Rich calling for more taxes

Okay…I continue with my blogging marathon!

I was so thrilled to read yesterday, in “The Hindu”, about 16 of the France’s wealthiest people coming forward to pay more taxes. I began telling about that to everybody I spoke to (read-every Indian), with an obvious excitement. Today, I read another news, that the German rich are also calling for the same. Thrilled again!

More thrills came, when “The Hindu” published another article today “Europe’s wealthy ask to be taxed more”. Wonder if I will ever read such an announcement from the Indian rich! (. This was the sentiment that most of my friends too echoed, when I shared with them this news piece… (

I am naive enough not to understand the implications and loopholes in this process. However, I still think its a good move on the part of the super-rich. It won’t make them poor anyways . In a way, they’ve made my day with the announcement!

Here is the Warren Buffet article from NYT, which is supposed to have triggered these moves.

ఓయ్ నేస్తాలూ, మీరు విన్నా వినకున్నా, ఇది మీకోసమే!

నాకు పొద్దుట్నుంచి మహా దురదగా ఉంది, పబ్లిక్ గా నా స్నేహితులందరికీ పెద్ద థాంక్స్ చెప్పుకోవాలని. నూటికి తొంభై రోజులు డిప్రెషంలోనూ, పుట్టకా, చావు మిథ్యేనా?‌ అన్న సందేహంలోనూ బ్రతుకుతూ ఉండే నాకు, సమాంతరంగా సరదాలూ, సంతోషాలతో మరో జీవితం ఇచ్చినందుకు అందరికీ థాంకులు చెప్పుకోవద్దూ? అందరికీ ఉంటార్లేవో అంటారా? ఉంటారు… కానీ, నాలాగా అవతలి మనుషులను అర్థం చేసుకుని, వారితో మంచిగా మాట్లాడ్డం కూడా చేతకాని మనుషులకి కూడా స్నేహితులు ఉన్నారు అంటే, అది ఆ స్నేహితుల గొప్పదనమే కదా మరి! అఫ్కోర్సు, వీళ్ళలో నా దినం చేసే వాళ్ళు కూడా ఉన్నారు కానీ, దినం చేసే వాళ్ళు కూడా ఒక్కోసారి నన్ను ఎంత భరిస్తారూ అంటే, నాలాంటి నాకే కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతాయ్!

అసలుకి నాకు అర్థమే కాదు – నాకెలా ఇంత అదృష్టం పడుతూ ఉంటుంది? అని. తక్కిన విషయాల్లో ఎలా ఉన్నా, అసలుకి నేను అంత కలువుగోలుగా ఉండకపోయినా, నాతో ఇంత ఆదరంగా, మంచిగా ఎందుకుంటారు కొంతమంది? అన్నది నాకు అర్థమే కాదు. రమణ గారి తొమ్మిది మంది తల్లుల్లా, నాఈడు వారే నన్ను ఒక్కోసారి అలా ఆదరించారు. ఇందులో, ఈ నా ప్రపంచంలో, కాలక్రమంలో, ఒక్కోసారి నేస్తాల అక్కలో, చెల్లెళ్ళో, వాళ్ళ కుటుంబాలో కూడా, పర్మనెంట్ సిటిజెంషిప్ పొందేశారు. కొందరు సొంత కుటుంబీకులు కూడా స్నేహితుల లెక్కలో వస్తార్లెండి నాకు.

ఒక స్నేహితులకి ఏదో‌ సమస్య ఉంది. అది వాళ్ళు విడమరిచి చెప్తే కానీ, సాధారణంగా నాకు అర్థం కాదు. ఒకరికి కాసేపు నాతో మాట్లాడితే మనసు తేలిక పడుతుంది అనిపిస్తుంది అనుకోండి – అది వాళ్ళు చెప్తే కానీ నాకు అర్థం కాదు. అలాగని, ఒక్కోసారి వాళ్ళు చెప్పేది కూడా పూర్తిగా వినను. సగం వింటూ ఉండగా, మనసు అన్యవస్తుక్రాంతం అయిపోతూ ఉంటుంది. అంత బ్యాడ్ లిజనర్ ని నేను. కానీ, నాకేదైనా గోడు ఉంటే మాత్రం, అర్జెంటుగా చెప్పాలి అనిపించిన వాళ్ళకి చెప్పేస్తా. వాళ్ళు బాగున్నారా? అన్నది కూడా అడగను. అలాంటి అక్రూర జాతి పనికిమాలిన స్నేహితురాలిని నేను. ఇందులో దాపరికం ఏమీ లేదు. అందుకే నాకు ఆశ్చర్యం. ఇంత ఓపిగ్గా ఇన్నేళ్ళూ నన్ను వీళ్ళంతా ఎలా భరిస్తున్నారా? అని.

ఓ మూణ్ణాలుగేళ్ళ బట్టీ‌ అవతలి పార్టీ అభిప్రాయం కనుక్కోకుండా మూకుమ్మడిగా స్నేహాలు వదిలేసి, కొత్త జీవితం మొదలెట్టే ప్రయత్నాలు కొన్ని వందలు చేశా. అయినా కూడా, కొందరు ఇంకా నాతో మామూలుగానే మాట్లాడుతూ ఉంటారు, నేను మళ్ళీ పలకరిస్తే. నన్ను ఒకటీ అరా తిట్టినా, మామూలైపోతారు. ఇంత మంచోళ్ళేంటో, వీళ్ళకి నేను తగలడం ఏమిటో! ఇలా, నా ధోరణిలో నేనుండి, ఉన్నట్లుండి ఒకరోజు నా గోడు చెప్పేస్కుని, ఆ తర్వాత నెల రోజులు కనిపించక – ఇలాంటి వెధవ్వేషాలు గత కొన్ని నెలలుగా లెక్కలేనన్ని వేశాను. అయినా, ఆశ్చర్యం, నన్ను పల్లెత్తుమాటైనా అనరు ఎవ్వరూ. ఉత్తి పుణ్యానికి వేపుకు తింటున్న వాళ్ళు కూడా ఉన్నారు కానీ, వాళ్ళ శాతం – సముద్రంలో కాకిరెట్టంత. అయినా, వాళ్ళూ నా స్నేహితులే. ఒకసారి స్నేహితులంటే ఇక జీవితకాలం పాటు అంతేగా!

