చాన్నాళ్ళక్రితం రాసిన 28వ భాగం ఇక్కడ.
*********
అదేమి చిత్రమో కానీ, నేను వదిలినా నన్ను వదలరు కొంతమంది. అంత వల్లమాలిన అభిమానం నా మీద, ఎందుకో గానీ. నిండా మునగబోతున్న జీవితాన్ని అప్పట్లో నిశి ఒడ్డుకు చేర్చి బ్రతికించిందా…ఆ రాత్రి గడిచాక, నాకేమిటో భయం వేసింది. వీళ్ళలో చేరి, నేను కూడా చివరికి వాళ్ళలా అయిపోతానేమో..ఇలా జీవితాన్నీ, ప్రేమనీ సతాయిస్తూ, వాటిచే సతాయింపబడుతూ, మనుషుల్తో సంబంధం లేకుండా ఉండిపోతా ఏమో అని. నిజానికి వాళ్ళలో వాళ్ళకి బోరు కొట్టి, ఎలాగోలా మనుషుల్ని కెలికి వాళ్ళలో చేర్చుకోవాలి అనేసి నన్ను మాయ చేస్తున్నారేమో అనిపించడం మొదలుపెట్టింది. ఇందులో భాగంగా అసహ్యం, జుగుప్స, విరక్తి, భక్తి, భయం, గౌరవం, అభిమానం, ఆనందం, ఆశ్చర్యం, సుఖం – వీళ్ళంతా కూడా వచ్చారంటే ఇన్ని భావోద్వేగాల వెల్లువలో పడి కొట్టుకుపోయి, అలాగ వాటిమధ్యే ఉండిపోతానేమో, తేలనేమో…అసలుకే అవి Danube నది తరహాలో ఇంత పొడవుంటాయి కదా, బోలెడంత సేపు వెంటాడతాయి మనల్ని – అని భయం కూడా వేసింది. దానితో, నిశితో కనెక్షన్లు బంద్ చేసాను. కానీ….. కొంతమంది ఎందుకో జిడ్డులా పట్టుకుంటారు కదా. నాకు మీకు జవాబిచ్చే ఆసక్తి లేదు మొర్రో అన్నా వినరు కదా…అలాగ…
అనుకోకుండా వచ్చి పడుతున్న మంచునీ, నా అనుకోళ్ళతో సంబంధంలేకుండా దెబ్బతింటున్న పరిశోధనా ఫలితాలనీ తిట్టుకుంటూ గూడుకట్టుకున్న కసి మొత్తం చేసేదేం లేక మసిగా మారగా, అది చూసి తెల్లగా నవ్వుకుంటున్న మా ఊరి వీథుల్లో నడుస్తూ ఉండగా, నిశి గుర్తొచ్చింది ఎందుకో. ఇలా నిశ్యాలోచనల్లో అడుగు పెట్టానో లేదో – “భౌ” అని పక్క సందులోంచి ఒక ఆకారం ముందుకు దూకింది. నేను కెవ్వుమనే లోగా, అదెవరో అర్థమై, కేకని వెనక్కి పంపేశాను గొంతులోకి.
“ఏమిటే పిల్లా, ఇన్నాళ్ళూ ఏమైపోయావ్?” – అంటూ నిశి పలకరించింది. ఈ పిలుపేమిటీ కొత్తగా ఉందీ! అనుకుంటూనే-
“నిశీ…నువ్వా…నువ్వే! ఇన్నాళ్ళూ కనబడలేదేం?” అన్నా, వీలైనంత మహానటన ప్రదర్శిస్తూ.
“అబ్బా, చా. నిజం చెప్పు? నన్ను తప్పించుకు తిరిగావ్ కదూ? ఎందుకు? నేన్నీకు ఏం అపకారం చేసాను? అన్యాయంగా తోచట్లేదా నీకు …ఇలా ప్రవర్తించడం?”
“అయ్యో, లేదు నిశీ… నాకు చాలాసార్లు అసలు రావడమే కుదరలేదు. ఎక్కడా, పనీ, రిసర్చీ…చలీ…గిలీ…నిజానికి అప్పుడప్పుడూ వచ్చా కానీ, ఎక్కడికో వచ్చా… దారులు కొత్తగా అనిపించాయి. కనబడ్డ వారు మాట్లాడుకునే భాష అర్థమయ్యేది కాదు…ఈ ప్రపంచానికి నాతో పనిలేదేమో అనిపించేది…దానితో నా ప్రపంచానికి వెళ్ళిపోయేదాన్ని….” -అంటూ నా ధోరణిలో నిజాలా? కాదా? అని ఆలోచించకుండా నేను నోటికొచ్చింది చెప్పుకుపోతూ ఉంటే…
“పోనీలే, ఇన్నాళ్ళకి అయినా కనిపించావు. పద అలా నడుస్తూ మాట్లాడుకుందాం” అంటూ ముందడుగు వేసింది నిశి. ఇంత తేలిగ్గా నమ్మెసిందేమిటా అనుకుంటూ నేనూ కదిలాను.
