అదివో, అల్లదివో మన విమానమూ ;)

ఒక ఐదు నెల్ల క్రితం విధివశాత్తూ ఒక రాత్రంతా స్టుట్గార్ట్ విమానాశ్రయంలో గడపాల్సి వచ్చింది మేము. నాకు అలాంటి ప్రదేశాల్లో నిద్రపట్టదు కనక, ఏమీ తోచక అటూ ఇటూ ఎయిర్పోర్టులో తిరుగుతూ ఉంటే కనబడ్డది ఈ విగ్రహం. ఎందుకో గానీ, నాకు భలే నచ్చింది. మాకుమల్లే విమానం కోసం ఎదురుచూస్తున్న వాళ్ళనుకుంటా వీళ్ళు కూడా ;) ఎవరన్నా ఆప్తుల్ని రిసీవ్ చేస్కోడానికి వచ్చిన వాళ్ళు కూడా అయ్యుండొచ్చు అనుకోండీ, అది వేరే సంగతి. నేను సెండాఫ్ బాపతు ఆవేళ.

Published in: on April 22, 2012 at 7:00 am  Comments (2)  
Tags:

నా Osterhasen కథ

ఇవ్వాళ మా మెస్సులో లంచ్ తో పాటు, కుందేలు ఆకారం చాక్లెట్లు కూడా ఇచ్చారు. ఒస్టర్హాసెన్ అనబడు ఈస్తర్ కుందేళ్ళు. అందరికీ చేరోకటే ఇచ్చారు కానీ, మా దగ్గర ఆల్రెడీ ఇంకోళ్ళు ఇచ్చినవి కూడా ఉన్నాయి అని నా కొలీగ్స్ ఇద్దరు నాకిచ్చేసారు – నేను మొదటి దాన్ని చూసి మురిసిపోతూ ఉంటే ;) (అదీ తెలివంటే. ఒకే దెబ్బకి మూడు కుందేళ్ళు…హీహీహీ). ఇదిగో, ఇలా ఉన్నాయండీ అవి:

సరే, వాటిని చూడగానే, ఎప్పట్లాగే నాకు క్రియేటివిటీ పొంగి, పొర్లి – వాటి చుట్టూ ఒక కథ అల్లడం మొదలుపెట్టా. అక్కడ రెండు మగ, ఒక ఆడ కుందేలు ఉండడం వల్ల లవ్ స్టోరీ, Darr సినిమా రేంజిలో చెప్పడం మొదలుపెట్టా. అలాగే, కాసేపు మేము తింటూ ఉంటే వాటికీ ఇవ్వట్లేదని దిష్టిపెడతాయి అని చెప్పి వెనక్కి తిప్పడమూ … ఇలా ఏవో మా పాటికి మేము చేసుకుని నవ్వుకుంటూ ఉన్నాం (నాన్సెన్స్ ని నాన్సెన్స్! అనుకోకుండా… నాన్సెన్స్ ..:-)! అని సరదాగా తీసుకునే కొలీగ్స్ ఎక్కడికెళ్ళినా దొరకడం నా అదృష్టం అనే చెప్పాలి.). ఇంతలో మా సెక్రెటరీ వచ్చింది. ఆవిడ అందర్లోకీ పెద్దావిడ..మనవళ్ళు గట్రా కూడా ఉన్నారన్నమాట. ఆవిడకి ఏమిటో మేమిలా బొమ్మలతో ఆడుకోవడం నచ్చలేదు. కాసేపు “ఎందుకు వాటి పిచ్చి పట్టుకుంది నీకు?” అదీ ఇదీ అన్నా కూడా, చివరికి అందరం వీటి గురించి అబ్సేస్ అయినట్లే కనిపించి…ఇక వదిలేసింది అనమాట ;) ;)

అంతా బానే ఉంది కానీ, ఇవన్నీ పట్టుకుని నడవాలంటే : నేను మెస్సు వాళ్ళ దగ్గరనుంచి చాక్లెట్లు కొట్టేసా అనుకుంటారేమో అని భయం వేసింది నాకు. ఏదో, ఒకటి కోటు జేబులో, రెండు చేతిలో..ఆ చేయి కూడా కోటు జేబులో పెట్టేసి … (అదే…అన్నీ కోటులో అని భావము)…అలా నా ఆఫీసు గదికి వచ్చేసా ;) కానీ, కుందేళ్ళకి రిప్రోడక్షన్ రేట్ ఎక్కువ… జాగ్రత్త… నీ ఇల్లంతా ఈస్తర్ బన్నీ చాక్లెట్లతో నిండిపోగలదు … అని భయపెట్టేస్తున్నారు ఇక్కడ ;) కనుక, కుందేళ్ళ విక్రయ కేంద్రం పెట్టుకుంటా ఏమో వచ్చే వారం నుండి :P

అన్నట్లు నాకిప్పుడు సందేహం కలిగింది… మన దేశంలో చేసుకునే ఈస్తర్ కి కూడా ఈ గుడ్లు పట్టుకొచ్చే కుందేలు ఉంటుందా? కాస్త తెల్సినవారు ఎవరైనా చెప్పగలరు.

Published in: on April 5, 2012 at 1:01 pm  Comments (4)  

The MSBR Rant…

“You know, so and so joined in a Dev job finally..”
“Yes, I’ve heard of it.”
“Like I said before, MSBR won’t make any sense at all unless you do a PhD..”
“True, True, True.”
*******************
The conversation happened (although with not the exact same exchange), a few days ago. Although I agreed to that statement so emphatically on that day, I’ve been thinking of it ever since. Let me brief the terminology before going ahead:

1) BTech/BE etc: Any undergrad degree in Engineering (You all know that!)
2) MTech/ME/MS: Masters degree in Engineering (You all know that too!)
3) MBA/MA/MSc etc: Other masters degrees (You all know that too!)
4) MS BR : MS by Research (A masters degree with ‘ulterior’ motives..for those who don’t know :P)
5) PhD : …well…its a PhD degree ;)

Okay, the context here is: Indian universities with decent computer science research groups, that offer MSBR degrees along with Masters without that “research” tag. Many people (including some fellow MSBRs), opine that -

1) MSBR is a waste of time and those who graduate with it will end up applying for same jobs as they would have applied, without that damn degree.

2) So, since there is no point in doing an MSBR, We can either continue with our existing job (if we are working already!) or enrol in a non-research focused Masters program (Eg: ME/MTech for Engineering), which prepares us better equipped for the kind of jobs we will be applying for, eventually.

- When I graduated, I shared the same sentiments and recession added to that. But, looking back, I think the idea of MSBR is different. If it works, it works. Otherwise, you can still do a lot of things with what you learnt. Let us start with the assumption (which I believe in) – that a degree is not only about the eventual job it fetches you. I don’t deny that its a part of the purpose though.

(Ofcourse, we all think about the ultimate job that this new degree fetches us and all… I don’t deny the fact that I did …and I still do too. I am not a saint(-ess)!)

The “ulterior” motive of MSBR is to make you do a PhD ;). Okay, it tries to motivate you for that goal by doing these things :
1) Tell you what “doing research” means
2) Tell you what “doing good research” means
3) Tell you how living the life of a “research scholar” is
4) Give some insights in to how a “researcher” does things.
5) Give a chance for you to try out and decide if research is your thing.
-Infact, a few years after graduating, I think the idea is great for anyone who is confused about doing a PhD, just after bachelors. Ofcourse, any idea is great… only for its believers!

So, at the end of the degree or after an year or two in to “working” at some R&D place or in software development, if you conclude “research is not for me” and decide to move on, its not the failure of MSBR program, but its success (IMHO). If you decide to quit your work as a developer and decide to do a PhD, I would still call it a success for the MSBR program. The program did what it is supposed to do. It gave an overview of what a research career will be and had let you take a decision for yourself.

Well, how much of what we learnt in our bachelor degrees do we actually use, anyways? How much of that will be useful if we move on and do an MBA..or an MA…or something totally different from what we did in Bachelors?
-Can we claim that our previous degrees were a waste of time? ;) I can at least claim that my Bachelors degree told me that its not for me ;)…so I don’t call it a waste of time.

There is this cycle of looking down upon other job profiles. I am sick and tired of that too ;) Whats wrong with doing software development? What is it with testing? what is it management? what is it with housekeeping? What is it with teaching? What is it with a clerical job?

-Will the society survive with researchers alone? or with software alone? or with managers alone? To me, all are still professions where “expertise” means different things. Sometimes, its “intellect”, sometimes its agility, sometimes its time-management, sometimes its street smartness, sometimes the ability to work monotonously without getting irritated etc..etc..