కాబట్టి, ఓ మై డియర్ ఫ్రెండ్సులారా! Thanks for everything you gave me!!! మీరే లేకపోతే, నేను లేను.
I will try to be a better friend in the coming years….
నా టైం బాగుంటే, ఇది చదివి నన్ను క్షమించండి, ఎప్పట్లాగే!
మీ టైం బాగుంటే, ఇదే నా అసలు రంగు. తెలుసుకుని, నన్ను వదిలించుకోండి!

ఇలా, అత్యుత్సాహంతో, నా అదృష్టానికి బహిరంగంగా మురిసిపోయిన మొదటి/ఇప్పటిదాకా చివరి సారి, కోలుకోలేని దెబ్బతిని, దానికింద ఇంకా నలిగిచస్తున్నా. కనుక, ఇలా బహిరంగంగా నా అదృష్టం గురించి టముకు వేశాక ఏం వినాల్సి వస్తుందో అన్న చింత ఉండనే ఉంది కానీ, ఐ డోంట్ కేర్. ఆ మాత్రం ఖలేజా లేకుంటే, అదేం బ్రతుకూ!!

“Social Entrepreneur” అని ఎవర్ననాలి? -Part 2

మొన్నొక రోజు Social Entrepreneurship గురించి కలిగిన సందేహం గురించి రాసాను. తరువాత, కొన్ని రోజుల విరామం తరువాత మళ్ళీ ఆ పుస్తకం పట్టి, మరొకరి గురించి చదవడం మొదలుపెట్టాను. అప్పుడు కలిగిన ఆలోచనలు ఈ టపాలో.

ఈసారి తెలుసుకున్న వ్యక్తి – జెరూ బిల్లిమోరియా. ఆవిడ -1098 చైల్డ్ హెల్ప్లైన్ సంస్థ స్థాపించి, దేశంలోని ఎందరో పిల్లలకి అభయహస్తన్ని అందించిన వ్యక్తి. అంతే కాదు, ఈ సంస్థ ద్వారా, ఎక్కువో, తక్కువో – ఎంతో కొంత సంపాదిస్తున్న పిల్లలు కూడా చాలా మంది ఉన్నారు దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాల్లో. ఆవిడ గురించిన వివరాలకు ఇక్కడ చూడండి.

-ఈవిడ విషయానికే వస్తే, ఈ సంస్థ ద్వారా -సమాజంలో వచ్చిన మార్పు, దాని “స్కేల్” గురించి ప్రశ్నలకు తావే లేదు. అలాగే, ఈ సంస్థ ఎందరో పిల్లలకు సహాయం అందించడమే కాక, మరెందరికో ఉపాధి కూడా కల్పించింది. కనుక, ఆ కోణంలో ఇది Social Entrepreneurship అనే చెప్పాలి. అయితే, ముందు నుండి నా మనసులో ఉన్న అభిప్రాయం – వీటన్నింటితో పాటు సంస్థ స్వయం సమృద్ధి కలిగినదై ఉండాలని. కానీ, నాకు అర్థమైనంతలో, ఈ సంస్థకు వేరే చోట్ల నుండి నిధులు సమకూరుతున్నాయి. అది గమనించాకే, నేను మళ్ళీ ఆలోచనలో పడ్డాను.

పుస్తకం అట్ట వెనుక రాసినట్టే – “What a business entrepreneur is to the economy, the social entrepreneur is to the society” అని అనుకున్నా కూడా, డబ్బు సంపాదన కోణాన్ని నేను ’బిజినెస్’ కి మాత్రమే పరిమితం అనుకోలేదు. బహూశా, social entrepreneurship లో అసలు అదొక అంశమే కాదేమో అని ఇప్పుడనిపిస్తోంది. ఎందుకంటే, మొన్న చెప్పిన జావేద్ అబిదీ గారు నా దృక్కోణం నుంచి ఆక్టివిస్టు అనిపించినా కూడా, బిల్లిమోరియా గారు అసలు ఏ కోణంలోనూ నాకు -వాలంటీరు గానో, యాక్టివిస్టుగానో అనిపించట్లేదు. అసలు సిసలైన entrepreneur గా, మేనేజ్మెంట్ నిపుణురాలిగానే కనిపిస్తున్నారు. కానీ, నాకు అర్థమైనంతలో సంస్థకు ఒక రెవెన్యూ మోడెల్ అంటూ లేదు. అటువంటప్పుడు, నిధులు అనుకున్న సమయానికి అందకపోతే, ఈ ఎంటర్ప్రైజ్ పరిస్థితి ఏమిటి? అన్న ప్రశ్న మాత్రం మళ్ళీ కలుగుతోంది.

