An illiterate’s declaration to a literacy preacher!

I am always fascinated by the diversity of the collection at ArvindGupta website. I was talking to a friend about James Thurber’s “The Last flower”, which I first found in ArvindGupta site. As I began revisiting the list of books mentioned over there, I stopped at the mention of this title -“An illiterate’s declaration to a literacy preacher”. The title in itself had enough to convince me in to reading it immediately.

You can read it here.

It starts with humble acknowledgements like – “I am again grateful to you for being so worried about me. I have given my full attention to all of your preachings.”

After enlisting a sort of comparison between “educated” and “uneducated” lifestyles, comes the punch line (IMHO) – “My learning is apparent and authentic in itself. I do not worry about being awarded any certificates to prove this.”

It was followed by a strong (in my view…not so compelling… and extremely blind) criticism of modern education system. However, at one or two places, it made me think a bit. For example, towards the end, it says:

“The real problem of today’s society is not that the working class is illiterate. In fact the real problem is that the schooled people of our society are averse to work, particularly to any sort of physical labor.”

I do feel the whole article has a strong “anti” feeling towards “modern” education and criticizes every thing in it, which makes it uncomfortable for me to call it “objective” … even if objectivity as such is a myth.

However, despite all its shortcomings, in the few minutes while and after reading it –

How many times was I reminded of “Nookaalu” of Gangaputhrulu?
How many times was I reminded of “Rudrudu” of Sontaooru?
How many times did I think about the shallow but informative chats with “sage-in-making” on the topic of development?
How many times was I reminded about “Gao Chodab Nahin“?
- I did not count!!

This short document might hit you hard, if you really do the Hamsa act, separate what is valid criticism and ignore the rest :)

Not that I know the answers for all those question, though! ;)

Published in: on March 30, 2012 at 12:35 pm  Comments (2)  

Rich calling for more taxes

Okay…I continue with my blogging marathon!

I was so thrilled to read yesterday, in “The Hindu”, about 16 of the France’s wealthiest people coming forward to pay more taxes. I began telling about that to everybody I spoke to (read-every Indian), with an obvious excitement. Today, I read another news, that the German rich are also calling for the same. Thrilled again!

More thrills came, when “The Hindu” published another article today “Europe’s wealthy ask to be taxed more”. Wonder if I will ever read such an announcement from the Indian rich! :((. This was the sentiment that most of my friends too echoed, when I shared with them this news piece… :((

I am naive enough not to understand the implications and loopholes in this process. However, I still think its a good move on the part of the super-rich. It won’t make them poor anyways :P. In a way, they’ve made my day with the announcement! :)

Here is the Warren Buffet article from NYT, which is supposed to have triggered these moves.

Published in: on September 1, 2011 at 11:06 am  Comments (4)  

ఓయ్ నేస్తాలూ, మీరు విన్నా వినకున్నా, ఇది మీకోసమే!

నాకు పొద్దుట్నుంచి మహా దురదగా ఉంది, పబ్లిక్ గా నా స్నేహితులందరికీ పెద్ద థాంక్స్ చెప్పుకోవాలని. నూటికి తొంభై రోజులు డిప్రెషంలోనూ, పుట్టకా, చావు మిథ్యేనా?‌ అన్న సందేహంలోనూ బ్రతుకుతూ ఉండే నాకు, సమాంతరంగా సరదాలూ, సంతోషాలతో మరో జీవితం ఇచ్చినందుకు అందరికీ థాంకులు చెప్పుకోవద్దూ? అందరికీ ఉంటార్లేవో అంటారా? ఉంటారు… కానీ, నాలాగా అవతలి మనుషులను అర్థం చేసుకుని, వారితో మంచిగా మాట్లాడ్డం కూడా చేతకాని మనుషులకి కూడా స్నేహితులు ఉన్నారు అంటే, అది ఆ స్నేహితుల గొప్పదనమే కదా మరి! అఫ్కోర్సు, వీళ్ళలో నా దినం చేసే వాళ్ళు కూడా ఉన్నారు కానీ, దినం చేసే వాళ్ళు కూడా ఒక్కోసారి నన్ను ఎంత భరిస్తారూ అంటే, నాలాంటి నాకే కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతాయ్!

అసలుకి నాకు అర్థమే కాదు – నాకెలా ఇంత అదృష్టం పడుతూ ఉంటుంది? అని. తక్కిన విషయాల్లో ఎలా ఉన్నా, అసలుకి నేను అంత కలువుగోలుగా ఉండకపోయినా, నాతో ఇంత ఆదరంగా, మంచిగా ఎందుకుంటారు కొంతమంది? అన్నది నాకు అర్థమే కాదు. రమణ గారి తొమ్మిది మంది తల్లుల్లా, నాఈడు వారే నన్ను ఒక్కోసారి అలా ఆదరించారు. ఇందులో, ఈ నా ప్రపంచంలో, కాలక్రమంలో, ఒక్కోసారి నేస్తాల అక్కలో, చెల్లెళ్ళో, వాళ్ళ కుటుంబాలో కూడా, పర్మనెంట్ సిటిజెంషిప్ పొందేశారు. కొందరు సొంత కుటుంబీకులు కూడా స్నేహితుల లెక్కలో వస్తార్లెండి నాకు.

