Significant peace

Now, the amount of mental peace I felt after reading this (even if it is just for a few moments), makes it inevitable that I should drop a line or two about it in my blog :-) Even if its momentary, I don’t consider the peace as random or arbitrary. I consider it significant ;-).

The questions on the use of statistical significance for large datasets have been bugging me for sometime now although I never really did anything about it. The questions only kept getting back more and more frequently. Especially each time a reviewer asked about significance tests, I wondered – “Won’t everything become significantly different if you have a large N?”. As the perennial fledgling researcher, although, my first instinct is to doubt my own understanding of the process.

I came across this piece “Language is never, ever, ever, random” by Adam Kilgariff, which brought me some mental peace in what is (in my imagination) one of the very confusing phases of my life at the moment :-)

Here are the details of the paper:
Language is never, ever, ever, random
by Adam Kilgariff
Corpus Linguistics and Linguistic Theory 1-2 (2005), 263-276

The abstract:
“Language users never choose words randomly, and language is essentially non-random. Statistical hypothesis testing uses a null hypothesis, which posits randomness. Hence, when we look at linguistic phenomena in corpora, the null hypothesis will never be true. Moreover, where there is enough data, we shall (almost) always be able to establish that it is not true. In
corpus studies, we frequently do have enough data, so the fact that a relation between two phenomena is demonstrably non-random, does not support the inference that it is not arbitrary. We present experimental evidence of how arbitrary associations between word frequencies and corpora are systematically non-random. We review literature in which hypothesis testing has been used, and show how it has often led to unhelpful or misleading results.”

And the take home message (acc. to me):
Hypothesis testing has been used to reach conclusions, where the difficulty in reaching a conclusion is caused by sparsity of data. But language data, in this age of information glut, is available in vast quantities. A better strategy will generally be to use more data Then the difference between the motivated and the arbitrary will be evident without the use of compromised hypothesis testing. As Lord Rutherford put it: “If your experiment needs statistics, you ought to have done a better experiment.”

Published in: on March 4, 2014 at 11:50 am  Leave a Comment  

Questions to Mother Nature

I wrote this in May 2013, wondering how long will those cold days last. Looks like its time to complain about not having snow this time! I wonder if there will be a time when I won’t complain! ;)

****

Mother nature, mother nature,
May I be so bold -
and call you cold
for making our May so cold?

I knew you had a heart of gold
You forgave us since time old
Now, is your temper losing its hold?
is that what is being told?

Or is this just your way to scold
your problem children, the man-fold?
I know, your fury was foretold
and perhaps, we should never be cajold

But, Mother nature, mother nature
it hurts, this cold
have some mercy rolled
and please, let some warmth be doled!

Published in: on February 2, 2014 at 1:10 pm  Comments (4)  

అక్కిరాజు వారి “ఎదుగని బిడ్డ”

edaganibiddaఆ మధ్య అమెరికా దేశంలో కొన్ని రోజులు గడిపినప్పుడు మనసు పాత పత్రికల మీదకి మళ్ళింది (కె.కె.రంగనాథాచార్యులు గారి తొలినాటి తెలుగు కథానికలు: మొదటినుంచి 1930 వరకూ అన్న పుస్తకం చదివిన ప్రభావంలో!). అపుడు చదివిన/చదవాలని పేర్చుకున్న వాటిల్లో నన్ను అమితంగా ఆకర్షించినది “ఎదుగని బిడ్డ” అన్న అక్కిరాజు ఉమాకాంతం గారి కథ. రచనా కాలం – 1914. ఎందుకు నన్ను ఆకట్టుకుందీ అంటే, ప్రధానంగా కథా వస్తువు వల్ల – తెలుగుతల్లి తన బిడ్డ (తెలుగు భాష) కి వచ్చిన రోగం గురించి వాపోవడం ఈ కథలో ముఖ్యాంశం.

*****
“రాజులు విడువగా మంత్రులు, మంత్రులు విడువగా రాజులు బిడ్డను కాలు క్రిందబెట్టనిచ్చినారనుకున్నావా? ఏమి బిడ్డరా, ఏమి బిడ్డరా అని నెత్తినబెట్టుకొననివారు లేరు.” ఇలాగ, తన బిడ్డ పుట్టుకతోనే రాజభోగాలు అనుభవించినప్పటీకీ, “ఏండ్లు పైనబడ్డవి, ఆకారము మారినది. కాని, బిడ్డ ఎదిగినట్లగుపడదు.” …. “ఎవరి ముచ్చట వారు తీర్చుకున్నారే కానీ, బిడ్డ ఎదుగుచున్నదా లేదాయని విచారించినవారు లేరు” – ఇదీ తన బిడ్డ రోగం. ఎదుగక పోవడం! ఎవరూ పట్టించుకోవడం లేదు అని ఆ తల్లి ఆక్రోశం. “నీవేచెప్పు, ఏండ్లేమో పైనిబడె. ముదిరినదన్న ముదరదు. అన్ని ఎదిగితేనె మొగము తగ్గట్లుండి ఇంపూ, సొంపూ …. బిడ్డను చూసుకున్నప్పుడెల్ల నాకడుపు కుమ్మరావమువలె కుమిలిపోవుచున్నది నాయనా! ఏమనుకున్నావో!” అని మనతో వాపోతుంది ఆ తల్లి. ఏమనిచెబుతాము? మనకిమల్లే అప్పటి రాజులకి కూడా వాళ్ళ డెడ్లైన్ల నడుమ పైపైని చూడ్డం కంటే ఎక్కువ సమయం చిక్కలేదేమో! ఎవరొచ్చి ఎవర్ని విమర్శించగలరు!

సరే, ఆ రాజులు పోయారు. ఈ భోగాలు పోయాయి. తురక రాజులొచ్చారు. ఇంత భోగం లేదు. “ఇదేమి బిడ్డరా” అన్నాడట ఒకరాజు. కనుక, బిడ్డని ఇంటికి తెచ్చేసుకుందట ఆ తల్లి, రాజాశ్రయాలు మానిపించేసి. “బిడ్డ వేలుడు కూడ పెరగలేదు. మొహము పెద్దయినది, బట్టతల పడ్డది. కాళ్ళు చెడిపోయినవి. చేతులు మొద్దులైనవి. బిడ్డను చూసిన కొలది గుండె నీరైపోవునే కాని ధైర్యము కలుగదు” – ఆ తల్లిబాధ వింటూంటే, మరి మనకూ ధైర్యము సన్నగిల్లదూ? అంత జీవితం చూసిన ఆ తల్లే తన బిడ్డ గురించి అలాగంటే, బ్రతికినన్నాళ్ళూ ఆ ఎదుగని బిడ్డ తప్ప దాని భోగమేదో ఎరుగని నా బోటి వాళ్ళకి ఏమనిపించాలి! :(

ఆ తరువాత తెల్లరాజులొచ్చారు. వాళ్ళు మంచిరాజులని అందరూ చెబితే, ఆ తల్లి తన బిడ్డ రోగానికి చికిత్స చేయిస్తారని ఆశించింది. మరేం జరిగింది? “పూర్వపు రాసి విని తలయూచినవారొకరు. దూరముగా జూసి బిడ్డపై యొక కాసు, రెండు కాసులు పడవేసినవారొకరు. పాపము దలచినవారొకరు. మొహము చిట్లించుకున్నవారొకరు. ఎత్తుకున్నవారు లేరు. చంకనుబెట్టుకున్న వారు లేరు. ఎందుకు నాయనా భ్రమ? బిడ్డకు వెనుకటి రోజులు తిరిగి రావు. … నిజమున కేమి? బిడ్డ ఏమంత శృంగారముగా ఉన్నదని నెత్తిన బెట్టుకుందురు నాయనా ఇతరులు, నా యేడుపే కాని!” – ఏమి చెప్పాలో తోచింది కాదు నాకు ఇలా వాపోతూంటే. బిడ్డని నేను చూసినప్పటి నుండి అట్లే ఉంది. మరో బిడ్డ ఎలా ఉంటదో నాకు తెలియదు మరి. ఏదో అందం? ఏది అనాకరం? నాకెలా తెలుస్తుందండీ? అందుకని మౌనంగా ఉండిపోయాను. పైగా, ఈ బిడ్డ తరువాత పుట్టిన బిడ్డలందరూ వాళ్ళ తల్లుల కడుపు చల్లగా, కళకళలాడుతున్నారట. పేరు, ప్రతిష్ట, సిరిసంపదలు – అన్నీ సంపాదిస్తున్నారట. వీరి మధ్య, ఆ తల్లి depression ని అర్థం చేసుకొనువారెవరు? care for the care-giver అన్న అంశం గురించిన ఎరుక ఉన్నవారెవరు? (అ తల్లి కి ఇతరత్రా బాధలు కూడా ఉన్నవి కదా అసలుకే ఇప్పుడు!)

“భోగభాగ్యాలు, కీర్తి ప్రతిష్టలు లేకపోగా, అన్నమునకే అగచాట్లు పడుచున్నది. అనగూడదు గాని నాయనా! చచ్చినదానిలోను, బ్రతికినదానిలోను జమకాకున్నది” అని ఏడుస్తూనే, వైద్యులేమన్నారో చెప్పిందావిడ – “రాజుల ఇండ్లలో చిన్నతనమునే తినరానిదెల్ల తినుటవలన బిడ్డకు పొట్టపాడైనది. ఇక పెరుగదు గాని బ్రతుకును. అని కొందరోదార్చిరి.” అన్నారట. తెల్లవైద్యము నేర్చిన మనవారేమో – “ఈతల, ఈకాళ్ళు, ఈ చేతులు, ఈ పొట్ట తీసివేసి” కొత్తవి వేయాలని అన్నారట. ఒక పక్కన ఇవన్నీ చేస్తే, ఈ మాత్రమన్నా బిడ్డ మిగలడేమో అన్న బెంగ, ఒక పక్క ఏమో, బిడ్డ బాగుపడతాడేమో అన్న ఆశ! ఏమి చేయాలి? అని ఆ తల్లి బాధ.