ఇవి ఇలా ఉండగా, పుస్తకం చివర్లో ఇచ్చిన “resources” పేజీల్లో “Social Venture Capital Funds” అన్న పదం వాడారు. మరి, వాళ్ళేం ఆశించి క్యాపిటల్ ఇస్తారప్పుడు? ప్రతిఫలాపేక్ష లేని వీసీ ఉంటాడా? లేక, అన్ని ప్రతిఫలాలూ ధనరూపేణా ఉండనక్కర్లేదా? లేనప్పుడు – ఈ సోషల్ వీసీలు ఏం ఆశిస్తారు? దీర్ఘకాలం అదే రంగంలో ఎలా కొనసాగుతారు?

ఎలా అనుకున్నా కూడా, బిల్లీమోరియా గారి కథనే తీసుకుంటే, మరి, ఆవిడ కనీసావసరాలతో బ్రతికేందుకన్నా డబ్బు అన్నది అవసరమే కదా. ఆవిడకి వేరే ఎదన్నా మార్గం ఉందేమో, నాకు తెలీదు కానీ, కెరీర్ గా social entrepreneurship ని తీసుకునే జీవులు ఉండరూ? కనీసం వారి కోణంలో అన్నా, ఆ సంస్థకు తనదంటూ కొంచెం ధనం ఉండొద్దూ? తన ఉద్యోగులకివ్వడానికైనా ఉండొద్దూ – లాభాల్లో తులతూగకపోయినా??

పద్మ అవార్డులు… నా ముగ్గురు…

పద్మ అవార్డుల సంబరంలో నాకు ప్రత్యేకంగా నచ్చిన అవార్డులు కొన్ని ఉన్నాయి – వాళ్ళకు అభినందనలు చెబుతూ ఈ టపా…

మొదట – లయ రాజు : హుమ్…. ఇన్నాళ్ళలో – అప్పుడప్పుడూ అనుకుంటూ ఉండేదాన్ని, ఈయనకిలాంటివి ఇవ్వరా? అని. నిన్న రాత్రి బీజింగ్ బైట్స్ రెస్టారెంట్లో కూర్చుని ఉంటే – “ఫైనల్లీ, పద్మ భూషణ్ ఫర్ ఇళయరాజా” అని ఎస్సెమ్మెస్. చూడగానే – వావ్! అనుకున్నా. వావ్! అని అరవాలనుకున్నా – కానీ, బాగోదని ఆగాను. ఆఖరులో వావ్ అని రెప్లై ఎస్సెమ్మెస్ పంపి శాంతించాను. అప్పుడప్పుడూ ఒకటనిపించేది నాకు – ఈయన వందలకొద్దీ సినిమాలకి సంగీతం ఇచ్చాడు కనుక, వాటిల్లో ఇన్ని మంచిపాటలుంటే – పర్సెంటేజీ పరంగా మామూలేనేమో – మిగితావారు ఇన్ని చేసుండరు, అందుకని వాళ్ళ దగ్గర్నుంచి ఇన్ని అద్భుతాలు వచ్చి ఉండవు అని. (ఇదెప్పుడో చాన్నాళ్ళ క్రితం లెండి – ఇళయరాజా తమిళ, కన్నడ, మలయాళ పాటల ఎక్స్‍ప్లోరేషన్ మొదలుకాకముందు. తరువాత్తరువాత అర్థమైంది – ఇళయరాజా..ఇసైరాజా… అని నాకెంత ఆనందంగా ఉందో ఈ వార్త విన్నాక… అసలుకైతే, వాళ్ళింటి ముందు నిలబడి బొకేల డిస్ప్లే పెట్టాలని ఉంది. ఇలాగే ఇలాగే అవార్డులతో పాటు – మరిన్ని గొప్ప పాటలెన్నింటికో ఆయన ప్రాణమివ్వాలని….కోరుకుంటూ…
(అంటే, ఇటీవలి ఇళయరాజా పాటలు మునుపులా ఉండట్లేదని నా అభిప్రాయం. పాపం వాళ్ళ పరిమితులు వాళ్ళవనుకోండి, కానీ, నావి ’గ్రేట్ ఎక్స్‍పెక్టేషన్స్’. ఏం చేస్తాం!)

రెండు: అరుంధతీనాగ్: నాకీవిడ తో తొలి పరిచయం ’బిఖరే బింబ్’ ప్లే ప్రదర్శనలో. ఒక విధంగా అది ఏకపాత్రభినయం అనే చెప్పాలి – నాకు మొదటిసారి ఒక నాటకం చూసినందుకో ఏమో గానీ – అద్భుతం అనిపించింది. ప్రదర్శన ముగిసాక ఆవిడకి అందరూ పైకి లేచి నిలబడి మరీ కొన్ని నిముషాలు చప్పట్లు కొట్టారు. అలా, నా మనసులో అరుంధతీనాగ్ గురించి ఒక పాజిటివ్ ఫీలింగ్ మనసులో నిలిచిపోయింది. తరువాత ఒకట్రెండుసార్లు టీవీలో ఆమెని చూశా… బెంగలూరొచ్చాక అటుగా వెళ్ళిన ప్రతిసారీ – “రంగశంకర” కనిపిస్తే, ఆమెని తల్చుకున్నాను. మొన్నామధ్య ’పా’ సినిమాలో బమ్ గా చాన్నాళ్ళకి మళ్ళీ చూశాను. ఏమిటో, ఈవిడ గురించి తల్చుకున్న ప్రతిసారీ ఎవరో నా కుటుంబసభ్యులని తల్చుకున్నట్లు అనిపిస్తుంది. బహుశా, ఆమె సహజ నటి కనుక ఏమో. Actress-next-door looks అంటే ఈమెవే సో, సహజంగానే ఆవిడకి అవార్డ్ అనగానే ఇక్కడ నాకు సంతోషం..