ఒక స్నేహితులకి ఏదో‌ సమస్య ఉంది. అది వాళ్ళు విడమరిచి చెప్తే కానీ, సాధారణంగా నాకు అర్థం కాదు. ఒకరికి కాసేపు నాతో మాట్లాడితే మనసు తేలిక పడుతుంది అనిపిస్తుంది అనుకోండి – అది వాళ్ళు చెప్తే కానీ నాకు అర్థం కాదు. అలాగని, ఒక్కోసారి వాళ్ళు చెప్పేది కూడా పూర్తిగా వినను. సగం వింటూ ఉండగా, మనసు అన్యవస్తుక్రాంతం అయిపోతూ ఉంటుంది. అంత బ్యాడ్ లిజనర్ ని నేను. కానీ, నాకేదైనా గోడు ఉంటే మాత్రం, అర్జెంటుగా చెప్పాలి అనిపించిన వాళ్ళకి చెప్పేస్తా. వాళ్ళు బాగున్నారా? అన్నది కూడా అడగను. అలాంటి అక్రూర జాతి పనికిమాలిన స్నేహితురాలిని నేను. ఇందులో దాపరికం ఏమీ లేదు. అందుకే నాకు ఆశ్చర్యం. ఇంత ఓపిగ్గా ఇన్నేళ్ళూ నన్ను వీళ్ళంతా ఎలా భరిస్తున్నారా? అని.

ఓ మూణ్ణాలుగేళ్ళ బట్టీ‌ అవతలి పార్టీ అభిప్రాయం కనుక్కోకుండా మూకుమ్మడిగా స్నేహాలు వదిలేసి, కొత్త జీవితం మొదలెట్టే ప్రయత్నాలు కొన్ని వందలు చేశా. అయినా కూడా, కొందరు ఇంకా నాతో మామూలుగానే మాట్లాడుతూ ఉంటారు, నేను మళ్ళీ పలకరిస్తే. నన్ను ఒకటీ అరా తిట్టినా, మామూలైపోతారు. ఇంత మంచోళ్ళేంటో, వీళ్ళకి నేను తగలడం ఏమిటో! ఇలా, నా ధోరణిలో నేనుండి, ఉన్నట్లుండి ఒకరోజు నా గోడు చెప్పేస్కుని, ఆ తర్వాత నెల రోజులు కనిపించక – ఇలాంటి వెధవ్వేషాలు గత కొన్ని నెలలుగా లెక్కలేనన్ని వేశాను. అయినా, ఆశ్చర్యం, నన్ను పల్లెత్తుమాటైనా అనరు ఎవ్వరూ. ఉత్తి పుణ్యానికి వేపుకు తింటున్న వాళ్ళు కూడా ఉన్నారు కానీ, వాళ్ళ శాతం – సముద్రంలో కాకిరెట్టంత. అయినా, వాళ్ళూ నా స్నేహితులే. ఒకసారి స్నేహితులంటే ఇక జీవితకాలం పాటు అంతేగా!

కాబట్టి, ఓ మై డియర్ ఫ్రెండ్సులారా! Thanks for everything you gave me!!! మీరే లేకపోతే, నేను లేను.
I will try to be a better friend in the coming years…. :)
నా టైం బాగుంటే, ఇది చదివి నన్ను క్షమించండి, ఎప్పట్లాగే!
మీ టైం బాగుంటే, ఇదే నా అసలు రంగు. తెలుసుకుని, నన్ను వదిలించుకోండి! :)

ఇలా, అత్యుత్సాహంతో, నా అదృష్టానికి బహిరంగంగా మురిసిపోయిన మొదటి/ఇప్పటిదాకా చివరి సారి, కోలుకోలేని దెబ్బతిని, దానికింద ఇంకా నలిగిచస్తున్నా. కనుక, ఇలా బహిరంగంగా నా అదృష్టం గురించి టముకు వేశాక ఏం వినాల్సి వస్తుందో అన్న చింత ఉండనే ఉంది కానీ, ఐ డోంట్ కేర్. ఆ మాత్రం ఖలేజా లేకుంటే, అదేం బ్రతుకూ!!

Published in: on August 7, 2011 at 11:54 pm  Comments (14)  

స్కూలప్పటి అనుభవాలు

మన “మాయాశశిరేఖ” సౌమ్య గారి బ్లాగులో మొదటి సంఘటన చదివాక, నాకు రెండు చిన్ననాటి సంఘటనలు గుర్తొచ్చాయి. అవి ఇక్కడ పంచుకుందామని…

1) అవి నేను ఐదో తరగతి లో ఉన్నరోజులు. కారణాలు గుర్తులేవు కానీ, అప్పుడప్పుడూ క్లాస్ బయట ఉండే చెట్టు కింద, రెండు మూడు సెక్షన్లకి కలిపి పాఠాలు జరిగేవి. అంతమంది ఒకచోట కలిస్తే, ఏం జరుగుతుందో తెలుసు కదా… గోల. ఇలాంటి గోలల్లో పాలు పంచుకోడం నాకు బానే అలవాటు. మా క్లాసులో ఐతే క్లాసు లీడర్ని కానీ, అన్ని క్లాసులు కలిస్తే మనమేం మానిటర్ చేయనక్కర్లేదుగా…అల్లరి చేయడంలో మునిగేదాన్ని.

అలాంటి రోజుల్లో ఒకరోజు…టీచరెక్కడికో వెళ్ళారు. షరామామూలుగా గోల మొదలుపెట్టాము. కాసేపటికి ఆవిడ వచ్చారు. అందర్నీ వాయించడం మొదలుపెట్టారు. నా ఖర్మ కాలి, నా వైపు నుండి మొదలై “అల్లరి చేసావా లేదా?” అని కోపంగా అడిగారు. ఎలాగో నేను చేయలేదు అని అబద్దం చెప్పినా కొడతారుగా! అనుకుని “చేసాను టీచర్” అని అరిచేసా భయంకొద్దీ. అంతే, నా జీవితంలో టీచర్ చేత కర్ర దెబ్బలు (రెండే అయినా) వేయించుకున్న ఏకైక సందర్భం అదే అనుకుంటాను. విరక్తొచ్చింది కానీ, పోనీలే, ధైర్యంగా ఒప్పుకున్నా అని సంతోషించా. కానీ, అక్కడే అసలు సమస్య మొదలైంది.