*****
ఏమి చెప్పాలి? ఉన్నట్లుండి ఆక్సిడెంటులో కుటుంబపెద్ద పోతే, “మాకే ఎందుకిలా జరగాలి” అని ఆ కుటుంబ సభ్యులడిగితే సమాధానం చెప్పగలమా? లేకలేక పుట్టిన పిల్లకి చిన్నప్పటినుంచే ఏదో రోగం ఉన్నదనీ తెలిస్తే ఆ తల్లిదండ్రులు “ఎందుకిలా జరిగింది?” అని అడిగితే సమాధానం ఇవ్వగలమా? ఆ తల్లి హిందూ ధర్మానుయాయి అయిన పక్షంలో “కర్మ” అనుకొనాలి. కాని పక్షంలో ఏమి చేసుకోవాలో? కొంచెం ఫ్యాషనుగా, “లక్” అనుకొనాలి కాబోలు. లేకపోతే, – “lack of vision” అనుకోవాలి. మరి ఎందుకు అది లేదంటే మళ్ళీ ఏమనుకోవాలి? ఎందుకు ఉండాలంటేనో? ఒకదాని వెంబడి ఒక ప్రశ్న ఇలాగ వస్తూనే ఉంటాయి. ఒక్కో ప్రశ్నకీ వీటి నుండి ఒక్కో జవాబు ఎంచుకుంటూ, చక్రభ్రమణం చేసుకుంటూ ముందుకు సాగిపోవాలి కాబోలు, భూమి తనచుట్టూ తాను తిరుగుతూనే సూర్యుని చుట్టూ కూడా తిరుగుతున్నట్లు! భూమి ఎందుకు తిరగాలి అసలు? – మళ్ళీ ప్రశ్న!

(ఉమాకాంతం గారు భాష రాసే పద్ధతి కొంచెం విచిత్రంగా అనిపిస్తుంది నాకు. నాకు అలా టైపు చేయడం కొంచెం కష్టంగా ఉంది. అందువల్ల, సమయాభావం వల్ల, మామూలుగా టైపు చేశాను ఆ కథలోని వాక్యాలని.)

కథను చదవాలి అనుకుంటే, ప్రెస్ అకాడెమీ ఆర్కైవులలో (త్రిలింగ మాసపత్రిక, మే 1914 సంచిక, 14-18 పేజీలు) వెదుక్కోవచ్చు, లేదంటే, ఫేస్బుక్ “కథ” గ్రూపులో ఇక్కడ చదువవచ్చు.

Published in: on July 21, 2013 at 9:58 am  Comments (5)  

నిశ్యాలోచనాపథం-30

(29వ భాగం ఇక్కడ)
***

“మీరిద్దరూ ఒకరి ప్రాణం ఒకరిలో ఉంచుకుని బతికిపోతారా? మమ్మల్ని మాత్రం చంపుకు తింటారా?” – కసిగా అనుకున్నాను మనసులో, నిశి మాటలు విని. అయితే, నిశికి నా మొహాన్ని చూసి మనసులోని భావాల్ని చదవడం తెలుసు కనుక, ఈ విషయం గ్రహించినట్లుంది.

“నీకెందుకో మా ఇద్దరి ప్రేమ మీద అంత సదభిప్రాయం లేదు” అని నిట్టూర్చింది.
“నేనెవర్ని మీ ప్రేమని గురించి చెప్పడానికి?” అన్నా ఉలికిపాటును కప్పిపుచ్చుకుంటూ. ఈ మనుషులు కాని మనుషులతో బహు జాగ్రత్తగా ఉండాలి. మనమింకా ఆలోచించేముందే మన ఆలోచనలన్నీ లెక్కెట్టేస్తారు!
“ఏమో, నిన్ను చూస్తే ఎప్పుడూ నాకు అనుమానమే”
“ఊ… బాగుందమ్మా. నాకు మీ మాటలూ, చేతలే అర్థం కావు. ఇంక మీ స్థాయిలో ప్రేమలూ, స్నేహాలూ, అనుబంధాలూ, ఆప్యాయతలు, విరహాలూ, విషాదాలు – ఇవన్నీ నాకెక్కడ అర్థమవుతాయి? ఏదో, అర్భకురాలిని”
- ఈ మాట అనేసి, తన మొహం చూడకుండా, ముందుకు చూస్తూ నడవడం మొదలుపెట్టాను.
“అవును, అదీ నిజమే. నాకున్నంత బాధ నీకు లేదు రకరకాల ప్రేమల్లో. అందుకే కాబోలు నీకు నేను మామూలు మనిషిలా కనబడను.” తానూ వెంట నడుస్తూ అన్నది.
“మరే. నాకే బాధలూ లేవుగా. ప్రపంచంలోని సుఖమంతా నా వద్దే లేదూ?” -
“మరదే, ఆ వ్యంగ్యమే వద్దనేది. నీకున్న బాధలు ఎంత నాతో పోలిస్తే? అంటున్నా.”
“అవున్నిజమే. నీకేం బాధలో. ఎన్ని బాధలో. మేమేదో, మాకొచ్చే చిన్న చిన్న కష్టాలకే బాధపడిపోతూ ఉంటాము… కానీ, మరి మాకు చేతకాదు కదా. అందుకని పెద్దగా అనిపిస్తాయి అవే. మీరు బలశాలులు కదా. మీరెక్కువ భరించగలరు. మేము బలహీనం. మా ప్రేమలు బలహీనం. మా కోపాలు బలహీనం. మా ద్వేషాలు బలహీనం. మా విరహాలూ బలహీనం. ఇట్టే ప్రేమిస్తాం. ఇట్టే ద్వేషిస్తాం. ఇట్టే నవ్వుతాం. ఇట్టే ఏడుస్తాం. ఏడుస్తూనే ఉంటాము ప్రేమలకోసం, పగలకోసం. అందుకే మేము మనుషులమయ్యాము. మీరు… మీరయ్యారు.”

నిశి నుండి ఏమీ స్పందన రాలేదు. ఊరికే మౌనంగా నా వైపుకి చూసి, ముందుకు నడవడం మొదలుపెట్టింది. Triumph of the underdogs అనుకుని మురిసిపోయాను నేను…ఎట్టకేలకి నేనూ తనకో ఉపన్యాసం ఇచ్చానని!
“నీకేమో, నిజం చెబితే ఉడుకుమోత్తనం…” అంది నెమ్మదిగా కొన్ని క్షణాలాగి.
“మరే, ఎవరికి వాళ్ళు ఇదే అనుకుంటూటార్లే” అన్నా నేను.
నిశి నాకేసి ఆశ్చర్యంగా చూసింది. “ఈ మధ్య తెలివిమీరిపోతున్నావ్” అన్నది.
“తప్పుతుందా?” అన్నాన్నేను.

తను మళ్ళీ మాట్లాడకుండా ముందుకు నడవడం మొదలుపెట్టింది. ఇంతలో, ఒక రెండొందల మీటర్ల దూరంలో, ఒక నాలుగు రోడ్ల కూడలి కనబడ్డది. నిశి ఆ కూడలి చూడగానే, నాకేసి తిరిగి – “హేయ్, మనం మాట్లాడుకుంటూ మాట్లాడుకుంటూ ఎక్కడికొచ్చామో తెలుసా? నీకు భలే అవకాశం లే ఇప్పుడు. దా నాతోపాటు! అంటూ చేయి పుచ్చుకుని అటువైపుకి లాక్కుపోయింది. నాకేదో వేరే ఏదన్నా చేయగల అవకాశం ఉందని కాదు కానీ, ఏమిటో, నాకు ఇప్పుడీ “భలే అవకాశం” అందుకోకపోతేనేం? అనిపించింది. కూడలిని చేరుకుంటూ ఉండగా, బర్రు మని శబ్దాలు నాలుగు దిక్కుల నుండి. నిశి నన్ను చటుక్కున లాగి, ఈ కూడల్లో statue of liberty కి మల్లే ఉన్న ఒక విగ్రహం వెనుక నాక్కనబడని తలుపుని, నాకర్థంకాని వేగంతో తెరిచి, నాతో సహా దానిలోకి దూరి, తలుపేసేసింది. ఆ బర్రుమనే శబ్దాలు మరింత చేరువవుతూండగా, “కాసేపు ఏమీ అడక్కుండా, బయటేం మాట్లాడుకుంటున్నారో విను” అన్నది. “ఎలా వినిపిస్తుంది?” అన్నాన్నేను ఠక్కుమని. “ష్! అది నీకనవసరం. వినిపిస్తుందంతే. ఇంక నోరు మూస్కో!” అన్నది తీవ్రంగా.

నెమ్మదిగా ఆ శబ్దాలు ఆగిపోయాయి. ఏదో, ముగ్గురో నలుగురో మనుషులు పైన చేరినట్లు తెలుస్తోంది. ఏం జరుగుతోందో, ఏం కథో…అని నేను ఖంగారు పడుతూ ఉండగా, నా కుడివైపునున్న నిశి నన్ను ఎడం చేత్తో పొడవడం మొదలుపెట్టింది. నేను ఏమిటా అని విసుగ్గా తన వైపుకు చూసేసరికి, అక్కడ ఒక టీవీ తెర లాంటిది ఉంది. దాని మీద మోటర్ సైకిళ్ళు దిగుతున్న నాలుగు ఆకారాలు! ఒక్కోరూ ఒక్కోరికి హలోలు చెప్పుకోవడం మాత్రం బయటనుండి బాగానే వినిపిస్తోంది. audio visual aids సాయంతో విషయాలు తెలుసుకోవడం అంటే ఇదే కాబోలనుకున్నాను. ఇంతకీ, అసలు వీళ్ళెవరో అనుకుంటూ ఉండగా, అందరూ వారి వారి హెల్మెట్స్ తీశారు. ఒకరు కా.పు. మరొకరు… నిశి ఆమధ్య చీల్చి చెండాడిన “జీవితం“! తక్కిన ఎవరూ ఇద్దరో నాకు అర్థం కాలేదు కానీ, వాళ్ళ మాటలు వింటే అర్థమవుతుందేమో అని ఆ దిశలో చెవులు రిక్కించాను, కళ్ళు తెరపై ఉంచి.

