నీరాజనం

            ఈ టపా ఇప్పుడు రాస్తా అని కొన్ని నిముషాల క్రితం వరకు కూడా ఊహించలేదు. కానీ, ఈ క్షణం లో రాయాలనిపిస్తోంది. రాయకుండా ఉండటం కష్టం అనిపిస్తోంది. అందుకనే – రాసేస్తున్నా. ఇంతకీ ఇది ఎవరికో నీరాజనం కాదు. నీరాజనం సినిమా పాటల గురించి. ల్యాబ్ లో వారాంతం కదా అని తాపీ గా పాటలు వినడం మొదలుపెట్టా ఇందాకే. కాసేపటికే – “నీ వదనం..”, “మమతే మధురం”, “మనసొక మధు కలశం..” అంటూ ఆ పాటలు వస్తూ ఉంటే హం చేయడం మొదలుపెట్టాను. అది ల్యాబ్, పక్కన మనుష్యులు ఉన్నారు అన్న విషయం మరిచిపోయి . నా ఉద్దేశ్యం లో ఒక పాట కి గానీ, ఒక ఆల్బం కి గానీ ఇంతకంటే పెద్ద కొలమానం లేదు అనుకుంటా సాధారణ listener point of view లో.

నీరాజనం 88-89 అప్పుడెప్పుడో వచ్చిన సినిమా అనుకుంటా. ఈ సినిమా ఏమిటో, అందులో ఎవరు ఉన్నారో, కథేంటో – ఇవేవీ నాకు తెలీదు. కానీ, చిన్నప్పుడు ఎప్పుడో మొదటి సారి విన్న పాటలు – ఇప్పటికీ వింటూనే ఉన్నాను. సంగీత దర్శకుడు – ఓ.పీ.నయ్యర్. బహుశా నయ్యర్ సంగీత దర్శకత్వం వహించిన ఏకైక తెలుగు సినిమా ఇదేనేమో. ఇది అని చెప్పలేని మాయ ఏదో ఉంది ఈ సినిమా పాటల్లో. ఆ ప్రత్యేకత నయ్యర్ సంగీతం వల్లే అని నా అభిప్రాయం. “ఊహల ఊయలలో…” అంటూ జానకి, బాలు పాడినప్పుడు మనలో కూడా ఆ ఊహల్లో తేలుతున్న భావన కలుగక మానదు. ఆ పాట విన్నవారెవరైనా ఆ భావన పొందలేదంటే అది వాళ్ళలో ఆ మూడ్ లేకపోవడమే కానీ ఇంకోటి కాదు. ఆ మూడ్ లేకున్నా కూడా ఈ పాట వింటూ ఉంటే ఊహల ఊయలలో కి మనమూ వెళ్ళడం గ్యారంటీ నా అభిప్రాయం లో.

“నీ వదనం …” – అంటూ బాలూ గొంతుక వింటూ ఉంటే – మన నోటిలోంచీ కవిత్వం వచ్చేస్తుంది . “మమతే మధురం ..”, “మనసొక మధుకలశం.” – పాటలు వింటూంటే ఆ మూడ్ లోకి మనమూ వెళ్ళక తప్పదు. They are that mesmarising. నయ్యర్ ఏమి వాయిద్యాలు ఎలా ఉపయోగిస్తారో నాకు తెలీదు కానీ – అధ్బుతమైన సంగీతాన్ని మాత్రం అందిస్తారు చివరాఖరికి. ఆయనది నేను విన్న పాటలు నీరాజనం కాక ఒకటో రెండో హిందీ పాటలు ఉంటాయి. అంతే. “యే హై బాంబే మేరీ జాన్..” అందులో ఒకటి. అయినప్పటికీ నయ్యర్ మరణించిన రోజు నేను ఎంతగా బాధ పడ్డానంటే – ఏదో సొంత మనిషి పోయిన భావన కలిగింది. “ఎద ఉంటే అది నేరమా?” అని గాయకుడు ప్రశ్నించినా … “ఎదకు, విధికి జరిగే సమరం” అంటూ బాధపడినా … ఆ గొంతుక వెనుక వచ్చే సంగీతం ఈ మాటల్ని మన హృదయపు లోతుల దాకా తీసుకెళ్తుంది.

“తొలకరి వలపొకటి .. తలపుల తొలిచినది.. గత జన్మలా అనుబంధమై…”… “పగిలే వరకే.. అది నిత్య సుందరం..”, “ఈ శూన్యం, నా గమ్యం… ఈ జన్మ కే సెలవు…”, “మదిలోని రూపం .. మొదలంట చెరిపి… మనసార ఏడ్చాను లే…”, “కనరాని ప్రాయం .. కసితీర కుదిపి.. కడుపార నవ్వాను లే..” – అంటూ ఓ గొంతు అద్భుతంగా పాడుతూంటే, ఆ గొంతుక వెనుక ఆ ప్రేమికుడి గుండెలోని ఆవేదనంతా స్వరాల్లో పలికిస్తూ ఉంటుంది నయ్యర్ ప్రతిభ. “ప్రేమ వెలసింది…” – అంటూ సంతోషాన్ని వెలిబుచ్చితే ఏకకాలం లో ఈ పాటలోని సంతోషాన్నీ, ముందు పాటలోని దుక్కాన్నీ రెంటినీ చూడగలిగాను నేను!! That is Nayyar! ఇన్ని చెప్పుకుని రెండు పాటలు మరిచిపోతే ఈ టపా కి న్యాయం జరుగదు. ఆ రెండే నాకు నీరాజనం అని ఒక సినిమా ఉందని చెప్పింది. అవి – “ఘల్లు ఘల్లు న..” మరియు “నిను చూడక నేనుండలేను..” – ఏ పాటని చెప్పను? ఏ బిట్ అని చెప్పను?

అబ్బ! ఎంత చెప్పినా చెప్పాలనిపిస్తోంది నీరాజనం పాటల గురించి. అధ్బుతమైన సంగీతానికి ఆ గాయనీ గాయకుల గొంతుకలకి మధ్య మంచి synchronisation ఉంది. ఇంకో వందేళ్ళైనా ఈ పాటలు జనాలు వింటూనే ఉంటారు అని నా నమ్మకం. Neerajanam rox!