Okay, I should not digress. My topic is MSBR. To conclude, MSBR is as good or as bad as any other Masters degree, in my opinion. My thoughts, ofcourse are more netural to MSBR now, than, say, three years ago (for those who knew me during and after my masters) :-)

Calling the negative to neutral turn as positive:
…the relatively positive feelings about MSBR are not totally because (for whatever reasons) I enrolled myself in to a PhD program last year and they are not also because Iam enjoying it thoroughly atleast until now.

Something that I really identified with, when I read a couple of years back…and still empathize with… can be read on the ShArk Food blog, here. Although its majorly about the Dual-Degree programs that rather “force” teenagers in to research without telling them what it is, I still agree with almost everything that was said there. My current post is about the idea of MS (BR) degree as such and not about the aftermath, though ;-)

(I think atleast one peRSon I know will continue brainwashing prospective students about the merits of MSBR with more vigor, if he comes to know of this post!!)

Published in: on April 3, 2012 at 10:45 am  Comments (7)  

చెక్కుడు చీస్, రెండు చెక్కుళ్ళ ఆలూ (ప్రాగోగులు-4)

ఇవ్వాళ్టికి ప్రాగ్ చేరి ఎనిమిదో (ఆఖరు) రోజు. పనులన్నీ అయిపోయాయి కనుక, తీరిగ్గా కూర్చుని ఏం తిన్నా ఇక్కడ? అని ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను. రెండు రోజులుగా మాలో రికరింగ్ జోక్ ఏమిటంటే – చెక్ రెస్టారెంట్ కి వెళ్ళి వెజిటేరియన్ అంటే చాలు – పొటాటో ఫ్రైస్, ఫ్రైడ్ చీస్ … మన ముందు ఉంటాయి అని.

రాత్రి భోజనానికి ఎవరిష్టం వారిది కానీ, సాధారణంగా మధ్యాహ్నాలు వింటర్ స్కూల్లో అందరితో కలిసి అక్కడే తినాల్సి వస్తుంది (వెళ్ళే వాళ్ళు అప్పుడు కూడా వెళ్ళిపోయారు అనుకోండి, కానీ, ఏదో కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకుంటూ తినవచ్చని నేను వెళ్ళలేదు). అయితే, మొదటి రోజు – ఏదో పెట్టారు. అది బాగుండింది. నాకు చాలా రుచిగా కూడా అనిపించింది. బహుశా, వెజిటబుల్ రైస్ తరహాలో వండినందుకేమో. దానితో లంచ్ తర్వాత బయటకు వచ్చాక నన్ను అక్కడ చదువుకుంటున్న ఒకతను “వెజిటేరియన్ ఫుడ్ ఎలా ఉంది?” అని అడిగితే.. “వండర్ఫుల్. భలే ఉంది. నేను ఇంత రుచిగా ఉంటుందని ఊహించలేదు” అని చెప్పుకుపోతూ ఉంటే, ఆశ్చర్యంతో అతను “నిజమా! చెక్ వెజిటేరియన్ ఫుడ్ బాగుంది అని ఇదే వినడం. చూద్దాం ఈ వారం ముగిసేసరికి ఏమంటావో!” అన్నాడు. అర్రెర్రె! ఎంత దార్శనికుడు! అనిపిస్తోంది ఇప్పుడు అతన్ని తల్చుకుంటే :))

సరే, తరువాత నుండి మళ్ళీ శుక్రవారం దాకా … రోజూ ఫ్రైడ్ చీస్, పొటాటో ఫ్రైస్… రెంటిలో ఏదో ఒక్కటైనా (లేకపోతే రెండూ) తప్పనిసరి మా లంచ్ లో. అది తప్ప తినేదానికి ఏదీ ఉండదు అక్కడ. నాకేమో ఆ రెండింటిపై రోజూ ఆబగా తినేసేంత మమకారం లేదు. అన్నింటికంటే ఘోరం ఏమిటంటే, ఒకరోజు గ్రూప్ డిన్నర్ అనమాట. అది ముగిసిన తరువాత – అది నచ్చిన వాళ్ళు ఎవరయ్యా అంటే – అక్కడ బీరూ, వైనూ ఏరులై పారింది కనుక, ఆ ఏరులో ఈతకొట్టిన వారూ, పంది మాంసాన్ని బాగా ఇష్టపడి తినేవారూనూ! మరి ఆ రెండు కోవల్లోకి చెందని నాలాంటి వాళ్ళకి (నేనూ, ఇంకో బ్రీటీష్ అమ్మాయీ) మా పరమాద్భుతమైన “ఫ్రైడ్ చీజ్, ఆలూ ఫ్రైస్” వండి వేయించి పెట్టారన్నమాట :)). ఆ విధంగా… నాకు కావాల్సింది మాత్రమే తీసుకుని, అది తిని…ఏదీ మిగిలించి పారేయని చరిత్ర గల నేను.. ఇలాగ రోజూ ఆలూ, చీస్ తినలేక ప్రాగ్లో పెట్టుకున్న తిండి వదిలేయడం నేర్చుకోవాల్సి వచ్చింది.

అయితే, ఇది చూసి ప్రాగ్ లో శాకాహారులకి దిక్కులేదు అనుకోనక్కర్లేదు. బోలెడు ఇతర ఆప్షన్లు ఉన్నాయి. కనీసం మేము ఉన్న ఏరియాలో బోలెడు రకరకాల ఇతర జాతీయ రెస్టారెంట్లు ఉన్నాయి… ఇస్కాన్ వారి ఇండియన్ కాక..నిజం ఇండియన్ వి కూడా ఉన్నాయి (నేను వెళ్ళలేదు కానీ, బాగుంటాయని చెప్పారు ఇక్కడ). మేము ఇలా రోజూ రాత్రుళ్ళు రోడ్డున పడేవాళ్ళం కనుక, ఒక్క గ్రూప్ డిన్నర్ అప్పుడు తక్క, మిగితా అన్ని రోజులూ పది నిముషాల నడకలో చక్కటి శాకాహారం దొరికేది (అంటే, సరిగ్గా మన టైపులో ఉండేవే కావాలి అంటే కష్టం కానీ, శాకాహారం అయితే చాలు అన్న పరిమితి మాత్రమే ఉంటే దొరికేస్తుంది అని భావము) వీటన్నింటికంటే నాకు తెగ నచ్చేసినవి – బేకరీలు/మినీ మార్కెట్లూ..వాటిలోని బ్రెడ్డు/బిస్కట్/కేక్ వెరైటీలు. నేను “ఫుడ్ టూరిజం” లో నేను మహా మురిసిపోయిన సందర్భాలూ వీట్ల్లో ఉన్నప్పుడే :)

ఇంక, చాలా చోట్ల సలాడ్లు కూడా ఉన్నట్లే ఉన్నాయి. ఒకరోజు ఒక వందేళ్ళ నాటి రెస్టారెంటుకు వెళ్ళాము. అక్కడికి ఒకప్పుడు ఐన్స్టీన్, కాఫ్కా వంటి వారు వచ్చేవారట (అయినా కూడా, అది మామూలు రెస్టారెంటు…చాలా మామూలు ధరలు. నాలుగు యూరోల్లో నేను ఎంచక్కా బ్రెడ్డు, వెజిటెబుల్ సలాడ్ తిని, ఆ చలికి హాట్ చాక్లెట్ కూడా సేవించేసా! మా ఊళ్ళో అయితే దాదాపు అసాధ్యం. ఇక ఇలా గొప్పోళ్ళు వచ్చారన్న పేరున్న రెస్టారెంటైతే మరీ అసాధ్యం!). అక్కడ శాకాహారులకి కొద్దో గొప్పో చాయిస్ ఉండడం నాకు చాలా ఆశ్చర్యం కలిగించిన అంశం :) అసలుకి నా సలహా ఏమిటంటే – ప్రాగ్ వెళ్ళే శాకాహారులూ, బహుపరాక్…. అనేంత దృశ్యం లేదు… ఎంచక్కా అన్నీ దొరుకుతాయి కాసేపు అటూ ఇటూ నడిస్తే. కానీ, పొరపాట్న కూడా చెక్ రెస్టారెంట్లకు వెళ్ళకండి. వెళ్ళిన ప్రతిచోట లోకల్ ఫుడ్ ట్రై చేయాలి అనుకోడంలో తప్పు లేదు కానీ, లేని ఫుడ్డు ఎక్కణ్ణుంచి తింటాం చెప్పండీ?? :P