అలార్మ్ బెల్ వంటి శబ్దం క్రీ-మని వచ్చాక, మొదటాయన, అదే, “జీవితం” మొదలుపెట్టాడు. “సోదర సోదరీమణులారా, మన హింస-అనానిమస్ ఈ నెల సమావేశానికి స్వాగతం. ఇవ్వళ్టి అంశం – పాప ప్రక్షాళన అనుకున్నాం కదా. తమ తమ వృత్తుల గురించి ఎవరి మనసులోని మాట వారు ఫ్రీగా చెప్పుకోవచ్చు. ఇక confessions మొదలుపెడదామా? అని ఒక క్షణం ఆగాడు. అందరూ అంగీకార సూచకంగా తలూపారు. అక్కడ సోదరీమణులెవరు?? అందరూ సోదరులేగా? అంటే వీళ్ళకి మేము ఇక్కడున్నట్లు తెలుసా? ఈ నిశి కావాలని నన్ను జోకర్ని చేసి ఆడుకుంటోందా? అనుకుంటూ ఉండగా, గుండ్రంగా చేరిన ఆ నలుగురినుండి జీవితం రెండడుగులు ముందుకు వచ్చి pledge తరహాలో చేయి చాపి, “నేను, జీవితాన్ని. నా మనసులోని మాటలు చెబుతానని ప్రమాణం చేస్తున్నాను” అని చేయి వెనక్కి తీసేసి, మొదలుపెట్టాడు.

“నాకు మనుషులకి నన్ను వాళ్ళిష్టమొచ్చినట్లు మలుచుకోవచ్చు అన్న భ్రాంతి కలిగించి, వాళ్ళ ప్లానులు వేసుకోగానే, వాటిని కుప్పకూల్చడం అంటే సరదా. ఇది ఎంత ప్రయత్నించినా మానుకోలేకపోతున్న వ్యసనం. అయితే, ఒక్కోసారి అసలెందుకు మానేయడానికి ప్రయత్నం చేయాలి? అనిపిస్తుంది. ఒక్కళ్ళో ఇద్దరో నన్ను ధిక్కరించగల ధీరులు తగుల్తారు. అప్పుడు నేర్పుగా వాళ్ళని కాలానికి అంటగడతాను. ఇవ్వాళా ఒకడిని అలాగే అంటగట్టాను.” అని ఆగాడు. అందరూ పక్కనే ఉన్న కా.పు. వైపు చూశారు. అతనూ రెండడుగులు వచ్చి, ఆ pledge చేసి, మొదలుపెట్టాడు.

“నాకు మనుషులకి నన్ను అందుకోగలరు అన్న భ్రాంతి కలిగించి, వాళ్ళు చేరువవుతూండగా నేను దూరమైపోవడం సరదా. వాళ్ళకి అందనంత వేగంతో, ఎవ్వరికోసం, దేనికోసం ఆగకుండా నేను పరిగెత్తేస్తూ ఉంటే, ఒగురుస్తూ ఒగురుస్తూ ఎక్కడో కుప్పకూలిపోయే మానవులని చూస్తూ పబ్బం గడుపుకుంటూ ఉంటాను. కానీ, ఇప్పుడు బోరు కొడుతోంది. అలాగని నెమ్మదవుదామా అంటే నన్నెక్కి స్వారీ చేస్తారు ఈ మనుషులు. ఉన్న దానికి తోడు జీవితం నుండి బదిలీ అయ్యే కస్టమర్లు కూడా తోడై విరక్తి వచ్చేస్తోంది. కాల చక్రాల కింద వీళ్ళందర్నీ నలిపేస్తే, నాకు తీరిక చిక్కుతుందేమో అనిపిస్తోంది” అని ఆగి పక్కనున్న వ్యక్తి వైపుకి తిరిగాడు.

ఆ వ్యక్తి మొదట కాలాన్ని కొరకొరా చూసి, “తర్వాచ్చూస్తా నీ సంగతి” అని..ఆ తర్వాత ఆ షరామాములు రెండడుగులు-ప్లెడ్జి చేసి, మొదలుపెట్టాడు.

“నేను, మరణాన్ని. సాధారణంగా నేనుగా పూనుకుని ఎక్కడికీ వెళ్ళకపోయినా కూడా, నాకు మీ అందరినుంచి ప్రాజెక్టులు వస్తూనే ఉంటాయి. చేతి నిండా పని. పైగా, ఒక్కోరికీ customized solutions. ఒక్కోరిని ఠక్కుమని పీక నొక్కేస్తా. ఒక్కోరిని ఆఖరి రక్తం బొట్టు కారేదాకా ఉండనిచ్చి, తాపీగా చంపుతా. ఒక్కోరిని వాళ్ళలోనే ఇంకోరికి అప్పజెప్పి ఒకే దెబ్బకి రెండు పిట్టల్ని కొడతా. ఇలా సాగడం బానే ఉంది కానీ, ఒక్కోసారి మరీ నేను టర్గెట్ చేసిన వాళ్ళు, ఇతరుల రిఫరెన్స్ ద్వారా నా వద్దకు వచ్చిన వారు, త్వరగా పనైపోయే రిఫరెన్స్ గా కాక, long term clients గా వచ్చిన వారు : ఇందర్నీ తట్టుకోవడం కష్టంగా ఉంటుంది నాకు. ఏం చేయాలో తోచదు.” అని నిరాశగా తలపట్టుకున్నాడు ఈయన.

“అందుకే కదా నేనున్నది. project pipelineలో మరణం అన్న స్టేజీ కొంతమందికైనా ఆలస్యంగా వచ్చేలా చూడ్డానికి!” అని ఓదారుస్తూ, నాలుగో మనిషి ముందుకొచ్చాడు. ప్లెడ్జి చేశాడు. మొదలుపెట్టాడు.

“నేను ప్రేమను. నాదొక విచిత్రమైన సమస్య. నేనేమిటో నాకే అర్థం కాదు. అయినా సరే, అందరి దగ్గరికీ వెళ్ళిపోయి వాళ్ళలో భాగాన్నయిపోతూ ఉంటాను. నాకే అర్థం కాని నేను వాళ్ళకేం అర్థమవుతాను? పాపం – నన్నర్థం చేసుకోలేక, ఉంచుకోలేక, వదులుకోలేక, ఆనందం-బాధ, అసహ్యం-అభిమానం ఇలా పరస్పర విరుద్ధ భావాలనూ వాళ్ళలో సహజీవనం చేయనిస్తూ కొట్టుమిట్టాడే ప్రేమికుల్ని చూస్తూంటే నాకు కడుపు నిండిపోతుంది…” అని చెప్పుకుపోతూ ఉన్నాడు.

నేనింకా ప్రేమంటే అమ్మాయేమో అనుకున్నా! ఇదంతా confess చేస్తున్నప్పుడు ఇతగాడి కళ్ళలో మెరుపు చూడాలీ – మంచి భోజనం చేశాక నరమాంస భక్షకులకు కలిగే ఆనందంలా ఉండసలు!!

జీవితం, కాలం, మరణం, ప్రేమా – నలుగురూ మనుషుల్ని హింసించడమే మా పని అని ఇన్నిరకాలుగా చెప్పుకోవడం చూసి, “ఉల్లిపాయ తొక్క తీటానికి బ్లేడు కావాలా? కత్తి కావాలా?” – అన్న “దొంగకోళ్ళు” సినిమా సీను గుర్తొచ్చింది నాకు, అసలుకే హైపర్ ఇమాజినేషన్ కనుక!

ఈ నాలుగు కంఫెషన్లు అయ్యాక, “ఓకే, ఇప్పుడు మనం ఈ మనుషుల్ని హింసించడంలో ఉన్న ట్రేడ్ సీక్రెట్స్ పంచుకుందాం.” అని ప్రకటించాడు “జీవితం”. ఇక చూడాలీ, నాకు seventh seal సినిమాలో ఆ knight వచ్చి కంఫెషన్ బాక్స్ లో మరణం ఉందని తెలీక, మరణాన్ని చదరంగంలో ఓడించడానికి తాను వాడబోయే ఎత్తును అక్కడ వెల్లడించేసిన సీను గుర్తొచ్చింది!

(సశేషం)

******
(ఈటపా రాయడానికి స్పూర్తి Art Buchwald రాసిన “Power Anonymous” వ్యాసం, “Beating Around the Bush” కాలం వ్యాసాల సంపుటి నుండి.)

Published in: on May 26, 2013 at 2:07 pm  Comments (3)  
Tags:

నిశ్యాలోచనాపథం-29

చాన్నాళ్ళక్రితం రాసిన 28వ భాగం ఇక్కడ.