మూడు: జోరా సెహగల్: తొంభై ఐదేళ్ళ పైచిలుకు వయసులోకూడా – ఆమె ఉత్సాహం చూస్తే, ఆ ఉత్సాహానికే అసలు అవార్డివ్వొచ్చు – దేశానికి స్పూర్తి కలిగించే ఉత్సాహం అని. రెండేళ్ళనాడొచ్చిన ’చీనీకం’ సినిమా నాటికి ఆమెకి తొంభై ఐదేళ్ళనుకుంటా – కాసేపు డాన్సు కూడా వేసింది అందులో అంటే – మనం తొంభై ఏళ్ళొచ్చేసరికి ఉంటామో లేదో – ఉన్న అలా ఐతే ఉండము ఖచ్చితంగా – అని మనకు ఖచ్చితంగా తెలిసినప్పుడు – ఆమె అంటే ఎంత గౌరవం కలగాలి? నాకు అందుకే ఆమె అంటే విపరీతమైన అభిమానం – సినిమాల పరంగా ఆమెని ఎక్కువ గమనించనప్పటికీనూ!

-అప్పుడప్పుడూ ఇలా అవార్డులూ గట్రా కూడా – సామాన్య జనుల్లో ఇలాంటి స్పందన కలిగించడం అవసరం అని నా అభిప్రాయం. ఎప్పుడూ అవార్డీలకీ, ప్రభుత్వానికీ ఆనందం కలిగిస్తూ ఉంటే రొటీన్

సందీప్ పాండే గురించి

సందీప్ పాండే ఎవరు? అన్న ప్రశ్న నుండి మొదలుపెడితే, ఆయన Asha Foundation వ్యవస్థాపకుల్లో ఒకరు. 2002లో రామన్ మెగసేసే అవార్డు గ్రహీత. భారద్దేశానికి చెందిన వారిలో అందరికంటే చిన్న వయసులో ఈ అవార్డు పొందిన వ్యక్తి. Active social activist. ఆయన కార్యరంగం ప్రధానంగా ఉత్తరప్రదేశ్. వ్యక్తిగత విషయాలకొస్తే, UC-Berkeley లో Mechanical Engineering లో PhD చేసారు. తరువాత రెండేళ్ళు IIT-Kanpur లో పని చేసి, 1993 లో పూర్తి స్థాయి సమాజ సేవకుడిగా మారిపోయారు.

నిన్న రాత్రి IIIT లో ఆయన ప్రసంగం ఉండింది. మాకొచ్చిన మెయిల్ సారాంశం ఇదీ:

Dr Sandeep Pandey will talk about his experiences as a social
activist in the rural areas of Uttar pradesh. He will touch upon
the themes of Right to Information, Right to Food, Right to Work,
Right to Education, Harmony in community, Nuclear disarmamemt,
Peace and Anti-Globalisation.

ఆయన గురించి చెప్పడానికి చాలానే ఉంది నిజానికి. అంతా ఈ చిన్న టపాలో కూర్చాలనుకోవడం మరీ అతి చేయడమే. అందుకని, నేను చెప్పదలుచుకున్నవి మాత్రం చెబుతాను. ఇంతకీ, కాలేజీ లో ప్రసంగం లో RTI అని మొదలైనా కూడా, అణు ఒప్పందం, SEZs, Social inequality, poverty వంటి విషయాలు మొదలుకుని Globalisation, Over-population దాకా ఎన్నో విషయాల మీద సాగింది. విన్నవారి ప్రశ్నలని బట్టి ప్రసంగం రూటు మారుతూ వచ్చింది. వింటున్నంత సేపూ నన్ను ఆకట్టుకున్నది ఆయన లో ఉన్న simplicity. చెప్పదలుచుకున్నది స్పష్టంగా, సూటిగా చెప్పడం, చెప్పిన దానిపై ఎక్కడా నమ్మకం సడలకపోవడం. ఆయన చెప్పినవన్నీ నాకు నచ్చాయని కాదు. కొన్ని చోట్ల మరీ idealist లాగా అనిపించాడు. కొన్ని చోట్ల పూర్తి ఆధునికతకి వ్యతిరేకిలా అనిపించాడు. అయినప్పటికీ కూడా, సామాజిక విషయాలపై ఓ సమాజ సేవకుడి మాటలు, అదీ ఈ స్థాయి వ్యక్తి మాటలు లైవ్ వినడం నాకు ఇదే మొదటి సారి. తెలుసుకోవడం చాలా ఆసక్తికరంగా ఉండింది. అణుఒప్పందం గురించి ఇప్పటిదాకా చదవని point of view ని ఆయన Buddha weeps in Jadugoda అన్న కథలో చెప్పారు. ప్రస్తుత అణుఒప్పందం పై ఈ కోణంలో ఇప్పటిదాకా పేపర్లలో అయితే చదవలేదు నేను. వేరే context లో ఈ విషయాల గురించి చదివినా కూడా. పాండే గారి వివరణలు ఈ విషయంలో వారి పరిశోధనని గురించి చెప్పాయి. RTI ఎలా మొదలైంది అన్న కథ కూడా నచ్చింది నాకు.

