కుంబ్లే కోసం

నేనంత అరవీరభయంకరమైన క్రికెట్ అభిమానిని కాను కానీ నాకు తోచినప్పుడు ఫాలో ఔతూ ఉంటాను. అలాగని బాల్ టు బాల్ చూస్తానని కాదు. చెప్పలేం అయినప్పటికీ, నేను కుంబ్లే అభిమానిని అని గర్వంగా చెప్పుకుంటాను. (అభిమాని అన్నది లింగభేద రహితమైనదా ఇంతకీ? అభిమానురాలు అనో… అభిమానిని అనో అనాలా??) ఈ బ్లాగు లో కుంబ్లే గురించి ఇదివరలో రెండు సార్లు రాసాను. వన్డేల నుండి రిటైర్మెంట్ ప్రకటించినప్పుడు, తొలి టెస్టు సెంచరీ చేసినప్పుడు. వెల్, చాలామంది చాలా చోట్ల, చాలాసార్లు ఇప్పటికే కుంబ్లే గురించి చాలా చెప్పేసి ఉంటారు. నాకు తెలిసిందీ తక్కువే, కుంబ్లే ని నేను తెలుసుకుందీ తక్కువే. అయినా కూడా, మరోసారి రాయకుండా ఉండలేకపోతున్నాను… కారణాలున్నా చెప్పను.

నిజానికి ఉన్నట్లుండి కుంబ్లే రిటైర్మెంట్ ప్రకటించడం నన్ను షాక్ కి గురి చేసింది అనే చెప్పాలి. మూడో టెస్టు కుంబ్లే ఆడతాడా? ఆడడా? అని ఆలోచిస్తూ ఉండగానే అది వచ్చేసింది, కుంబ్లే ఆడాడు. చివరి రోజు రాగానే, రిటైర్మెంట్ అన్నాడు, రిటైరైపోయాడు! అక్కడ్నుండి క్రిక్ఇన్ఫో లో వ్యాసాలు చదువుతూ, మధ్య మధ్యన రకరకాల భావోద్వేగాలను అనుభవిస్తూ ఆ రోజు గడిచింది. ఒక్కొక్కరి స్పందనా (అనుకూలతని బట్టి ప్లేటు ఫిరాయించే రకం మనుష్యుల స్పందన గురించి కాదు నేను మాట్లాడేది. నోరుంది కదా అని కనపడ్డ వారందర్నీ విమర్శించే వారి గురించి కూడా కాదు.) చదువుతూ ఉంటే కుంబ్లే కి అందరిలో ఎంత గౌరవముందో మరోసారి రుజువైంది.

కుంబ్లే అనగానే నాకు గుర్తొచ్చే మొదటి పదం “జెంటిల్ మేన్”. కుంబ్లే అనగానే నాకు వెంటనే గుర్తొచ్చే రూపం ప్రశాంతంగా నవ్వుతూ ఉండే ఆ మొహం. ఒకవైపు తలకి కట్టు కట్టుకుని వెస్టిండీస్ బ్యాటింగ్ పై దాడి చేస్తున్న దృశ్యం గుర్తొస్తూ ఉంటే, మరోవైపు ఇప్పుడు మొన్నటి రిటైర్‌మెంట్ నాటి వీడ్కోలు దృశ్యం గుర్తు వస్తోంది. శ్రీనాథ్-కుంబ్లే టైటాన్ కప్ (1996) లో ఓ మ్యాచ్ లో చివర్లో ఆడి గెలిపించిన దృశ్యం ఇంకా గుర్తు ఉంది నాకు. కుంబ్లే అంటే ఫిరోజ్ షా కోట్లా లో  పాక్ పై ఓ ఇన్నింగ్స్ లో తీసిన ప్రపంచ రికార్డు పది వికెట్లో, టెస్టుల్లో తీసుకున్న ఆరొందల వికెట్లో మాత్రమే కాదు కదా… కుంబ్లే అన్న వ్యక్తిలో జట్టుకోసం ఆడే మనిషి ఉన్నాడు. కష్టపడి పైకొచ్చి పద్దెనిమిదేళ్ళు భారత దేశానికి క్రికెట్ ఆడి, జట్టు మూల స్థంబాల్లో ఒకడిగా నిలిచిన యోధుడున్నాడు. తెలివైన బౌలర్ ఉన్నాడు. అవసరానికి ఆడగల బ్యాట్స్‌మన్ ఉన్నాడు. మంచి స్నేహితుడున్నాడు. మానవత్వం గల మనిషి ఉన్నాడు. కుటుంబం పరంగా తన బాధ్యతలు సంపూర్ణంగా నిర్వహించే బాధ్యతాయుతమైన వ్యక్తి ఉన్నాడు. ఈ పరంగా చూస్తే నాకు కుంబ్లే ఒక పరిపూర్ణమైన వ్యక్తిగా తోస్తాడు. వ్యక్తిగతంగా, సామాజికంగా, వృత్తి పరంగా (అంటే, ఇక్కడ క్రికెట్) – ఏ విధంగా చూసినా అతని బాధ్యతలు అతను సక్రమంగానే కాక, బాగా కూడా నిర్వర్తించాడు కదా మరి! ఇప్పుడు ఇక్కడ అన్న ప్రతిదానికి నేను ఉదాహరణ ఇచ్చే ఉద్దేశ్యం నాకు లేదు . నా కంటే బాగా రాసిన వారు, బాగా తెలిసిన వారు చాలా మందే ఉన్నారు.

ఇంత జరిగినా కూడా కుంబ్లే కి రావాల్సినంత పేరు రాలేదేమో అనిపిస్తుంది నాకు. విమర్శకులు, విమర్శకులనుకునేవాళ్ళూ – ఇద్దరూ కుంబ్లే ని అడుగడుగునా అడ్డగిస్తూనే ఉన్నా, నవ్వుతూనే వారిని ఎదుర్కున్నాడు, ప్రతీసారీ గెలిచాడు కూడా కుంబ్లే ది ఒక స్పూర్తివంతమైన కెరీర్ అనిపిస్తుంది నాకైతే. అతన్నుంచి క్రికెట్ ఆడేవారేకాదు, మామూలు వారు కూడా నేర్చుకోవాల్సింది చాలానే ఉంది. He is role model for many. ఇక భారత జట్టులో కుంబ్లే ఉండడు అన్న విషయం కాస్త బాధ కలిగిస్తోంది కానీ, ఎప్పటికైనా జరిగేదే కదా అని సరిపెట్టుకోవాల్సిందే.  వేరే మార్గమేదన్నా ఉంటే కదా!! అతన్ని మార్కండేయుడిలాగా ఎప్పటికీ అదే వయసులో, అదే ఎనర్జీతో ఉండేలా అయితే చేయలేం కదా!

Cricinfo లో రాసినట్లు : “After all was said and done and the match called off, he came back out to be chaired around the ground, part of the way on the shoulders of the man who will succeed him as captain. For someone who scaled the greatest heights, it was one of the very few occasions during the 18 years when his feet actually left the ground.” – Indeed!! (source: here)

Idols – Sunil Gavaskar

“Idols” is a book by Sunil Gavaskar on the cricketers whom he like the most. It had some thirty profiles on the whole, written in a simple and story telling manner. I have heard about this book and “Sunny Days” in school days. Back then, it was just another book amongst thousands of books. But, as time passed and I began to read more on cricket, I got inquisitive about those books. But, as fate would have it, I found random books like – “Zed” by Zaheer Abbas, “Captaincy” by Ray Illingworth etc on the stalls, never these two books. Gradually, I stopped trying for them though their thoughts existed in my subconscious self. Finally, I got hold of this book when I was away at a small township in Uttar Karnataka district and I got the feel of it.