*********
అదేమి చిత్రమో కానీ, నేను వదిలినా నన్ను వదలరు కొంతమంది. అంత వల్లమాలిన అభిమానం నా మీద, ఎందుకో గానీ. నిండా మునగబోతున్న జీవితాన్ని అప్పట్లో నిశి ఒడ్డుకు చేర్చి బ్రతికించిందా…ఆ రాత్రి గడిచాక, నాకేమిటో భయం వేసింది. వీళ్ళలో చేరి, నేను కూడా చివరికి వాళ్ళలా అయిపోతానేమో..ఇలా జీవితాన్నీ, ప్రేమనీ సతాయిస్తూ, వాటిచే సతాయింపబడుతూ, మనుషుల్తో సంబంధం లేకుండా ఉండిపోతా ఏమో అని. నిజానికి వాళ్ళలో వాళ్ళకి బోరు కొట్టి, ఎలాగోలా మనుషుల్ని కెలికి వాళ్ళలో చేర్చుకోవాలి అనేసి నన్ను మాయ చేస్తున్నారేమో అనిపించడం మొదలుపెట్టింది. ఇందులో భాగంగా అసహ్యం, జుగుప్స, విరక్తి, భక్తి, భయం, గౌరవం, అభిమానం, ఆనందం, ఆశ్చర్యం, సుఖం – వీళ్ళంతా కూడా వచ్చారంటే ఇన్ని భావోద్వేగాల వెల్లువలో పడి కొట్టుకుపోయి, అలాగ వాటిమధ్యే ఉండిపోతానేమో, తేలనేమో…అసలుకే అవి Danube నది తరహాలో ఇంత పొడవుంటాయి కదా, బోలెడంత సేపు వెంటాడతాయి మనల్ని – అని భయం కూడా వేసింది. దానితో, నిశితో కనెక్షన్లు బంద్ చేసాను. కానీ….. కొంతమంది ఎందుకో జిడ్డులా పట్టుకుంటారు కదా. నాకు మీకు జవాబిచ్చే ఆసక్తి లేదు మొర్రో అన్నా వినరు కదా…అలాగ…

అనుకోకుండా వచ్చి పడుతున్న మంచునీ, నా అనుకోళ్ళతో సంబంధంలేకుండా దెబ్బతింటున్న పరిశోధనా ఫలితాలనీ తిట్టుకుంటూ గూడుకట్టుకున్న కసి మొత్తం చేసేదేం లేక మసిగా మారగా, అది చూసి తెల్లగా నవ్వుకుంటున్న మా ఊరి వీథుల్లో నడుస్తూ ఉండగా, నిశి గుర్తొచ్చింది ఎందుకో. ఇలా నిశ్యాలోచనల్లో అడుగు పెట్టానో లేదో – “భౌ” అని పక్క సందులోంచి ఒక ఆకారం ముందుకు దూకింది. నేను కెవ్వుమనే లోగా, అదెవరో అర్థమై, కేకని వెనక్కి పంపేశాను గొంతులోకి.

“ఏమిటే పిల్లా, ఇన్నాళ్ళూ ఏమైపోయావ్?” – అంటూ నిశి పలకరించింది. ఈ పిలుపేమిటీ కొత్తగా ఉందీ! అనుకుంటూనే-
“నిశీ…నువ్వా…నువ్వే! ఇన్నాళ్ళూ కనబడలేదేం?” అన్నా, వీలైనంత మహానటన ప్రదర్శిస్తూ.
“అబ్బా, చా. నిజం చెప్పు? నన్ను తప్పించుకు తిరిగావ్ కదూ? ఎందుకు? నేన్నీకు ఏం అపకారం చేసాను? అన్యాయంగా తోచట్లేదా నీకు …ఇలా ప్రవర్తించడం?”
“అయ్యో, లేదు నిశీ… నాకు చాలాసార్లు అసలు రావడమే కుదరలేదు. ఎక్కడా, పనీ, రిసర్చీ…చలీ…గిలీ…నిజానికి అప్పుడప్పుడూ వచ్చా కానీ, ఎక్కడికో వచ్చా… దారులు కొత్తగా అనిపించాయి. కనబడ్డ వారు మాట్లాడుకునే భాష అర్థమయ్యేది కాదు…ఈ ప్రపంచానికి నాతో పనిలేదేమో అనిపించేది…దానితో నా ప్రపంచానికి వెళ్ళిపోయేదాన్ని….” -అంటూ నా ధోరణిలో నిజాలా? కాదా? అని ఆలోచించకుండా నేను నోటికొచ్చింది చెప్పుకుపోతూ ఉంటే…
“పోనీలే, ఇన్నాళ్ళకి అయినా కనిపించావు. పద అలా నడుస్తూ మాట్లాడుకుందాం” అంటూ ముందడుగు వేసింది నిశి. ఇంత తేలిగ్గా నమ్మెసిందేమిటా అనుకుంటూ నేనూ కదిలాను.

“ఆ చెప్పు నిశీ, ఏమిటీ విశేషాలు? జీవితం ఎలా ఉంది? కా.పు. మళ్ళీ కలిసాడా? మీ ప్రేమ ఎందాకా వచ్చింది?” అంటూండగానే… ఎదురుగ్గా ఒక ఆకారం…

దుమ్ముపట్టిన బట్టల్లో కూడా తళతళలాడ్డం, వృద్ధ శరీరంతోనైనా మొహం మాత్రం నిత్యనూతనంగా కనబడడం: ఆ ఆకారాన్ని చూడగానే, నాకు ఒక విధమైన నోస్టాల్జియా ఆవరించింది. దాని వెనుక ఏదో ముంచుకొచ్చే వెల్లువలా లీలగా కనబడింది. ఆ ఆకారం చేరువవుతున్న కొద్దీ…ఏవో తరంగాలు ఆ వైపు నుండి నాలోకి వెళ్ళడం కొంచెం కొంచెంగా తెలియడం మొదలైంది. విచిత్రంగా, ఆ తరంగాల వాళ్ళ నాకు హాని ఏమీ కాలేదు కానీ, అది చేరువయ్యేకొద్దీ, ఏవో నా గతాలు నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేయడం, కళ్ళ ముందు మసగ్గా మరచిపోయిన వ్యక్తుల ఆత్మలు కదలాడుతున్న భావన కలగడం గట్రా ఎక్కువైనట్లు అనుమానం కలిగింది. నిశి, తనతో స్నేహం… మాత్రమే కాక, మరేవో కూడా జ్ఞప్తికి రావడం మొదలుపెట్టాయి. ఆ ఆకారం చివరికి మా ఎదురుగ్గా వచ్చి నిలుచుంది.

నిశి – “హలో, ఎలా ఉన్నారూ? మీరిక్కడ చాలా అవసరం”….అంటూ పలకరించడం మొదలుపెట్టింది.
ఈ కొన్ని సెకన్లలోనే, ఏమిటో చెప్పలేనన్ని భ్రాంతులు నాకు కలిగినట్లు నాకు తోచింది. వాటిని లిపీకరించడం నాకు చేత కాదు అనుకోండి, అది వేరే సంగతి..

“ఎవరు నిశీ…” అని నేను అంటూండగానే ఆవిడ చేతులు చాస్తూ -
“హలో, మీరు నాకు తెలుసు… కానీ, నేను మీకు తెలిసి ఉండకపోవచ్చు. నన్ను ‘జ్ఞాపకం’ అంటారు”
“….”
“బహుసా నా నుండి మీకు వెళ్ళిన తరంగాలను బట్టి మీకు ఆ విషయం అర్థం అయ్యి ఉండొచ్చు…”

అప్రయత్నంగా నేను చేతులెత్తి నమస్కరించాను. పెద్దావిడే. మామూలు మనుషుల లెక్కలో అయితే ఒక డెబ్భై-ఎనభై ఏళ్ల మధ్య ఉండొచ్చు. మరి వీళ్ళ లెక్కలు నాకు తెలియవు కదా. ఎంచక్కా, మన అమ్మమ్మో, నాన్నమ్మో, ఇంకెవరైనా ఆ తరం వారినో చూసినట్లు ఉండింది నాకైతే. ఉన్న దానికి తోడూ, కళ్ళలో ఆ ఉత్సాహం అదీ చూడగానే, నాకు భలే గౌరవ భావం కలిగింది ఈ వయసులోనూ భలే చురుగ్గా ఉన్నారే అని.

“మీరు, ఇక్కడ… ఇలా… “… నాకేం మాట్లాడాలో తోచక పిచ్చి చూపులు చూస్తూ ఆశ్చర్యార్థకాల్లో వాగడం మొదలుపెట్టా.
“పోగొట్టుకున్న చోటే వెదుక్కోవాలని అంటారు కదమ్మా, అలాగే నేనూ మరచిపోయిన చోటే గుర్తుకు వస్తూంటా.” – ఆవిడ చిద్విలాసంగా నవ్వారు.
“అంటే ఏమిటనుకున్నావు? నిన్ను చుట్టుముట్టిన నా జ్ఞాపకాలే ఆవిడయ్యారు. ఆవిడే నేను. నేనే జ్ఞాపకం. జ్ఞాపకమే సత్యం. సత్యమే శివం.” – నా ఆశ్చర్యాలని ఛేదించి కొత్త ఆశ్చర్యాన్ని పుట్టిస్తూ నిశి అడిగింది.
“ఎందుకు నిశీ నాకు ఉన్న సందేహాలు చాలక ఈ కొత్త అయోమయాలన్నీ పుట్టిస్తావు?” నన్ను నేనే జాలిగా తల్చుకుంటూ అడిగాను.
“నువ్వంత ఓ… బాధపడిపోనక్కరలేదు…. నా గురించి నీలో పేరుకున్న బెంగలన్నీ ఇలా వచ్చి పడ్డాయంతే” – నిశి జాలీగా చేతులూపుతూ అంది.
చుట్టూ కమ్ముకుంటున్న చీకట్లలో అంత పట్టించుకోలేదు కానీ, అక్కడ మేమిద్దరమే ఉన్నాము! “మరి ఆవిడేరీ?” అన్నాను నిశి తో.
“చెప్పా కదా, గూడు కట్టిన నా జ్ఞాపకాలే ఆమె. నవ్వుతూ పలకరించిందంటే పైకి ఇలా ఉంటావు కానీ, నా స్నేహం నీకిష్టమే అన్నమాట!”
అబ్బో! ఈమెని వదిలించుకోవడం చాలా కష్టం రా బాబూ! అనుకున్నా, ఈ నాలుగేళ్ళలో ఎన్నోసారో!