అక్కణ్ణుంచి, నేను ఎప్పుడు ఆవిడ ఉన్న దిక్కుకు పోయినా, “సంతోషం” సినిమాలో కోటా తన ప్రతిస్నేహితుడికీ బ్రహ్మానందాన్ని పిలిచి “హీ ఈజ్ వెరీ స్ట్రాంగ్ అండీ…” డైలాగు మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్పించినట్లు, నన్ను ఆపి, “ఈ పిల్లకెంత పొగరు తెలుసా…ఆరోజు అల్లరి చేసావా అని అడిగితే, “చేసాను టీచర్” అని గర్వంగా చెప్పింది… అని అనడమూ, ఆ అవతలి టీచరు నా వంక అదోలా చూడ్డమూ…..నేనేమో అసలు నేను చేసిన తప్పేమిటో అర్థం కాక తలవంచుకోవడమూ…. పైగా, నేను అంత భయపడుతూ చెప్పి ఏడ్చినంత పని చేస్తే అందులో గర్వం కనబడ్డం ఏమిటి? అని అనుకుంటూ దిగాలుగా మొహం వేళాడేసుకుని వెళ్ళిపోవడమూ జరిగేది.మా చెడ్డ అవమానంగా ఉండేది. అప్పట్లో నేను క్లాసు టాపర్ని. కనుక, మరీ అవమానంగా ఉండేది. అర్జెంటుగా ఈ స్కూల్ మారిపోతే బాగుండు అనుకున్నా. నిజంగానే హైస్కూలుకి వేరే స్కూలుకి వెళ్ళిపోయా కానీ, అలా నాకు ఆ టీచరంటే మాత్రం అవర్షన్ ఏర్పడింది. అప్పట్లో, పదేళ్ళ వయసులో ఏమీ చేయలేకపోయా కానీ, నాకు బాగా గుర్తుండిపోయింది ఆ సంఘటన.

2) రెండోది, నేను గర్వంగా గుర్తుంచుకునే సంఘటన. ఏనిమిదో క్లాసులో (తొమ్మిదేమో!) అనుకుంటా, ఒకసారి జ్వరమొచ్చో ఏదో జరిగి, నేను ఒక యూనిట్ టెస్ట్ పరీక్ష రాయలేదు. నా లా ఇద్దరు ముగ్గురికి శనివారం మధ్యాహ్నం స్కూల్ అయిపోయాక పెడతాం అన్నారు. ఏం జరిగిందో గుర్తులేదు కానీ, చివర్లో నేనొక్కదాన్నే రాయాల్సి వచ్చింది. మా సారా ఎక్కడికో వెళ్ళే తొందర్లో ఉన్నారు. కరెక్టుగా ఆయన తాళం పెట్టి బయటకు రావడమూ, వరండాలో కూర్చుని రాస్తున్న నేను పూర్తి చేసి పేపర్ ఇచ్చేందుకు వెళ్ళడమూ ఒకేసారి జరిగింది. నేనేమో, భయంఏసి…ఇంక సున్నానే ఏమో అనుకుని… “సార్..ఇంకా టైం ఉండింది కదా… నేను రాసేసాను…ప్లీజ్…తీస్కోండి…” అని అడుక్కోడం మొదలుపెట్టా.

ఆయన నన్ను చూసి నవ్వి – “నాకు తెలుసు టైం ఉందని. కానీ, నేను అర్జెంటుగా వెళ్ళాలి. ఆ పేపరు నీ దగ్గరే పెట్టుకుని సోమవారం తెచ్చివ్వు..” అన్నారు. నేను అవాక్కైపోయాను. అంటే, ఆ రోజుల్లో నేను నిజంగానే అతి నిజాయితీ మనిషిని….అన్న విషయం ఆయనకి తెలుసని నాక్కూడా తెలుసు (గతంలో జరిగిన సంఘటనల మూలంగా నా అతి-సిన్సియర్ ప్రవర్తన ఆయన గమనించారు). కానీ, ఎంతైనా, అలా ఎలా పట్టుకెళ్ళేది ఆన్సర్ పేపర్?? “అదేంటి సార్..అలా ఎలా తీస్కెళ్తాను?” అన్నాను.
“నాకు నీ మీద నమ్మకం ఉందిలే. నువ్వేం మార్చవని. తట్స్ ఓకే” అన్నారాయన. “అది కాద్సార్…ఇలా చేసానని తెలిస్తే రేపు నా ఫ్రెండ్సందరూ నా గురించి ఏమనుకుంటారు?”
“ఏమీ అనుకోరు. నేను నిన్ను నమ్ముతున్నా అని చెప్పా కదా. మండే కలుద్దాం…నేను అర్జెంటుగా వెళ్ళాలి” అనేసి వెళ్ళిపోయారు.