So, this book can be understood as the cricketing biographies of those players, said from the eyes of Gavaskar. It covered the international stars of his days like Rohan Kanhai (Gavaskar named his son as Rohan as a tribute to Kanhai), Sobers, Hadlee, Marsh, Kapil Dev, “Jimmy” Amarnath, “Zed” Zaheer Abbas, Javed Miandad, Imran Khan, Viv Richards, Bishen singh Bedi, Prasanna, B.S.Chandra Sekhar, Venkataraghavan etc etc and also the unfortunate national cricketers, who never made it in to test cricket – Rajinder Goel and P.Shivalkar. Ofcourse, the list that I mentioned is not exhaustive. I am recollecting from the names I saw. It was full of stories – known and unknown, interesting and sometimes surprising too. Ofcourse, a player who had a long career is bound to have interesting inside stories which are all the more interesting to curious cats like me. I think the desire to know about others is an inherent characteristic of a human being, which makes biographies and autobiographies so successful among fans and other readers…

This post is more a “i finally read it” post than about the book as such, as you must have understood by now. As I googled to get some info on it, I found this information about a Sunil Gavaskar omnibus. Interesting link….Cricket Literature fans can try this out!

కంగ్రాట్స్ కుంబ్లే!

“కాకతాళీయమో ఏమో ఈ టెస్ట్ సీరీస్ లో ఇప్పటివరకూ ఎవరూ చేయలేదని ఓవల్ టెస్టు కి ముందు జరిగిన తెస్టు సమావేశం లో గుర్తు చేసా. అంతే కాదు… ఎవరూ చేయక పోతే .. నేనే చేస్తా అని జోక్ కూడా చేసా. ఆ జోక్ నిజమౌతుందని అనుకోలేదు”- సెంచరీ సాధించాక కుంబ్లే అన్నమాటలివి అని ఈనాడు పేపర్ లో చూసా పొద్దున్నే.

కుంబ్లే గురించి ఈ బ్లాగు లో ఇది వరకే ఓ సారి ఇక్కడ రాసాను. అయినా నిన్నటి సెంచరీ విషయం తెలిసినప్పటి నుండీ మనసాగక మళ్ళీ రాస్తున్నా నాకు పని ఎక్కువగా ఉండి నేనా ఇన్నింగ్స్ చూడలేదు కానీ … ఎట్టకేలకు కుంబ్లే లోని బ్యాట్స్మెన్ తన ప్రతాపం చూపాడు. ఇప్పుడు కాదు కానీ… కొన్నాళ్ళ క్రితం నాకు కుంబ్లే తన బ్యాటింగ్ ప్రతిభ ని సరిగా ఉపయోగించుకోలేదు అన్న చిన్న దిగులు లాంటిది ఉండేది. ఈ మధ్య కాలం లో కుంబ్లే బ్యాటింగ్ ను పట్టించుకోడం కూడా మానేసాను. నిన్నటి సెంచురీ ఎదురుచూస్తున్నా జరుగుతుందని ఆశించని విషయం. అందుకని నిన్న కలిగిన వావ్ ఫీలింగ్ ఇప్పటిదాకా తగ్గలేదు. అప్పుడెప్పుడో కుంబ్లే దక్షినాఫ్రికా పై 88 పరుగులు చేసిన టెస్ట్ అప్పుడు కలిగింది ఒక వావ్ ఫీలింగ్. కానీ అది చాన్నాళ్ళ క్రితం. అదెప్పుడో 1996 లో. నేనప్పుడు స్కూలు విద్యార్థిని ని. మళ్ళీ ఇన్నాళ్ళకు కాలేజీ స్టూడెంట్ గా అదే తరహా వావ్ ఫీలింగ్ ని అనుభవిస్తున్నా . కుంబ్లే గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే నిజానికి. ఇప్పుడేమి చెప్పినా మునుపు రాసిన టపా లొ చెప్పిందే చెప్పినట్లో లేకుంటే ప్రస్తుతం ప్రతి పేపర్ హెడ్‌లైన్ లోనూ ఉన్న విషయాలని నేనూ మళ్ళీ వక్కాణించినట్లు ఉంటుంది కనుక చెప్పను

“When Kumble reached his century he deprived India of one record. It would otherwise have been the highest test total without a player making three figures.” – అన్నది సీఎన్ఎన్ వ్యాసం. పోతే పోయింది ఓ రికార్డు. కుంబ్లే కి ఎప్పుడో రావాల్సిన సెంచురీ లేటు గా అన్నా లేటెస్టు గా వచ్చింది కదా మరి.

వీళ్ళందరూ ఏమయ్యారో ఇప్పుడు…..

నిన్న రాత్రి పడుకోబోతూ ఉండగా ఎందుకో గానీ, ఒక ఆలోచన వచ్చింది. గత పదేళ్ళలో ఎంత మంది క్రికెటర్లు ఇలా వచ్చి అలా వెళ్ళిపోయారో అని. పదినిముషాల్లోనే బోలెడు పేర్లు తట్టాయి. వీళ్ళ మీదే ఓ టపా రాస్తే ఎలా ఉంటుంది? అనిపించి రాస్తున్నా. ఇందులో ఒక వరుస అంటూ ఏమీ లేదు. నాకు తోచినట్లు రాస్తున్నా అంతే.

కొందరు బౌలర్లు:

ఒకానొక దశ లో టీమ్ లో కర్ణాటక నుండి బోలెడు మంది ఉండేవారు. శ్రీనాథ్, వెంకటేశ్ ప్రసాద్, కుంబ్లే, ద్రవిడ్ వంటి వారితో పాటు దొడ్డ గణేశ్, సునీల్ జోషి, డేవిడ్ జాన్సన్ లాంటి వారు. డేవిడ్ జాన్సన్ ని వదిలేస్తే (ఆడిన రెండు టెస్టుల్లో మూడే వికెట్లు తీసాడు), సునీల్ జోషి విషయం కాస్త ఆశ్చర్యంగానే ఉంటుంది నాకు. ఓ సారి దక్షిణాఫ్రికా తో అనుకుంటా – ఆరు పరుగులకే అయిదు వికెట్లు తీశాడు. అప్పుడప్పుడూ కాస్తో కూస్తో ఆడేవాడు. కానీ, స్టార్ కాదగ్గ ఆట లేదేమో మరి. దొడ్డ గణేశ్ కూడా జాన్సన్ లాగే వచ్చిన కొన్ని అవకాశాలనూ సద్వినియోగం చేసుకోలేక తరువాత అవకాశాలు రాకుండా పోయిన మనిషి లా తోస్తాడు నాకు. కేరళకు చెందిన టినూ యొహానన్ ఇలాంటివాడే మరో బౌలర్. ఓ మూడు టెస్టులు, మూడు వన్డేలూ ఆడాడు. అంతే. మళ్ళీ కనబళ్ళేదు. ఒరిస్సా బౌలర్ దేబశీష్ మొహంతీ కూడా ఇంతే. ఇతను సుమారు గా వన్డే లు ఆడినట్లే ఉన్నాడు. కానీ, ఎందుకో మరి – తెరవెనక్కి వెళ్ళిపోయాడు క్రమంగా. తమిళనాడు వాడు – లక్ష్మీపతి బాలాజీ – 2004 పాకిస్తాన్ టూర్ లో బౌలింగ్ తో బాగా పేరు తెచ్చుకున్నా కూడా గాయాల మహిమ వల్లనేమో – జట్టు లో చోటు దొరకడం లేదు. ముంబయ్ బౌలర్ నీలేశ్ కుల్కర్ణి : టెస్టుల్లో తాను వేసిన తొలి బంతికే వికెట్ తీసి భారత క్రికెట్ చరిత్ర లో ఒక రికార్డు సృష్టించాడు. కానీ, తరువాత మరిక ఏమీ చేయకపోయే సరికి టీమ్ నుండి దూరం కాక తప్పలేదు. ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నాడో! ఇక అభే కురువిల్లా – అరున్నర అడుగులు పైనే ఎత్తు, చూస్తే నే భయం కలిగించేంత ఆకారం – ఆ పేరు తలుచుకోగానే ఇవే గుర్తొస్తాయి ఎవరికన్నా. ఇతను కొన్నాళ్ళు ఆడాడు. కానీ, ఎందుకో, మళ్ళీ కనబళ్ళేదు. 2000 లో రిటైరై కోచ్ గా పనిచేస్తున్నాడని వికీ అంటుంది.