పొద్దున్న ఆయనదే ఒక వీడియో చూసాను. ఇది ఒక అరగంట సాగే ఆయన ఇంటర్వ్యూ. వివిధ విషయాల మీద ఆయన అభిప్రాయాలు. ఇక్కడ కూడా నాకు నచ్చింది ఇదే. ఆయన లో ఉన్న స్పష్టత, simplicity. చెప్పిన విషయాలన్నీ మనం ఒప్పుకుంటామా లేదా అన్నది వేరే విషయం. ఒక మనిషికి తాను చేస్తున్న పని సరైనదని పూర్తి నమ్మకముంటే, అది ఎలా ఉంటుందో పాండే మాటల్లో తెలుస్తోంది నాకు ఒక విధంగా నిన్నటి ప్రసంగం నాకు నిరాశే కలిగించి ఉండాలి. కానీ, Sandeep Pandey – the man గురించి కాస్త ఎక్కువ తెలుసుకునే అవకాశం కల్పించింది కనుక, క్షమించేస్తున్నా

Rosy గారితో కాసేపు

నాకూ, ప్రశాంతికి మధ్య జరిగిన ఓ ఆన్లైన్ సంభాషణ లో రోసీ గారి గురించి తెలిసింది. చందానగర్ లో ఒక స్లం ఏరియా లో ఓ స్కూలు పెట్టి (ఫుల్ టైం స్కూల్) నడుపుతున్నారు అని. నాకు కాలేజీ నుండి దగ్గరే కదా, అని ఆవిడ కాంటాక్ట్ డీటైల్స్ సంపాదించి ఈరోజు కలిసాను. కలిసి వచ్చాక ఈ టపా రాయకుండా ఉండలేకపోతున్నా. ఆవిడ ప్రచారం ఇష్టం లేదన్నది కానీ, నా ఉద్దేశ్యం లో మంచి పని చేసేవాళ్ళ గురించి ఇతరులకి చెప్పడం లో తప్పు లేదు. పైపెచ్చు, స్పూర్తి కూడా కలిగిస్తారు వాళ్ళు.

ఇంతకీ, నేను చందానగర్ స్టేషన్ దగ్గర కలుస్తా అని చెప్పాను. దానికి వచ్చే దారిలోనే అర్థమైంది అక్కడి మనుష్యుల living standards. స్టేషన్ దగ్గర పాపిరెడ్డి కాలనీ అని ఉంది. అక్కడ కాస్త నయం… పక్కా ఇళ్ళూ అవీ కనిపించాయి. ఇంతకీ ఆమెని కలిసాను. తర్వాత, వాళ్ళ స్కూలుకి తీసుకెళ్ళారు. ఆ కాలనీ లోనే కాస్త ముందుకెళితే, SVN school అని కనిపించింది. శారదా విద్యా నికేతన్ అట పూర్తి పేరు. స్కూల్లో నలభై మంది పిల్లలు. అందరూ ఇదివరలో కాగితాలేరడమో, అడుక్కోవడమో చేసిన పిల్లలే. ఒకరిద్దరి నుండి వారి కథలు కూడా విన్నాను. ఈ స్కూల్లో ఓ మానసిక వికలాంగుడైన అబ్బాయి కూడా ఉన్నాడు. వీళ్ళందరూ మొదట స్కూల్లో చేరక ముందు ఎలా ఉండేవారు? ఇప్పుడెలా ఉన్నారు? అన్నది రోజీ గారు చెబుతూ ఉంటే ఆశ్చర్యమేసింది.

ఇది కాక ఓ అనాథ శరణాలయం కూడా నడుపుతున్నారు ఈమె. దానికి నేను వెళ్ళలేదు..కనుక దాని వివరాలు పెద్దగా తెలీవు.

ఇది మా  ఆషాకిరణ్ మాదిరి కాదు. ఫుల్-టైం బడి. కనుక, పిల్లల మీద మరింత శ్రద్ధ పెట్టవచ్చు. ప్రస్తుతమున్నది అద్దె భవనం. త్వరలో సొంత భవనం కట్టుకోగలం అన్నది ఆమె ఆశ. ఇంతకీ, వింత ఏమిటీ అంటే, అక్కడ చెప్పుకోదగ్గ ఫండింగ్ అంటూ రెగులర్ గా ఏదీ లేదు. ఆమె, కుటుంబ సభ్యులే దీనికి మహారాజ పోషకులు. అంటే, వాళ్ళేదో మహా వీర ధనవంతులని కాదు. వాళ్ళకి ఉన్న దానిలోనే ఇదంతా చేస్తున్నారు. ఇటీవలే applabs వాళ్ళు వచ్చి నోట్ బుక్స్ అవీ ఇచ్చారట స్కూలుకి. ఆవిడ ద్వారా ఆ కాలనీ వాసుల జీవితాలూ…వారి కష్ట నష్టాల్లోకి తొంగిచూడగలిగాను. నాకు బయటి ప్రపంచం తో అందునా, ఆ తరహా ప్రపంచం తో సంబంధాలు తక్కువే. కనుక, నాకు వాళ్ళ గురించి చెప్పడం ద్వారా సమాజం లో నేనూ ఉన్నా కనుక సమాజానికి నేనూ ఏదో చేయాలి అని మళ్ళీ గుర్తు చేసిన రోజీ గారికి ఎన్ని కృతజ్ఞతలు చెప్పుకోను?

ఇది ఇంట్రో టపా. మరో కొద్ది రోజుల్లో మరో టపా వివరంగా రాస్తాను ఈ ట్రిప్ గురించి.