మాట మార్చాలని – “ఇంతకీ, ఇన్నాళ్ళూ ఏమైపోయావు నిశీ?” అనడిగా.
“ఒకానొక రోజుటి మంచువర్షంలో నన్ను నేను కప్పేసుకున్నా. మంచుతో స్నేహమైంది. అప్పుడే దాని తాలూకా పొజెసివ్ నెస్ అర్థమైంది. గట్టిగా దాని కౌగిల్లో నన్ను బంధించి వేసింది. పట్టు పట్టరాదు, పట్టి విడువరాదు అన్నది తన సిద్ధాంతం లాగుంది. మంచు సంకెళ్ళు ఎంతకీ తెగనంత ధృడమైనవి. మొత్తానికి ఆ రిలేషన్ షిప్ నుండి బయటపడాలి, మళ్ళీ నీతో స్నేహం చేయాలన్న నా బలమైన సంకల్పం వల్ల ఇప్పటికి బయటపడగలిగాను. పడీ పడగానే, నువ్వు కనబడ్డావు మరి.” – అందాకా విన్నాను కానీ, ఆ చివరి ముక్క వినగానే తను నాతో ఎప్పట్లాగే ఆటలు ఆడుతున్నదని అర్థమైంది.

నా మొహం చూసి నా భావాల్ని చదివింది కాబోలు – “నిజం. చెబితే నమ్మవు. అయినా, నీకూ నాకూ ఉన్న అనుబంధం ఎంత గొప్పదో నీకింకా అర్థం కావడం లేదు.”…అంది. హతోస్మి, అనుకున్నాను.

“అయితే, పాపం నువ్వూ గడ్డ కట్టుకుపోయావా? ఇన్నాళ్ళూ ప్రపంచంతో సంబంధం లేకుండా బ్రతికావా?”
“అయ్యో, సంబంధం లేకేం? ఉండేదే అదే. స్పందన ఇచ్చే వీలు లేదంతే.”
వెధవ పంచి డైలాగులొకటి మళ్ళీ! అని మనసులో అనుకుంటూ, పైకి మాత్రం – “అసలు నిజంగా ఏం చేశావమ్మా ఇన్నాళ్ళూ?” అని అడిగాను.

“అసలేం జరిగిందంటే, అతనున్నాడు కదా…” అంటూ సగంలో ఆగిపోయింది నిశి.
తన లవ్ స్టోరీ గురించి గుర్తొచ్చింది. కాలపురుషుడితో ప్రేమ వ్యవహారంలో మునిగి తేలి, ముంచి, తేల్చీ తేల్చకుండా మిగుల్చుకున్న విచిత్ర వ్యవహారం కనుక, వెంటనీ గతమంతా కళ్ళముందు కదలాడింది.
“ఉంటాడు, ఎందుకుండడు? అతనెక్కడికి పోతాడు చెప్పు ఎంతైనా… మనిషి కూడా కాదు ఏకంగా పోవడానికి” ఈసడింపుగా అన్నాను.
“అతనితోనే ఉన్నా..” నెమ్మదిగా అంది నిశి.
“ఏమిటి?? నువ్వు…అతనితో…కలిసి…ఒక సమ్మచ్చరం పైన… నువ్వు..ఇంకొకరితో…ఇన్నాళ్ళు…” – ఇలా నేను ఆశ్చర్యంలో incoherentగా మాట్లాడుతూ ఉండగా, నన్నడ్డుకుని -
“ఇష్టపడి వెళ్ళలేదు….”
అనడంతో ఇంకా అవాక్కయ్యా. అందర్నీ ఓ ఆటాడించే నిశిని అతను ఆటాడిస్తాడని నాకు తెల్సు కానీ, ఇంతా???

“మంచు కౌగిల్లో ఇరుక్కుపోయానా. అలా ఓ పక్షులు లేని పక్షిగూటిలో చాలా రోజులు ఉండిపోయా. ఆఖరుకి బంధిఖానా కి అలవాటు పడిపోతున్న సమయంలో, ఒక భూకంపం. పెళ్ళలు పెళ్ళలుగా విరిగి పడిపోతున్న మంచు. అందులో ఒకదానిలో నా బంధిఖానా కొనసాగుతొంది… వెళ్ళడం వెళ్ళడం కింద వెళుతున్న ఒక వ్యక్తి కోటు జేబులో పడ్డాము”
“కోటు జేబులోనా???”
“తీరా చూస్తే అది ఫ్రీజింగ్ కోటు”
“ఫ్రీజింగ్ కోటా? అంటే?
“లోపలివైపు వెచ్చగా ఉంటుంది…వేసుకునే వాళ్ళకి. బయటికి మాత్రం ఫ్రీజర్ లా ఉంటుంది.”
“అదెలా సాధ్యం?”
“సృష్టిలో అన్నింటికీ అందరికీ అర్థమయ్యే సమాధానాలు ఉండవు. ఇది నీకర్థం కాదులే.”
“మరదే, అక్కడే నాకు కాలేది. నువ్వేదో ఇంకో లోకం నుండి వచ్చినట్లు ఈ బిల్డప్పేమిటి?”
“పోనీ, చెప్పన్లే…”
“అయ్యో, చెప్పు చెప్పు. సరే, అలాంటీ కోటోటుంది… తర్వాత?”
“కోటు కిటికీ లోంచి ప్రపంచాన్ని చూసాను. ఎందరో ఇహ పరలోక వాసులని కళ్ళారా చూశాను…అలాగే కోటు బంధిఖానాలోని మంచు బంధిఖానాలో ఉంటూనే”
“సరే, అతనెక్కడినుంచొచ్చాడు?”
“కోటు అతనిదే” తాపీగా అంది నిశి.
పక్కలో మంచు బాంబులు పడ్డట్లైంది నాకు. కానీ తేరుకుని,
“మరి ఇప్పుడు ఇక్కడ…”
“…ఆ… టూకీగా చెప్పాలంటే, అతని బైక్ 2013లోకి దూసుకుపోతున్న సమయంలో మేము ఎగిరి రోడ్డున పడ్డాము. అప్పట్నుంచి తొక్కుకుంటూ, తోసుకుంటూ, పెనుగులాడుకుంటూ, ఇప్పటికి ఇక్కడకి చేరాను”
“ఇప్పుడతను నిన్ను వెదుక్కుంటూ వస్తాడు కాబోలు… మళ్ళీ నా ముందు మీ నాటకం మొదలుపెడతారా?” అన్నాను అనుమానంగా.
“అతనికి తెలిస్తే….” అంది నిశి ఎటో చూస్తూ.
“ఎందుకు తెలియదూ, ఒకరి ప్రాణం ఒకర్లో ఉంటుంది కదా మీకు” అన్నాన్నేను వెటకారంగా.
“అది ఎవరి ప్రాణాలు వారు తీసుకోకుండా ఉండేదందుకు…” అంది నిశి వెంటనే.

(సశేషం)
***
(ఇన్నాళ్ళ తరువాత మళ్ళీ ఇది రాయడానికి ప్రేరణ రచయిత్రి గాబ్రియెల్ బెల్ తన వెబ్సైటులో మొదలుపెట్టిన The prince గ్రాఫిక్ కథ)

Published in: on February 26, 2013 at 10:20 pm  Comments (1)  
Tags:

లెక్కల దేశం కబుర్లు-2

ఈ గంటలకి గంటలు అర్థ్రరాత్రయ్యేదాకా డిన్నర్లు తినే సంప్రదాయం వీళ్ళంతా ఏదో మాయ జరిగి మానేస్తే బాగుణ్ణు అని మనసారా కోరుకుంటున్నా కూడా, కొంతలో కొంతైనా రాసుకుందాం అని బ్లాగుతున్నా.

ఉదయాన్నే Ancient Stageira అని ఒక బీసీల నాటి పల్లెకి వెళ్ళాము. మేమున్న ప్రాంతం నుండి ఒకటీ-రెండు కి.మీ. ఉంటుందంతే. వెళ్ళే ముందు అది అరిస్టాటిల్ వాళ్ళ ఊరని మాత్రమే తెలుసు. కానీ, అక్కడ త్రవక్కాలు చేస్తున్న ఆర్కియాలజిస్టు ఒకావిడ వచ్చి మాకు ఆ ప్రాంతం చరిత్ర చెప్పేదాకా అర్థం కాలేదు అక్కడ ఉన్న ఆ కూలిపోయిన కట్టడాలు,విరిగిపోయిన పెంకులూ ఇవన్నీ ఏమిటో! క్రీస్తు పూర్వం 700 నాటి రోజుల నుండీ ఉన్న నగరమట. మధ్యలో ఒకదశలో నగరాన్ని ఫిలిప్ రాజు నాశనం చేసేసి, ఆ తర్వాత మళ్ళీ అరిస్టాటిల్ మీద గౌరవంతో పునర్నిర్మించాడట! కొన్ని మొదటి స్టగీరా నాటి రిమైన్స్, కొన్ని రెండో కాలం నాటివి – ఒక గ్రీకు గుడి తాలూకా (ఇప్పుడు రాళ్ళూ రప్పలే ఉన్నాయి. ఇంకేం లేవు) అవశేషాలు కూడా ఉన్నాయి ఇంకా! ఇంకా వీళ్ళేవో త్రవ్వకాలు జరుపుతూనే ఉన్నారు. నాకు మాత్రం మంచి హైకింగ్ ట్రిప్ అనిపించింది. ఆ కొండలు ఎక్కుకుంటూ, కింద ఉన్న సముద్రాన్ని, చుట్టుపక్కల ఉన్న కొండలు-గుట్టల్ని చూసుకుంటూ -బాగుండింది.