పంజాబ్ కు చెందిన హర్విందర్ సింగ్ ఇలాంటి వాడే మరో బౌలర్. స్పిన్నర్ ఆశిష్ కపూర్ మరో బౌలర్. రాబిన్ సింగ్ జూనియర్ కూడా పాపం ఒకటే టెస్టు ఆడి మరి కనబడక రిటైర్ కూడా అయిపోయాడు ఫస్ట్‌క్లాస్ ఆట లో నుండి. మరో ఇద్దరు కొన్నాళ్ళ పాటు ఆడిన రాజేశ్ చౌహాన్, ఇంకా ఆడే అవకాశం ఉన్న ఆశిష్ నెహ్రా. మురళీ కార్తిక్ ని కూడా చేర్చొచ్చు ఏమో. కానీ, అతను కూడా నెహ్రా లాగే..మళ్ళీ వచ్చినా వస్తాడు. సాయిరాజ్ బహుతులే – వచ్చిన అవకాశాల్ని ఉపయోగించుకోలేని వాళ్ళలో ఒకడు. అమిత్ భండారీ, ఆవిష్కార్ సాల్వీ – అవకాశాలు సరిపడా దొరకని బాపతు మళ్ళీ. నిఖిల్ చోప్రా అన్న డిల్లీ స్పిన్నర్ పర్వాలేదనిపించేలానే ఆడాడు. ఎందుకు జట్టులోనుంచి వెళ్ళిపోయాడో మరి…అదే..ఎందుకు తీసేసారో మరి. తానుగా జట్టునుండి ఎందుకు వెళతాడు ఏ ఆటగాడన్నా, రిటైర్ అయితే తప్ప? టి.కుమరన్ – ఇతను కూడా వచ్చిన అవకాశాలు ఉపయోగించుకోని బాపతే అనిపిస్తుంది. కానీ, ఇంకా ఒకటి రెండు అవకాశాలు వస్తే కుదురుకునే వాడేమో, చెప్పలేం. శరణ్‌దీప్ సింగ్ మరో బౌలర్. వీళ్ళలో స్పిన్నర్లు బహుశా హర్భజన్, కుంబ్లే ప్రభంజనం లో చోటు దక్కని స్పిన్నర్లు ఏమో. అంటే దురదృష్టవంతులు అని భావము. రాహుల్ సంఘ్వీ ఈ బౌలర్ల జాబితా కి చివరి ఎంట్ర్రీ – నాకు గుర్తు ఉన్న వారిలో.

ఓ మోస్తరు ఆల్‌రౌండర్లు:

ఆల్‌రౌన్డర్లు అనుకోగానే నాకు విజయ్ భరద్వాజ్ గుర్తుకు వస్తాడు. నాకెందుకో ఇతన్ని భారత క్రికెట్ పోగొట్టుకుందనే అనిపిస్తూ ఉంటుంది ఇప్పటికీ. తన తొలి సీరీస్ బాగానే ఆడాడు. కెరీర్ లో ఆడిన పది వన్డేల గణాంకాలు పర్వాలేదు. కానీ, స్టార్ ఇమేజ్ లేకపోవడం వల్లనేమో, జట్టు లో చోటు తప్పిపోయింది. తమిళ నాడు కు చెందిన హేమాంగ్ బదానీ ఎప్పుడో బుద్ధి పుట్టినప్పుడు మాత్రమే ఆడి, వచ్చిన అవకాశాలన్నీ దుర్వినియోగం చేసుకున్నట్లు అనిపిస్తాడు. ఒకప్పటి క్రికెటర్ హేమంత్ కనిత్కర్ కుమారుడు హ్రిషికేశ్ కనిత్కర్. ఇతను బాగా ఆడేలాగే కనిపించాడు. పాకిస్తాన్ తో ఓ మ్యాచ్ లో చివరి బంతి కి ఫోరు కొట్టి వెలుగులోకి వచ్చాడు. వచ్చినట్టే కనుమరుగయ్యాడు. మన హైదరాబాదీ నోయెల్ డేవిడ్ – అవకాశాలు రాని వారి కోవ లోకి చేరతాడు అనుకుంటా. లక్షీ రతన్ శుక్లా కూడా ఇదే కోవ కి చెందిన వాడు. అయినా ఒకటీ, రెండు మ్యాచ్ లు అంతర్జాతీయ స్థాయి లో అడ్జస్ట్ కావడానికే పడుతుంది ఏమో. మరి అవకాశమే ఓ మూడూ, నాలుగు మ్యాచ్ లలో ఇచ్చి తీసేస్తే ఒరిగేది ఏమిటో! సంజయ్ బంగార్ నా జాబితా లో చివరి వ్యక్తి. ఇతనికి అవకాశాలొచ్చాయి. కానీ, ఏవో కొన్ని ఇన్నింగ్స్ మినహా ప్రభావం చూపలేక జట్టులో చోటు పోగొట్టుకున్నాడేమో అనిపిస్తుంది.

వికెట్ కీపర్లు:

మన వాళ్ళు వికెట్ కీపర్లతో చేసినన్ని ప్రయోగాలు ఇంకెవరన్నా చేసారో లేదో! ఎమ్.ఎస్.కె.ప్రసాద్, పార్థివ్ పటేల్, అజయ్ రాత్ర, దీప్ దాస్ గుప్త, విజయ్ దాహియా, పంకజ్ ధర్మణి, సమీర్ దిఘే – ఒకళ్ళా ఇద్దరా…ఇలా ఎందరినో ప్రయోగించి, చివరికి ధోనీ మీద ఫిక్స్ అయినట్లు ఉన్నారు ఇప్పుడు. ఈ వికెట్ కీపర్లంతా ఏమి చేస్తున్నారో ఇప్పుడు!