“ఆ చెప్పు నిశీ, ఏమిటీ విశేషాలు? జీవితం ఎలా ఉంది? కా.పు. మళ్ళీ కలిసాడా? మీ ప్రేమ ఎందాకా వచ్చింది?” అంటూండగానే… ఎదురుగ్గా ఒక ఆకారం…
దుమ్ముపట్టిన బట్టల్లో కూడా తళతళలాడ్డం, వృద్ధ శరీరంతోనైనా మొహం మాత్రం నిత్యనూతనంగా కనబడడం: ఆ ఆకారాన్ని చూడగానే, నాకు ఒక విధమైన నోస్టాల్జియా ఆవరించింది. దాని వెనుక ఏదో ముంచుకొచ్చే వెల్లువలా లీలగా కనబడింది. ఆ ఆకారం చేరువవుతున్న కొద్దీ…ఏవో తరంగాలు ఆ వైపు నుండి నాలోకి వెళ్ళడం కొంచెం కొంచెంగా తెలియడం మొదలైంది. విచిత్రంగా, ఆ తరంగాల వాళ్ళ నాకు హాని ఏమీ కాలేదు కానీ, అది చేరువయ్యేకొద్దీ, ఏవో నా గతాలు నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేయడం, కళ్ళ ముందు మసగ్గా మరచిపోయిన వ్యక్తుల ఆత్మలు కదలాడుతున్న భావన కలగడం గట్రా ఎక్కువైనట్లు అనుమానం కలిగింది. నిశి, తనతో స్నేహం… మాత్రమే కాక, మరేవో కూడా జ్ఞప్తికి రావడం మొదలుపెట్టాయి. ఆ ఆకారం చివరికి మా ఎదురుగ్గా వచ్చి నిలుచుంది.
నిశి – “హలో, ఎలా ఉన్నారూ? మీరిక్కడ చాలా అవసరం”….అంటూ పలకరించడం మొదలుపెట్టింది.
ఈ కొన్ని సెకన్లలోనే, ఏమిటో చెప్పలేనన్ని భ్రాంతులు నాకు కలిగినట్లు నాకు తోచింది. వాటిని లిపీకరించడం నాకు చేత కాదు అనుకోండి, అది వేరే సంగతి..
“ఎవరు నిశీ…” అని నేను అంటూండగానే ఆవిడ చేతులు చాస్తూ -
“హలో, మీరు నాకు తెలుసు… కానీ, నేను మీకు తెలిసి ఉండకపోవచ్చు. నన్ను ‘జ్ఞాపకం’ అంటారు”
“….”
“బహుసా నా నుండి మీకు వెళ్ళిన తరంగాలను బట్టి మీకు ఆ విషయం అర్థం అయ్యి ఉండొచ్చు…”
అప్రయత్నంగా నేను చేతులెత్తి నమస్కరించాను. పెద్దావిడే. మామూలు మనుషుల లెక్కలో అయితే ఒక డెబ్భై-ఎనభై ఏళ్ల మధ్య ఉండొచ్చు. మరి వీళ్ళ లెక్కలు నాకు తెలియవు కదా. ఎంచక్కా, మన అమ్మమ్మో, నాన్నమ్మో, ఇంకెవరైనా ఆ తరం వారినో చూసినట్లు ఉండింది నాకైతే. ఉన్న దానికి తోడూ, కళ్ళలో ఆ ఉత్సాహం అదీ చూడగానే, నాకు భలే గౌరవ భావం కలిగింది ఈ వయసులోనూ భలే చురుగ్గా ఉన్నారే అని.
“మీరు, ఇక్కడ… ఇలా… “… నాకేం మాట్లాడాలో తోచక పిచ్చి చూపులు చూస్తూ ఆశ్చర్యార్థకాల్లో వాగడం మొదలుపెట్టా.
“పోగొట్టుకున్న చోటే వెదుక్కోవాలని అంటారు కదమ్మా, అలాగే నేనూ మరచిపోయిన చోటే గుర్తుకు వస్తూంటా.” – ఆవిడ చిద్విలాసంగా నవ్వారు.
“అంటే ఏమిటనుకున్నావు? నిన్ను చుట్టుముట్టిన నా జ్ఞాపకాలే ఆవిడయ్యారు. ఆవిడే నేను. నేనే జ్ఞాపకం. జ్ఞాపకమే సత్యం. సత్యమే శివం.” – నా ఆశ్చర్యాలని ఛేదించి కొత్త ఆశ్చర్యాన్ని పుట్టిస్తూ నిశి అడిగింది.