చివరి రోజు (అంటే నిన్న) మొత్తం అయిపోయాక అందరూ ఎంచక్కా రాత్రి చెక్ రెస్టారెంటుకి వెళ్ళి గులాష్ (అదో రకం మాంసాహారం. బీఫ్/పోర్క్ ఏదో వాడతారు. నాకు వివరాలు తెలీవు) తింటూ బీర్ సేవిద్దాం అని తీర్మానించారు. నేను తిరగబడ్డా ;) నా వల్ల కాదు ఆ చీజ్, పొటాటో తినడం. నేను ఇంకెక్కడికన్నా..ఏ సబ్వేకో, ఫలాఫెల్ షాపుకో పోతాను అన్నా… ఏ బేకరికో వెళ్ళినా ఆ చెక్ రెస్టారెంటులకంటే పావు ఖర్చుతో నచ్చింది తినొచ్చు…అనుకున్నా మనసులో! ఇంతలో, నా కొలీగ్ చైనీస్ అబ్బాయి కూడా తిరగబడి – నాకు చిరాగ్గా ఉంది ఈ సెంట్రల్ యూరోపియన్ ఫుడ్ తో…నేను చైనీస్ రెస్టారెంటుకి వెళ్ళి చూస్తా ఎలా ఉంటుందో! అన్నాడు. హమ్మయ్యా! అయాం నాట్ అలోన్… అనుకుని, టాటా చెప్పేసా. సరే, అలా వెళ్ళబోతూ ఉండగా, ఇతను అన్నాడు – “చైనీస్ రెస్టారెంట్లలో విజిటేరియన్ డిషెస్ రెండు మూడు ఎలాగో ఉంటాయి.. నీకు పర్లేదు అంటే నాతో పాటు రావచ్చు” అని. గతంలో వివిధ దేశాల్లో (అంటే- నార్వే, క్రొయేషియా మరియు డెన్మార్క్) నాకు శాకాహారం దొరకడంలో సాయం చేసాడు కనుక, ఇతన్ని నేను నమ్మాను ;) అలా ఇద్దరం కలిసి ఒక చైనీస్ రెస్టారెంటుకు వెళ్ళాము. అప్పుడే కొన్ని కొత్త విషయాలు తెలిసాయి.

ఆ రెస్టారెంటుకు వెళ్ళే దారిలో ఆ అబ్బాయిని – “అయితే, ఇంటి ఫుడ్ మీద దారి మళ్ళిందా?” అని అడిగాను. దానికి అతని జవాబులో నాకు బోలెడు జ్ఞానోదయం అయ్యింది. “లేదు. ఇలా ఊరికే రకరకాల మాంసాలు ఉత్తవి తినాలంటే విసుగ్గా ఉంది. చైనాలో కూడా రకరకాల మంసం తింటాం కానీ, వాటితో పాటు అన్నమో, నూడుల్సో ఇలా ఏదో ఒకటి ఉంటుంది.” అన్నాడు. నేను “ఓహో” అనెంతలోనే…”అసలు వీళ్ళకి వెజిటేరియన్ అంటే సలాడ్లు, చీస్ ఫ్రై మాత్రమే ఎందుకో నాకు అర్థం కాదు. చైనాలో అయితే వెజిటేరియన్ కి కూడా చాలా చాయిస్ ఉంటుంది” అన్నాడు. నేను అవాక్కయ్యాను. చైనాలో వెజిటేరియనా? అని. అదే అతన్ని అడిగేసాను. అతను వాళ్ళు ఉత్త కూరగాయలతో కూడా రకరకాలవి చేసుకుంటారనీ, కొన్ని బౌద్ధ ఆలయాలకి వెళ్తే, గుడ్డు లేని ఆహారం కూడా దొరుకుతుందనీ అన్నాడు. కెవ్వుమని కేకపెట్టింది మనసు. నాకు తెల్సిన ఒకరిద్దరు చైనా వెళ్ళినప్పుడు ఆహరం గురించి కంప్లైంట్ చేసినట్లే గుర్తు. అలాగంటే, జర్మనీ గురించి కూడా చేసారు అనుకోండీ… కనుక, బహుశా, సరిగ్గా మన టైపు ఆహారం కోసం చూసి నిరాశపడ్డారేమో అనిపించింది ఇది విన్నాక.

సరే, ఈ స్నేహితుడు నాకు కొన్నాళ్ళ బట్టీ తెలుసు, ఒకే డిపార్ట్మెంట్ లో పని చేస్తాం కనుక. అతను సాధారణంగా చైనీస్ రెస్టారెంటుకు వెళ్ళడు. అందుకని కుతూహలం కొద్దీ మళ్ళీ అడిగా.. నువ్వు వెళ్ళవు కదా. ఇవ్వాళ ఎందుకు వెళ్దాం అనుకున్నావు? అని. అతని జవాబు : “సాధారణంగా యూరోప్లో,అమెరికాలో కనబడే చైనీస్ రెస్టారెంట్లు చాలా మట్టుకు విన్ జౌ (Wenzhou) ప్రాంతం నుంచి వచ్చిన వాళ్ళు పెడతారు. ఈ రెస్టారెంటు “సిచ్వాన్” (Sichuan) వాళ్ళది (పేరును బట్టి చెప్పాడు అనుకుంటా). నేను ఈ ప్రాంతానికి దగ్గర్లో పెరిగాను కనుక, నాకు ఇక్కడి ఫుడ్ అంటే ఇష్టం.” అన్నాడు. విషయం ఏమిటంటే, ఇక్కడి ఆహారం చాలా “హాట్” గురూ టైపులో ఉంటుంది. ఈ కుర్రాడు అక్కడివాడే అయినా, బహూశా ఏళ్ళ తరబడి యూరోప్ లో ఉండి సుకుమారం అయిపోయాడో ఏమో… ఉప్ఫూ ఉప్ఫూ అనుకుంటూ, చెమట్లు కక్కుతూ, నేను నవ్వుతూ ఉంటే సిగ్గుపడుతూ తిన్నాడు :)) ఇండియాలోని చైనీస్ రెస్టారెంట్లలో సిచ్వాన్ స్టైల్ వెజిటెబుల్ ఫ్రైడ్ రైస్ అని అమ్ముతారు కొన్ని చోట్ల..కొంచెం స్పైసీగా ఉండే ఫ్రైడ్ రైస్ అది. ఇదంతా అయిన చాలా సేపటికి నాకు బల్బు వెలిగింది – ఆ పేరెందుకు వచ్చిందో!

బహుశా ప్రాగ్ వార్తలు ఇక్కడితో సమాప్తం అనుకుంటాను :)

Published in: on February 19, 2012 at 9:36 am  Comments (5)  
Tags:

ప్రాగోగులు-1

కొద్దిసేపటి క్రితమే చెక్ రిపబ్లిక్ రాజధాని ప్రాగ్ లో ల్యాండ్ అయ్యాను. ఇక్కడ వారం రోజుల మకాం… ఒక చలికాలపు పాఠశాల (వింటర్ స్కూల్) కోసం. మా ఊళ్ళో విశేషాల గురించి రాయడానికే సమయం చిక్కక రాయడం లేదు. కానీ, దిగిన క్షణం నుంచి ఎంత రాయకూడదు అనుకున్నా రాయడానికి ప్రేరేపించే అనుభవాలే ఎదురవుతున్నాయి ఇక్కడ. దానితో, ప్రాగులో నా బాగోగుల కథ – ప్రాగోగులు…చెప్పక తప్పడం లేదు.

1) అసలు విమానం ఎక్కీ ఎక్కగానే చెక్ ఎయిర్వేస్ వారి పత్రిక ఒకటి కనబడితే తెరిచాను. అంతే, విమానం దిగేదాకా, చదువుతూనే ఉన్నా… చదివినవే మళ్ళీ కూడా చదివా…ఆసక్తికరంగా అనిపించి. చివరాఖరుకి అది నాతో తెచ్చుకోవచ్చా అని విమానం వాళ్ళని అడిగి, వాళ్ళిస్తే తెచ్చేసుకున్నా కూడా :) (అసలు ఈ పుస్తకం ద్వారా నాకు తెలిసిన వింతలూ, విశేషాలూ, వార్తలూ వాటి గురించి రేపో ఎల్లుండో వివరంగా రాస్తాను)
-అలాగ ఆ పుస్తకం గురించి నా కొలీగ్ కి ఊదరగొడుతూ, చలికి వణుకుతూ ఊళ్ళోకి వెళ్ళడానికి బయటకు వెళ్ళబోతూ, ఏటీయం లో డబ్బులు డ్రా చేసుకుందాం అనుకున్నాము. అక్కడ్నుంచి మొదలయ్యాయి పంచులు నాకు.