ఓపెనర్లు & మిగితా వారు:

ఇందులో కూడా మనవాళ్ళు సుమారు ప్రయోగాలు చేసుకున్నారు. దేవాంగ్ గాంధీ, సుజిత్ సోమసుందర్, గగన్ ఖోడా, జ్ఞానేంద్ర పాండే, అభిజిత్ కాలే వంటి వారికి అవకాశాలు సరిగా ఇవ్వలేదు అని అనిపిస్తుంది. ముఖ్యంగా ఖోడా – ఆడిన రెండు వన్డేల్లో నూ ఒక దానిలో ఎనబైల్లో,ఒక దానిలో నలభైల్లో పరుగులు చేసాడు. అయినా మూడో వన్డే అన్నది ఆడలేకపోయాడు. శడగోపన్ రమేశ్, శివ్ సుందర్ దాస్, ఆకాశ్ చోప్రా వంటి వారు ఓ మోస్తరుగా ఆడినా కూడా జట్టులో స్థిరంగా నిలవలేక పోయారు. విక్రం రాథోర్, రోహన్ గవాస్కర్, అమయ్ ఖురాసియా, శ్రీధరన్ శ్రీరాం, జాకబ్ మార్టిన్ వంటి వారు వచ్చిన అవకాశాలు వినియోగించుకోలేదేమో అనిపిస్తుంది. కైఫ్ సంగతి ఓ పట్టాన అర్థం కాదు నాకు. ఇంకా నా జాబితా లో ఉన్నది ఇద్దరు. ఒకరు రీతీందర్ సింగ్ సోధి. ఇతని గురించి అండర్ 18 అనుకుంటా – వాటిలో చదివి, ఇతను భారత జట్టులోకి రాగానే నేను ఇతను ఎప్పుడు బాగా ఆడతాడా అని ఎదురుచూస్తూ గడిపాను. చివరికి ఆడడు అను అర్థమయ్యేలోగా అతనే జట్టులోంచి వెళ్ళిపోయాడు. బోర్డు వారికి నాకంటే ముందే అర్థమైపోయి ఉంటుంది. ఓహ్! వేణుగోపాల్రావు ఉన్నాడు కదూ! మర్చేపోయా! మళ్ళీ మన వేణు జట్టులోకి వస్తాడేమో, ఎవరు చెప్పగలరు?

వీళ్ళు కాక ఇంకా ఎవరన్నా ఉండొచ్చు. నేను ఒక 1997-98 కాలం నుండి ఇప్పటి దాకా వచ్చి-వెళ్ళిన వారిలో నాకు గుర్తు వచ్చిన వారి పేర్లు మాత్రమే రాసాను. ఇన్ని పేర్లు ఉండటం తో, పేజంతా వికీ లింకులతో నిండుతుందని ఏ పేరుకీ లింక్ ఇవ్వడం లేదు. ఏదో సరదాగా, రాత్రి వచ్చిన ఆలోచనకు అక్షరరూపం ఇస్తున్నా. అంతే.

The Anil Kumble days

కొద్ది నిముషాల క్రితం హిందూ పేపరు చూస్తూ ఉంటే కనిపించింది ఈ న్యూసు – “Anil Kumble announces retirement from ODIs” అని. నాకు క్రికెట్ గురించి తెలిసిన రోజు నుండి కుంబ్లే ని చూస్తూ ఉన్నా. Cricketer గానూ, మనిషి గానూ. ఈ Gentleman game లో ఉన్న కొద్ది మంది gentle men లో కుంబ్లే పేరు తొలి స్థానాల్లోనే ఉంటుంది. ఇంజినీరింగ్ పట్టభద్రుడైన కుంబ్లే క్రికెట్ లో ఆ తెలివి ని కూడా ఉపయోగించుకున్నాడు అంటూ ఈ మధ్యే ఎవరో రాసారు కుంబ్లే గురించి. నిజమే కావొచ్చు. ప్రస్తుతానికి భారత్ కు అత్యధిక వికెట్లు తీసుకున్న బౌలర్, match winner, 17 ఏళ్ళు గా భారత క్రికెట్ లో భాగము, అరుదైన 10 వికెట్ల రికార్డు హోల్డరు, గొప్ప వ్యక్తిత్వం ఉన్న మనిషి – ఇలాంటి కుంబ్లే కి నా తరపు నుంచి… ఈ టపా.

ఏ మ్యాచ్ లో కుంబ్లే బౌలింగ్ కు వచ్చినా వచ్చినప్పుడు stats చూపించినప్పుడు best bowling అని 6-12 అని ఉంటుంది. చాలా రోజులు ఇదే Best-bowling figures by an Indian in an ODI గా ఉండింది. ఇప్పుడు కూడా ఉందేమో. తెలీదు. వెస్టిండీస్ జట్టు పై సాధించాడు ఈ గణాంకాలను. ప్రపంచం లోని మేటి స్పిన్నర్లలో ఒకడైన కుంబ్లే మీడియం పేసర్ గా తన కెరీర్ మొదలుపెట్టాడు అంటే ఆశ్చర్యాంగా ఉండొచ్చు. కానీ, అది నిజం. బహుశా పైన చెప్పిన వెస్టిండీస్ మ్యాచ్ తో కుంబ్లే కి జట్టు లో శాశ్వత స్థానానికి పునాదులు బాగా లోతు కి పడ్డాయి అనుకుంటా. ఇంకా చెప్పుకోవాల్సింది 1999 లో డిల్లీ లో పాక్ జట్టు తో జరిగిన టెస్టు గురించి. ఇందులో ఒక ఇన్నింగ్స్ లో మొత్తం 10 వికెట్లూ తీసాడు కుంబ్లే. చరిత్ర లో ఎప్పుడో 50ల లో Jim Laker మాత్రమే చేయగలిగిన పనిని చాన్నాళ్ళకి కుంబ్లే చేసాడు. Ofcourse, JimLaker రికార్డు ను అధిగమించడం కష్టం అనుకోండి. ఎందుకంటే అతను ఆ మ్యాచ్ లో రెండు ఇన్నింగ్స్ కలిపి ఉన్న 20 వికెట్లకు గాను 19 వికెట్లు తానే తీసేసుకున్నాడు!! ఈ పాక్ మ్యాచ్ లో కుంబ్లే 9 వికెట్లు తీసాక 10వ వికెట్ అతనికే ఇవ్వాలని సహచర బౌలర్ జవగళ్ శ్రీనాథ్ కావాలనే వికెట్ తన బౌలింగ్ లో వికెట్లు తీసే ప్రయత్నం చేయలేదు అంటారు. అతనింకో gentleman!

ఎన్నని చెప్పుకోవాలి కుంబ్లే క్రికెట్ విజయాలు? 2004 లో 400+ వికెట్లు తీసిన మూడో స్పిన్నర్ అయ్యాడు. త్వరగానే కపిల్ వికెట్ల రికార్డు ని దాటి భారత్ కి అత్యధిక టెస్టు వికెట్లు సాధించిన బౌలర్ అయ్యాడు. కుంబ్లే అంటే caught and bowled గుర్తు వస్తుంది నాకు. నేనే బౌలర్ నీ ఇన్ని caught and bowleds చేయగా చూడలేదు. టెస్టుల్లో ప్రపంచ రికార్డు కూడా కుంబ్లే పేరిటే ఉంది ఈ విషయం లో. బ్యాటింగ్ లో కూడా చాలా సార్లు మెరిసిన కుంబ్లే all-rounder కావాల్సిన వాడు .. కాలేకపోయాడు

వ్యక్తి గా కుంబ్లే గురించి నేను చెప్పదలుచుకున్నవి రెండు అనుభవాలు – 1. ఓ సారి వెస్టిండీస్ తో మ్యాచ్ లో గాయం బారిన పడినా కూడా జట్టు ప్రయోజనాల కోసం తలపై కట్టు తో ఆడటం. ఆరోజు ఆ మ్యాచ్ TV లో చూస్తున్నప్పుడు ఎక్కడో దూరాన ఉన్న నేనే కుంబ్లే ని చూసి ఉద్వేగానికి లోనయ్యాను. ఇక ప్రత్యక్షంగా చూసిన వారు ఏమనుకుని ఉంటారో. రెండో విషయం కుంబ్లే వివాహం. చేతన తో వివాహం జరిగాక ఆమె కి మొదటి భర్త ద్వారా పుట్టిన బిడ్డ custody విషయం లో legal issues వచ్చినప్పుడు ఆమేకు అండగా నిలబడ్డ కుంబ్లే గురించి అప్పట్లో పత్రికలు మరో సారి రాసాయి – “gentleman” అంటూ. ఇంకా ఏమి చెప్పాలో తెలీడం లేదు కానీ, కుంబ్లే ని తలుచుకుంటే ఎందుకో గొప్ప గా అనిపిస్తుంది. మన దేశపు ఆటగాడు అని. మన మనిషి అని.

