిమాలూ నేనేవీ చూడలేదు కనుక, సావిత్రిని అలా చూడ్డం నాకు చాలా నచ్చింది. సినిమా రెండో అర్థంలో, లక్ష్మి-పార్వతిలతో జరిగిన సంభాషణ ఈ సినిమాలో నాకు బాగా నచ్చిన డైలాగ్ సీక్వెన్స్ లలో ఒకటి. ఇక్కడ సావిత్రి నటన కూడా. (ఈ సీక్వెన్స్ ఇక్కడ చూడవచ్చు..మూడో నిముషం అయిపోయాక మొదలవుతుంది)

* పాటలన్నీ జనరంజకంగా ఉన్నాయి (catchy అని నా భావము). మొదట్లో సావిత్రి/సరస్వతి/పి.సుశీల పాడిన “గోమాతా…ఎంగళ్ కుల మాతా” పాట వినీ వినగానే ఇది నాకెప్పట్నుంచో తెలిసిన పాటేగా! అనిపించింది. మరి ఇది తెలుగులో కూడా ఉందో ఏమిటో, నాకర్థం కాలేదు. “ఉరువత్తె కాట్టిడుం కణ్ణాడీ”, జైల్లో సాగే “రాణి మహా రాణి“, నారదుడి “కల్వియా? సెల్వమా? వీరమా?” పాటలు నాకు చూడ్డానికి అన్నింటికంటే బాగా నచ్చాయి (అందుకే విడియో లంకెలు ఇస్తున్నా అనమాట!). విద్యాపతి కి మాటల్రాగానే సరస్వతి ని స్తుతి చేసే పాట, సెల్వాంబికై భిక్షాటన చేస్తూ పాడే పాట కూడా నాకు చాలా నచ్చాయి. (ఇక రాగాలో లిస్టింగ్ ప్రకారం మిగిలిపోయింది ఒకే పాట లెండి! అది ఇదే! పాటలో నాకు నచ్చలేదనడానికి ఏమీ లేదు. ఏదో, తక్కిన పాటలు బాగా ఆకట్టుకున్నాయంతే!)

* మనోరమ తమిళ్ మాట్లాడే పద్ధతి భలే వెరైటీగా ఉంటుంది. సినిమాలో కూడా దాన్ని గురించి వివిధ వ్యక్తులు జోకులేస్తారు. ఈ సినిమాలో నగేశ్-మనోరమల సంభాషణలు కొంచెం హాస్య కాలక్షేపం అనమాట. మనోరమ మాటలు వింటూంటే నాకు ఇక్కడ జర్మనీలో శ్రీలంక వాళ్ళు మాట్లాడే తమిళ్ గుర్తొచ్చింది ఎందుకో. మా అమ్మా వాళ్ళు మాట్లాడే తె-తమిళ్, సిటీల్లో మాట్లాడే తమిళ్ కాక, నేను కాస్తో కూస్తో నిజజీవితంలో విన్న తమిళ్ అదొక్కటే అయినందుకు అనుకుంటాను, నాకు సిలోను వాళ్ళ తమిళం కూడా చాలా వెరైటీగా అనిపిస్తుంది!!

* సబ్టైటిల్స్ లేకుంటే చాలా చోట్ల, ముఖ్యంగా పాటల్లో చాలా భావం నేను మిస్సయ్యే దాన్ని … నేను అర్థం చేస్కునే వేగానికంటే వేగంగా సాగాయి వాదోపవాదాలు. పైగా, భాష కూడా కొంచెం కాంప్లికేటెడ్ గా ఉండింది నాకు. ఏమైనా, ఆ సబ్టైటిల్స్ కొన్ని క్షణాలు అటూ ఇటూగా వస్తాయి కనుక, బొత్తిగా అసలుకి భాషే తెలియని వాళ్ళకి కొంచెం ఇబ్బంది కలుగవచ్చు.

..మొత్తానికి నా దృష్టిలో అద్భుతమైన సినిమా. మత విశ్వాసాలతో సంబంధం లేకుండా, పౌరాణిక సినిమాలు చూసే ఆసక్తి ఉన్న వారు అందరూ తప్పకుండా చూడాల్సిన సినిమా. సినిమా చూడాలనే ఆసక్తి ఉన్న వారి కోసం ఇదిగో యూట్యూబు లంకె!! నాగరాజన్ పై నా అభిమానం రెట్టింపైంది. మరేవన్నా సినిమాలు కూడా వీలు వెంబడి చూడాలి!