2) ఏ.టీ.యం లో 2000 చెక్ క్రోనులు అని సెలెక్ట్ చేసాను… చాలా రోజులు ఉండాలి, పైగా ఇక్కడ అంతా ఖరీదు అంటారు అని. ఇంక చూడండీ… 2000 క్రోను నోటు ఇచ్చిందది! ఇండియా ఏ.టీ.ఎం. లలో ఐదొందలు డ్రా చేస్తే ఎక్కడ ఐదొందల నోటు ఇస్తుందో అని, నాలుగొందలు, వందా వేర్వేరుగా డ్రా చేసేదాన్ని నేను. అంత చిరాకు నాకు పెద్ద నోట్లంటే… పైగా, నా తరహా ఖర్చులకి అలాంటి నోట్లు పరమ దండుగ. చిన్నవుంటేనే పండుగ. జర్మన్ ఏ.టీ.ఎంలు ఈ విషయంలో భలే ముద్దొస్తాయి. 50 యూరోలు తీయాలని అడిగితే, 20+10+10+5+5 – ఈ డినామినేషన్లలో ఇస్తాయి ఎప్పుడూ.

3) బస్సు ఎక్కాలంటే, బస్సులోనో, బస్టాపులోనో కాకుండా, ఒక కౌంటర్ లో కొనుక్కోవాలి టికెట్లు. అక్కడికెళ్ళి, 32 క్రోనుల టికెట్టు కి 2000 రూపాయల నోటు ఇచ్చాడు నా కొలీగ్. వెనకే మరో 2000నోటుతో నేనున్నా క్యూలో. ఆ కౌంటర్లో ఆమె చేతులెత్తేసింది. మేము చిల్లర్లు ఇవ్వలేము అన్నది. మీ ఏ.టీ.యం మాకు ఈ నోటే ఇచ్చింది అన్నాడు నా కొలీగ్. ఆవిడ…ఆయినా మేమంతే…అనేసి కౌంటరు మూసేస్తున్న బోర్డు పెట్టింది. ఖంగారు పుట్టింది నాకైతే…ఇంతలో క్రెడిట్ కార్డుతో కొనొచ్చన్న విషయం తట్టి కొన్నామనుకోండీ… కానీ, తొమ్మిదింటికి ఆ కౌంటర్ మూసేస్తే, తరువాతి బస్సులు జనం ఎలా ఎక్కుతారు? అన్నది నాకు అర్థం కాలేదు.

4) ఈ బస్సుమారి ఒకచోట మెట్రో ఎక్కాలి. అక్కడ ఎస్కలేటర్ ఉండిందీ…. కనుచూపుమేరదాకా మెట్లే ఉన్నాయేమో అని అనుమానం కలిగింది అది చూసాక :) నేను ఈ చలి-కోటులో పాకెట్లు వెదికి ఫోను తీసి కెమెరా ఆన్ చేసే సరికి దాదాపు సగం పైకి ఎక్కేసాము. దానితో ఇదిగో-ఇంత మాత్రం కనబడ్డది.

5) హోటెల్ లోకి ప్రవేశించాక అడుగడుక్కీ పంచి పంచి పంచి. ఆ రిసెప్షన్ లో పనిచేసే వాడెవడో కానీ, కొత్తవాడో, తాగు-వాడో, నిద్రలో ఉన్నవాడో – ఏమిటో అర్థం కాలేదు. ముందు నా కొలీగ్ తన రిసర్వేషన్ తాలూకా పేపర్లతో ఉన్నాడు. వెనుక నేను ఉన్నా. “మీ పేరు లేదు” అన్నాడు రిసెప్షనిస్టు. “ఉంది” అంటాడు ఇతను. ఇలా రెండు మూడు సార్లు అయ్యాక, నా కొలీగ్ ఆ రిసెప్షనిస్టు దగ్గర ఉన్న పేర్లు తనే చూసి, “ఇదిగో, ఇదీ నా పేరు” అన్నాడు. అతను “ఓ, సారీ, సారీ…” అనేసి, అతనికి రూం అలాట్ చేసాడు. నెక్స్ట్ నేను వచ్చాను. “ఇద్దరికీ ఒకే రూం” అన్నాడు. నేను హడలిపోయా. ఇదెక్కడి ఖర్మరా బాబూ…అని అయోమయంలో అనుకుంటూ ఉండగా, నా మీద కాస్త అలర్టుగా ఉన్న నా కొలీగ్ – ఆమె సెపెరేట్ గా బుక్ చేసుకుంటే ఇద్దరికీ ఒక రూం అంటారేమిటి? మేమిద్దరం ఒకే చోట పని చేస్తాము…ఒకే పనిమీద ఇక్కడికి వచ్చాము… అంతే. అన్నాడు. “మీ పేరు నిజంగానే లేదు” అన్నాడు రిసెప్షనిస్టు కూల్ గా. మళ్ళీ ఖంగారు మొదలైంది నాకు. “లేకపోవడం ఏమిటి? అతను బుక్ చేసిన రోజే కాస్త ఆలస్యంగా నేనూ చేసా. అతని పేరు ఉంటే నా పేరు ఎందుకు ఉండదు?” అన్నా. “ఏమో, ఇక్కడ కనబడ్డం లేదు” అన్నాడు అతను మళ్ళీ. ఇంతలో, ఆపద్భాందవుడిలా, నా కొలీగ్ మళ్ళీ ఆ చిట్టా చూసి, నా పేరుని పాయింట్ అవుట్ చేసి చూపాడు రిసెప్షనిస్టుకి. అతను మళ్ళీ సారీ చెప్పి, నాకు తాళం తీసే కార్డులు ఉన్న కవర్ ఇచ్చాడు. అందులో రెండు కార్డులున్నాయి. “అదేమిటండీ రెండు ఉన్నాయి?” అని అడిగా. “ఓ..సారీ!” అనేసి రెండోది తీసేసుకున్నాడు. అయోమయ దృక్కులతో – “ఏమన్నా హెల్ప్ కావాలంటే, ఫలానా నంబర్…నాకు కాల్ చేయండీ” అన్నాడు. సరేనని బయటపడ్డాము.

6) సరే, ఈ గది తీసుకున్నాక చూస్తే, ఇక్కడ వైర్లెస్ పని చేయడం లేదు. ఫ్రీ-ఫ్రీ-ఫ్రీ అని టముకు వెయ్యడం ఎందుకు? అని కోపం వచ్చింది. వెంటనే ఆ సదరు రిసెప్షన్ వాడికి ఫోను చేసా. “మీ టీవీ వెనుక ఉన్న వార్డ్రోబ్ పక్కనే ఒక రౌటర్ ఉంటుంది. దానిలో ఒక వైర్ ఉంటుంది. దాన్ని పీకి మళ్ళీ పెట్టండి” అన్నాడు. “ఏమిటీ, గది గదికీ రౌటరా!” అనుకుని, అటు చూస్తే, టీవీ వెనుక ఉన్నది…గోడ! అదే చెప్పాను అతనికి. “నా కొలీగ్ ఒకతన్ని పంపిస్తాను..అతను వచ్చి మీకు సాయం చేస్తాడు” అని పెట్టేశాడు ఫోను.

7) రెణ్ణిమిషాల్లో ఒకతను వచ్చాడు. (నా మట్టుకు నాకైతే మన్మథుడు సినిమాలో… “థే పెయిడ్ నో” అని బ్రహ్మానందం అన్నప్పుడు బాగా బలంగా ఉన్న ఒకడూ “నో” అంటాడే….వాడి లాగే అనిపించాడు). “ఏమిటి ప్రాబ్లెం?” అన్నాడు. “ఏదో వైర్లెస్ డిటెక్ట్ అవుతోంది. పాస్వర్డ్ కూడా ఆక్సెప్ట్ చేస్తోంది కానీ తర్వాత కనెక్ట్ కావట్లేదు” అన్నా. అతను నా ల్యాప్టాప్ చూస్తా అన్నాడు. రెండు క్షణాలు మౌస్ మీదకు చేయి పెట్టబోతూ ఆగి అయోమయంగా చూసి అన్నాడు – “విండోస్ లో స్టార్ట్ సింబల్ ఉంటుందే…అలాంటిది ఏదీ?” అన్నాడు. అతనికి అర్థం కాలేదేమో అని… “ఇది విండోస్ కాదు” అన్నా నెమ్మదిగా, భయంగా. “అర్థమయ్యింది. కానీ, మరి ఆ స్టార్ట్ ఏదీ?” అన్నాడు. “నెట్వర్క్ కనెక్షన్స్ చూడాలంటే ఇక్కడ చూడొచ్చు” అని చూపించా. మళ్ళీ ఆ కనెక్షన్ల జాబితా ఎగాదిగా చూసి…”ఇక్కడి వైర్లెస్ పాస్వర్డ్ ఎక్కడ టైప్ చేయాలి?” అన్నాడు. చూపించాను. “నాకు ఇది అలవాటు లేదు. విండోస్ లో అయితే తెలుసు” అన్నాడు. నేను మళ్ళీ – “అది కాదు…నెట్వర్క్ కనిపిస్తోంది…కనెక్ట్ అవుతుఓంది..కానీ, తర్వాత ఏం కావట్లేదు” అన్నా. అతను ఒక నిముషం ఆలోచించి, రౌటర్ లో సమస్యేమో అని గబుక్కున టీవీ వెనక్కి వెళ్ళాడు.