కుంబ్లే అండ లేని జట్టు ను ఊహించుకోవడం కష్టమే అయినా – change is the way of life. అయినా భారత క్రికెట్ లో కుంబ్లే ఒక్కడే. భారత్ క్రికెట్ కో ఏక్ సూరజ్, ఏక్ చాంద్, ఏక్ కుంబ్లే అన్నమాట … ఏక్ సూరజ్, ఏక్ చాంద్, ఏక్ లతా అని ఎవరో Lata Mangeshkar గురించి అన్నట్లు.

Is it England’s misfortune in Worldcup?

నిన్న దక్షిణాఫ్రికా జట్టు దురదృష్టం గురించి రాసిన టపా లో వీవెన్ గారు రాసిన కామెంట్ చదివాక ఈ టపా రాస్తున్నా. ఇంగ్లాండు ది దురదృష్టమా? స్వయం కృతమా? అని. ఒక వేళ ఇది దురదృష్టం అనుకున్నా కూడా అది దక్షిణాఫ్రికా తరహా దురదృష్టం కాదేమో అనిపిస్తుంది. ఈ టపా లో దీనితో పాటు క్రికెట్ అభిమానులకు ఓ మంచి సైటు ను పరిచయం చేస్తున్నా.

ఇంగ్లాండ్ జట్టు మూడు ప్రపంచ కప్ ల ఫైనల్స్ ఆడింది. కానీ, ఒక్క దానిలోనూ గెలవలేదు. 1979 లో విండీస్ తోనూ, 1987 లో ఆసీస్ తో నూ, 1992 లో పాకిస్తాన్ తోనూ ఫైనల్స్ ఆడి ఓడింది. ఈ మ్యాచ్ లు ఏవీ నేను చూడలేదు కనుక విశ్లేషించలేను కానీ … స్కోర్ కార్డుల గురించి చెబుతా. అప్పుడు దక్షిణాఫ్రికా దురదృష్టానికి, ఇంగ్లాండు దురదృష్టానికి తేడా తెలుస్తుంది.

1979 కప్ ఫైనల్ : నేను తెలుసుకున్నంత వరకు ఈ ఫైనల్ గురించిన విశేషాలు – వీవ్ రిచర్డ్స్ వీర విహారం తో 138 పరుగులు చేసాడు. తరువాత కాలిస్ కింగ్ 66 బంతుల్లోనే 86 పరుగులు చేయడం తో విండీస్ జట్టు నిర్ణీత 60 ఓవర్లలో 286 పరుగులు చేసింది. తరువాత బ్యాటింగ్ కు దిగిన ఇంగ్లాండ్ జట్టు స్కోరు బోర్డు నత్త నడకన సాగింది. టాప్ ఆర్డర్ ఆటగాళ్ళు మెల్లిగా పరుగులు తీసి లోయర్ ఆర్డర్ పై ఒత్తిడి పెంచారు. దానితో చివరికి వచ్చే సరికి వికెట్లు టప టపా రాలి ఇంగ్లండ్ జట్టు 194 పరుగులకే కుప్పకూలింది. ఓపెనర్ల స్కోరు చూస్తే తెలుస్తుంది ఎంత నెమ్మదిగా ఆడారో – బ్రియర్లీ – 130 బంతుల్లో 64 పరుగులు; జెఫ్ బాయ్కాట్ 137 బంతుల్లో 57 పరుగులు!!! Gower, Botham సహా 5 డకౌట్లు! ఇంగ్లాండ్ జట్టు ఆటగాళ్ళ స్కోర్లు – 64,57,15,32,0,4,0,5,0,0,0 ! – ఇదీ ఇంగ్లాండు ఆ మ్యాచ్ లో ఆడిన తీరు.

1987 కప్ – ఇది కాస్త హోరా హోరీ గా సాగిన మ్యాచ్ అనే చెప్పాలి. తొలుత బ్యాటింగ్ చేసిన ఆసీస్ 50 ఓవర్లలో 253/5. జవాబు గా రెండో ఇన్నింగ్స్ మొదలుపెట్టిన ఇంగ్లాండ్ మొదటి ఓవర్లోనే ఓ వికెట్ కోల్ఫొయినా నెమ్మది గా పుంజుకుంది. అయితే ఆసిస్ కెప్టెన్ బోర్డర్ బౌలింగ్ కు దిగాక పరిస్థితి మారింది. వేసిన తొలి బంతికే రివర్స్ స్వీప్ కు ప్రయత్నించిన ఇంగ్లాండ్ కెప్టెన్ Mike Gatting ఔట్ అయ్యాడు. అక్కడ నుండి ఇంగ్లాండ్ జట్టు పరుగుల వేగం మందగించి 50 ఓవర్లు ముగిసే సమయానికి విజయానికి తొమ్మిది పరుగుల దూరం లో నిలిచింది. బోర్డర్ జట్టు కప్పు పైకెత్తింది

1992 కప్ – పాకిస్తాన్ తో ఫైనల్. పాక్ జట్టు లో ఇమ్రాన్ ఖాన్, మియాందాద్, ఇంజీ వంటి వారు పరుగులు తీయడం తో, చివర్లో వసీం అక్రం మెరుపులు మెరిపించడం తో – 50 ఓవర్లలో 249 పరుగులు చేసింది ఆ జట్టు. తరువాత బ్యాటింగ్ కు దిగిన ఇంగ్లాండ్ జట్టు ఏ దశ లోనూ పాక్ ధాటి కి … ముఖ్యంగా వసీం అక్రం ధాటికి నిలువలేక పోయింది అనే చెప్పాలి. ఇన్నింగ్స్ మొదటి ఓవర్లోనే బోథం ను డకౌట్ చేస్తూ మొదలుపెట్టాడు Akram. మిగితా బౌలర్లు కూడా ఎక్కడా ఇంగ్లాండ్ జట్టు ను కోలుకోనివ్వలేదు. Neil Fairbrother ఒక్కడు కాస్త నిలదొక్కుకుని 62 పరుగులు చేసాడు. చివరాఖరికి ఇంగ్లాండ్ జట్టు మూడో ఫైనల్ కూడా ఒటమి తోనే ముగించింది. 22 పరుగుల తేడా తో పాక్ జట్టు గెలిచింది.

- ఇప్పుడు చెప్పండి … ఇంగ్లాండ్ ది స్వయం కృతం అంటారా? దక్షిణాఫ్రికా తరహా దురదృష్టం అంటారా?