ఇంతకీ అసలు సంగతి – అది అరిస్టాటిల్ ఊరని లిఖితమైన రుజువులు ఉన్నాయి కానీ, అలాగని చెప్పేసి అక్కడ అరిస్టాటిల్ ఇల్లూ, సమాధీ ఇవన్నీ మార్క్ చేసి ఉన్నాయి అనుకునేరు :-) అలాంటివి వీళ్ళకి ఇంకా నిర్థారణగా తెలియవంట. ఒక సమాధి అవశేషాలు చూపించి – ఇది అరిస్టాటిల్ ది అయ్యే అవకాశం ఉంది కానీ, రుజువులేవీ ఇంకా దొరకలేదు అన్నది అర్కియాలజిస్టు అమ్మాయి. ఒకతను అరిస్టాటిల్ ఇల్లేది? అని అడిగాడు. నువ్వు కనుక్కో – నీకు పెద్ద మొత్తంలో ప్రైజు గ్యారంటీ అని జవాబు వచ్చింది. ;)

అక్కడ్నుంచి వచ్చాక కాసేపటికే క్లాసులు మొదలయ్యాయి కానీ, గ్రీస్ ఎంచక్కా మన దగ్గర్లాగే ఉంది – అన్న భావన ఇంతలోపే కలిగేసింది నాకు సూపర్ మార్కెట్కి వెళ్ళగానే. కుటుంబం కుటుంబం అక్కడే ఉన్నారు, మన పచారీ కొట్లు ఇళ్ళ బయటి గదుల్లో పెట్టుకున్నట్లు. పిల్ల ఏడుస్తూ ఉంటే, ఆడిస్తున్న తల్లి, కౌంటర్లో ఇంకో మనిషితో కబుర్లు చెప్పుకుంటున్న ఒకాయన…ఎక్కడ పడితే అక్కడ ఇళ్ళ బయట మీటింగులు పెట్టుకుని కనిపిస్తున్న మనుషులు.. దుమ్ము, మట్టి నిండిన రోడ్లు (:P)…చిల్లర కావాలంటే పక్క షాపుకి వెళ్ళి తెచ్చే అమ్మాయి…

అయితే, వీటన్నింటికంటే నాకు నచ్చింది ఊరిని ఆనుకుని ఉన్న సముద్రం. ఇంత ఖాళీగా ఉన్న సముద్రాన్ని ఎప్పుడూ చూడలేదు నేను. ఇది టూరిస్టు సీజన్ కాదా? లేకపోతే ఈ ప్రాంతం జనం విరగబడి వచ్చే గ్రీసు తీరప్రాంతాల్లో లేదా? అని సందేహం కలిగింది. ఏదైతేనేమి… ఒడ్డున మోకాలి వరకు నీళ్ళొచ్చేదాకా మాత్రం నడుస్తూ గడిపాను సాయంత్రం. రాత్రెలాగో సోషల్ డిన్నర్ పేరుతో మింగేయబడింది అనుకోండి, అది వేరే సంగతి! :-)

Published in: on September 25, 2012 at 8:15 am  Comments (4)  
Tags:

లెక్కల దేశం కబుర్లు-1

నేనేదో గణితం గురించి చెప్తున్నాను అనుకునేరు….ఒక సమ్మర్స్కూల్ కోసమని గ్రీస్ దేశంలోని ఒలింపియాడా అన్న చిన్న ఊరికి వచ్చాను ఇవ్వాళే. ఎయిర్పోర్టులో అంత అనిపించలేదు కానీ, అక్కడ్నుంచి దార్లో వస్తున్నంత సేపూ ఏదో లెక్కల ప్రపంచంలో తిరుగుతున్నట్లు తోచింది. ఎందుకంటే ఆ లిపిలో ఉన్న అక్షరాల్లో చాలా మట్టుకు గణిత, సైన్సు పాఠాల్లో కనబడే ఫార్ములాల్లో ఉండేవే. అందుకే పేర్లూ, బ్యానర్లు గట్రా చూస్తూ ఉంటే.. లెక్కల ప్రపంచంలో ఉన్నట్లు తోచింది. అందుకే లెక్కల దేశం అనేసా :-)

గ్రీసు దేశానికి యూరోపు టూరిస్టులు ఎందుకంత విరగబడి వస్తారు? అన్నది కొంచెం అర్థమయింది విమాన ప్రయాణంలో. ఉదయం ఆరింటికి ఎక్కిన ఫ్లయిటు కనుక, నేను ఫ్లయిటెక్కి కునికిపాట్లు పడుతున్నా. ఆ కునికిపాటలోనే రకరకాల రంగులు మారుతూ సూర్యుడు ఉదయించడం చూసి తరించి మళ్ళీ కళ్ళుమూసా. ఒక గంటన్నరా అలా గడిచాక కిటికీ లోంచి చూస్తే, కింద అంతా కొండల మయం. కొండల్లేని చోట్ల ఏవో నదులో, సముద్రమో, వాగులో…ఏవిటో…అది చూస్తూ ఉంటే నాకు ఎందులో గ్రీకు దేవతల కథలే గుర్తొచ్చాయి. కాసేపటికి విమానం థెసలోనికీ విమాణాశ్రయంలో దిగబోతోందనగా కిందకి చూసినప్పుడు కనబడ్డది మాత్రం మర్చిపోలేను. సముద్రతీరంలో ఒళ్ళు విరుచుకున్న అమీబా లా అనిపించింది నాకా నగరం :P :P :P

* ఎయిర్పోర్టు నుండి నాతో పాటు ఇంకో ముగ్గురుకి కలసి ఒక షేర్డ్ టాక్సీ ఏర్పాటు చేశారు ఈ నిర్వహకులు. నేను అందరికంటే ముందే ఊడిపడ్డా కనుక, ఐదు గంటలు కాలక్షేపం చేశా ఎయిర్పోర్టులో. కాఫీల అనుభవాలు అయ్యాయి రెండు.. ఇంకో గంటలో ఆ టాక్సీ వాడు వస్తాడనగా, కాఫీ తాగుదాం అనేసి వెళ్ళా. ఫిల్టర్ కాఫీ అని ఉండింది మెనూలో. కింద ఇన్స్టంట్ హాట్ కాఫీ అని రాసి ఉంది. పైన గ్రీక్ కాఫీ అని రాసి ఉంది. ఆ గ్రీక్ కాఫీ ఈ ఐదుగంటల వెయిటింగు మొదటి గంటలో తాగా. పొడితో సహా ఇచ్చేస్తున్నారు. బాబోయ్, అది మన వల్ల కాదు అనుకుని, ఫిల్టర్ కాఫీ అని అడిగా ఈసారి – పొగలు కక్కుతున్న కాఫీని ఊహిస్తూ. ఓకే, అనేసి తావీద్ మహిమ అన్నట్లు ఒక కప్ ఇచ్చాడు. అదేంటి, ఎక్కడ నుంచి తెచ్చాడూ? అనుకున్నా. పొగలు కక్కట్లేదేంటీ? అని కూడా అనుకున్నా కానీ, చల్లారిపోయిన కాఫీని కూడా ఇలాగ బాహాటంగా మెనూ ఐటెంగా అమ్ముతారని ఊహించలేదు!

* చాలాసేపటికి ఆ టాక్సీ అతను వచ్చాడు మా పేర్లు గల కార్డు ముక్క పట్టుకుని. ఆ మిగితా ముగ్గురు నాకు ఇంకా పరిచయం లేనివాళ్ళు, పైగా అబ్బాయిలు. కాసేపటికి వాళ్ళంతా ఆయా దేశ ప్రాంతాల నుండి వచ్చాక నలుగురం పోగయ్యి ఇక బయలుదేరదాం అనుకుంటూన్నప్పుడు వెంటనే టాక్సీ అతను “ఐ విల్ క్యారీ ది లేడీ’స్ లగేజ్” అంటూ నా సూట్కేసు పట్టుకున్నాడు. నేను అవాక్కయ్యా. మనం అడిగితే సాయం చేస్తారేమో కానీ, ఇలాంటి బంపర్ ఆఫరా? అనుకుని – ఏదో అనబోయేంతలో – “గ్రీసులో అంతే. ఆడవాళ్ళని లగేజీ ఎత్తనివ్వం.” అనేసి ఆయన నవ్వాడు. ఏమిటో, చాలారోజులకి అలా pamper చేయబడ్డందుకేమో కానీ, గ్రీకు మరియాద భలే నచ్చేసింది. మనవాళ్ళూ చేస్తారు కానీ, ఫోజు కోసం చ్సేస్తారని నాకు మహా వీర అనుమానం ఎప్పట్నుంచో! ;) ;)

* ఈ ఊరి పక్కనే అరిస్టాటిల్ పుట్టినఊరు ఉంది :-) రేపు క్లాసులు మధ్యాహ్నం నుంచి కనుక పొద్దున్న అలా నడిచి రావాలని ఇక్కడ ప్లాను చేసారు. ఆయనప్పుడెప్పుడో పుడితే నువ్విప్పుడెళ్ళి చూసేదేంటి? అనకండి. ఏదో, ఈ ఊరు వచ్చే ముందు నుంచి ఎక్కడ పడితే అక్కడ ఆ అరిస్టాటిల్ విషయం చెప్పుకుంటూనే ఉన్నారు కనుక, అలా నిర్ణయమైపోయింది. నాకూ కుతూహలంగానే ఉంది – అరిస్టాటిల్ అంతటి అరిస్టాటిల్ వాళ్ళ ఊరా! అని.