ఆ తరువాత టేబుల్ జరిపాడు. ఆ తరువాత మంచం వెనక్కి వెళ్ళి చూశాడు. “ఈ గదిలో రౌటర్ ఏదీ?” అన్నాడు. “నేను ఇప్పుడే దిగాను. నాకు తెలీదు” అన్నాను. వెంటనే రిసెప్షన్ కి ఫోన్ చేసి, చెక్ భాషలో ఏదో మాట్లాడుకున్నారు. ఇతను ఇప్పుడే వస్తానని బయటకు వెళ్ళాడు.

8) ఒక రెణ్ణిమిషాలు తరువాత చాంతాడు సైజులో ఉన్న వైర్ పట్టుకుని వచ్చి, ఆ టీవీ వెనకాల అంతసేపూ నాకు కనబడని ఒక సాకెట్ నుంచి వైర్డ్ కనెక్షన్ పెట్టుకోవచ్చని చెప్పి, నా ల్యాప్టాప్ కి కనెక్ట్ చేసాడు. చేసాక… “ఇప్పుడు ఇది కనెక్ట్ చేసేది ఎలా ఇందులో? విండోస్ లో అయితే మామూలుగా అయిపోతుంది” అన్నాడు. “అదే కనెక్ట్ అవుతుంది లెండి… వేరే ఏం మార్పులు చేయనక్కరలేకపోతే..” అన్నా. సరే, నా పుణ్యం పుచ్చి, చివరాఖరుకి ఇంటర్నెట్ కి కనెక్ట్ అయ్యింది. ఇంకాస్త పెద్ద వైర్ తీసుకొస్తాను. అప్పుడైతే, మీరు మీ బెడ్ పైన్నుంచే వాడుకోవచ్చు, అనేసి వెళ్ళిపోయాడు.

9) వెళ్ళేముందు ఒక రసగుళిక వదిలాడు – “మామూలుగా ప్రతి గదిలోనూ ఒక రౌటర్ ఉంటుంది. ఏమిటో, ఇక్కడ లేదు. బహుశా లాస్ట్ టైం వచ్చిన వాళ్ళు ఎత్తేసారేమో” అన్నాడు. నేను అవాక్కై “వ్వాట్?” అన్నా. “అప్పుడప్పుడూ అలాంటివి జరగడం ఇక్కడ మామూలే లెండి” అన్నాడు =)). సరే, కాసేపయ్యాక పెద్ద వైర్ తెచ్చి వెళ్ళిపోయాడు అనుకోండి..కానీ, నాకు మాత్రం నవ్వు ఆగడంలేదు :)

-ప్రస్తుతానికీ ఇవీ నా ప్రాగోగులు :) ప్రాగ్ లాంటి నగరానికి వచ్చి నువ్వు చెప్పేవి ఇవా?? అనుకుంటున్నారా?? ;)

Published in: on February 10, 2012 at 11:59 pm  Comments (6)  
Tags:

పశ్చాత్తాపం అను విచిత్ర గాథ

మా ప్రొఫెసర్ కొన్ని కారణాల వల్ల సెలవు మీద ఉండాల్సి రావడంతో క్లాసు నేను చూసుకోవాల్సి వస్తోంది దాదాపు మూడు వారాలుగా. ఈ కోర్సులో ముందు కూడా నేను క్లాసులు తీస్కోవడం గట్రా జరిగింది కానీ, సాధారణంగా అంతకు మించి ఒక అడుగు ముందుకు వెళ్ళలేదు క్లాసులో. క్లాసు బయట ఈ పిల్లలు ఏదన్నా మాట్లాడ్డానికి వస్తే, దేని గురించన్నా సందేహాలు అడిగితే తీర్చడం … ఇలాంటివి చేసినా కూడా… అంతకు మించి ఎప్పుడూ పట్టించుకోలేదు. అయితే, ఈయన సెలవు మీద ఉండటంతో, కొంచెం బాధ్యతగా క్లాసుల నిర్వహణ స్వీకరించాల్సి వచ్చింది.

అలాగ, అంతా బానే ఉంది కానీ, ఒకళ్ళిద్దరు అబ్బాయిలు మాత్రం మొదట్నుంచే, అంటే మా ప్రొఫెసర్ ఉన్నప్పుడు కూడా కొంచెం పెడసరంగానే ఉండేవాళ్ళు. ఆయన చేతి నుండి నేను పగ్గాలు తీస్కున్న క్షణం నుండీ మరీ పేట్రేగుతున్నట్లు అనిపించినా కూడా, మనకెందుకులే అనుకుంటూ పట్టించుకోలేదు ఇన్నాళ్ళూ. పోయినవారం ఒక స్టూడెంటు ఏదో ప్రెజెంటేషన్ ఇచ్చాక, ఇంకా టైం ఉంది కదాని వాళ్ళు కోర్సులో చేయవలసిన ప్రాజెక్టు గురించి మాట్లాడుతూ, వాళ్ళ వాళ్ళ అభిప్రాయాలు కనుక్కుంటూ ఉండగా – ఒకడు “నాకింకా బోలెడు సబ్జెక్టులు ఉన్నాయి… టైం లేక ఆలోచించలేదు” అన్నాడు. నేను కాస్త అవాక్కైనా సర్దుకుని, సరేలే, ఇంకా వీళ్ళకి ప్రాజెఖ్టు నిర్ణయం తెలియజేయడానికి వారం టైం ఉంది కదా అనుకుని పక్కన కూర్చున్న మరో అబ్బాయిని అడిగాను. పాపం అతను అతనికి తోచిందేదో చెబితేనూ… నేను దానికి నాకు తోచినంతలో ఏదో సలహా చెప్పాను… ఫలాన ఎక్స్పెరిమెంటు కూడా ట్రై చేయి అని. వాడు మనసులో ఏమనుకున్నా కూడా, పైకి సరే అన్నాడు. ఇంతలో మరో పక్క నుంచి ఒకడు – “ఆ, కోర్సు ప్రాజెక్టుకి ఆమాత్రం చాల్లే” అన్నాడు …గట్టిగానే. అది గానీ ఇండియా అయ్యి ఉంటే, “మీరు దయచేసి బయటకు వెళ్ళండి సార్” అని ఉందును మరియాదగా. మరి ఇక్కడ ఎలా స్పందించాలో తెలీక, అప్పటికి వదిలేద్దాం లే అని… తరువాతి మనిషితో చర్చ మొదలుపెట్టా.