అన్నట్లు సైటు పరిచయం చేస్తా అన్నా కదూ – ఆ site – http://cricket.deepthi.com . మంచి సైటు. చాలా వ్యాసాలు, గణాంకాలు ఉన్నాయి ఈ సైటు లో. ఇప్పటి దాకా నాకు 1975,1979 ప్రపంచ కప్ ల గురించి ఎక్కడా సరైన వ్యాసాలు దొరకలేదు. కానీ ఈ సైటు ద్వారా చాలా విషయాలు తెలిసాయి. ఈరోజే, కొద్ది నిముషాల క్రితమే చూసా ఈ సైటు ని. ఇంకా ఏమేం ఉన్నాయో తెలీదు. కానీ, చాలా బాగుంది సైట్ మాత్రం. క్రికెట్ చదువరులకు ఇంక పండగే ఈ సైటు చూస్తే

The misfortune of South African team in cricket worldcup

ఆలోచిస్తూ ఉంటే ప్రపంచ కప్ పరంగా చూస్తే దక్షిణాఫ్రికా అంత దురదృష్టపు జట్టు లేదేమో అనిపిస్తుంది. నేను చూసిన 3 కప్ లలోనూ (2007 కప్ ని వదిలేసి) – పాపం ఈ దురదృష్టం వెంటాడింది ఆ జట్టును. ఈ context లో నాకు తెలిసిన కొన్ని విషయాలను పంచుకుందామని ఈ టపా.

1992 ప్రపంచ కప్ ఈ జట్టుకి తొలి ప్రపంచ కప్. Apartheid గొడవల్లో ప్రపంచ క్రికెట్ నుంచి ఉద్వాసన కు గురై, ఎట్టకేలకు 1992 ప్రపంచ కప్ తో మళ్ళీ అంతర్జాతీయ క్రికెట్ లోకి అడుగుపెట్టింది. అడుగు పెట్టిన మొదటి ప్రపంచ కప్ లోనే తానేమిటో చూపి సెమీస్ చేరింది. ఈ ప్రస్థానం లో డిఫెండింగ్ చాంపియన్లైన ఆసీస్, చివరికి ఆ కప్పు గెలిచిన పాకిస్తాన్ లను కూడా ఓడించింది. అయితే ఇంగ్లాండ్ తో జరిగిన సెమీస్ లో ఓ వివాదాస్పద, దురదృష్ట కరమైన నిర్ణయం వల్ల కప్ నుంచి నిష్క్రమించింది. ఆ మ్యాచ్ లో వర్షం పడటం తో లక్షాన్ని కుదించాల్సి వచ్చింది. అప్పటి రూలు వారి లక్షాన్ని “22 runs from 13 balls నుంచి “21 runs from 1 ball గా నిర్ణయించింది!!!! ఎంత గొప్ప జట్టైనా ఇది చేయడం సాధ్యమా?? ఆ విధంగా దక్షిణాఫ్రికా జట్టు టోర్నీ నుండి బయటకు వెళ్ళింది.

1996 ప్రపంచ కప్ – గత కప్ లో ఈ జట్టు ప్రదర్శన చూసాక ఎవరైనా ఈ జట్టు ని ఫేవరెట్ గానే భావించి ఉంటారు. దానికి తోడు లీగ్ దశ లో అన్ని మ్యాచ్ ల లోనూ నెగ్గింది. కిర్స్టెన్ 188 పరుగులు చేసిన మ్యాచ్ ఈ కప్ లోనే. ఆటగాళ్ళందరూ మంచి ఫాం లో ఉన్నారు. ఈ కప్ జట్టు నా ఉద్దేశ్యం లో చాలా మంచి జట్టు. అంతా అయ్యాక క్వార్టర్ ఫైనల్ లో అనూహ్యంగా వెస్టిండీస్ జట్టు చేతిలో పరాజయం! ఇది మ్యాచ్ కి ముందు ఎవరూ ఊహించి ఉండరు బహుశా. ఎందుకంటే ఈ కప్ లో వెస్టిండీస్ ఆట కూడా అంత బాలేదు. లీగ్ దశలో ఆడిన 5 మ్యాచ్ లలో 2 మాత్రమే నెగ్గింది. అయినప్పటికి దక్షిణాఫ్రికా ఓడిపోయింది….. ఇల్లు చేరింది.

1999 కప్ – ఇందులో జట్టు ప్రదర్శన బానే ఉండింది. లీగ్ దశ లో ఇండియా, శ్రీలంక, ఇంగ్లండ్, కెన్యా ల పై నెగ్గి, విచిత్రంగా జింబాబ్వే చేతిలో ఓటమి. సూపర్ సిక్స్ దశలో పాక్, న్యూజీల్యాండ్ జట్ల పై నెగ్గి ఆసీస్ చేతిలో ఓడింది. ఎలాగోలా సెమీస్ కి చేరింది. ఆసీస్ తో మ్యాచ్ మళ్ళీ. ఈ జట్టు ను మళ్ళీ దురదృష్టం వెన్నాడింది. సెమీస్ టై అయింది. సూపర్ సిక్స్ లో ఈ దక్షిణాఫ్రికా పై గెలిచిన కారణాన ఆసీస్ ఫైనల్ కి వెళ్ళి, తరువాత కప్పు కూదా గెలిచింది.  ఈ మ్యాచ్ లోనే Gibbs  Steve Waugh ఇచ్చిన క్యాచ్ ను వదిలి పెట్టాడు. అప్పుడు వా అతనితో – “నువ్వు జారవిడిచింది క్యాచ్ కాదు.ప్రపంచ కప్” – అన్నాడని అంటారు. వా తానలా అనలేదని తరువాత వివరణ ఇచ్చాడు అనుకోండి.

2003 కప్ – శ్రీలంక తో లీగ్ మ్యాచ్.  ఈ మ్యాచ్ వర్షం వల్ల ఆలస్యంగా మొదలైంది. వర్షం భయం మ్యాచ్ పొడుగుతా ఉండింది. దానితో దక్షిణాఫ్రికా జట్టు తన ఆటగాళ్ళకు ఓ చిన్న పట్టిక తయారు చేసింది. “తరువాతి బంతి కి మ్యాచ్ ఆగిపోతుంది అన్న పరిస్థితి లో  ఎక్కడ వరకు మ్యాచ్ సాగితే ఎన్ని పరుగులు చేస్తే లంక స్కోరు తో సమం ఔతుంది?” అన్న పట్టిక అది. ఆట ఆగిపోడానికి ఒక బంతి ముందు దక్షిణాఫ్రికా ఆటగాళ్ళు పట్టిక లో ఉన్నన్ని పరుగులు చేసారు. చివరి బంతి కి పరుగు చేసే అవకాశం ఉన్నా risk ఎందుకు అనిచేయలేదు … అప్పటికే సాధించేశాం అన్న భ్రమ లో. కాని తరువాత తెలిసింది వారికి – ఆ పట్టి శ్రీ లంక స్కోరు కి సమం చేయడానికి. మ్యాచ్ గెలవడానికి కాదు అని!!!!! తద్వారా ఈ టోర్నీ లో super six దశ కు కూడా చేరుకోలేకపోయింది. మరో సారి దురదృష్టానికి తాను ప్రియమైన జట్టని అనిపించుకుంది.

ఇక  2007 కప్ వచ్చేసింది. లీగ్ దశ లో రికార్డుల మోత మోగించి, లీగ్ దశ చివరి మ్యాచ్ లో ఆసీస్ చేతిలో ఓడి, మళ్ళీ సూపర్ 8 మ్యాచ్ లో శ్రీలంక పై గెలిచి … మున్ముందుకు వెళ్ళడానికి సిద్ధంగా ఉంది దక్షిణాఫ్రికా. చూద్దాం, ఈ సారైనా కాలం కలిసొస్తుందో, ఒక వేళ వస్తే వీళ్ళు దాన్ని సద్వినియోగం చేసుకుంటారో, లేదో!  మొత్తానికైతే ఇంతకంటే దురదృష్టపు జట్టు ఏదీ కనబడదు అనుకుంటా ప్రపంచ కప్ చరిత్ర లో.