“ఎందుకు నిశీ నాకు ఉన్న సందేహాలు చాలక ఈ కొత్త అయోమయాలన్నీ పుట్టిస్తావు?” నన్ను నేనే జాలిగా తల్చుకుంటూ అడిగాను.
“నువ్వంత ఓ… బాధపడిపోనక్కరలేదు…. నా గురించి నీలో పేరుకున్న బెంగలన్నీ ఇలా వచ్చి పడ్డాయంతే” – నిశి జాలీగా చేతులూపుతూ అంది.
చుట్టూ కమ్ముకుంటున్న చీకట్లలో అంత పట్టించుకోలేదు కానీ, అక్కడ మేమిద్దరమే ఉన్నాము! “మరి ఆవిడేరీ?” అన్నాను నిశి తో.
“చెప్పా కదా, గూడు కట్టిన నా జ్ఞాపకాలే ఆమె. నవ్వుతూ పలకరించిందంటే పైకి ఇలా ఉంటావు కానీ, నా స్నేహం నీకిష్టమే అన్నమాట!”
అబ్బో! ఈమెని వదిలించుకోవడం చాలా కష్టం రా బాబూ! అనుకున్నా, ఈ నాలుగేళ్ళలో ఎన్నోసారో!
మాట మార్చాలని – “ఇంతకీ, ఇన్నాళ్ళూ ఏమైపోయావు నిశీ?” అనడిగా.
“ఒకానొక రోజుటి మంచువర్షంలో నన్ను నేను కప్పేసుకున్నా. మంచుతో స్నేహమైంది. అప్పుడే దాని తాలూకా పొజెసివ్ నెస్ అర్థమైంది. గట్టిగా దాని కౌగిల్లో నన్ను బంధించి వేసింది. పట్టు పట్టరాదు, పట్టి విడువరాదు అన్నది తన సిద్ధాంతం లాగుంది. మంచు సంకెళ్ళు ఎంతకీ తెగనంత ధృడమైనవి. మొత్తానికి ఆ రిలేషన్ షిప్ నుండి బయటపడాలి, మళ్ళీ నీతో స్నేహం చేయాలన్న నా బలమైన సంకల్పం వల్ల ఇప్పటికి బయటపడగలిగాను. పడీ పడగానే, నువ్వు కనబడ్డావు మరి.” – అందాకా విన్నాను కానీ, ఆ చివరి ముక్క వినగానే తను నాతో ఎప్పట్లాగే ఆటలు ఆడుతున్నదని అర్థమైంది.
నా మొహం చూసి నా భావాల్ని చదివింది కాబోలు – “నిజం. చెబితే నమ్మవు. అయినా, నీకూ నాకూ ఉన్న అనుబంధం ఎంత గొప్పదో నీకింకా అర్థం కావడం లేదు.”…అంది. హతోస్మి, అనుకున్నాను.
“అయితే, పాపం నువ్వూ గడ్డ కట్టుకుపోయావా? ఇన్నాళ్ళూ ప్రపంచంతో సంబంధం లేకుండా బ్రతికావా?”
“అయ్యో, సంబంధం లేకేం? ఉండేదే అదే. స్పందన ఇచ్చే వీలు లేదంతే.”
వెధవ పంచి డైలాగులొకటి మళ్ళీ! అని మనసులో అనుకుంటూ, పైకి మాత్రం – “అసలు నిజంగా ఏం చేశావమ్మా ఇన్నాళ్ళూ?” అని అడిగాను.
“అసలేం జరిగిందంటే, అతనున్నాడు కదా…” అంటూ సగంలో ఆగిపోయింది నిశి.
తన లవ్ స్టోరీ గురించి గుర్తొచ్చింది. కాలపురుషుడితో ప్రేమ వ్యవహారంలో మునిగి తేలి, ముంచి, తేల్చీ తేల్చకుండా మిగుల్చుకున్న విచిత్ర వ్యవహారం కనుక, వెంటనీ గతమంతా కళ్ళముందు కదలాడింది.
“ఉంటాడు, ఎందుకుండడు? అతనెక్కడికి పోతాడు చెప్పు ఎంతైనా… మనిషి కూడా కాదు ఏకంగా పోవడానికి” ఈసడింపుగా అన్నాను.
“అతనితోనే ఉన్నా..” నెమ్మదిగా అంది నిశి.