కానీ, ఇంటికొచ్చాక కూడా మనసు స్థిమిత పడలేదు. ఎంతైనా, మనకి మన ప్రొఫెసర్లతోనూ, లెక్చరర్లతోనూ, ట్యూటర్లతోనూ ఎలాంటి గొడవలున్నా, వాళ్ళ మీద కోపం ఉన్నా, చులకన భావం ఉన్నా… మన గ్రేడ్లు వాళ్ళ చేతిలో ఉంటాయి అని స్పృహ ఉంటుంది కనుక వాళ్ళని ఏమీ అనం కదా (కోపంతో పళ్ళు కొరుక్కోడం తప్ప ఏమీ చేయలేకపోవడం నాకూ అనుభవమే…నేనూ స్టూడెంటునేగా..హీహీ)… అలా ఎలా అనగలిగారు? అని. “కోర్సు ప్రాజెక్టుకి ఇది చాల్లే” అని ఇంకోడి ప్రాజెక్టు గురించి అనగలిగిన వాడు ఈ కోర్సుకి ఊరికే సబ్జెక్టు తెల్సుకోడం కోసం వస్తున్నాడనీ, రిజిస్టర్ కాలేదనీ నాకు తెలుసు. అందువల్ల అతని తలపొగరు నాకు తేలిగ్గానే అర్థమైంది. రెండో వాడి వాలకమే అర్థం కాలేదు. అసలుకి ఈ కోర్సుకి ప్రాజెక్టే మూలం. వాడు అదే చేయడం మీద ఆసక్తి చూపకుంటే, వాడు పాసయ్యేది ఎలా? అని నా సందేహం. ఈ సందేహాల మధ్య, ఇంటికొచ్చాక, మా ప్రొఫెసర్ ని సంప్రదించా – “ఇలాగ, నేను మరీ స్నేహంగా ఉన్నందుకో ఏమో, ఇలా చేస్తున్నారు… కొంచెం “టీచర్” లా ఉండమంటారా ఒక్క పది నిముషాలు నెక్స్ట్ క్లాసులో?” అని అడిగా. ఆయన సరే అన్నారు.

ఇంక, ఆ నెక్స్ట్ క్లాసు – “ఆసక్తి లేని వాళ్ళు, తాము చాలా తెలివైన వాళ్ళం అనుకునే వాళ్ళు, టైము లేని వాళ్ళు దయచేసి బైటకి వెళ్ళిపోండి, ముప్పై సెకన్లు టైం ఇస్తున్నా” అన్న వార్నింగ్ తో మొదలుపెట్టా :) పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్ ఆ ముప్పై సెకన్లూ. ఆ తరువాత, సరిగ్గా ఈ ఇద్దరే – “వాట్ ఈజ్ ఆల్ దిస్?” అన్నారు. “పర్సనల్ గా నిన్ను ఏమీ అనట్లేదు. జనరల్ గా చెప్తున్నా” అన్నా. మల్లీ సైలెన్స్. ఒక ఐదు నిముషాలు – క్లాసులో కొంచెం క్లాసులోలా ఉంటే బాగుంటుంది గట్రా చెప్పి… ప్రాజెక్టులు, గ్రేడ్లు…ఎలాగ ఎవాల్యుయేట్ చేస్తాము…ప్రాజెక్టు చేయకపోతే ఏమవుతుంది? డెడ్లైన్లు ఏమీటి? ఇదంతా వివరంగా చెబుతూ… “ఏది ప్రాజెక్టుకి సరిపోతుంది? ఏది సరిపోదు? అన్నది నిర్ణయించేది, వాటికి మార్కులేసేది మేము. మీకు మీరే వేస్కునే సౌలభ్యం ఈ కోర్సులో లేదు” అని చెప్పి “నాకు టైము లేదు…నాకు వేరే కోర్సులు ఉన్నాయి లాంటి దిక్కుమాలిన కారణాలు చెబితే నేను వినను, ప్రొఫెసర్ అంతకంటే వినరంట” అని కూడా చెప్పా :) మళ్ళీ పోయినక్లాసులో “టైములేదు” అన్నవాడు లేచాడు… “ఏమిటీ గోల?” అన్నాడు. “నువ్వెందుకు ఉలికిపడతావ్? నేను మామూలుగా అందరికీ చెబుతున్నా” అనేసరికి ఊరుకున్నాడు. కానీ, ఆ మాటల్లోనే అర్థమైంది…వీడు కూడా ఆడిట్ బాపతని. అందుకే నిబ్బరంగా అలాంటి వ్యాఖ్యలు వేయగలిగాడని! ఈ విధంగా, నా కోపాగ్ని జ్వాలలు ఆహుతి చేసాక, అసలు క్లాసు కొనసాగింది. తక్కిన వాళ్ళు మామూలుగానే మాట్లాడారు. మాములు లాగానే, సందేహాలు ఉన్న వాళ్ళు అడిగారు… ఏదన్నా చెప్పేది ఉన్న వాళ్ళు చెప్పారు…. అంతా బానే అయ్యింది.

సరే, ఒకసారి గట్టిగా చెప్పాను కనుక, ఇక ఊరుకుంటారులే అనుకుని, నా మానాన నేను వెళ్ళిపోయా కానీ, కొత్త సమస్య మొదలైందని అనుకోలేదు – ఆ సమస్య పేరు అనవసర పశ్చాత్తాపం. ముందునుంచి మంచి విద్యార్థులైనా, తమలో తాము ఈ కోర్సుకి న్యాయం చేయలేదని కుమిలిపోయే వాళ్ళు ఉంటారు కదా (అబ్బో! అలా నేను ఎన్నిసార్లు ఫీలయ్యానో!)…వాళ్ళ ఈమెయిల్స్. “మా ప్రవర్తన నీకు, ప్రొఫెసర్ కీ బాధ కలిగించినందుకు సారీ. నిజానికి నేనేదో ఫలానా సమస్య వల్ల, క్లాసుకి లీవ్ పెట్టినప్పుడు పర్మిషన్ అడగలేదు… నాది నిర్లక్ష్యం కాదు…..” ఈ తరహాలో సాగుతున్న మెయిల్స్ కి ఏమని సమాధానం చెబుతాం…. “నిన్ను నేనేమీ అనలేదు … అది జనరల్ డిసిప్లిన్ కోసం చెప్పాను” అంటే ఆగేదెవరూ? శాంతించేదెవరూ? :))

అదీ కథ! ఒక్క కోర్సుకే వద్దంటే ఇంత ఎంటర్టైన్మెంట్ వస్తూ ఉంటే… పాపం అధ్యాపక వృత్తిలో ఉన్న వాళ్ళు ఇలాంటివి ఎన్ని ఈమెయిల్స్ చూస్తారో, ఎంత మందిని భరిస్తారో!!

Published in: on January 23, 2012 at 11:27 pm  Comments (12)  

బస్సు, పెద్దావిడా, నేనూ

ఇందాకే, సిటీబస్సు ఎక్కగానే,ఒక పెద్దావిడ పక్కన ఖాళీ సీటు కనబడ్డంతో కూర్చున్నా. సాధారణంగా నేను బస్సులో కొత్త మనుషుల్ని పలకరించను. నవ్వి ఊరుకుంటా. నాకు భయం మనం ఏం మాట్లాడతామూ…వాళ్ళేం అర్థం చేసుకుంటారూ అని. ఈవిడ నేను కూర్చోగానే, హలో అన్నది. నేనూ హలో అన్నా. ఆ తరువాత, చక్కగా జర్మన్లో – “సూర్యుడు వెళ్ళిపోయాడు, చలి కప్పేస్తోంది” అన్నది. నాకు మొదటి భాగం అర్థం కాలేదు. “నాకు జర్మన్ అంతగా రాదు” అని జర్మన్లో చెప్పాక ఆవిడ ఇక మింగేసేలా చూసి మాట్లాడరేమో అనిపించినా, జవాబు ఇవ్వకపోతే ఇంకా అమర్యాదకరంగా ఉంటుందని, నాకు పెద్దగా జర్మన్ రాదని చెప్పేశా. దానితో ఆమె ఇంగ్లీషులో మాట్లాడాక ఊపిరి పీల్చుకున్నా.

ఇక్కడ నుంచి ఆ పది పదిహేను నిముషాల ప్రయాణంలోనే భలే సాగింది సంభాషణ. నా చేత జర్మన్ ప్రాక్టీస్ చేయించాలని ఆవిడ కంకణం కట్టేశారు. ఓపిగ్గా ప్రతీదీ జర్మన్లో అడగడం/చెప్పడం నేను అర్థమైనంత అర్థం చేస్కుని, ఇంగ్లీషులో జవాబిస్తూంటే ఆవిడ సరిగ్గా అర్థం చేస్కున్నానో, లేదో చెప్పడం : ఇలాగ. ఇక్కడ నాకు తారసపడ్డ వారిలో సాధారణంగా నూటికి తొంభై ఐదు శాతం మంది నాతో బానే మాట్లాడారు కానీ, ఈ వయసు వారితో ఇప్పటిదాకా ఇంత స్నేహంగా సాగిన సంభాషణ లేదు ;) ఊరికే నేను “నా మట్టుకు నాకు జర్మన్లు స్నేహంగానే ఉన్నట్లు అనిపిస్తారు” అని చెప్పిన ప్రతిసారీ “చ, నిజమా” అంటూ నా వైపు జాలిగా చూసే నా సహోద్యోగులకు (వీళ్ళలో చాలా మంది జర్మన్లే అయినా కూడా ఏమిటో వాళ్ళు అంత స్నేహంగా ఉండరని వాళ్ళే అంటారు..హీహీ) ఈ బామ్మగారిని చూపించాలి అనిపించింది వెంటనే!