Goodluck to Bangladesh!

                    ఈ విధమైన Title పెట్టినందుకు భారత క్రికెట్ అభిమానులు నా మీద దండెత్తుతారో ఏమో! అయినప్పటికి, నిన్న కపిల్ దేవ్ అన్నట్లు – బంగ్లా జట్టు కు రెండో రౌండు కు వెళ్ళే అర్హత ఉంది. ఇప్పుడు అది వెళ్ళాలి. అక్కడ ఎలా ఆడుతుంది అన్నది పక్కన పెడితే – ఈ ప్రపంచ కప్ లో తన మొదటి మ్యాచ్ ఆడిన రోజు చూపిన spirit దానికి ఆ అర్హత ను ఇచ్చింది అని నా అభిప్రాయం.  భారత జట్టు పై ఉన్న అభిమానాన్ని అటు పక్కన బెట్టి ఈ జట్టునూ, ఆ జట్టునూ తటస్థంగా చూస్తే అర్థం ఔతుంది ఈ విషయం.

అయితే, ఒకటి ఉంది – ఈ తరహా system లో ఏ జట్టుకైనా మొదట దెబ్బ తగిలిందంటే కోలుకునే అవకాశాలు తక్కువ. 1996 ప్రపంచ కప్ లో ప్రతి జట్టూ లీగ్ దశలో 5 మ్యాచ్ లు ఆడింది. 1999 కప్ లో కూడా ప్రతి జట్టూ 5 మ్యాచ్లు ఆడింది. ఆ రెంటిలోనూ 12 జట్లు ఉన్నాయి. రెండు గుంపులుగా విభజించారు. ఒక్కో  గుంపు లో 6 జట్లు. ప్రతి జట్టూ తన గుంపు లో అన్నింటితోనూ ఆడుతుంది.  2003 ప్రపంచ కప్ లో 14 జట్లు ఉన్నాయి. 7 జట్లను ఒక గుంపు లో వేసారు. దీని తో ప్రతి జట్టూ ఆరు మ్యాచ్ లు ఆడింది లీగ్ దశలో.  దీని వల్ల ఒకటి అరా ఓడినా కూడా కోలుకునే అవకాశం ఉండింది. ఈ ప్రపంచ కప్ లో 4 జట్లను ఒక గుంపు గా చేసి పొరపాటు చేసారేమో అనిపిస్తుంది. అలాగని 8 ఒక గుంపు గా పెట్టి ఉంటే మరీ ఎక్కువ అయ్యేవేమో మ్యాచ్లు. టీముల సంఖ్య తగ్గించడం ఒక మార్గం కావొచ్చు.  లేకుంటే పెంచడం ఒక మార్గం.

భారత జట్టు నిష్క్రమణ కు కర్ణుడి చావుకి లక్ష కారణాలన్నట్లు  బోలెడు కారణాలుండొచ్చు. అందులో బంగ్లా ఒకటి. ఈ schedule ఒకటి. ఆటతీరు మరోటి. ఏదేమైనా బంగ్లా జట్టు super-8 లోకి వెళ్ళడం భారత జట్టు పక్షం తీసుకోకుండా తటస్థంగా ఆలోచిస్తే మంచి సూచన. బంగ్లా క్రికెట్ పరంగా ఆలోచిస్తే మరీ మంచి సూచన. ఈ ఒక్క విషయం అక్కడి క్రికెట్ లోకం లో ఎంతో ప్రభావం చూపగలదు.  భారత జట్టు 1983 లో కప్ గెలిచినప్పుడు ఇక్కడి అభిమానుల్లో ఎలాంటి ఉత్సాహం పెల్లుబికిందో – ఇంచుమించి అలాంటిదే ఉండిఉంటుంది బంగ్లా లో పరిస్థితి ఇప్పుడు. బంగ్లా కప్పు గెలవడం వరకు వెళ్ళదు అని నా ఊహ. కానీ, కచ్చితంగా, its a better team than what it was.  బంగ్లా ఆటగాళ్ళకు కూడా ఈ సూపర్-8 లోకి అడుగుపెట్టడం ఎంతో స్పూర్తి ని ఇచ్చి ఉంటుంది.

మనం కూడా ఓ చిన్న జట్టు చూపిస్తున్న “పెద్ద” పటిమ ను అభినందిద్దాం. భేషజాలను పక్కనబెట్టి మనసారా బంగ్లా జట్టు ఇలాగే దిన దిన ప్రవర్థమానమవ్వాలని కోరుకుందాం. వేయి మైళ్ళ ప్రయాణమైనా ఒక్క అడుగుతో మొదలుపెడతాం. ఈ బంగ్లా తొలి అడుగులను పదేళ్ళ తరువాత అది ఏ ప్రపంచ కప్పో గెలుస్తూ ఉంటే తలుచుకుంటామేమో. ఎవరికి తెలుసు? ఏమంటారు? Good luck Bangladesh!!

1996 worldcup memories

        ఈరోజు అలా కూర్చుని Cric Info సైటు చూస్తూ ఉంటే ఎందుకో గానీ, 1996 ప్రపంచకప్ గుర్తు వచ్చింది. ఈ సీరియల్ టపాల మొదటిలో చెప్పినట్లు – అది నేను కాస్త follow అయిన మొదటి కప్. ఈ టపా ఆ కప్ జ్ఞాపకాల గురించే. అప్పుడు కప్ భారత ఉపఖండం లోనే జరిగింది. మన పేపర్లు మామూలుకంటే ఎక్కువగానే రాసారు. అందువల్లే అనుకుంటా చాలా విషయాలు ఇప్పటికీ గుర్తు ఉన్నాయి.

తలుచుకోగానే మొదట నాకు సెమీ-ఫైనల్ లో ప్రేక్షకుల ప్రవర్తన వల్ల రెఫరీ క్లైవ్ లాయిడ్ శ్రీలంక ను విజేత గా ప్రకటించడం గుర్తు వస్తుంది. ఆ రోజు వినోద్ కాంబ్లి మైదానం లోనే కన్నీరు కార్చడం టీవీ లో చూపారు అప్పట్లో. అది వెంటనే గుర్తు వస్తుంది నాకు ఈ 1996 ప్రపంచకప్ ను తలుచుకోగానే. ఈ కప్ ఓ వ్యక్తి కి ప్రత్యేకం. ఆ వ్యక్తి జావెద్ మియాందాద్. అతనికి అది 6వ ప్రపంచకప్. క్రికెట్ ప్రపంచానికి కూడా అది ఆరో ప్రపంచ కప్పే.  ఇంత సుదీర్ఘమైన కెరీరా అని అప్పట్లో చాలా ఆశ్చర్యమేసింది నాకు. ఇమ్రాన్ ఖాన్ కూడా 1975 నుంచి 1992 దాక జరిగిన మొత్తం 5 కప్పుల్లోనూ ఆడాడట. మన జట్టు లో అప్పటికి- ఇప్పటికీ ఉన్నవారు అంటే – సచిన్, కుంబ్లే నే అనుకుంటా, నాకు గుర్తు ఉన్నంత వరకు.  ఈ కప్ లో భారత్ పాకిస్తాన్ మధ్య జరిగిన క్వార్టర్ ఫైనల్స్ మరో గుర్తు ఉండిపోయే మ్యాచ్.  ఆ మ్యాచ్ తరువాత కొన్నాళ్ళ పాటు నాకు అజయ్ జడేజా అంటే ఇష్టం ఏర్పడింది. నిజానికి ఆ మ్యాచ్ top scorer సిద్ధూ అట – వికీ ఉవాచ. అయినప్పటికి, నాకు జడేజా ఆడిన తీరే నచ్చింది.