“ఏమిటి?? నువ్వు…అతనితో…కలిసి…ఒక సమ్మచ్చరం పైన… నువ్వు..ఇంకొకరితో…ఇన్నాళ్ళు…” – ఇలా నేను ఆశ్చర్యంలో incoherentగా మాట్లాడుతూ ఉండగా, నన్నడ్డుకుని -
“ఇష్టపడి వెళ్ళలేదు….”
అనడంతో ఇంకా అవాక్కయ్యా. అందర్నీ ఓ ఆటాడించే నిశిని అతను ఆటాడిస్తాడని నాకు తెల్సు కానీ, ఇంతా???
“మంచు కౌగిల్లో ఇరుక్కుపోయానా. అలా ఓ పక్షులు లేని పక్షిగూటిలో చాలా రోజులు ఉండిపోయా. ఆఖరుకి బంధిఖానా కి అలవాటు పడిపోతున్న సమయంలో, ఒక భూకంపం. పెళ్ళలు పెళ్ళలుగా విరిగి పడిపోతున్న మంచు. అందులో ఒకదానిలో నా బంధిఖానా కొనసాగుతొంది… వెళ్ళడం వెళ్ళడం కింద వెళుతున్న ఒక వ్యక్తి కోటు జేబులో పడ్డాము”
“కోటు జేబులోనా???”
“తీరా చూస్తే అది ఫ్రీజింగ్ కోటు”
“ఫ్రీజింగ్ కోటా? అంటే?
“లోపలివైపు వెచ్చగా ఉంటుంది…వేసుకునే వాళ్ళకి. బయటికి మాత్రం ఫ్రీజర్ లా ఉంటుంది.”
“అదెలా సాధ్యం?”
“సృష్టిలో అన్నింటికీ అందరికీ అర్థమయ్యే సమాధానాలు ఉండవు. ఇది నీకర్థం కాదులే.”
“మరదే, అక్కడే నాకు కాలేది. నువ్వేదో ఇంకో లోకం నుండి వచ్చినట్లు ఈ బిల్డప్పేమిటి?”
“పోనీ, చెప్పన్లే…”
“అయ్యో, చెప్పు చెప్పు. సరే, అలాంటీ కోటోటుంది… తర్వాత?”
“కోటు కిటికీ లోంచి ప్రపంచాన్ని చూసాను. ఎందరో ఇహ పరలోక వాసులని కళ్ళారా చూశాను…అలాగే కోటు బంధిఖానాలోని మంచు బంధిఖానాలో ఉంటూనే”
“సరే, అతనెక్కడినుంచొచ్చాడు?”
“కోటు అతనిదే” తాపీగా అంది నిశి.
పక్కలో మంచు బాంబులు పడ్డట్లైంది నాకు. కానీ తేరుకుని,
“మరి ఇప్పుడు ఇక్కడ…”
“…ఆ… టూకీగా చెప్పాలంటే, అతని బైక్ 2013లోకి దూసుకుపోతున్న సమయంలో మేము ఎగిరి రోడ్డున పడ్డాము. అప్పట్నుంచి తొక్కుకుంటూ, తోసుకుంటూ, పెనుగులాడుకుంటూ, ఇప్పటికి ఇక్కడకి చేరాను”
“ఇప్పుడతను నిన్ను వెదుక్కుంటూ వస్తాడు కాబోలు… మళ్ళీ నా ముందు మీ నాటకం మొదలుపెడతారా?” అన్నాను అనుమానంగా.
“అతనికి తెలిస్తే….” అంది నిశి ఎటో చూస్తూ.
“ఎందుకు తెలియదూ, ఒకరి ప్రాణం ఒకర్లో ఉంటుంది కదా మీకు” అన్నాన్నేను వెటకారంగా.
“అది ఎవరి ప్రాణాలు వారు తీసుకోకుండా ఉండేదందుకు…” అంది నిశి వెంటనే.
(సశేషం)
***
(ఇన్నాళ్ళ తరువాత మళ్ళీ ఇది రాయడానికి ప్రేరణ రచయిత్రి గాబ్రియెల్ బెల్ తన వెబ్సైటులో మొదలుపెట్టిన The prince గ్రాఫిక్ కథ)
అలాంటివి వీళ్ళకి ఇంకా నిర్థారణగా తెలియవంట. ఒక సమాధి అవశేషాలు చూపించి – ఇది అరిస్టాటిల్ ది అయ్యే అవకాశం ఉంది కానీ, రుజువులేవీ ఇంకా దొరకలేదు అన్నది అర్కియాలజిస్టు అమ్మాయి. ఒకతను అరిస్టాటిల్ ఇల్లేది? అని అడిగాడు. నువ్వు కనుక్కో – నీకు పెద్ద మొత్తంలో ప్రైజు గ్యారంటీ అని జవాబు వచ్చింది. 