నాకు కోపం కాదు..భయం నషాళానికంటింది (చెప్పాగా, అప్పట్లో అమాయక జీవినని!)…. స్కూల్లోంచి బయటకి రాగానే, పక్క వీథిలో ఉన్న ఫ్రెండు ఇంటికెళ్ళి, విషయమంతా చెప్పేసి, “మీ ఇంట్లో పెట్టుకోవా ప్లీజ్! నాకు భయం నేను మళ్ళీ ఏమన్నా మార్చేస్తా ఏమో పేపర్లో అని” అని అడిగేసరికి, ఆమె ఆశ్చర్యంతో సరేనని తీసుకుంది. నేను ఆ తర్వాట నా బెస్టు ఫ్రెండుని కలిసి, జరిగిందంతా చెప్పాను. ఆమేమో ఊరికే ఖంగారు పడొద్దని చెప్పేసరికి, శాంతించాను. మండే రోజు పేపర్ ఆయనకిచ్చేసి, ఇలా నేను ఫలానా అమ్మాయి ఇంట్లో ఉంచాన్సార్ నేనేమన్నా మార్చేస్తా ఏమో అని…అన్నాను. ఆయన నవ్వేసి పేపర్ తీస్కున్నారు. టాప్ మార్కులు రాలేదు కానీ, బానే మార్కులు వచ్చినట్లు గుర్తు ఆ పేపర్లో. సార్ రూము నుంచి వెనక్కొస్తున్నప్పుడు ఛాతి బోలెడు ఉప్పొంగింది. అప్పటిగ్గానీ ఆ సంఘటన విశేషం అర్థం కాలేదు నాకు!

ఆయన నాపై అంత నమ్మకం ఉంచినందుకేమో, తర్వాత కూడా స్కూల్లో ఉన్నన్నాళ్ళూ అలాగే ఉన్నా. పెపంచికంలో పడ్డాక, వేరే సంగతి. కానీ, ఆ సంఘటన మూలానా ఆయనతో బంధం సిమెంటైందని నా అనుమానం. ఆ ఊరు ఎప్పుడెళ్ళినా, ఆయన్ని కలవడం తప్పనిసరి నాకు! ఆయనకి బహుశా ఈ సంఘటన గుర్తుండకపోవచ్చు కానీ, నేను గర్వంగా చెప్పుకోగల సంగతుల్లో ఇదొకటి.

అదీ సంగతి. ఈ విషయాలు కదిపిన సౌమ్య గారికి థాంక్స్!!

Published in: on July 7, 2011 at 3:55 pm  Comments (11)  

Readings: Amazon Mechanical Turk – Gold mine or Coal mine?

First things first:
Title of the article: Amazon Mechanical Turk: Gold Mine or Coal Mine?
Authors: Karen Fort, Gilles Adda, K.Bretonnel Cohen
In: Computational Linguistics Journal, June 2011, Vol. 37, No. 2, Pages 413-420

In the past 2 months or so, I guess I read this article 2-3 times. I still don’t understand why it was written :( Oh, the incomprehensibility was not the reason why I read it again, though. I found it multiple times, lying on my table..for various reasons (which include piling up of stuff you never read!)

Coming to the point:
1) I never used amazon mechanical turk – neither as a requester nor as a turker. But I don’t feel that there is something wrong with the approach. Its up to the turkers to do or not do a given task. So, I don’t think there should be question of ethics here. If there is anything, there should be a question on the quality.

2) If some turkers use it to meet their basic needs, (IMHO) its not the wrong-doing of amazon or the requesters.

So, if the concern in the article was about the quality of linguistic resources developed, perhaps, It might have sounded so abnormal to me. But, the issue was on the “working conditions” of the AMT “workers”. Whatever way people are using it (as a hobby, timepass, for some pocket money, to meet living expenses etc), its people who do that…and neither Amazon nor the task givers on AMT promise employment, right?

And hence the confusion… :)
Ofcourse, now, I won’t do a re-reading of the article! :P

Published in: on July 1, 2011 at 1:58 pm  Leave a Comment  

వన్వే రోడ్లు ఎలా పుట్టాయంటే….

(గమనిక: ఇది చరిత్ర చెక్కిన కథ కాదు. నా కథ.)

మా కొత్తూళ్ళో రెండు వారాల బట్టీ నాకు బోలెడు అనుభవాలు కలిగాయి. వాటిలో రెంటిని గత రెండు టపాల్లో రాసాను. ఇప్పుడు సంగతేమిటంటే, నేనిలా ప్రతివీథికీ ఎవరో ఒక గొప్ప వ్యక్తి పేరును చూడ్డమూ, ఇంటికొచ్చి గూగుల్ చేయడమూ చేసుకుంటూ ప్రశాంతంగా జీవిస్తూ ఉండగా, ఒక చోట Einbahnstrasse కనిపించింది. “ఓహో!” అనుకుంటూ ముందుకెళ్ళాను. అదేమిటో గానీ, గూగుల్ చేయలేదు. మరోరోజు మరో వైపున నడుస్తున్నప్పుడు Einbahnstrasse అని మరో బోర్డు కనిపించింది. అర్రే! ఆ రోడ్డు ఇక్కడ దాకా ఉందన్నమాట! అనుకున్నాను, గూగుల్ చేయలేదు. ఇలా ఇంకో రెండుసార్లు అయింది. అయితే, ఈ ఊరు గుండ్రంగా ఉంది కాబోలు అన్న ఆలోచన లీలగా కలిగిందనుకుంటాను కానీ, ఈ వీథి ఊరులో చాలా పెద్దది అని అర్థమైంది.