మా స్కూల్ లో ఓ చిచ్చర పిడుగు

ఈ చిచ్చర పిడుగు అన్న పదం ఇక్కడ వాడొచ్చో లేదో నాకు తెలీదు కానీ….. ఇక్కడ మొన్న సోమవారం నాడు వచ్చిన ఓ పిల్లని గురించి చెప్పడానికి ఇంతకంటే నాకు మంచి పదం కనబళ్ళేదు…

ఆ పిల్ల ఎల్కేజీ చదువుతోందట. వయసు ఏడేళ్ళట…ఏడేళ్ళకి ఎల్కేజీ ఏమిటి అనకండి…. అదంతే. పిల్ల బాగా తెలివితేటలు గలది…చురుగ్గా ఉంది. మూడు భాషల్లోనూ అక్షరాలు రాయడం వచ్చు. ఏడేళ్ళప్పటికి నాకైతే హిందీ రాదు మరి. మూడో తరగతి నుండి ఉండేది మాకు హిందీ…ఆ పిల్లకి అప్పుడే ఎలా వచ్చేసిందో ఏమో గానీ. ఎక్కాలొచ్చట…కొంతవరకూ. తెలుగైతే గుణింతాలు కూడా వచ్చు. ఏదడిగినా చురుగ్గా చేసేస్తోంది…వేగంగా కూడానూ. సరే, ఆ పిల్లని ఎంగేజ్ చేయాలని, మా స్కూల్ కి సంబంధించిన ఆషా మేడం కి తెలుగు అక్షరాలు నేర్పమని అన్నాం నేను, ఆషా గారూనూ. (ఆమె కి తెలుగు తెలియదు). ఆ పిల్లల సైకాలజీ ప్రకారం చూస్తే వాళ్ళు సిగ్గుపడి చెప్పననాలి. కానీ, ఈ పిల్ల దొరికిందే చాన్స్ అని చెప్తా అన్నది.

కాసేపు నేను వేరే పిల్లల గొడవ లో పడి వీళ్ళని చూడలేదు. తరువాత చూస్తే – “ఇది తప్పు రాసావు. ఇలా రాయకూడదు…ఇలా రాయాలి…” అనుకుంటూ ఏదేదో చెబుతూ ఉంది ఈ పిల్ల ఆషా గారికి ) నిజం చెప్పొద్దూ…భలే నవ్వు వచ్చింది. పైగా, ఆవిడ అక్షరాలు రాస్తే, కరెక్షన్ కూడానూ! ఓ పక్క నవ్వొస్తోంది.. ఓ పక్క ఆ పిల్లని చూస్తూ ఉంటే ముచ్చటేస్తోంది. ఆ స్కూలుకొచ్చిన పిల్లల్లో నేను – కాస్త చురుగ్గా, ఆత్మవిశ్వాసం తో నిండి ఉండి, మరీ అల్లరిగా కాక బుద్ధిగా ఉండే పిల్లల్ని ఇద్దరినే చూసాను. ఒకరు మీనా, ఇది వరలో రెండు మూడు సార్లు ఈ బ్లాగులోనే రాసాను తన గురించి. రెండో పిల్ల ఈ అమ్మాయి శిరీష. అందులో మీనా అందరికంటే పెద్ద పిల్ల, ఈమె దాదాపు అందరికంటే చిన్న పిల్లానూ.

ఏమైనా కూడా ఈ పిల్ల ఇలాగే ఉంటే మంచి స్థానానికి వస్తుంది జీవితం లో అని అనిపిస్తోంది.

Happy Teachers Day!

ఒకరోజు ఆలస్యంగా అయినా కూడా నేను కొందరు చిన్ని గురువులకి టీచర్స్ డే శుభాకాంక్షలు వెబ్ముఖంగా చెప్పుకోవాలనుకుంటున్నాను. ఈ బ్లాగు ని చూస్తూ వచ్చిన వారెవరైనా వాళ్ళెవరో వెంటనే కనుక్కుంటారు అనుకుంటా. అదే… మా ఆషాకిరణ్ పిల్లలు. సాధారణంగా పిల్లలు టీచర్లకు విషస్ చెబుతారు. మరిక్కడ టీచరే పిల్లలకి ఎందుకు చెబుతోంది అంటే – నేను వాళ్ళకి పాఠాలు చెప్పడానికే వెళ్ళినా కూడా అక్కడినుండి గత సంవత్సర కాలం లో నేను నేర్చుకున్న పాఠాలు ఎన్నో! అందుకే నేనే వాళ్ళకి వెబ్ముఖంగా విష్ చేస్తున్నా నేను ప్రస్తుతం ఇంట్లో ఉన్నా కనుక వాళ్ళకి పర్సనల్ గా చెప్పలేను. కొన్ని అనివార్య కారణాల వల్ల ఈ సెమెస్టర్ స్కూల్ నడవడం లేదు కనుక వాళ్ళని కలవనూ లేను. సో, మళ్ళీ ఈ హృదయభాను పోస్టు

నిజానికి, సరైన దృష్టి తో చూడాలే కానీ, ఎక్కడి నుంచి నేర్చుకోలేము? ఎవరి నుంచి నేర్చుకోలేము? సత్యమే శివం లో కమల్ హాసన్ ప్రతి మనిషి లో నూ దేవుడు ఉన్నాడు అన్నట్లు…. ప్రతి వస్తువు లోనూ టీచర్ ఉన్నాడు/ఉంది. ఈ విషయం నేనే కాక ఇంకెవరన్నా నాకు చెప్పుంటే మునుపైతే – “ఏదో చెప్తునారు.. మనటైప్ కాదు ఈ కహానీలు…” అనుకుని వదిలేసేదాన్ని కానీ, అందులోని నిజం ఇప్పుడు ఒప్పుకుంటున్నాను నేను. టీచర్ అంటే స్కూల్లోనో, కాలేజీలోనో పాఠాలు చెప్పే వారు మాత్రమే కాదు. ఇంట్లో అమ్మ,నాన్న లు మొదలుకుని, మనల్ని ప్రభావితం చేసిన గొప్ప వాళ్ళు మొదలుకుని, ఈ క్షణం లో పరిచయమైన వ్యక్తి కూడా మనకు టీచర్ కిందే లెక్క. ఇక చెట్లు, చేమలు, జంతువులు, పక్షులు – ఒకటనేముంది, అన్నీ ఏదో ఒకటి చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటాయి… ఈ సంధర్భం లోనే నా ఆటోగ్రాఫ్ సినిమాలోని – “మౌనంగా నే ఎదగమని…” పాట గుర్తువస్తోంది.