ఈ కప్ లోనే గ్యారీ కిర్స్టెన్ 188 పరుగులు చేసాడు. ఇప్పుడంటే అది “ఆ….చేసాడు లే..పేద్ద” – అన్నట్లు అయిపోయింది కానీ, అప్పటికి రెకార్డే. తరువాత తరువాత 180 లు సహజమై, 190 ల కు కూడా చేరింది అనుకోండి బ్యాటింగ్ విన్యాసాల జోరు ….. ఈ కప్ లో నమోదైన సంచలనం అంటే అది కెన్యాది. మొదటి సారి ప్రపంచకప్ లో ఆడుతూ కెన్యా ఒకప్పటి చాంపియన్ వెస్టిండీస్ జట్టు ను ఓడించడం కెన్యన్లకు హీరో ఇమేజ్ ని ఇచ్చింది అంటే అతిశయోక్తి కాదు.  తమిళ టైగర్ల భయం తో ఆస్ట్రేలియా, వెస్టిండీస్ తమ మ్యాచ్ లను వదులుకున్నాయి ఈ కప్ లో. అయితే దీని వల్ల అవి పెద్దగా నష్టపోలేదు అనుకోండి ….

ఈ కప్ లో బోలడంత మంది అన్నదమ్ముళ్ళ జోడీలు ఉన్నారు. నాకు గుర్తున్న కొందరు – ఆండీ ఫ్లవర్, గ్రాంట్ ఫ్లవర్; పాల్ స్ట్రాంగ్, బ్రియాన్ స్ట్రాంగ్; మార్క్ వా, స్టీవ్ వా;  స్టీవ్ టికోలో, డేవిడ్ టికోలో;  మారిస్ ఒడుంబే, టీటో ఒడుంబే;  – ఇంకా ఉన్నారేమో … గుర్తు రావడం లేదు…   ఇంకా ఈ కప్ గురించి ఏమేం గుర్తు వస్తున్నాయి …. పేర్లు ….. నాకు తెలిసిన మొదటి క్రికెటింగ్ ముఖాలు (అనగా అప్పటికి ఇంకా ఆడుతున్న ముఖాలు అని అర్థం… కపిల్ దేవో, హాడ్లీ నో కాదు)…. మార్క్ తేలర్, రిచీ రిచర్డ్సన్, ఆంబ్రోస్, వాల్ష్, హాన్సీ క్రోనే, గ్రేమీ హిక్, అరవింద డి సిల్వా, ఆడం పరోరే, స్టీవ్ వా,  లీ జర్మన్, అలాన్ దొనాల్డ్, అలిస్టర్ క్యాంప్ బెల్ …. ఇలా చెబుతూ పోతే ఎన్ని పేర్లో. వీళ్ళళ్ళో 5% మందన్నా ఇప్పటికి ఆడుతున్నారో లేదో. ఎందుకో 11 ఏళ్ళ తరువాత అప్పటి విషయాలు తలుచుకుంటూ ఉంటే…అదో మంచి అనుభూతి . అంటే పనిలో పనిగా నా జ్ఞాపక శక్తి ని కూడా పరీక్షించుకుంటున్నా అనుకోండి….

The Ireland team

        మొన్నా మధ్య ఇండియా-బంగ్లాదేశ్ మ్యాచ్ జరిగిన రోజు పాకిస్తాన్-ఐర్లాండ్ మ్యాచ్ కూడా జరిగింది. అది నేను చూడలేదు కానీ, మధ్య మధ్యలో స్కోరు తెలుసుకుంటూ ఉన్నాను. చివరికి పాకిస్తాన్ 132 పరుగులకే ఆలౌట్ అయింది అని ఏదో న్యూస్ చానెల్ స్క్రోల్ బార్లో చూడగానే కాస్త ఎక్కువ ఆశ్చర్యమే కలిగింది. మొట్టమొదటి సారి వరల్డ్ కప్ ఆడుతున్న ఓ జట్టు, అదీ గొప్ప ఆటగాళ్ళంటూ ఎవరూ లేని టీము – పాకిస్తాన్ వంటి జట్టు ను చిత్తుగా ఓడించడం ఆశ్చర్యం కలిగించదా మరి? 

      అంతకు ముందు రోజు పేపర్లోనే జింబాబ్వే తో మ్యాచ్ ని టై చేసిన ఆనందం లో మునిగిన ఐర్లాండ్ వాళ్ళ ఫోటో ని పేపర్లో చూసి – “టై చేసినందుకే ఆనందపడిపోతున్నారా!” అనుకున్నా. దాన్ని బట్టి ఈ గెలుపు తరువాత ఐర్లాండ్ డ్రెస్సింగ్ రూము ఎలా ఉండి ఉంటుందో ఊహించుకోవచ్చు. ఈ జట్టు తన మొదటి first-class మ్యాచ్ ను 1902 లో ఆడిందనీ, అది కూడా Sir W.G.Grace ఉన్న జట్టుతో ఆడి 238 పరుగుల తేడా తో గెలిచింది అని చదివి మరోసారి ఆస్ఛర్యపడ్డాను. ఐర్లాండ్ ఇంగ్లాండు కి దగ్గరి దేశం కనుక క్రికెట్ ఆట ఆడడం మామూలే అయి ఉండొచ్చు. కానీ, ప్రపంచకప్ లో ఆడడానికి, మొదటి మ్యాచ్ ఆడిన కాలానికి మధ్య ఓ శతాబ్దం తేడా ఉండడమే ఆ ఆశ్చర్యానికి కారణం.

         ఈ గెలుపులో ఐర్లాండ్ వికెట్ కీపర్ Niall O’Brien ముందుండి నడిపించాడు. 72 పరుగులు చేసి గెలిపించాడు. విచిత్రం ఏమిటి అంటే ఇదే Niall O’Brien ను 2006 లో కెంట్ కౌంటీ జట్టు ఇతనికంటే బాగా ఆడే ఆటగాళ్ళు ఉన్నారు అని తొలగించిందట – BBC వ్యాసం లో చూసాను. ఐర్లాండర్ల బౌలింగ్ ఫిగర్లు చూస్తూ ఉంటే ముచ్చటేసింది.  బోథా అన్న ఆటగాడి గణాంకాలు – 8-4-5-2 !

    ఈ చిన్న దేశాల హవా బానే నడుస్తున్నట్లు ఉంది ఈ ప్రపంచ కప్ లో. బంగ్లాదేష్ “పసికూన” image నుంచి ఈ కప్ ఆఖరునాటికల్లా బయట పడుతుంది అని నా ఊహ. ఐర్లాండు వాలకం చూస్తూ ఉంటే అది కూడా త్వరలోనే బయటపడుతుంది ఏమో అనిపిస్తుంది. మొత్తానికైతె నన్ను ఆకర్షించిన రెండో జట్టు ఐర్లాండ్. మొదటిది బంగ్లాదేశ్ అని మొన్నటి టపా ని చూసి ఉంటే అర్థం అయిపోయి ఉంటుంది.