Published in: on January 16, 2012 at 6:59 pm  Comments (5)  

క్రిస్మస్, ఇంటావిడా

నాకూ, మా హౌసోనర్ కి మూణ్ణెల్ల క్రితం మాటా-మాటా అయ్యాక, చిరాకేసి ఆవిడని పలకరించడం మానేశా. రెంటు అకౌంట్ లో వేసినప్పుడు ఏమెయిల్స్ చేస్తున్నా అంతే. ఆమె కూడా ఆట్టే మాట్లాడలేదు. హమ్మయ్యా అనుకుని వదిలేసా. రెండ్రోజుల క్రితం -మెర్రీ క్రిస్మస్ అని ఒక ఈమెయిల్ వచ్చింది. పాపం అందులో బీ హ్యాపీ వగైరా అంతా రాసేసరికి, నాకు కొంచెం ప్రేమ కారిపోయినా కూడా, తమాయించుకుని పరమ సీరియస్గా…”థాంక్స్. విష్యూ ది సేం. రెంటు ట్రాన్స్ఫర్ షెడ్యూల్ చేసేసాను….” ఈ తరహాలో కట్టె, కొట్టె తెచ్చే టైపు ఈమెయిల్ పంపాను.

క్రిస్మస్ కి నా స్నేహితులు పిలవడంతో వాళ్ళింటికి వెళ్ళి, మళ్ళీ వెనక్కి వచ్చేసరికి ఇంటి బయట ఏదో పేపర్ బుట్ట పెట్టి ఉంది. దానిలో చాక్లెట్లు, పళ్ళూనూ. నేనాశ్చర్యపోయాను. నాకిక్కడ గిఫ్టులు ఇచ్చేవాళ్ళు ఎవరున్నారో! అనుకుని లోపల చూస్తే, ఒక గ్రీటింగ్ ఉంది. మా ఇంటావిడే! నాకాశ్చర్యమేసింది. వెంటనే ఫోన్ చేశాను. థాంక్స్ చెబుతూ ఉంటే, “దానిదేముందిలే, ఇక్కడ అలా చుట్టుపక్కలాళ్ళకి క్రిస్మస్ నాడు ఏదన్నా ఇవ్వడం మా సంప్రదాయం. నువ్వు ఇక్కడి దానివి కాదు కనుక నీకు తెలియదంతే” అన్నారు. నాకు భయమేసింది – “నువ్వు మీ పక్కింటోళ్ళకి కనీసం విష్ కూడా చేయలేదు – పనికిమాలిన దానా!” అని మరియాదగా చెబుతున్నారేమో అని. “కొంతమంది కుర్రవాళ్ళు పుట్టుకతో వృద్ధులు, కొంతమంది వృద్ధులు పుట్టుకతో యువకులు” అని ఆమెకి చెబ్దామా? అంటే ఆవిడకి తెలుగు రాదాయె!! ఏదో కష్టపడి, మరోసారి థాంక్స్ చెప్పి, వాళ్ళింటికి ఫలానా రోజుకని డిన్నర్ కి పిలిస్తే, సరే వస్తానని మళ్ళీ థాంక్సు చెప్పి పెట్టేసా…కానీ, గుండె పీచుమంటూనే ఉంది…వెళ్ళాక చుట్టుపక్కల వాళ్ళతో కాస్త ఆ మాటా-ఈమాటా మాట్లాడాలి, మరీ అంత సైలెంటుగా బతక్కూడదు అని చెప్పి నా బుర్ర తింటారేమోనని. అసలుకి లేకపోతే – నేనేదైనా చేశానేమో…అందుకని ఇల్లు ఖాళీ చేపీడానికి మరియాదగా చెబుదామని పిలుస్తున్నారేమో? అని కూడా అనుమానం వచ్చీంది.

ఆవిడకి కాస్త జాత్యహంకారం. నాకు ఇండియాలో జాత్యహంకారులంటేనే చిరాకు. ఇంక ఇంకో కొత్త దేశం వాళ్ళొచ్చి మన గురించి కామెంట్లేస్తే మండదూ? ఆ తరహాలో మాట్లాడినందుకే నేను స్నేహంగా ఉండడం మానేశా అనమాట ఫ్లాష్బ్యాక్ లో… అదివరలో ఆవిడపై చాలా గౌరవం ఉండేది. డెబ్భై ఏళ్ళ వయసులో కూడా కొత్త విషయాలు నేర్చుకుంటున్నారు, కొత్త చదువులు చదువుతున్నారు అని. ఇప్పుడు కూడా ఉంది కానీ, మొదట్లో ఉన్నంత కాదు.

ఈ నేపథ్యంలో డిన్నర్ కి పిలవగానే ఏదేదో ఊహించుకున్నా. రేపీవిడ ఖాళీ చేయమంటుందా? అని ఇళ్ళు చూడ్డం కూడా మొదలుపెట్టేశా :)). సరే, ఆఫీసు నుండి తిరిగి వెళ్తూ, ఒక థాంక్స్ కార్డ్ (జర్మన్లో) కొని పట్టుకెళ్ళా. ఆవిడ జర్మన్ కార్డు చూసి చాలా సంతోషించింది. నిజంగానే అది క్రిస్మస్ స్పూర్తితో పిల్చిన డిన్నర్ కానీ, చెడు ఆలోచనలతో కాదు అని కాసేపట్లోనే అర్థమై “అయ్యో! అనవసరంగా ఆవిడ గురించి అలా అనుకున్నానే!” అనుకున్నా.

దాదాపు రెండు గంటల సేపు కబుర్లతో డిన్నర్. ఈ డెబ్బై ఐదేళ్ళ దంపతులతో నేనింత సేపు కూర్చోడం ఏమిటో! అనుకున్నా కూడా. అక్కడక్కడా భలే చిరాకేసింది….వీళ్ళకి ఇండియా – అన్న ఎంటిటీ గురించి ఉన్న అపోహల గురించి. కానీ, నేను గెస్టుని…గెస్టులా ఉండాలి కదా :) అలాగే, వయసు పెరిగే కొద్దీ అంత తేలిగ్గా డిఫరెన్స్ ఇన్ ఒపీనియన్ ఎలాగో ఒప్పుకోరు కనుక… మీకు ఫారినర్ గా కొన్ని విషయాలు అర్థం కావు లెండి అని కట్ చేశా ;). దారుణం ఏమిటంటే – “ఇప్పుడు ఇండియాలో డెమోక్రసీ ఉందంటావా?” అని అడగడం. నేను అవాక్కై – “నా మట్టుకు నాకు ఇక్కడి కంటే అక్కడే డెమోక్రటిక్ గా అనిపిస్తుంది” అనబోయి…. “ఇట్ ఈజ్ ఆజ్ డెమోక్రటిక్ ఆజ్ ఎనీ అదర్ డెమోక్రసీ” అన్నా :) ఆమె హర్ట్ ఐపోయి – “కానీ, ఇండియా చైనా ఇక్కడ అంతా ఇలా అరాచకాలు అవీ…” అనుకుంటూ మొదలుపెట్టింది. “చైనా డెమోక్రసీ కాదు” అన్నా.
****
“…అయినా, చైనా ఇండియాకంటే అభివృద్ధి చెందుతోంది ఏమో కదా…” – మరి కొద్ది నిముషాల తరువాత ఆవిడ భర్త గారు.
“…చైనా డెమోక్రసీ కాదు…” మళ్ళీ అదే సమాధానం ఇచ్చా ;)

****
“ఐ గెస్ సంటైంస్ యూ ఆర్ ప్రౌడ్ ఆఫ్ బీయింగ్ ఇండియన్?”
“నాట్ సం టైంస్. ఆల్మోస్ట్ ఆల్ టైంస్” ఠక్కుమని అసంకల్పిత ప్రతీకార చర్యలా దూసుకొచ్చింది నా జవాబు.
-నాలో ఇంత దేశభక్తి ఉందని ఊహించలేదు సుమా! :P “అయినా, ఇది మరీ బాగుంది. పర్ఫెక్ట్ దేశాలూ, పర్ఫెక్ట్ మనుషులూ ఎక్కడుంటారు? మనకి ఒకళ్ళు నచ్చితే, వాళ్ళ తప్పులతో సహా స్వీకరించమూ? దేశాలు కూడా అంతే… అమ్మ చేసిన పని నచ్చకపోతే అమ్మని ద్వేషించి వదిలి వెళ్ళిపోతామా ఏంటీ?” ఇలా అంతరాత్మ ఘోష పెడుతూ ఉండగా, “ఎవరికి ఇష్టం ఉండదండీ వాళ్ళ దేశం అంటే?” అని మాత్రం అనగలిగా మరియాద కోసం :)
****

ఇక, ఇక్కడికి ఆపేస్తున్నా.