సరే, సోదాపి విషయం చెప్పాలి కదూ! ఏం నేర్చుకున్నాను ఆ పిల్లల దగ్గర్నుంచి? – అతి ముఖ్యమైనది – సహనం. వాళ్ళ దగ్గర్నుంచి నేర్చుకున్నది కాదు లెండి…వాళ్ళ వల్ల నేర్చుకున్నది. తరువాత, వాళ్ళ నుండి నేర్చుకున్నది – పడి లేవడం – వాళ్ళ లొ పడి లేవడం అంటే ఆటల్లో కింద పడ్డా కూడా దులుపుకుని లేచి ఆట కొనసాగించుకోడం…దెబ్బ గురించి ఆలోచిస్తూ ఉండకుండా. మరో విషయం – చిన్న చిన్న ఆనందాలను పుర్తిగా అనుభవించగలగడం. వాళ్ళ వల్లే నాకు తెలిసింది – టీచింగ్ అన్న కళ ఎలా ఉంటే వినేవాళ్ళకు చక్కగా ఉంటుందో అని. వాళ్ళ వల్ల కూడా నాకు తెలిసింది… ఏ బంధుత్వమూ, ఏ స్నేహమూ లేని బంధాలు కూడా అభిమానం, ఆప్యాయతలను పంచగలవు అని. నేనెక్కడ కనబడ్డా వాళ్ళు, వాళ్ళెక్కడ కనపడ్డా నేను – అభిమానంగా పలకరించుకోడం చూస్తూ ఉంటే. అన్నింటి కంటే ముఖ్యమైన్ది – ఈ పిల్లలతో, వాళ్ళ కుటుంబాలతో గడిపిన సమయమ్ చెప్పిన బ్రతుకు పాఠాలు – ఇంకెక్కడా దొరకని పాఠాలు అవి. మరిన్ని చెప్పిన వారిని టీచర్స్ డే నాడు ఓ సారి తలుచుకోవద్దూ? ఇదంతా పిల్లలకి ఎలాగో చెప్పను కనుక, ఎవరికో ఒకరికి చెప్ఫాలి కనుక, వెబ్ముఖంగా – మా ఆశాకిరణ్ పిల్లలకి టీచర్స్ డే శుభాకాంక్షలు – ఫ్రం one of their teachers

Where teachers fear students

ఆ మధ్య ఓ రోజు శాంతి మేడమో ఎవరో ఒక పిల్లాడికి బండి లో అమ్మే పానీపూరీలు అవీ ఇవీ అన్నీ తినకూడదు, ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదు అని చెప్పారంట. అప్పుడు నేను లేను. నా స్నేహితురాలు ఉంది. ఆ మాట వినగానే ఆ పిల్లాడు వెంటనే నా స్నేహితురాలిని చూపించి – “ఈ టీచర్ కూడా తింటుంది అక్కడ” – అని accusative Tone లో చెప్పాడట! కాసేపటికి నేను వెళ్ళాను. నా స్నేహితురాలు నాతో ఇది అంతా చెప్పింది. ఇద్దరికీ నవ్వు వచ్చింది. నేను ఏదో ఒకటి అనాలని వాడిని పిలిచి – “నువ్వెప్పుడు చూసావు రా?” అని అడిగా. ” ఆ రోజు నువ్వు కూడా ఉన్నావ్ టీచర్ అక్కడ” – అన్నాడు. ఇంక చూడాలి నా మొహాన్ని! నేను, నా నేస్తం ఇద్దరం చాలా నవ్వుకున్నాం. దెబ్బకి చాలా రోజుల దాకా నేను ఆ బండి జోలికి పోలేదు. మొన్నో రోజు ఓ ఫ్రెండు బలవంతం మీద వెళ్ళా. అదీ చుట్టుపక్కల చూసుకుని!

ఇంకో స్నేహితుడి అనుభవం: అతడికి సిగరెట్ అలవాటుంది. ఉన్నట్లుండి ఓ రోజు ఆషాకిరణ్ లో ఒక అమ్మాయి ని చూసి షాక్ తిన్నట్లు మొహం పెట్టాడు. ఎందుకని అడిగితే అసలు సంగతి చెప్పాడు. ఇతను సిగరెట్లు కొనే బండి ఆ అమ్మాయి నాన్నదంట! దానితో అన్నాడు – ” ఇంక నుంచి వేరే ఏదో బండి వెదుక్కోవాల్సిందే!” అని

ఆ మధ్య ఓ రోజు పిల్లలతో అవుట్ చేసుకునే ఆట ఆడుతూ అత్యుత్సాహం లో జారి పడ్డాను. అనుకోకుండా తరువాతి రోజు కూడా స్కూలు కి నేనే వెళ్ళాను. దెబ్బలు కనిపిస్తే ప్రశ్నలతో చంపేస్తారని ఫుల్-షర్టు వేసుకుని వెళ్ళాను. “ఏం టీచర్, చలేస్తోందా నీకు ఈ టైము కి?” “ఏం టీచర్, మళ్ళీ ఆడతావా మాతో?” (ఒకరిద్దరి ముసి ముసి నవ్వులు), “టీచర్, నిన్న దెబ్బ ఎక్కువ తగిలిందా టీచర్?” – concern. “టీచర్, నొప్పిగా ఉందా టీచర్?” – మరో సారి concern : ఇలా రకరకాల ప్రశ్నలతో దాడి చేసారు నా మీద కొన్ని ప్రశ్నలకు కాస్త embarassing గానూ, కొన్నింటికి వీళ్ళ శ్రద్ధ కు ఆనందంగానూ ఉండింది. కానీ, ఇంకో సారి ఫీట్లు చేసేటప్పుడు, అదీ వీళ్ళతో చేసేటప్పుడు కాస్త జాగ్రత్త గా ఉండాలి అని అర్థమైంది. లేకుంటే book అయినట్లే ఇంక. leg-pulling మొదలైంది అంటే ఆగదు – ఎక్కడైనా.. ఎవరినీ వదలకుండా satires వేసే నేను వాళ్ళ ప్రశ్నలకు మూగదాన్ని అయ్యాను!