* ఏ ముక్కకాముక్కే. నాకేమిటో మనదేశం ఒకటే గుర్తొచ్చింది ఎయిర్పోర్ట్ నుంచి వచ్చే దారిపొడవునా. ఆ చిన్న చిన్న రోడ్లు, రంగుల రంగుల అక్షరాల్లో షాపుల పేర్లు, మనలాంటి ఇళ్ళలాగే ఉన్న వీథులు, సండే కూడా తీసున్న సూపర్ మార్కెట్లు, వీథి కుక్కలు (అయితే, సైలెంటుగా ఉన్నాయి లెండి!!), వీథి పిల్లులు, కాకాహోటెళ్ళ లాంటి హోటెళ్ళు : ఇలాగ, భలే ఉంది. వీటన్నింటికీ ఒడ్డున బీచి! బీచి ఒడ్డున ఇవన్నీ కూడాననుకోండి! ;)

* ఈ ఊరినిండా హాలిడే-అపార్ట్మెంట్లే ఉన్నాయా ఏమిటి? అని డౌత్ వచ్చింది. ఇవ్వాళ్టికైతే, ఈ హాలిడే అపార్ట్మెంట్లూ, చిన్నా పెద్దా రెస్టారెంట్లూ, సూపర్మార్కెట్లూ తప్ప ఇంకేవీ కనబడలేదు!

* వచ్చేస్తున్నా, నా ఫేవరెట్ టాపిక్- శాకాహారం దగ్గరికి. ఇప్పటికైతే శాకాహారులకి ఈదేశంలో పర్వాలేదనిపించింది. ఇవ్వాళ ఘాట్ రోడ్డులాంటి రోడ్లలో ఈఊరు చేరేసరికి కార్-సిక్నెస్ మూలాన ప్రాణం కలత పడింది, అందువల్ల ఎక్కువ అన్వేషించలేదు, అది వేరే విషయం. బీచిలో నడుస్తూ ఉంటే బన్ను తింటున్న కుక్క వైపు సైలెంటుగా ఫిలసాఫికల్ లుక్కులిస్తున్న రెండు పిల్లుల్ని చూసి కడుపు సగం నిండిపోవడంతో, మిగితా సగం కోసం ఆట్టే శ్రమపడకుండా, ఈక్లాసులకే వచ్చిన మరొకరితో కలిసి (వాళ్ళకి సలాడ్ల గొప్పదనం గురించి లెక్చర్ ఇచ్చి) ఒక చిన్న కాకాహోటెళ్ళో ప్రసిద్ధి చెందిన గ్రీక్ సలాడ్ మింగి, మింగించి దాన్ని జర్మనీలోనే బాగా చేసేలా ఉన్నారు అని తీర్మానించా :-)

* ఇంతకీ, నాదో సందేహం : ఇంగ్లీషుకి తెలుగులో ఆంగ్లం అన్న పదం ఎక్కడ నుంచి వచ్చింది? అని ఈ గ్రీకు భాషలో ఆంగ్లికా అంటున్నారు ఇంగ్లీషుని.

Published in: on September 23, 2012 at 7:53 pm  Comments (9)  
Tags:

గురుభ్యోన్నమః

గురు పూర్ణిమ నాడు రాయబోయి, టీచర్స్ డే నాటికి రాస్తున్నా ఎట్టకేలకి :-)

గురుబ్రహ్మ గురుర్విష్ణుః
గురుదేవో మహేశ్వరః
గురు సాక్షాత్పరబ్రహ్మ
తస్మైశ్రీ గురవేనమః

-ఇవ్వాల్టికీ, దక్షిణామూర్తికీ ప్రత్యక్ష సంబంధం లేకపోయినా, “Guru” భావనకు ప్రతిరూపంగా దక్షిణామూర్తిని గురించి చెబుతారు కనుక, గురువులు ఎప్పుడైనా గురువులే కనుక, ఇలాగ దక్షిణామూర్తి విగ్రహాన్ని పెట్టి ఇప్పటి దాకా నా జీవితంలో ఎన్నో విషయాలు నేర్పిన గురువులు అందరికీ ఒక్కసారిగా నమస్కరిస్తున్నాను. Happy Teachers Day!

Published in: on September 5, 2012 at 10:32 am  Comments (1)  

Back to Astavakra Gita, again

It has almost become a routine these days, to open a random page and struggle with understanding it. On some days, when I am reminded of the fact that I made a European with no idea about Advaita or anything in the Indian thought to start reading this … I feel the need to read regularly to catch up with her :-)

Some excerpts from Chapter 18 – on “Peace”:
(Unless stated otherwise, all English versions are from Bart Marshall’s translation)

इदं कृतमिदं नेति द्वन्द्वैर्मुक्तस्य योगिनः (18:12)
(Discrimination between this and that -
these have no significance
to the Yogi free of opposites
such as “I do this”
and “this I do not”.)

For some reason, as I read this, I am reminded of Niels Bohr’s “Contraria Sunt Complementa” (Opposites are Complementary – As told in “The Tao of Physics”)
- I feel both the statements say the same thing :-)

18:10 – I am loving this translation by Bart Marshall for this poem, more than the extent to which I tried understand the original. So, putting down only that:

The yogi who finds stillness
is neither distracted nor focused.
He knows neither pleasure nor pain.
Ignorance dispelled
He is free of knowing.


निर्वासनः किं कुरुते पश्यन्नपि न पश्यति (18:15)

“But what can the desireless one do?
He sees there is nothing to see”

किं चिन्तयति निश्चिन्तो द्वितीयं यो न पश्यति (18:16)
(But he who has transcended all thought, what can he think? He knows no other, than self.)

…and its going on.

Ofcourse, while reading this, I feel as if I understand several things that I don’t usually understand. But, I don’t understand the text itself totally, I should say. Going back to what Satyajit Ray said (in yesterday’s post), I think I now understand what the word is. It is “feel”. I like Astavakra Gita – not in the “like” like sense… neither is it in the “understand” like sense. But, I think I just “feel” it in daily life. :-)

Published in: on August 10, 2012 at 9:18 pm  Comments (4)  
Tags:

కొత్త నేస్తాల కోసం, కాస్తాలస్యంగా…

నేను ఎలాంటి మనిషినో గత ఏడాది ఇదే సందర్భంలో రాసిన పోస్టులో తెలియజేశాను. అలాటి నా చుట్టూ ఎన్ని తులసిమొక్కలు అల్లుకున్నాయో కూడా అక్కడ వివరంగా చెప్పాను. అయితే, వీటిల్లో చాలా మట్టుకు స్నేహాలు మొదట్లో నేను మనుషుల్తో ఎంతో కొంత మంచిగా, మర్యాదగా ప్రవర్తించిన రోజుల నాటివే. గత మూణ్ణాలుగేళ్ళ కాలంలో నేను మరీ మెయిళ్ళకి స్పందించకుండా, పుట్టినరోజులు గుర్తున్నా విష్ చేయకుండా… ఇలా తయారయ్యాక ఏర్పడ్డ పరిచయాలే చాలా తక్కువ, స్నేహాల మాట అటుంచి. వీళ్ళలోనూ ధగధగా మెరిసి పోయే వజ్రాలు ఉన్నారనుకోండీ…నాకు దగ్గరగా వాళ్ళెలా ఉన్నారూ? అన్నదే చిదంబర రహస్యం నాకెప్పటికీ.

ఇంతకీ, గత ఏడాదిన్నరగా దేశానికవతల, భాష రాకుండా నెట్టుకొస్తున్నానా – ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు పరమ వీర ధృఢ నిశ్చయంతో వచ్చా – మనిషన్న వాడిని ఎవ్వరినీ నాకు దగ్గరగా రానివ్వనని. అయితే, కొంతమంది మహానుభావుల/రాళ్ళ వల్ల ఇప్పటికి కూడా నా జీవితంలో స్నేహ సుమాలు ఇంకా విరబూస్తూనే ఉన్నాయి. వాళ్ళ కోసం. వాళ్ళకోసం మాత్రమే ఈ టపా. దీన్ని చదవగలిగే వారు ఇద్దరే ఈ జాబితాలో. ఇద్దర్లో ఒక్కరికి ఈ బ్లాగు తెలియదు. కనుక, ఇది నాకు నేనే చెప్పుకుంటున్నట్లే…పేర్లు చెప్పకుండా మీ అందరికీ చెప్పుకుంటున్నట్లే! ఆ బ్లాగు చదివే ఒక్కరికీ నేను చెప్పనక్కర్లేదు ఎలాగో! వారికి నేనెప్పుడూ అలా బహిరంగంగా థాంక్సులు చెప్పుకోలేదు కానీ, ఇదిగో ఇప్పుడు చెప్పుకుంటున్నా!

నాకు ఆట్టే ఆధునిక జీవన శైలుల్లో పెద్దయ్యాక మంచి స్నేహాలు ఏర్పడతాయన్న అభిప్రాయం లేదు. అందునా, తెలుగు/మహా అంటే తమిళ జీవితంతో తప్ప ఇంకొక్క దానితో ఐడెంటిఫై చేసుకోలేని నాకు విదేశీయులతో మామూలు పలకరింపు స్నేహాలు దాటి ముందుకు వెళ్తుందన్న నమ్మకం కూడా ఉండేది కాదు. ఇప్పుడేదో జన్మజన్మల స్నేహాలు ఇంతలోపే ఏర్పడిపోయాయని కాదు కానీ, గత ఏడాదిన్నరగా…ముఖ్యంగా గత నెలన్నరగా మాత్రం – ఎన్నోసార్లు ఇక్కడి స్నేహితులకు మనసులోనే థాంక్సులు చెప్పుకున్నానో!