మొత్తానికి, ఆవిడే చివర్లో ఒప్పుకున్నట్లు – ఆవిడ కొంచెం పాతకాలం నాటి సమాజంలో పెరిగిన మనిషి కనుక, అంత తేలిగ్గా మారడం కష్టం. ఆవిడకి జర్మనీలోనే “దిగువ తరగతి” నుండి వచ్చి బాగా చదువుకుని, గొప్ప వాళ్ళు కావడం మింగుడు పడదట! కానీ, ఒకందుకు ఆవిడపై గౌరవం కలిగింది. ఈ విషయాన్ని ఎంత మంది ఒప్పుకుంటారు??

….. అదనమాట నా క్రిస్మస్ అనుభవం.

Published in: on December 28, 2011 at 1:37 pm  Comments (10)  

మంచు… మంచమ్మాయి కాదు!

సాయంత్రం యూనివర్సిటీ ప్రాంతాల నుంచి ఇంటికి బయలుదేరుతూ ఉంటే సన్నగా వర్షం మొదలైంది. గొడుగు నా బ్యాగులోనే ఉందన్న విషయం స్ఫురించలేదు నాకు. దానితో, అలా కొంచెం తడుస్తూనే, బస్ స్టాపు దాకా వెళ్ళి బస్సెక్కా. ఎక్కిన రెణ్ణిమిషాలకి కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ ఉంటే, వర్షం పడుతూనే ఉన్నా, మధ్యలో తెల్లగా ఏవో రాలుతున్నాయి. నేను వడగళ్ళనుకుని ఖంగారు పడిపోయా… చిన్నప్పుడు కర్నూల్లో ఒకసారి వడగళ్ళ వానలో రెండు మూడు వడగళ్ళు ఫెడేల్,ఫెడేల్మని నన్ను కొట్టిన విషయం గుర్తొచ్చి.

ఒక మూణ్ణాలుగు నిముషాల తరువాత తట్టింది – ఆ వడగళ్ళ శబ్దం రావడం లేదే అని. అప్పుడే, బహుశా అది మంచేమో? అన్న ఆలోచన వచ్చింది. ఆసరికే అందరూ నాలాగే కిటికీల్లోంచి బయటకు చూస్తున్నారు. స్టాపు రాగానే దిగి గొడుగు తీశానా… నాకు భలే నచ్చేసింది ఆ పది నిముషాల నడకా… :)

అవి అలా కోటు మీద పడ్డం – పడీ పడగానే కరిగిపోవడం. నాకు ఒక ఆటలా ఉండింది :)
అసలుకే ఇదే మొదటిసారి నాకు మంచు అన్న దాన్ని చూడ్డం. అక్టోబరు నెల్లో ఒక రోజు మరీ ఉదయాన్నే జాగింగని వెళ్తే, ఆ వేళ నా షూస్, ప్యాంట్ అంతా తెల్లగా మారిపోయాయి – దానికే అబ్బురపడిపోతే, అప్పట్లో “ఇంకా నువ్వు మంచు చూడనేలేదుగా” అని జవాబు వచ్చింది. మంచంటే – విడిగా వస్తుందేమో అనుకున్నా. పాపం నాకోసం ఇలా వర్షంలోనే వచ్చేసింది :P

అది నిజంగా “ఆశ” అన్నదాన్ని పునరుజ్జీవితం చేసింది (దేని మీద?? దేనిమీదైనా!) అని నేననను కానీ, ఏదో, “బావర్చి” సినిమాలో రాజేశ్ ఖన్నా అన్నట్లు – “జీవితంలో పెద్ద స్థాయిలో ఆనందం కలిగించే సంఘటనలు పదో ఇరవయ్యో జరుగుతాయి. వాటి వేటలో వేలకొద్దీ చిన్న చిన్న ఆనందాలు మిస్సయిపోతూ ఉంటాము” అనుకుని, “లివింగ్ ఇన్ ది మొమెంట్” అనమాట….

అందుకే, నిన్నట్నుంచి కనబడ్డ ప్రతి స్నేహితుడి/రాలికి, ఇంట్లో అందరికీ చెబుతూనే ఉన్నా … నిన్నటి అనుభవం గురించి :)

Published in: on December 7, 2011 at 12:36 pm  Comments (10)  

కందకు లేదా దురద?

ఆ మధ్య ఒకరోజు నా అమెరికన్ కొలీగ్ భోజన విరామ సమయానికి, మనం ఇవ్వాళ మన మెస్ లో కాకుండా బయట తిందాం అన్నది. సరే, ఎక్కడికి వెళ్దాం? అంటే, దగ్గర్లో ఒక ఆఫ్రికన్ రెస్టారెంట్ ఉంది. అక్కడ శాకాహార వంటకాలు చాలా ఉంటాయి అన్నది. సరేనని వెళ్ళాము. అక్కడికి వెళ్ళాక, అక్కడ పెయింటింగ్స్ వేళ్ళాడ దీసి ఉన్నాయి..వాటి కింద చంద్రశేఖరన్ అనో ఏదో పేర్రాసి ఉంది. ఇది ఆఫికన్స్ దా? ఇండియన్స్ దా? ఇండియన్ మూలాలున్న ఆఫ్రికన్స్ దా? అన్న సందేహం కలిగింది ఆర్డర్ తీసుకోవడానికి వచ్చిన మొహం చూస్తే.

సరే, అది అటు పెడితే, మెనూ లో లిస్టు చూస్తూ ఉండగా, ఒక చోట… “..విత్ యాం..” అని కనిపించింది. నాకు కందగడ్డ చాలా ఇష్టం. కానీ, చూసి అర్నెల్లౌతోంది. కనుక, అక్కడ చూడగానే, దానిపైకి మనసు పోయి, మారు ఆలోచించకుండా అది చెప్పేశా. నా కొలీగ్ అది చూసి…”బట్, డోంట్ యు ఫైండ్ ఇట్ స్వీట్?” అనింది. కందగడ్డ స్వీట్ ఏంటి బాబూ! అనుకున్నా మనసులో. పైకి మాత్రం – “నో!” అన్నా. సరే, మాటల్లో ఉండగా, ఆర్డర్ వచ్చింది.
అది చూస్తే, కందగడ్డ ఎక్కడా కనబడలేదు.

ఏదో ఒకట్లే, అని తింటూన్నానా – ఎక్కడ పడితే అక్కడ అంత తియ్యగా లేని చిలకడదుంపలు మాత్రం కనిపిస్తున్నాయ్. కాసేపటికి నా కొలీగ్ నన్ను “ఇక్కడి యాం ఇండియన్ యాం లాగానే ఉందా?” అన్నది. “బట్, వేర్ ఈజ్ యాం” అనబోయి, నవ్వుతారేమో అని…”నో…” అన్నా. “ఈజ్ ఇస్ స్వీట్” అంటే, “నో!..” అనేసాక తట్టింది నాకు…వీళ్ళు చిలకడదుంపల్ని యాం అంటున్నారని. మెల్లిగా – “యాం అంటే స్వీట్ పొటాటో కాదుగా” అన్నాను. “స్వీట్ పొటాటో ని యాం అనే కదా అంటారు” అందామె మళ్ళీ. మరో కొలీగ్ కూడా “అవును” అన్నాడు. నాకు అయోమయంగా అనిపించి -”ఏమో, ఇండియాలో వేరే స్వీట్ పొటాటోస్ ఉంటాయి…సాంబారుతో సహా రకరకాలుగా వండుకుంటాం మేము దాన్ని. యాం కీ దానికీ రుచిలో సంబంధం లేదు” అని చెప్పాను.

ఆ విధంగా కొన్ని దేశాల్లో చిలకడదుంపలని యాం అంటారని తెలుసుకున్నా ఆ రోజు!

వీళ్ళ, కందను కోసినా దానికి దురద పుట్టదన్నమాట! కానీ, దాన్ని యాం అన్నందుకు మన కందకి పుడుతుందనుకుంటా….దురద!

Published in: on August 15, 2011 at 2:51 pm  Comments (3)  
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 86 other followers