అయితే, మొన్నోరోజు ఇక్కడ నుంచి ఇక్కడికి ముప్పై కి.మీ. దూరంలో ఉన్న మరో ఊరు వెళ్తున్నప్పుడు బస్సులోంచి చూస్తే, మళ్ళీ Einbahnstrasse ఒకటి కనబడ్డది. కెవ్! అయితే, ఈయన మనూర్లోనే కాదు..పక్కూర్లో కూడా ఫేమస్సన్నమాట! ఎవరో, ఏమిటో, కనుక్కోవాలి, అనుకున్నాను.

పక్కూరు వచ్చానా, అవీ ఇవీ చూస్తూ, చరిత్ర తెలుసుకుంటూ ఉండగా, ఒక చోట రోడ్డు దాటుతూ ఉంటేనూ, Einbahnstrasse అన్న బోర్డు కనిపించింది. ఈయనెవరో, గొప్పవాళ్ళలో గొప్పవాడేమో అనుకున్నాను.నేను జర్మన్ కూడా తెలిసిన తెలుగు వారితో ఉన్నాను అప్పుడు. కనుక, కుతూహలం ఆగక, వెంటనే అడిగేసా – “అసలీయన ఎవరూ? ఎక్కడ చూసినా ఈయన పేరు తెగ కనిపిస్తోంది? (గాంధీ నగర్, నెహ్రూ నగర్ లాగా..అనుకుంటూ)” అని. అప్పుడు, నా స్నేహితురాలు పెద్దగా నవ్వి – “అది వన్వే రోడ్డు” అన్నది. (Ein=one, Bahn=way అని విడగొట్టుకోవచ్చేమో!)

ఒక రౌండు నవ్వులయ్యాక, Einbahn ఎంత పెద్ద స్వాతంత్ర సమరయోధుడు కాకుంటే ఆయన పేరు ఇలా ఊరు ఊర్నా పెట్టుకుంటూన్నారో, అసలు ఆయనే లేకుంటే, ప్రపంచానికి, ముఖ్యంగా జర్మనీకి – వన్వే రోడ్లే ఉండేవి కావేమో – అనుకుని, అంత గొప్పాయన గురించి తెలుసుకున్నందుకు మహా మురిసిపోతూ (అబ్బే, పబ్లిగ్గా చిన్నపిల్ల ముందు దొరికిపోయానే అని ఆ పిల్లకి సంగతి అర్థం కాకపోయినా మనసులో సిగ్గుపడుతూ)….

అలా ముగిసింది ఈ భాగం… ఎలా మొదలైనా కూడా!

Published in: on April 12, 2011 at 2:16 am  Comments (11)  
Tags:

“Social Entrepreneur” అని ఎవర్ననాలి? -Part 2

మొన్నొక రోజు Social Entrepreneurship గురించి కలిగిన సందేహం గురించి రాసాను. తరువాత, కొన్ని రోజుల విరామం తరువాత మళ్ళీ ఆ పుస్తకం పట్టి, మరొకరి గురించి చదవడం మొదలుపెట్టాను. అప్పుడు కలిగిన ఆలోచనలు ఈ టపాలో.

ఈసారి తెలుసుకున్న వ్యక్తి – జెరూ బిల్లిమోరియా. ఆవిడ -1098 చైల్డ్ హెల్ప్లైన్ సంస్థ స్థాపించి, దేశంలోని ఎందరో పిల్లలకి అభయహస్తన్ని అందించిన వ్యక్తి. అంతే కాదు, ఈ సంస్థ ద్వారా, ఎక్కువో, తక్కువో – ఎంతో కొంత సంపాదిస్తున్న పిల్లలు కూడా చాలా మంది ఉన్నారు దేశంలోని వివిధ ప్రాంతాల్లో. ఆవిడ గురించిన వివరాలకు ఇక్కడ చూడండి.

-ఈవిడ విషయానికే వస్తే, ఈ సంస్థ ద్వారా -సమాజంలో వచ్చిన మార్పు, దాని “స్కేల్” గురించి ప్రశ్నలకు తావే లేదు. అలాగే, ఈ సంస్థ ఎందరో పిల్లలకు సహాయం అందించడమే కాక, మరెందరికో ఉపాధి కూడా కల్పించింది. కనుక, ఆ కోణంలో ఇది Social Entrepreneurship అనే చెప్పాలి. అయితే, ముందు నుండి నా మనసులో ఉన్న అభిప్రాయం – వీటన్నింటితో పాటు సంస్థ స్వయం సమృద్ధి కలిగినదై ఉండాలని. కానీ, నాకు అర్థమైనంతలో, ఈ సంస్థకు వేరే చోట్ల నుండి నిధులు సమకూరుతున్నాయి. అది గమనించాకే, నేను మళ్ళీ ఆలోచనలో పడ్డాను.

పుస్తకం అట్ట వెనుక రాసినట్టే – “What a business entrepreneur is to the economy, the social entrepreneur is to the society” అని అనుకున్నా కూడా, డబ్బు సంపాదన కోణాన్ని నేను ’బిజినెస్’ కి మాత్రమే పరిమితం అనుకోలేదు. బహూశా, social entrepreneurship లో అసలు అదొక అంశమే కాదేమో అని ఇప్పుడనిపిస్తోంది. ఎందుకంటే, మొన్న చెప్పిన జావేద్ అబిదీ గారు నా దృక్కోణం నుంచి ఆక్టివిస్టు అనిపించినా కూడా, బిల్లిమోరియా గారు అసలు ఏ కోణంలోనూ నాకు -వాలంటీరు గానో, యాక్టివిస్టుగానో అనిపించట్లేదు. అసలు సిసలైన entrepreneur గా, మేనేజ్మెంట్ నిపుణురాలిగానే కనిపిస్తున్నారు. కానీ, నాకు అర్థమైనంతలో సంస్థకు ఒక రెవెన్యూ మోడెల్ అంటూ లేదు. అటువంటప్పుడు, నిధులు అనుకున్న సమయానికి అందకపోతే, ఈ ఎంటర్ప్రైజ్ పరిస్థితి ఏమిటి? అన్న ప్రశ్న మాత్రం మళ్ళీ కలుగుతోంది.