టీచర్లకు పిల్లలే కాదు. పిల్లలకి టీచర్లు కూడా భయపడతారు!

Santhi madam Jindabad

        శాంతి మేడం IIIT లో ఒక Maths అధ్యాపకురాలు అని మాత్రమే తెలుసు నాకు ఇక్కడ చేరిన కొత్తల్లో. క్రమంగా నేను ఆషాకిరణ్ కు వెళ్ళడం మొదలుపెట్టాక ఆవిడ ఎంత ఓపిగ్గా పిల్లలకు పాఠాలు చెబుతారో చూస్తూ చూస్తూ ఆమెని నాకు తెలీకుండానే అభిమానించడం మొదలుపెట్టాను. గత వారం ఆమె ఏదో పని మీద సెలవు పై వెళ్ళారు. అప్పుడు గానీ తెలిసి రాలేదు నాకు అసలు కథ.
       ఆవిడ తో పాటు చాలా మంది వాలంటీర్లకు ఏవో పనులు ఉండడం తో ఈ వారం లో shortage వచ్చింది. దానితో నేను  మామూలు లా వారానికి ఓ రోజు కాకుండా వీలైనన్ని రోజులు వెళ్ళాలి అనుకుని అలాగే వెళ్ళడం మొదలుపెట్టాను. రెండో రోజే తెలిసొచ్చింది. పగలు మన పనులు చేసుకుంటూ,  సాయంత్రం నాలుగు కాగానే ఇంకో మేడం ఇంటికి వెళ్ళి, ఆరోజు చేయాల్సినవి ఏంటో కనుక్కుని, ఎవరికి ఏ exercises ఇవ్వాలో తెలుసుకొని ఆ రోజు పొరపాటున వాలంటీర్ల కొరత ఉంటే … multi-tasking చేస్తూ విజయవ్నతంగా స్కూలు ముగించి మళ్ళీ ఈ పిల్లల పేపర్లన్నీ పట్టుకెళ్ళి ఆ మేడం కి ఇచ్చి ఆ రోజుటి స్కూలు గురించి snippets చెప్పడం నేను అనుకున్నంత తేలిక కాదని.

     అనుకున్నట్లు గానే వారం లో అన్ని రోజులూ వెళ్ళాను. వెళ్ళాక గానీ తెలీలేదు శాంతి మేడం కి ఎంత ఓపికో. నేనేం గొప్ప ఓపికున్న మనిషిని కాదు.  కోపం కొడా కాస్త ఎక్కువే. అయినా కూడా ఈ పిల్లల మధ్య కొపగించుకోలేదు … లేదా అలా ఉండడానికే ప్రయత్నించాను.  ఆ ప్రయత్నం లొ ఈ వారం నాకు మిగిల్చిన మధురానుభూతుల్ని పక్కన పెడితే – శాంతి మేడం నా  దృష్టి లో ఓ గొప్ప లెవెల్ కి ఎదిగిపోయారు ఈ వారం అనుభవం తో. నిన్న నా 5వ consecutive day to AK.  నేను ఉండలేకపోయాను. చాలా కష్టపడినట్లూ, ఈరోజుకి ఇంత మంది పిల్లల్ని manage చేయలేను అన్నట్లూ అనిపించింది. కాస్త విశ్రాంతిగా కూర్చుందాం అనుకున్నా…        

      ఈ మధ్య కాలం లో విపరీతంగా పెరిగిపోయిన కోర్స్ వర్కే దీనికి కారణం. రోజులో ఆ పనికి తప్ప దేనికీ సమయం లేని ఈ రోజుల్లో రోజుకి 2.5 గంటలు AK మీద invest చెయ్యడం కష్టమే కద మరి. నాకు నాలుగు రోజులకే ఇలా అనిపించింది అంటే – ఆవిడ నాకు తెలిసీ రోజూ వస్తారు. ఇల్లు, పిల్లలు, కాలేజీ ఇలా సవా లక్ష పనులు ఉన్న ఆమె పరిస్థితి లో నేను గనుక ఉండి ఉంటే – పారిపోయి ఉండేదాన్ని.

       శాంతి మేడం కి అసలు చిరాకు రాదు అనుకుంటా. అప్పుడప్పుడూ కాస్త … చాలా కాస్త కోపం ఐతే చూసాను. పిల్లలు విపరీతమైన అల్లరి చేసినప్పుడు అది కూడా. ఓ నేస్తం తో జరిపిన సంభాషణ వల్ల నేను 24 గంటల్లో నేను చెయ్యడానికి ఎన్ని పనులు ఉన్నాయో తెలుసుకుని … టైం లేదు అన్న మాటని నా డిక్షనరీ నుంచి తొలగిద్దామని అనుకున్నాక ఈ AK వారం జరిగింది. శాంతి మేడం ని చూసాక దానికి ప్రత్యక్ష రూపం అనిపించింది. శాంతి గారు జిందాబాద్