ఎందుకో – వీళ్ళందరూ నేను అంటీముట్టనట్లు వ్యవహరించినా కూడా నాతో ఇంత మంచిగా ఉంటారు, తల్చుకుంటేనే వింతగా ఉంటుంది!! ఒక్కొక్కసారి చాలా బాధగా అనిపిస్తుంది – ఇంత మంచోళ్ళే వీళ్ళందరూ, నేను తగిలానేంటి వీళ్ళకి? అని. పోనీ, రోజూ కలిసేవారైనా ఒకరకం (అంటే డిపార్ట్మెంటు వాళ్ళన్నమాట). కొందరు – మనమెప్పుడో కొన్నాళ్ళు కలిసి తిరిగిన వాళ్ళు – అంటే, మొదట్లో ఈ దేశమొచ్చిన కొత్తల్లో ఉన్న గది పక్క గదిలో ఉన్న వారో, జర్మన్ క్లాసులో కలిసిన వారో : ఇలాగన్నమాట. వీళ్ళు మరీనూ – నేను ఫేస్బుక్ గట్రాల్లో లేకపోయినా సరే, ఈమెయిల్స్ చేసి మరీ హలో చెబుతూ ఉంటారు. ఎప్పుడీ ఊరు వచ్చినా కలవడం మానరు. ఇక్కడే ఉన్నవారేమో ఎప్పుడైనా పక్కూళ్ళకి ట్రిప్పులు వేసినా పిలవడం మానరు. పుట్టినరోజు గుర్తు పెట్టుకుని, అప్పుడు నేను ఇండియాలో ఉన్నాను అనేసి, గిఫ్ట్ కొని పెట్టి నేను రాగానే కలిసినప్పుడు ఇచ్చిందో స్నేహితురాలు. నేనెంత అవాక్కయ్యానో మాటల్లో చెప్పలేను. ఎప్పుడూ మరీ ఇంత ఏకపక్షంగా ఉంటోందే అని, ఎట్టకేలకి నేను కూడా నాకునేనుగా క్షేమసమాచారాలు అడగడం, ట్రిప్పుల గురించి అడగడం మొదలుపెట్టా ఇప్పుడు! అప్పుడప్పుడూ అన్నా “ఛా! మనం ఇలా ఉండకూడదు. కాస్త స్నేహంగా ఉండాలి” అనిపిస్తోందీ అంటే అది వాళ్ళ పుణ్యమే.

నా ప్రవర్తన ఎలా ఉన్నా కూడా అభిమానంగా పలకరిస్తారు మా డిపార్ట్మెంట్లో చాలామంది. వీళ్ళందరి వల్ల, నేనే నా పంతాలు వదిలేసి కొంచెం స్నేహంగా మారుతున్నా ఏమో అనిపిస్తుంది. అసలు హైలైట్ ఏమిటంటే, యూనివర్సిటీ గెస్ట్ హౌస్ లో ఉన్న కాలంలో ఇద్దరు హౌస్ కీపర్లు ఉండేవాళ్ళు – వాళ్ళకి వాళ్ళకి పడదు కానీ, ఇప్పటికీ నేను రోడ్డు మీద కనిపిస్తే ప్రతిసారీ ఆపి క్షేమసమాచారాలు అడుగుతారు – నాకు రాని జర్మన్లో నేను సమాధానం చెబుతా! ఈ ఊరొచ్చిన కొత్తల్లో ఒక బేకరికి వెళ్ళేదాన్ని. ఆవిడ కూడా ఎక్కడ కనబడ్డా ఆపి క్షేమసమాచారాలు అడుగుతుంది. వీళ్ళంతా అందరితోనూ అలాగే ఉండొచ్చు కానీ, నేను నాకు నేనుగా, ఏ ప్రోద్భలం లేకుండా ఎవరితోనూ అలా స్నేహంగా ఉండను కనుక, నాకు ఇదంతా ఎంతో ఆనందం కలిగిస్తుంది ప్రతిసారీ!

వీళ్ళందరి దురదృష్టం కొద్దీ నేను తగిలి ఉండొచ్చు కానీ, ఇన్ని రెట్ల అదృష్టం నాకు మరి! నేను ఊళ్ళో లేనప్పుడు ఇంట జొరబడి, మా ఇంటావిడ చేసిన కొన్ని దారుణ చర్యల వల్ల నెలన్నర క్రితం ఇండియా ట్రిప్పు నుంచి రాగానే నేను ఇల్లు ఖాళీ చేద్దామని నిశ్చయించుకున్నాను. ఈ సమయంలో మా కొలీగ్స్ చేసిన సాయాలు, అందించిన ఎమోషనల్ సపోర్ట్ మరువరానివి. ఇంతమంచోళ్ళ మధ్య నేనేమిటి – తులసీ వనంలో గంజాయి మొక్కలా! అనిపించింది.

ఇళ్ళు వెదుకుతున్న రోజుల్లో ఒకరోజు మహ జోరుగా వర్షం. అప్పుడే ఒక ఇంటికి వెళ్తే – చివరి రౌండు పరిశీలనకి ఇద్దరం మిగిలాం. ఆ ఇంటావిడ ఇద్దర్నీ చూసి, రెండో ఆవిణ్ణి చూపిస్తూ నాతో – “ఈ అమ్మాయి సింగిల్ పేరెంట్. తనకి ఇల్లు దొరకడం నీకంటే కొంచెం కష్టం. కనుక నేను తనకి ఇస్తాను. నీకు దొరికేస్తుందిలే ఎక్కడన్నా” అన్నది. నేను ఆసరికి మా ఇంటావిడతో గొడవలో ఉన్నా కనుక నాకు విరక్తి వచ్చేసి, వర్షంలో నాలుగు కి.మీ. కోపంగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయా. అప్పూడే ఒక స్నేహితురాలికి ఫోన్ చేసి – “మీ ఇంటికి వస్తున్నా” అన్నా. తెలుగమ్మాయి కనుక సరిపోయింది కానీ, లేదంటే ఏ విదేశీ ఫ్రెండో అయ్యి ఉంటే బహుశా నన్ను తిట్టేవాళ్ళు ఏమో! :-) కానీ, ఆవేళ అక్కడికి వెళ్ళాక కాసేపట్లో ఎంత కాం డౌన్ అయ్యి, “ఆ కొన్ని రోజుల్లో దొరక్కపోదులే ఇంకో ఇల్లు…ఇంకా నెల టైం ఉందిగా నేను ఖాళీ చేస్తానన్న రోజుకి” అనుకోగలిగా. తనకెన్ని థాక్సులు చెప్పుకున్నానో! అయినా చాలదు.

రకరకాలుగా నన్నాదుకున్న మరొక్క స్నేహితురాలు ఉంది. ఒక విధంగా చూస్తే, అవన్నీ దైనందిన జీవితంలో కావాల్సిన విషయాల్లో చేసినా సాయాలే తప్ప మా వ్యక్తిగత జీవితాల మధ్య సంబంధం లేదు. కానీ, అదైనా చేయాల్సిన అవసరం తనకి లేదు. అందునా నేను ఎప్పుడూ బ్రతిమాలుకోలేదు. ఒకసారి అడిగితే చాలు – సాయం అందించేది. ఒక్కొక్కసారి ఎక్కడ నాకు తెలియక ఏదన్నా విషయంలో పొరపాటు చేస్తానేమో అని ముందునుంచే చెప్పి ఉంచేది (అంటే ఇప్పుడూ ఉంది లెండి!) – వీళ్ళంతా బేసికల్లీ మంచోళ్ళు కనుకా, ఇదంతా వాళ్ళకి అలవాటు కనుక వాళ్ళకి మామూలుగా అనిపించవచ్చు కానీ, నేను కౄరమైన మనిషిని అని నాకు తెలుసు కనుక – “నా లాంటి మనిషికా వీళ్ళు ఇవన్నీ చేస్తున్నారు!” అన్న ఆశ్చర్యం నాకు ఎప్పటికీ ఉంటుంది. తను నన్ను స్నేహితురాలిగా చూస్తూండకపోవచ్చు, కేవలం కొలీగ్ గానే చూడవచ్చు – అది వేరే సంగతి. నేనైతే (నా సంగత్తెలుసుగా!) ఒక కొలీగ్ కి అన్నిసార్లు సాయం చేసి ఉండకపోవును, అంత అభిమానంగా మాట్లాడకపోవును!!

వాళ్ళ దృష్టిలో వాళ్ళు బహుశా నాకు సాయం చేసిన వాళ్ళు అనో, లేదా మామూలుగా అందరితో ఉన్నట్లే నాతోనూ స్నేహంగా ఉంటున్నట్లో అనుకుంటూ ఉండవచ్చు. అసలుకి నేను ఈ దేశం వదిలాక వాళ్ళకి నేను గుర్తు ఉండకపోవచ్చు కూడా. అది నాకనవసరం. కానీ, వీరందరూ లేకపోతే నా జీవితం మరోలా ఉండేది అనిపిస్తుంది. కనుక, నా దృష్టిలో వీళ్ళందరూ నా స్నేహితులే! ఈ మంచోళ్ళందరికీ ఒక సారి సారీ. వందసార్లు థాంక్సులు. నేనూ ఎప్పుడో మీలాగా స్నేహంగా ఉండడానికి ప్రయత్నిస్తాను అన్న అబద్దపు వాగ్దానం (ఎలాగో వీళ్ళకంతా తెలుగు రాదుగా. చదవరు!).

అంతా అయ్యాక, ఎప్పట్లాగానే – ఇలాగ అదృష్టానికి బహిరంగంగా మురిసిన నాటి పరిణామాల గురించి తల్చుకుని భయపడ్డా, “ఏడిసావ్లే, అరిగిపోయిన రికార్డులా మళ్ళీ మళ్ళీ అదే ముక్క అనుకుంటావేమిటీ? మూవ్ ఆన్!” అన్న అంతర్వాణి ఘోషను వింటూ….

Happy friendship day!

Published in: on August 7, 2012 at 7:24 pm  Comments (5)  
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 86 other followers