ఇవి ఇలా ఉండగా, పుస్తకం చివర్లో ఇచ్చిన “resources” పేజీల్లో “Social Venture Capital Funds” అన్న పదం వాడారు. మరి, వాళ్ళేం ఆశించి క్యాపిటల్ ఇస్తారప్పుడు? ప్రతిఫలాపేక్ష లేని వీసీ ఉంటాడా? :) లేక, అన్ని ప్రతిఫలాలూ ధనరూపేణా ఉండనక్కర్లేదా? లేనప్పుడు – ఈ సోషల్ వీసీలు ఏం ఆశిస్తారు? దీర్ఘకాలం అదే రంగంలో ఎలా కొనసాగుతారు?

ఎలా అనుకున్నా కూడా, బిల్లీమోరియా గారి కథనే తీసుకుంటే, మరి, ఆవిడ కనీసావసరాలతో బ్రతికేందుకన్నా డబ్బు అన్నది అవసరమే కదా. ఆవిడకి వేరే ఎదన్నా మార్గం ఉందేమో, నాకు తెలీదు కానీ, కెరీర్ గా social entrepreneurship ని తీసుకునే జీవులు ఉండరూ? కనీసం వారి కోణంలో అన్నా, ఆ సంస్థకు తనదంటూ కొంచెం ధనం ఉండొద్దూ? తన ఉద్యోగులకివ్వడానికైనా ఉండొద్దూ – లాభాల్లో తులతూగకపోయినా??

Published in: on February 8, 2011 at 7:40 am  Comments (2)  

“Social Entrepreneur” అని ఎవర్ననాలి?

“Social Entrepreneur” అని ఎవర్ననాలి?
David Bornstein రాసిన “How to change the world” పుస్తకం మొదలుపెట్టాక నాకు కలిగిన సందేహం ఇది.

అప్పటివరకూ – సాంఘిక ప్రయోజనాలతో ఉన్న వ్యాపారాలు చేసేవారు Social Entrepreneurs అన్న అభిప్రాయంతో ఉన్నాను నేను. ఉదాహరణకి – ఏదో ఒక ఎకో ఫ్రెండ్లీ వస్తువులు తయారు చేసే సంస్థ, ఏదో ఒక మైక్రో ఫైనాన్స్ సంస్థ (!!! మైక్రో ఫైనాన్సులు సంఘానికి బాగు చేస్తున్నాయా, లేదా? అన్నది ప్రస్తుతానికి అప్రస్తుతం!), అలాగే, ఇప్పటికిప్పుడు పేరు గుర్తు రావడం లేదు కానీ, పూర్తిగా మానసిక సమస్యలున్నవారితోనే నడిచే ఒక కొరియర్ సర్వీస్ ఉంది (మహారాష్ట్రలో అనుకుంటా), ఏక్లవ్య ఫౌండేషన్, అరవింద్ గుప్తా టాయ్స్ – ఇటువంటివి. అసలుకి నా లెక్కలో -’కొత్తపల్లి’, ’మంచిపుస్తకం’ కూడా అలాంటివే! అంటే, సంఘానికి తమ వంతు సహకారం అందించడం “సేవ” లా కాక, ఒక చిన్న/పెద్ద సైజు బిజినెస్ లాగా చేయడం. అన్ని సంస్థలూ లాభాల్లో ఉన్నాయని కాదు కానీ, వీరిలో విజయవంతమైన వారు కూడా చాలామందే ఉన్నారు కదా! మొత్తానికి, business for business’ sake అన్నట్లు కాకుండా, business for society అన్న దారిలో వెళ్ళేవారు social entrepreneurs అని నేను ఇన్నాళ్ళూ అనుకుంటూ ఉన్నాను.

అయితే, ఈ పుస్తకం చదవడం మొదలుపెట్టాక, entrepreneur అంటే, (కొత్తవో, పాతవో) సొంత ఆలోచనలు అమలుచేసేవాడా? లేక, సొంత ఆలోచనలతో వ్యాపారం చేసేవాడా? అని సందేహం కలిగింది. ఎందుకంటే, ఇప్పటికి ఈ పుస్తకంలోని ఇరవై పైచిలుకు కథల్లో ఇప్పటికి ఒక ఐదారు చదివానంతే. కానీ, దీనిలోనే, Szekerus అన్న హంగరీ మహిళ, అలాగే, ఆఫ్రికా ఖండం లో వ్యాధిగ్రస్థులను చూసుకునే కేర్ టేకర్ నెట్వర్క్ నడీపే మరో మహిళ – ఇలాంటి వారు entrepreneur అనిపిస్తే (వివరంగా మరెప్పుడైనా!) , మన దేశానికే చెందిన Javed Abidi మాత్రం activist అనిపించాడు. ఇద్దరూ తాము చేసిన పనుల ద్వారా ఒక మోస్తరు అద్భుతాలే సాధించారు. సందేహం లేదు. అయితే, జావేద్ ను entrepreneur అనొచ్చా? అన్నది నాకు అర్థం కావడం లేదు. ఏదన్నా ఆంగ్ల నిఘంటువు చూస్తే, “entrepreneur” అన్న పదాన్ని వ్యాపారస్థుడిగానే అర్థం చేసుకోవాల్సి వస్తుంది.

అయితే, దీని గురించే ఫోన్లో నేనూ, నా తమ్ముడూ మాట్లాడుకుంటున్నప్పుడు కొన్ని పాయింట్లు దొర్లాయి. సారాంశం గా నాకు అర్థమైనన్దిదీ: అబిది కేసునే తీసుకుని చూస్తే – అతనేమీ స్వచ్ఛంద సంస్థను నడపడం లేదు కదా. అంటే, దాతల నుండి విరాళం తీసుకుని దాన్ని వాడి, అవసరంలో ఉన్న వారికి ఏదన్నా ఇవ్వడం -అది “సర్వీస్”. అలా కాకుండా, ఒక ఆశయ సాధన కోసం పోరాడి దాన్ని సాధిస్తే – అది యాక్టివిజం. అక్కడితో ఆగక, ఆపై మెట్టు అంటే, అబిదీ కేసులో వికలాంగులకి ప్రభుత్వోద్యోగాల్లో రిజర్వేషన్ అదీ అమలయ్యేలా, అలాగే, వికలాంగులకు వివిధ ప్రాంతాల్లో సదుపాయాలు సరిగా అమరేలా – ఇవన్నీ క్రియాశీలకంగా చేయడం ‘social entrepreneurship’ అని తేల్చాము. కానీ, ఆ తరువాత కూడా, అబిదీ చేసిన పని నాకు యాక్టివిజం లాగానే అనిపించింది. బహూశా, ఈ కేసు రెంటికీ బార్డర్ లైన్ కేసేమో! ’social entrepreneurship’ ని నేను అర్థం చేసుకున్న ప్రకారం చూస్తే, అబిది ఆక్టివిస్టే. ఇదేమాట తమ్ముడితో అంటే, వాడు ఒక మాటన్నాడు. కాసేపాగాక చూస్తే, పుస్తకం వెనుక అట్ట మీద కూడా అదే అర్థం వచ్చే మరో వాక్యం రాసి ఉంది. “What a business entrepreneur is to the economy, the social entrepreneur is to the society” అని. సరే, ఈ పుస్తకం ఉద్దేశ్యం ఇలా ఉందన్నమాట అనుకున్నాను. మరైతే, ఆక్టివిస్టులో?? :)

Published in: on February 1, 2011 at 6:08 am  Comments (7)  

ఒకే పుస్తకానికి రెండు అనువాదాలు అవసరమా?

ఒక పుస్తకాన్ని ఆంగ్లంలోకి అనువదించాలి. దానికి రెండు అనువాదాలెందుకు?

నిన్నటి హిందూ లిటరరీ రివ్యూ లో యు.ఆర్.అనంతమూర్తి నవల ‘భారతీపురా కు కొత్తగా రాబోతున్న/ఇటీవలే వచ్చిన సుశీల పునీత ఆంగ్లానువాదం నుండి కొన్ని పేజీలు ఒక వ్యాసంలా వేశారు. (దాన్ని ఇక్కడ చదవవచ్చు)

అయితే, ఆ పేరు వినగానే నాకు పరిచయం ఉన్నట్లు అనిపించింది. ఈ నవల ఆంగ్లానువాదం ఇదివరలో నేను చదివినట్లున్నా కదా..అనుకుంటూ ఉండగా, కథాంశం లీలగా గుర్తొచ్చింది. వెంటనే, అప్పట్లో బ్లాగులో రాసే ఉంటాననుకుని సర్చ్ చేస్తే, లంకె దొరికింది. (ఇదిగో!).

అదేమిటి ఇలా కూడా చేస్తున్నారా అని ఫ్లిప్కార్టు కి వెళ్ళాను. అక్కడ “భారతిపుర” పేరుతో శోధిస్తే, రెండు పుస్తకాలు కనబడ్డాయి. (మీరిక్కడ చూడండి). అక్కడ కనిపిస్తున్న రెండో పుస్తకమే నేను చదివిన పుస్తకం అనుకుంటాను. ఆ అట్ట చూస్తే అలాగే ఉంది. అనువాదకుడి పేరు కూడా అదే. నేను చదివిన పుస్తకం వెల – నూట పదిహేను. ఇప్పుడొచ్చిన పుస్తకం వెల నాలుగొందలా యాభై!

అసలు ఒకసారి అనువాదం అయిపోయిన పుస్తకాన్ని మళ్ళీ అనువాదం చేయడం ఎందుకు? అన్నది మాత్రం నాకు అర్థం కావట్లేదు. మీకేమన్నా అర్థమయిందా? ఎంతైనా, అనువాదం చేసిన మనుషులకి ఇదివరలో ఒక అనువాదం ఆల్రెడీ వచ్చిన విషయం తెలీకుండా ఉండే అవకాశం లేదు అని నా అభిప్రాయం. ఎందుకంటే -
1) కనీసం అదేమన్నా స్థానిక భాషలోకి అనువదితమైతే, ఇలాంటి ‘తెలియకపోవడం’ జరిగి ఉండొచ్చు. కానీ, అనువదితమైంది ఆంగ్లం లోకి. అందునా, ప్రముఖ రచయిత పుస్తకమూ!
2)ఎక్కడో హైదరాబాదు లో కాలేజీలో చదువుతున్న నాకే ఆ అనువాదం దొరికింది అప్పట్లో. మరి, ఆల్రెడీ రచనా వ్యాసంగంలో ఉన్న కన్నడిగులకి దొరక్కుండా ఉంటుందా?

నిజానికి, లిటరరీ రివ్యూలో ఎక్కడన్నా రీడర్స్ కామెంట్స్ సెక్షన్ ఉందేమో చూశా, కనబళ్ళా. కనుక, నా అనుమానాలన్నీ ఇక్కడే వెళ్ళగక్కేసుకుంటున్నా!

Published in: on December 6, 2010 at 10:35 am  Comments (9)  

Frances Inglis కేసు

Frances Inglis – కేసు గురించి ఇవాళ హిందూ పేపర్ లో హసన్ సురూర్ వ్యాసం చదువుతూ ఉన్నాను – అప్పుడెప్పుడో పోయిన సంవత్సరం నాటి నికేతా మెహతా కేసు గుర్తొచ్చింది.  దీనికీ దానికీ బహుశా ఏ విధమైన సంబంధమూ లేదేమో – కోర్టు పరంగా. కానీ, రెంటినీ – కోర్టూ, సంఘమూ అంతగా హర్షించలేకపోతున్నందుకేమో – నాకు వెంటనే ఆ కేసు గుర్తొచ్చింది.

ఫ్రాన్సెస్ సంగతికొస్తే – మెదడు పూర్తిగా దెబ్బతిని, కోలుకుంటాడన్న ఆశకూడా లేని తన ఇరవై రెండేళ్ళ కొడుక్కి – విషపూరితమైన హెరాయిన్ ఇచ్చి – అతని చావుకి కారణమైంది. తన పరంగా – ఆమెకి కొడుకు ఇక లేడన్న దుఖం ఐతే ఉంది కానీ, తను చేసింది తప్పు అని అనుకోవట్లేదు. అయితే, బ్రిటన్ లో యుథనాషియా తరహా చట్టాలు కాస్త స్ట్రిక్ట్ కనుక, ఈమెని నేరస్థురాలిగానే లెక్కగట్టొచ్చు. అక్కడ నాకు వింతగా అనిపించిన విషయం ఏమిటీ అంటే – ఆమె కుటుంబ సభ్యులు, బంధువులు ఎవరూ ఆమెని నిందించట్లేదు. వాళ్ళందరూ ఈ చర్యని అంగీకరించినట్లే ఉన్నారు. ఎటొచ్చీ కోర్టే… సమాజంలోనూ వివిధ పార్శ్వాల నుండి కూడా ఆమెకి సపోర్ట్ వెల్లువెత్తుతోంది – ఈ వార్తలు చూడబోతే – కోర్టు తప్ప అందరూ ఆమె బాధని అర్థం చేస్కుని సానుభూతితో ఉన్నట్లు ఉంది.

నాకర్థం కానిది ఏమిటి అంటే – ఇలాంటి విషయాలలో (Moral Questions) – కోర్టు న్యాయంగా అయితే ఇలా చేయకూడదు అని ఆమెని శిక్షించడం సబబా? అని. అంటే, ఆమె ఏ విధంగా అయినా ఒక శిక్ష అనుభవించాల్సిందేనా? కొడుకు బ్రతికి ఉంటే – అదొక విధమైన బాధ. కొడుకు చనిపోతే – కొడుకు పోయాడన్న బాధకి తోడు కోర్టు బాధ.

మెర్సీ కిల్లింగ్ – పేరుతో అమానుషంగా చంపేస్తే – అదెలా కనుక్కుంటాము? అన్న అనుమానంతో అక్కడ మెర్సీ కిల్లింగ్ లేదా? లేదంటే – అసలు మనం ఒకళ్ళని చంపరాదు..వాళ్ళే చావాలి… అన్న ప్రిన్సిపులా?
అయ్యా – నన్నడిగితే, ఒక్కోసారి – కొందరి బాధను తల్చుకుంటే – వీళ్ళు చనిపోవడమే నయమేమో అనిపిస్తుంది. కానీ, అనిపించాల్సింది నాక్కాదు. వాళ్ళకి. వాళ్ళకే అనిపిస్తే – అప్పుడన్నా వాళ్ళకా స్వేచ్ఛ ఉండాలి కదా. ఇలాంటి సందర్భాల్లో ఇక్కడ ఎందుకొచ్చిన కాంప్లికేషనని ఇటు ఇంగ్లండ్ నుంచి స్విట్జర్లాండ్ వెళతారంట – అక్కడో సూసైడ్ క్లినిక్ కి!

నాకు నచ్చిన అంశం ఏమిటీ అంటే – ఆవిడకి సమాజంలో అంత సపోర్టు దొరకడం. అది చాలా అరుదుగా జరుగుతుందేమో కదా – మన సమాజం మోరల్స్ అంతగా సమర్థించని ఓ పని చేసినా కూడా మనకి సపోర్టు దొరకడం…

కోర్టు ఆమెని శిక్షించడం మాత్రం నాకేం నచ్చట్లేదు. ఇంతమంది సపోర్ట్ పొందుతున్నందుకైనా కోర్టోసారి ఆ నిర్ణయం పై పునరాలోచించాలేమో.

ఇక – మళ్ళీ సందేహం మొదలు – మెర్సీ కిల్లింగ్ ఎందుకు లీగల్ కాదు. అసలు ఎందుకు అది మోరల్ గా కరెక్ట్ అవకూడదు..ఇలా..
ఆ తర్వాత: If its a moral question – who should decide the right or wrong – public or court? Who is right? How to judge?
అని మళ్ళీ సందేహాలు.

ఆమె శిక్షని కోర్టు వెనక్కి తీసుకుంటే బాగుండు.

Published in: on January 29, 2010 at 8:19 am  Comments (3)  
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 86 other followers